II SA/Gd 534/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Justyna Dudek - Sienkiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku w dniu 21 stycznia 2026 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. - K. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 7 maja 2025 r., nr WOP.7722.4.2025.MK w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości w dokumentach legalizacyjnych dotyczących obiektu budowlanego oddala skargę. E. K., reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości w dokumentach legalizacyjnych dotyczących obiektu budowlanego, w następującym stanie sprawy: Pismem z 19 października 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Puckim (PINB) zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zabudowy na terenie działki nr [...] położonej w obrębie T., gm. W., jednocześnie informując o planowanych oględzinach. W toku przeprowadzonych w obecności skarżącej w dniu 12 grudnia 2022 r. oględzin ustalono, sporządzając z ustaleń protokół, że skarżąca pobudowała na ww. działce bez wymaganego zgłoszenia lub pozwolenia na budowę: a) w 2005 roku budynek konstrukcji drewnianej posadowiony na zakotwionych słupach z podłogą z kostki brukowej, na której wykonano wylewkę betonową, parterowy z dachem dwuspadowym, pełniący funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach 5,65 x 6,80 m, posiadający instalację wodociągową w postaci studni i kanalizacyjną, tj. szczelny zbiornik na ścieki sanitarne; b) w 2022 roku budynek o konstrukcji drewnianej posadowiony na fundamentach wykonanych z bloczków betonowych, parterowy, pełniący funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach 4,55 m x 9, 40 m + 2,55 m x 5,65 m, c) w 2022 roku obiekt budowlany nietrwale związany z gruntem, tj. wiatę połączoną konstrukcyjnie z dobudówką o konstrukcji drewnianej, pełniący funkcję gospodarczą – schowka na drewno o wymiarach 2,60 m x 1,00 m. Postanowieniem z 12 kwietnia 2023 r. PINB wstrzymał roboty budowlane przy budowie budynku opisanego w punkcie a) protokołu z oględzin, tj. budynku z 2005 roku. W dniu 21 kwietnia 2023 r. skarżąca złożyła wniosek o legalizację ww. budynku. Postanowieniem z 25 maja 2023 r. PINB nałożył na skarżącą obowiązek przedstawienia do 31 października 2023 r.: zaświadczenia Wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami planu miejscowego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku planu miejscowego lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej. Nadto wezwano do przedstawienia oświadczenia z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz projektu zagospodarowania działki lub terenu. Skarżąca złożyła w piśmie z 25 sierpnia 2023 r. oświadczenie, że błędnie podała w trakcie oględzin, że budynek rekreacji indywidualnej powstał w 2005 r., podczas gdy istniał on już bez wątpienia w 2002 r. W dniu 31 października 2023 r. skarżąca złożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także oświadczenie K. E., że budynek istniał już w 2002 r., oraz mapę do celów projektowych i wyjaśnienia w sprawie. Nadto skarżąca złożyła wniosek o wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego, wskazując - jako datę zakończenia budowy budynku o wymiarach 5,65 m x 6,80 m – lipiec 2002 r. W toku postępowania PINB natomiast pozyskał do akt sprawy fotografie przedstawiające działkę skarżącej z systemu informacji przestrzennej oraz z zasobów Głównego Geodety Kraju z 2004 r., z których wynika, że w tym roku nie było na niej żadnej zabudowy. Decyzją z 19 stycznia 2024 r. PINB nakazał skarżącej rozbiórkę spornego budynku pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach 5,65 m x 6,80 m pobudowanego bez wymaganego zgłoszenia. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) uchylił zaskarżoną decyzję i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji wskazując, że decyzja była przedwczesna, gdyż PINB nie wydał postanowienia z art. 49 ust. 1a ustawy Prawo budowlane, ani też nie rozpatrzył wniosku o wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego. W dniu 17 września 2024 r. PINB przeprowadził kolejne oględziny, sporządzając z nich protokół, przy czym skarżąca wskazała, że nie pamięta daty wybudowania spornego budynku o wymiarach 5,65 m x 6,80 m. W dniu 28 października 2024 r. PINB wystąpił do Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii o udostępnienie zdjęć lotniczych działki nr [...] wykonanych w latach 1995-2005 r., pozyskując w odpowiedzi zdjęcia z 9 sierpnia 1997 r. i 9 sierpnia 2004 r. - obrazujące niezabudowaną działkę nr [...]. Postanowieniem z 19 grudnia 2024 r. PINB zobowiązał skarżącą do usunięcia w terminie do 30 kwietnia 2025 r. stwierdzonych braków i nieścisłości wskazując, że: a) należy uzupełnić przedłożone oświadczenie z art. 33 ust. 2 pkt 10 ustawy Prawo budowlane, a) należy przedłożyć zaświadczenie Wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami planu miejscowego, b) przedłożona mapa do celów projektowych nie może stanowić projektu zagospodarowania działki lub terenu, tym samym należy przedłożyć projekt zagospodarowania terenu działki nr [...]. W dniu 30 grudnia 2024 r. skarżąca złożyła na tak wydane postanowienie zażalenie. Postanowieniem z 31 marca 2025 r. z kolei PINB odmówił skarżącej wszczęcia uproszczonego postępowania w sprawie legalizacji budynku rekreacji indywidualnej o wymiarach 5,65 m x 6,80 m, zrealizowanego bez wymaganego zgłoszenia. Postanowieniem z 7 maja 2025 r. WINB uchylił zaskarżone postanowienie PINB z 19 grudnia 2024 r. w części dotyczącej terminu na przedłożenie ww. dokumentów, wskazując nowy termin - tj. 30 września 2025 r. W pozostałej części WINB utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W skardze na ww. postanowienie dotyczące nieprawidłowości w dokumentacji legalizacyjnej zarzucono naruszenie: a) art. 61a § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie w postanowieniu z 31 marca 2025 r., w sytuacji, gdy wnioskodawczyni jest stroną postępowania oraz nie zachodzą inne uzasadnione przyczyny dla których postępowanie nie może być wszczęte, b) art. 49f ustawy Prawo budowlane poprzez odmowę wszczęcia uproszczonego postępowania w sprawie legalizacji budynku rekreacji indywidualnej, bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie, c) art. 77 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na niezebraniu całego materiału dowodowego, a co za tym idzie niezbadanie, czy przedmioty postepowań prowadzonych przez PINB stanowią jeden obiekt rekreacji indywidualnej czy dwa, jak wskazuje organ I instancji, d) art 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez organ, że budynek posadowiony na zakotwionych słupach stanowi budynek trale związany z gruntem, e) art. 10 k.p.a. poprzez nieumożliwienie stronie zapoznania się i wypowiedzenia co do dowodów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, f) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, g) art. 7, art. 7a, art. 77§ 1 i art. 80 k.p.a. przejawiające się w uznaniu przez organ, że na działce skarżącej znajdują się łącznie trzy budynki, w tym dwa budynki rekreacji indywidualnej, podczas gdy w rzeczywistości znajduje się jeden obiekt rekreacji. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia PINB. W uzasadnieniu strona skarżąca odniosła się do postanowienia PINB z 31 marca 2025 r. o odmowie wszczęcia postępowania legalizacyjnego uznając, że ma ono zasadniczy wpływ na treść zaskarżonego postanowienia. W skardze podkreślono, że skarżąca jest niewątpliwie stroną postępowania. Strona skarżąca wskazała dalej, że argumenty podniesione przez organ w uzasadnieniu postanowienia z 31 marca 2025 r. odnoszą się do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, tym samym sprawa powinna zostać zakończona wydaniem decyzji administracyjnej. Proces merytorycznej oceny wniosku skarżącej odbył się bez jej udziału, a więc bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a także bez oceny całości materiału dowodowego, m.in. z pominięciem tego, że strona wskazała, iż nie pamięta daty budowy budynku rekreacji indywidualnej. Odnosząc się do treści zaskarżonego postanowienia strona skarżąca wskazała, że organ nie poczynił ustaleń, czy przedmiotem postepowań PINB są dwa obiekty rekreacji indywidualnej czy też dwa obiekty. Skarżąca przywołała przy tym orzecznictwo w zakresie dotyczącym rozbudowy obiektu. W ocenie skarżącej doszło także do naruszenia art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię. Budynek rekreacji indywidualnej nie posiada bowiem fundamentów i funkcjonalnie tworzy jeden budynek z przyległym tarasem. Tym samym błędne jest stanowisko organu, że na nieruchomości znajdują się trzy budynki. Zdaniem skarżącej, ustalenie czy na działce jest jeden budynek czy dwa ma istotne znaczenie z uwagi na rozpoznanie wniosku z art. 49f ustawy Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie rozstrzygnięć są przepisy art. 48 i art. 48b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 418 ze zm., dalej w skrócie P.b.), w brzmieniu obowiązującym od 19 września 2020 r. Jak wynika z akt sprawy, postępowanie zostało wszczęte 19 października 2022 r. Ustawą z dnia 23 stycznia 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471) wprowadzono daleko idące zmiany w dotychczasowych uregulowaniach procesu budowlanego, dotyczące w szczególności postępowań w sprawie rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych z naruszeniem ustawy (rozdział 5a ustawy). Podobnie jak przed ww. nowelizacją, obecnie ustawodawca przewiduje etapowość postępowania zmierzającego do likwidacji skutków samowoli budowlanej, przy czym w stosunku do stanu obowiązującego przed 19 września 2020 r. - po tej dacie ustawodawca zwiększył ilość etapów oraz przerzucił większą odpowiedzialność za kształt postępowania legalizacyjnego na inwestora. Nadal pierwszym etapem jest ustalenie, że obiekt budowlany był zrealizowany bez wymaganego pozwolenia na budowę lub bez wymaganego zgłoszenia. Dotychczas jednak w kolejnym etapie organ oceniał, czy obiekt można zalegalizować, tj. czy nie narusza on przepisów o planowaniu przestrzennym (jego lokalizacja nie jest sprzeczna z prawem) i czy stan techniczny tego obiektu nie narusza obowiązujących przepisów w stopniu uniemożliwiającym doprowadzenie go do zgodności z tymi przepisami, a w razie pozytywnej weryfikacji tych okoliczności wstrzymywał prowadzenie robót budowlanych i nakładał obowiązek przedłożenia dokumentacji umożliwiającej legalizację obiektu. Natomiast w stanie prawnym obowiązującym po 19 września 2020 r. organ - po stwierdzeniu samowoli - od razu wstrzymuje roboty, zaś inwestora informuje o możliwości złożenia wniosku o legalizację. Aktualnie więc to inwestor decyduje - poprzez swoje działania procesowe - czy chce ubiegać się o legalizację, a organ tę możliwość bada po zgłoszeniu przez niego takiego żądania. W nowym stanie prawnym dopiero więc jeżeli inwestor (właściciel lub zarządca) złoży wniosek o legalizację, organ nadzoru budowlanego w ramach prowadzonego postępowania wdraża procedurę legalizacyjną. Procedura ta rozpoczyna się od wydania postanowienia, w którym nakłada się obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych (art. 48b ust. 1 P.b.), których zakres będzie się różnił w zależności od tego, czy mamy do czynienia z budową wymagającą decyzji o pozwoleniu na budowę lub w przypadku budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3 (art. 48b ust. 2), czy też z budową inną niż budowa wymagająca decyzji o pozwoleniu na budowę lub budowy innej niż budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3 (art. 48b ust. 3). W każdym jednak razie, nieprzedłożenie dokumentacji legalizacyjnej w określonym terminie skutkuje rozbiórką (art. 49e pkt 3). W piśmiennictwie wskazuje się, że jeżeli zostaje stwierdzona samowola i zostanie złożony wniosek o jej legalizację, organ ma obowiązek wdrożenia postępowania legalizacyjnego, którego pierwszym etapem jest wydanie postanowienia w trybie art. 48b P.b. Następnie, po złożeniu przez inwestora wymaganych dokumentów, organ sprawdza ich kompletność, tj. czy zostały złożone wszystkie dokumenty wskazane w postanowieniu wydanym na podstawie art. 48b P.b., czy są one sporządzone we właściwej, przewidzianej prawem formie, przez osoby do tego uprawnione oraz czy zawierają pełną treść, jaka jest wymagana od tych dokumentów zgodnie z przepisami, np. czy projekt architektoniczno-budowlany zawiera wszystkie elementy określone w art. 34 ust. 3 pkt 2 P.b. Organ bada zatem kompletność dokumentów legalizacyjnych zarówno od strony formalnej, jak i merytorycznej. Dopiero zaś po zbadaniu kompletności dokumentów legalizacyjnych organ powinien zbadać zgodność załączonego projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami ustawy, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi (tak: R. Godlewski (w:) Prawo budowlane. Komentarz, wyd. II, pod redakcją D. Sypniewskiego, WKP 2025, art. 49). W przypadku zaś stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie wymogów opisanych w art. 49 ust. 1 pkt 1 lub 2 P.b., organ nadzoru budowlanego nakłada – w formie postanowienia - na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w zakreślonym terminie. Postanowienie to powinno precyzyjnie wskazywać istniejące nieprawidłowości w badanej dokumentacji legalizacyjnej. Nieusunięcie nieprawidłowości w dokumentach legalizacyjnych w wyznaczonym przez organ terminie oznacza konieczność wydania decyzji o rozbiórce (art. 49e pkt 4 P.b.), natomiast ich usunięcie lub niestwierdzenie nieprawidłowości w dokumentach legalizacyjnych - otwiera zainteresowanemu właściwą drogę do legalizacji samowoli budowlanej. W takim bowiem wypadku organ wydaje postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej (art. 49 ust. 2a P.b.). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że wydanie tego postanowienia oznacza, iż organ zweryfikował przedłożone dokumenty legalizacyjne i uznał je za prawidłowe. Od tego momentu organ nie jest już uprawniony do dalszego badania zgodności samowoli budowlanej z prawem, gdyż ten etap postępowania legalizacyjnego został zakończony wydaniem ww. postanowienia. Jego wydanie oznacza, że możliwość wydania decyzji o legalizacji zależy już tylko od podmiotu, który złożył wniosek o legalizację, przez uiszczenie opłaty legalizacyjnej lub nieuiszczenie jej, przy czym uiszczenie tej opłaty nie jest obowiązkiem, a jedynie uprawnieniem tego podmiotu i to od niego zależy, czy z tego prawa skorzysta (zob. wyroki NSA: z 20 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 2443/18 i z 24 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2608/14, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Postanowienie wydawane w trybie art. 49 ust. 1a P.b. (postanowienie o obowiązku usunięcia nieprawidłowości w dokumentach legalizacyjnych) ma charakter incydentalny, który nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie kończy postępowania w sprawie. Postanowienie to jest obligatoryjne, na co wskazuje sposób redakcji ww. przepisu, gdzie ustawodawca wyraźnie wskazał, że "w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w dokumentach legalizacyjnych (...) organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o obowiązku usunięcia tych nieprawidłowości (...)". Nie jest też możliwe przy jego wydawaniu branie pod uwagę innych względów niż te wskazane w art. 49 ust. 1a P.b. (zob. wyroki: WSA w Olsztynie z 20 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Ol 201/25 i WSA w Łodzi z 20 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Łd 716/22). Istotne jest również to, że legalizacja samowoli budowlanej jest uprawnieniem inwestora, a jego działania determinują przebieg legalizacji. Organ nie ma prawnej możliwości legalizacji robót budowlanych w sytuacji, kiedy inwestor nie wykonuje obowiązków przewidzianych w procedurze legalizacyjnej. Innymi słowy: inwestor, który nie przedkłada organowi wymaganych prawem dokumentów lub nie uzupełnia ich we wskazany sposób, uniemożliwia dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Powyższe rozważania teoretyczne mają zarazem kluczowe znaczenie dla rozpatrzenia niniejszej skargi, której istotą jest zakwestionowanie dokonanej przez organy nadzoru budowlanego kwalifikacji zabudowy i wymogów formalnych, jakie były konieczne dla jej budowy, od których zależy zakres dokumentacji legalizacyjnej. Tymczasem, jak wyjaśniono, na etapie wydawania postanowienia w trybie art. 49 ust. 1a P.b. organ jest już związany wcześniejszymi ustaleniami i zakresem obowiązku dokumentacyjnego wynikającego z postanowienia wydanego na podstawie art. 48b tej ustawy. Natomiast sądowa kontrola legalności tego postanowienia ograniczona jest do oceny czy organ był uprawniony do jego wydania, tj. czy właściwie stwierdzono nieprawidłowości w dokumentacji i wskazano zakres uzupełnienia, nie zaś do kontroli całokształtu postępowania poprzedzającego jego wydanie, w tym postanowień wydanych na wcześniejszych etapach (por. wyrok WSA w Gdańsku z 15 października 2025 r., sygn. II SA/Gd 359/25, CBOSA). W okolicznościach niniejszej sprawy postanowieniem z 19 grudnia 2024 r. PINB nałożył na skarżącą obowiązek: 1) uzupełnienia przedłożonego oświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 10 P.b. w zakresie dotyczącym identyfikatora działki (pkt 3) i daty (pkt 4), 2) przedłożenia zaświadczenia Burmistrza o zgodności budowy budynku o konstrukcji drewnianej posadowionego na słupach zakotwionych w gruncie i posiadającego podłogę wykonaną z kostki brukowej, na której wykonano wylewkę betonową, parterowy z dachem dwuspadowym pełniący funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach 5,65 m x 6,80 m, posiadający instalację wodociągową, studnię głębinową i kanalizacyjną – szczelny zbiornik na ścieki sanitarne – z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego, 3) przedłożenia projektu zagospodarowania działki. Zdaniem Sądu PINB prawidłowo ocenił, że przedstawiona w toku postępowania przez skarżącą dokumentacja nie była kompletna, gdyż oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane istotnie nie zawiera daty podpisu (pkt 4 oświadczenia). Niezasadnie jednak organ pierwszej instancji wskazał na nieprawidłowe wypełnienie pkt 3 oświadczenia i niewskazanie identyfikatora działki ewidencyjnej, gdyż zgodnie z wyjaśnieniem 3) do formularza oświadczenia: w przypadku oświadczenia sporządzonego w postaci papierowej – a z takim mamy do czynienia w niniejszej sprawie - zamiast identyfikatora działki ewidencyjnej można wskazać obręb ewidencyjny i numer działki ewidencyjnej oraz arkusz mapy, jeżeli występuje. W oświadczeniu natomiast inwestorka wskazała numer działki i obręb. Wskazane powyżej uchybienia w kontrolowanym postanowieniu nie miały jednak wpływu na wynik sprawy ze względu na kolejne, prawidłowo stwierdzone braki w dokumentacji legalizacyjnej. Skarżącą prawidłowo bowiem wezwano do przedłożenia zaświadczenie o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz projektu zagospodarowania działki lub terenu. Prawidłowo organ bowiem stwierdził, że przedłożona mapa do celów projektowych nie stanowi projektu zagospodarowania działki lub terenu, do którego przedłożenia zobowiązana była inwestorka. Projekt taki powinien zostać sporządzony przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1679 ze zm.) - dalej: "Rozporządzenie", projekt zagospodarowania działki lub terenu stanowi element projektu budowlanego. Natomiast § 7 ust. 1 Rozporządzenia przewiduje, że projekt zagospodarowania działki lub terenu, projekt architektoniczno-budowlany oraz projekt techniczny zawiera: 1) stronę tytułową; 2) spis treści; 3) część opisową; 4) część rysunkową. Zakres części opisowej i rysunkowej projektu zagospodarowania działki lub terenu regulują przepisy § 13-18 Rozporządzenia. Przy czym, zgodnie z § 15 ust. 1 tego aktu prawnego, część rysunkową projektu zagospodarowania działki lub terenu sporządza się na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii. Niemniej jednak, zestawiając całość ww. wymogów stawianych projektowi zagospodarowania działki lub terenu z dokumentem przedłożonym przez inwestorkę - mapą do celów projektowych, należy uznać, że przedstawienie jej organowi nie stanowiło prawidłowej realizacji obowiązku nałożonego postanowieniem z 25 maja 2023 r. Po pierwsze, mapa taka jest tylko jedną ze składowych projektu zagospodarowania, a po drugie - powinna zawierać elementy wskazane w § 15 ust. 2 Rozporządzenia, których mapa dostarczona przez inwestorkę niewątpliwie nie zawiera. Zgodnie zaś z art. 48b ust. 3 P.b, w przypadku budowy innej niż budowa wymagająca decyzji o pozwoleniu na budowę lub budowy innej niż budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3, do dokumentów legalizacyjnych należą: 1) zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej; 2) oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2; 3) projekt zagospodarowania działki lub terenu. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że organ pierwszej instancji, a za nim organ odwoławczy, prawidłowo oceniły sposób wykonania przez inwestorkę obowiązków nałożonych postanowieniem z 25 maja 2023 r., jako niewystarczający. Wobec tego zaistniały przesłanki do wydania postanowienia w trybie art. 49 ust. 1a P.b. W postanowieniu tym prawidłowo (z wyjątkiem zobowiązania do uzupełnienia pkt 3 oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co zostało wyjaśnione przez Sąd) i jasno wskazano zakres koniecznych uzupełnień dokumentacji. Skarżąca co do zasady nie kwestionowała zakresu nałożonych na nią obowiązków dokumentacyjnych, gdyż postanowienie PINB z 25 maja 2023 r., którym nałożono na nią obowiązek przedstawienia dokumentów legalizacyjnych, nie zostało zaskarżone. Podniesione przez skarżącą zarzuty dotyczą w istocie postanowienia WINB, utrzymującego w mocy postanowienie PINB z 31 marca 2025 r. o odmowie wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego. Postanowienie to jednak jest przedmiotem odrębnej sprawy sądowoadministracyjnej, zarejestrowanej pod sygn. II SA/Gd 756/25. Skarżąca podniosła także, że organy nie zbadały, czy przedmiotem sprawy są dwa obiekty rekreacji indywidualnej. W ocenie Sądu organy nie były jednak zobowiązane do podjęcia takich rozważań w postanowieniu wydanym na podstawie art. 49 ust. 1a P.b. Na marginesie wskazania wymaga, że przedmiot postępowania legalizacyjnego ograniczony został wnioskiem skarżącej z 21 kwietnia 2023 r., w którym ta po otrzymaniu postanowieniu z 12 kwietnia 2023 r. wniosła o legalizację budynku umieszczonego w 2005 r. Co więcej, argumentacja dotycząca ilości obiektów znajdujących się na działce nr [...] pozostaje w sprzeczności z ustaleniami dokonanymi w trakcie oględzin nieruchomości w dniu 17 września 2024 r., podczas których obecna była skarżąca, a z których wynika, że na działce tej znajdują się dwa budynki rekreacyjne, zaś budynek wybudowany w 2022 r. nie jest konstrukcyjnie powiązany z obiektem, będącym przedmiotem niniejszego postępowania, wybudowanym w 2005 r. Podsumowując powyższe rozważania Sąd uznał, że kontrolowane postanowienia odpowiadają prawu. Organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego adekwatne do tego etapu postępowania legalizacyjnego. W toku postępowania nie doszło także do naruszenia wskazanych w skardze przepisów proceduralnych, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na zasadność wydania skarżonego postanowienia. Organy prawidłowo bowiem ustaliły, że skarżąca nie przedłożyła całości wymaganych dokumentów i z tej przyczyny konieczne było wydanie postanowienia wzywającego ją do ich uzupełnienia. Oceny tej nie zdołały podważyć zarzuty skargi, co wynika powyższego uzasadnienia. Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r., poz. 147, dalej jako p.p.s.a.), oddalił skargę, uznając ją za nieuzasadnioną. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., gdyż jej przedmiotem jest postanowienie, na które przysługuje zażalenie.