II SA/Gd 535/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Nowakowski Sędziowie Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie budowy obiektu budowlanego 1. oddala skargę, 2. nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz pełnomocnika skarżącego radcy prawnego M. G. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu. M. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 maja 2008 r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. z dnia 29 stycznia 2008 r. Nr [...], orzekającą o braku podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia w trybie art. 50 ust. 1 pkt 1-4 i art. 51 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118) Prawo budowlane w sprawie budowy wielorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną na terenie nieruchomości przy ul. S. 9-11 w G.. Skarżący domaga się uchylenia wskazanych powyżej decyzji. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 i art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118), po ustaleniu następującego stanu faktycznego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. wszczął na wniosek M. O. z dnia 4 lutego 2002 r. postępowanie w sprawie zgodności realizowanej budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z towarzyszącą infrastrukturą, a zwłaszcza muru oporowego, przy ul. S. 9-11 w G., z warunkami decyzji o pozwoleniu na budowę, w wyniku którego postanowieniem z dnia 18 marca 2002 r. Nr [...] wstrzymano roboty budowane związane z przedmiotową budową, jako prowadzone z zagrożeniem bezpieczeństwa życia i mienia. Następnie organ I instancji decyzją z dnia 3 kwietnia 2002 r. Nr [...], utrzymaną w mocy w trybie odwoławczym decyzją Nr [...] z dnia 22 maja 2002 r., nakazał inwestorowi dokończenie budowy muru oporowego z pali wierconych żelbetowych w celu doprowadzenia robót budowlach do stanu zgodnego z prawem, a następnie decyzją z dnia 3 czerwca 2002 r. Nr [...], utrzymaną w mocy w trybie odwoławczym decyzją nr [...] z dnia 30 września 2002 r., udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego budynku. W związku z zaskarżeniem obu wymienionych wyżej ostatecznych decyzji organu odwoławczego do sądu, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek zamiejscowy w Gdańsku odpowiednio wyrokami: z dnia 2 października 2003 r. sygn. akt II SA/Gd 1578/02 oraz z dnia 2 października 2003 r. sygn. akt II SA/Gd 2794/02 uchylił zaskarżone decyzje organu II instancji i poprzedzające je decyzje organu l instancji. W wyroku z dnia 2 października 2003 r. sygn. akt II SA/Gd 1578/02 NSA wskazał, że przedmiotowa budowa w części dotyczącej muru oporowego jest prowadzona na podstawie innego niż zatwierdzony projekt budowlany i w inny sposób niż określono to w projekcie pierwotnym co mogło stanowić istotne odstąpienie od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę (art. 50 ust. 1 pkt 4), a nie jedynie prowadzenie robót budowlanych w sposób zagrażający bezpieczeństwu (art. 50 ust.1 pkt 2) – co było podstawą wstrzymania robót budowlanych postanowieniem z dnia 18 marca 2002 r. Nr [...]. Odstępstwo o charakterze istotnym prowadziłoby do konieczności uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę (art. 36a Prawa budowlanego). W stanie prawnym obowiązującym w czasie orzekania, kompetencje wynikające z przepisów art. 36a w całości należały do właściwości organu administracji architektoniczno-budowlanej dlatego zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku z dnia 2 października 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. rozpatrując ponownie sprawę powinien był wyjaśnić kwestię dokonanego odstępstwa poprzez uzyskanie stanowiska organu wydającego pozwolenie na budowę. Ponadto w wyroku z dnia 2 października 2003 r. sygn. akt II SA/Gd 1578/02 NSA wskazał na konieczność wyjaśnienia przy ponownym rozpatrywaniu sprawy kwestii własności nieruchomości sąsiadującej z przedmiotową inwestycją w celu zapewnienia wszystkim stronom czynnego udziału w postępowaniu. Ponieważ kwestię tę miało rozstrzygnąć postępowanie spadkowe toczące się przed sądem cywilnym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. postanowieniem z dnia 2 lutego 2002r. Nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. S. 9-11 w G. do czasu jej rozstrzygnięcia. W trakcie zawieszonego postępowania M. O. powiadomił organ nadzoru budowlanego o powstałym w jego ocenie zagrożeniu dla ludzi i mienia w związku z budową przedmiotowego budynku. Organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w tym przedmiocie decyzją z dnia 17 listopada 2006 r. Nr [...] orzekł o braku podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia w trybie art. 50 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w sprawie zaistnienia zagrożenia dla ludzi i mienia w związku z budową budynku przy ul. S. 9-11 w G.. Na etapie postępowania odwoławczego od powyższej decyzji organ II instancji stwierdził, że nieprawidłowe było zawieszenie postępowania w sprawie budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. S. 9-11 w G., wobec czego postanowieniem z dnia 11 stycznia 2007 r. Nr [...] stwierdził nieważność postanowienia organu I instancji z dnia 2 lutego 2004 r. Nr [...]. Ponadto Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 7 marca 2007r. Nr [...] uchylił decyzję nr [...] z dnia 17 listopada 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że organ I instancji zobowiązany był podjąć dalsze postępowanie w związku z uchyleniem przez sąd administracyjny decyzji nr [...] z dnia 3 kwietnia 2002 r. oraz decyzji nr [...] z dnia 3 czerwca 2002 r. Natomiast uchyloną decyzją rozstrzygnięto w tym samym przedmiocie, którego dotyczy niezakończone, aczkolwiek dotychczas zawieszone postępowanie, co skutkowałoby wydaniem dwóch decyzji administracyjnych w tej samej sprawie w trybie przepisów art. 51 Prawa budowlanego, a więc decyzja byłaby obarczona wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 12 września 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 393/07 oddalił skargę na decyzję PW z dnia 7 marca 2007r. Nr [...]. Z uwagi na stwierdzenie nieważności postanowienia zawieszającego Nr [...] z dnia 2 lutego 2004 r. i uchylenie decyzji nr [...] z dnia 17 listopada 2006 r. oraz wobec uchylenia przez NSA decyzji nr [...] z dnia 3 kwietnia 2002r. oraz decyzji nr [...] z dnia 3 czerwca 2002r., organ I instancji zobowiązany został do ponownego rozpatrzenia sprawy budowy wielorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną na terenie nieruchomości przy ul. S. 9-11 w G., gdzie należało przede wszystkim wyjaśnić kwestię możliwości wystąpienia w trakcie budowy odstępstwa o charakterze istotnym. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego kwestii ewentualnego odstępstwa oraz kwestii zgłaszanej przez M. O. o możliwości wystąpienia zagrożenia dla ludzi i mienia, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. decyzją nr [...] z dnia 29 stycznia 2008 r. orzekł o braku podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia w trybie art. 50 ust. 1 pkt 1-4 i art. 51 ust.1 pkt 1-3 ustawy Prawo budowlane w sprawie budowy wielorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną na terenie nieruchomości przy ul. S. 9-11 w G.. Rozpatrując sprawę na skutek odwołania wniesionego przez M. O., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdza, że jest również związany orzeczeniem i wskazaniami sądu. Podaje, że prowadząc postępowanie w sprawie robót budowlanych w odniesieniu, do których zaszło prawdopodobieństwo, iż prowadzone są z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego w zakresie, o których mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, w pierwszej kolejności obowiązkiem organów budowlanych jest ustalenie, czy realizacja inwestycji faktycznie jest wykonywana z naruszeniem przepisów prawa a konsekwencją stwierdzenia takich naruszeń jest przeprowadzenie postępowania administracyjnego w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Natomiast wynikające z przepisów art. 51 Prawa budowlanego sankcje nakazowe takie jak zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórka obiektu budowlanego lub jego części bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (o co w szczególności wnosi strona odwołująca się) mogą być orzekane w ostateczności, jedynie gdy nie ma możliwości doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Natomiast gdyby organ nadzoru budowlanego w następstwie oceny zgodności inwestycji z prawem uznał, że wykonywane roboty budowlane są prowadzone zgodnie z pozwoleniem na budowę lub ze zmianami nieistotnymi oraz nie uchybiają żadnym przepisom budowlanym i warunkom technicznym jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, winien orzec o braku podstaw do interwencji na podstawie przepisów art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane. Decyzja, w której organ po ustaleniu stanu faktycznego dokonuje oceny istnienia przesłanek wydania lub braku podstaw do wydania określonego nakazu stanowi rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie budowy przedmiotowego budynku ustalono, że przedmiotowa budowa w części dotyczącej muru oporowego jest prowadzona w inny sposób niż określono to w projekcie pierwotnym. Dodatkowo w ocenie strony, która wniosła o wszczęcie postępowania, powyższa zmiana dotycząca muru oporowego zagraża dla ludzi i mienia. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podjął czynności wyjaśniające mające na celu ustalenie czy zmiana polegająca na wykonaniu muru z pali wierconych zamiast wcześniej projektowanego muru oporowego ze stopą mogła stanowić istotne odstąpienie od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Odstępstwo o charakterze istotnym prowadziłoby do konieczności uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę (art. 36a Prawa budowlanego). W stanie prawnym obowiązującym w czasie gdy wykonano zmianę sposobu wykonania konstrukcji muru oporowego i gdy z tej przyczyny wszczęto postępowanie, kompetencje wynikające z przepisów art. 36a w całości należały do właściwości organu administracji architektoniczno-budowlanej. Dlatego organ nadzoru budowlanego wyjaśniając kwestię dokonanego odstępstwa (zgodnie ze wskazaniem wyroku z dnia 2 października 2003r. sygn. akt II SA/Gd 1578/02) pismem nr [...] z dnia 24 kwietnia 2007 r. wystąpił do organu wydającego pozwolenie na budowę o uzyskanie stanowiska w sprawie charakteru odstępstw dokonanych podczas budowy budynku przy ul. S. 9-11 w G.. W odpowiedzi na powyższe zapytanie otrzymano pismo Urzędu Miasta w G. Wydziału Architektoniczno-Budowlanego nr [...] z dnia 11 maja 2007 r., iż mur oporowy wykonany w zmienionej technologii ale usytuowany w tym samym miejscu nie ma wpływu na jego funkcje oraz sposób zagospodarowania terenu. Organ I instancji pismem nr [...] z dnia 17 maja 2007 r. ponownie wystąpił do organu administracji architektoniczno budowlanej o jednoznacznie stanowisko odnośnie charakteru przedmiotowego odstępstwa. W odpowiedzi na powtórne zapytanie organ administracji architektoniczno - budowlanej pismem nr [...] z dnia 4 czerwca 2007 r. poinformował, że dokonana zmiana podczas realizacji przedmiotowego muru oporowego jest nieistotnym odstąpieniem od ustaleń i warunków udzielonego pozwolenia na budowę. Organ II instancji podkreślił, że już w dniu 12 grudnia 2002 r. decyzją nr [...] Wojewoda odmawiając skutkiem wniosku M. O. stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 23 lutego 2001 r. ocenił, iż zmiana technologii wykonawstwa muru nie stanowiła istotnego odstępstwa, od udzielonego pozwolenia na budowę i dlatego też nie wymagała uzyskania przez inwestora zmiany pozwolenia na budowę. Decyzją nr [...] z dnia 19 marca 2003 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w całości w mocy decyzję Wojewody z dnia 23 lutego 2001 r. a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 24 listopada 2004 r. oddalił skargę na decyzję G. Dokonując własnej analizy tego problemu organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne. Natomiast w pkt 1-7 tego artykułu wymieniono zakres zmian które są odstępstwami istotnymi, jednakże do tego zakresu nie jest zaliczona zmiana sposobu w konania elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego. Zatem kwestionowana zmiana sposobu wykonania muru oporowego przy realizacji budynku mieszkalnego na terenie nieruchomości przy ul. S. 9-11 w G. nie może być uznana za istotne odstępstwo od udzielonego pozwolenia na budowę. Tym samym dokonanie takiej zmiany nie daje organowi nadzoru budowlanego podstaw do wstrzymania prowadzonej budowy w trybie przepisów art. 50 ust. 1 pkt 4 i rozstrzygnięcia na podstawie art. 51 ust.1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w sprawie istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Ponieważ w trakcie postępowania zgłaszany był również argument dotyczący możliwości wystąpienia zagrożenie dla życia i mienia (z uwagi na zmienioną konstrukcję muru oporowego) organ odwoławczy podkreślił, iż po otrzymanych od skarżącego informacjach organ l instancji przeprowadził w dniu 13 października 2006 r. i w dniu 7 listopada 2006 r. a następnie w dniu 28 czerwca 2007 r. kontrole budowy, w trakcie których nie stwierdzono jakichkolwiek negatywnych skutków oddziaływania przedmiotowej budowy, w tym na nieruchomość strony skarżącej. Nie potwierdziły się zatem zarzuty skarżącego o powstałym zagrożeniu dla życia i mienia. Niezależnie od postępowania toczącego się przez organem nadzoru budowlanego, organ II instancji wskazał, że w związku postępowaniem prowadzonym przed Prokuraturą Rejonową w G., sporządzona została opinia biegłego sądu okręgowego, w której również stwierdzono, że prowadzenie robót budowlanych związanych z budową przedmiotowej inwestycji nie stwarzają zagrożenia życiu i zdrowiu lub mienia. W trakcie postępowania wyjaśniającego inwestor przedłożył ponadto geodezyjne pomiary wykonawcze budynku i kanalizacji deszczowej oraz pomiar kontrolny wysokości budynku, które potwierdziły, że zarówno budynek jak i towarzysząca infrastruktura techniczna są wykonane prawidłowo i zgodnie z pozwoleniem na budowę. Materiał dowodowy nie daje organowi nadzoru budowlanego podstaw, aby kwestionować zebrane w toku postępowania dokumenty i oświadczenia, opracowane przez osoby posiadające usprawnienia do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, a skarżący poza samym twierdzeniem nie wykazał żadnego dowodu mogącego podważyć wiarygodność tych dokumentów . Odnosząc się do zawartego w odwołaniu argumentu strony, że pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji wygasło wskutek przerwania prac budowlanych, organ odwoławczy stwierdził, iż wygaśnięcie decyzji musi być stwierdzone decyzją administracyjną przez organ, który wydał tą decyzję (przepisy art. 162 kpa), co w przedmiotowej sprawie nie zachodzi. Natomiast decyzją Prezydenta Miasta G. Nr [...] z dnia 24 kwietnia 2006 r. pozwolenie na budowę zostało przeniesione na rzecz obecnego inwestora. W świetle przedstawionych okoliczności, po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego organ II instancji stwierdził, że roboty budowlane związane z budową wielorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną na terenie nieruchomości przy ul. S. 9-11 w G. wykonywane są w oparciu o będące w obiegu prawnym pozwolenie na budowę, zgodnie z warunkami tego pozwolenia oraz nie uchybiają przepisom techniczno-budowlanym. W przedmiotowej sprawie nie stwierdzono żadnego z przypadków określonych w przepisach art. 50 ust.1 ustawy Prawo budowlane, tym samym brak jest podstaw do wstrzymania prowadzonej budowy i wszczęcia postępowania w trybie przepisów art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Z tych przyczyn organ uznał, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. z dnia 29 stycznia 2008r. Nr [...] jest prawnie uzasadniona. We wniesionej skardze do WSA M. O. podtrzymał dotychczasową argumentacją dotyczącą konieczności wstrzymania budowy i rozebrania przedmiotowego budynku. Skarżący wskazał, iż organ nadzoru budowlanego pominął szereg kwestii świadczących o realizacji przedmiotowej inwestycji z istotnymi zmianami do zatwierdzonego projektu budowlanego. Nadto skarżący podniósł, że pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji wygasło na wskutek przerwania prac budowlanych na okres dłuższy niż dwa lata. Dodatkowo, zdaniem skarżącego, orany administracji publicznej nie udzielały mu odpowiedzi na stawiane przez niego zarzuty. Skarżący podniósł też niejasną kwestię przejścia pozwolenia na budowę na rzecz nowego inwestora A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, o którym to fakcie skarżący nie został powiadomiony oraz bezprawnego, w jego ocenia, wznowienia przez tego inwestora robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zarzucił również, iż przeniesienie pozwolenia na budowę na wyżej wymienioną spółkę nastąpiło w dniu 24 kwietnia 2006 r., natomiast spółka nabyła prawo do dysponowania przedmiotową nieruchomością dopiero w dniu 30 października 2006 r. W ocenie skarżącego, organ I instancji w trakcie toczącego się postępowania nie podejmował działań do których był prawnie zobowiązany. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentacje w sprawie. W piśmie procesowym z dnia z dnia 9 kwietnia 2009 r. skarżący podtrzymał twierdzenie o wygaśnięciu decyzji o pozwoleniu na budowę przeniesionej na rzecz B S.A., kwestionując również prawidłowość i zgodność z prawem przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz A Sp. z o.o., z uwagi na brak w aktach nadzoru dokumentów dotyczących tego przeniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem podjętym na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2009 r. oddalił wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania zgłoszony w piśmie procesowym z dnia 14 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga M. O. nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd administracyjny sprawuje, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy ustalony został przez organy administracji prawidłowo, w sposób nienaruszający przepisów postępowania. Z okoliczności sprawy i ustaleń organów administracji wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. wszczął na wniosek M. O. z dnia 4 lutego 2002 r. postępowanie w sprawie zgodności realizowanej budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z towarzyszącą infrastrukturą, a zwłaszcza muru oporowego, przy ul. S. 9-11 w G. z warunkami decyzji o pozwoleniu na budowę. Postanowieniem z dnia 18 marca 2002 r. Nr [...] wstrzymano roboty budowane związane z przedmiotową budową, jako prowadzone z zagrożeniem bezpieczeństwa życia i mienia. Decyzją PINB z dnia 3 kwietnia 2002 r. Nr [...], utrzymaną w mocy decyzją WINB z dnia 22 maja 2002 r. Nr [...], nakazano inwestorowi dokończenie budowy muru oporowego z pali wierconych żelbetowych w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Następnie decyzją PINB z dnia 3 czerwca 2002 r. Nr [...], utrzymaną w mocy przez WINB decyzją z dnia 30 września 2002 r., Nr [...], udzielono pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego budynku. Na skutek skarg M. O. na opisane wyżej decyzje ostateczne, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku odpowiednio wyrokami: z dnia 2 października 2003 r., sygn. akt II SA/Gd 1578/02 oraz z dnia 2 października 2003 r., sygn. akt II SA/Gd 2794/02, uchylił zaskarżone decyzje organu II instancji i poprzedzające je decyzje organu I instancji. W wyroku z dnia 2 października 2003 r., sygn. akt II SA/Gd 1578/02, NSA wskazał, że przedmiotowa budowa w części dotyczącej muru oporowego jest prowadzona na podstawie innego niż zatwierdzony projekt budowlany i w inny sposób niż określono to w projekcie pierwotnym, co mogło stanowić istotne odstąpienie od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę (art. 50 ust.1 pkt 4 ), a nie jedynie prowadzenie robót budowlanych w sposób zagrażający bezpieczeństwu (art. 50 ust.1 pkt 2) – co było podstawą wstrzymania robót budowlanych postanowieniem z dnia 18 marca 2002 r. Nr [...]. "Decyzja, czy prowadzenie robót w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu (bądź w przepisach – art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego) prowadziło w konkretnym przypadku do istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę i prowadziło do konieczności uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę (art.36a Prawa budowlanego) winna zapaść we współdziałaniu organów nadzory budowlanego i organu architektoniczno-budowlanego (w stanie prawnym obowiązującym w czasie orzekania w sprawie). Zatem organy nadzory budowlanego winny nawet z urzędu (...) okoliczność tę wyjaśnić poprzez uzyskanie stanowiska organu wydającego pozwolenie na budowę". W toku ponownego postępowania, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. postanowieniem z dnia 2 lutego 2002 r. Nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. S. 9-11 w G. do czasu rozstrzygnięcia przez sąd cywilny sprawy stwierdzenia nabycia spodku po zmarłej K. O., współwłaścicielce wraz z M. O. budynku przy ul. S. 16 w G.. M. O. w trakcie zawieszonego postępowania powiadomił organ nadzoru budowlanego o powstałym w jego ocenie zagrożeniu dla ludzi i mienia w związku z budową przedmiotowego budynku. Organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w tym przedmiocie, decyzją z dnia 17 listopada 2006 r. Nr [...] orzekł o braku podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia w trybie art. 50 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w sprawie zaistnienia zagrożenia dla ludzi i mienia w związku z budową budynku przy ul. S. 9-11 w G.. Rozpatrujący odwołanie M. O. organ II instancji uznał, że nieprawidłowe było zawieszenie postępowania w sprawie budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. S. 9-11 w G., wobec czego postanowieniem z dnia 11 stycznia 2007 r. Nr [...] stwierdził nieważność postanowienia organu I instancji z dnia 2 lutego 2004 r. Nr [...]. Ponadto Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 7 marca 2007 r. Nr [...] uchylił decyzję nr [...] z dnia 17 listopada 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że organ I instancji zobowiązany był podjąć dalsze postępowanie w związku z uchyleniem przez sąd administracyjny decyzji nr [...] z dnia 3 kwietnia 2002 r. oraz decyzji nr [...] z dnia 3 czerwca 2002 r. Według organu odwoławczego, uchyloną decyzją rozstrzygnięto o tym samym przedmiocie, którego dotyczy niezakończone, zawieszone postępowanie, co skutkowałoby wydaniem dwóch decyzji administracyjnych w tej samej sprawie w trybie przepisów art. 51 Prawa budowlanego. Wskazana decyzja organu odwoławczego kontrolowana była przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 12 września 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 393/07, oddalił skargę M. O. na decyzję z dnia 7 marca 2007 r. Nr [...]. Z uwagi na stwierdzenie nieważności postanowienia zawieszającego z dnia 2 lutego 2004 r., Nr [...] i uchylenie decyzji z dnia 17 listopada 2006 r. Nr [...] oraz na skutek uchylenia przez NSA decyzji z dnia 3 kwietnia 2002r. nr [...] oraz decyzji z dnia 3 czerwca 2002r. Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. ponownie przeprowadził postępowanie w sprawie budowy wielorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną na działce przy ul. S. 9-11 w G., gdzie należało przede wszystkim wyjaśnić kwestię możliwości wystąpienia w trakcie budowy odstępstwa o charakterze istotnym, w odniesieniu do muru oporowego. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w kwestii odstępstwa oraz zgłaszanego przez M. O. możliwości wystąpienia zagrożenia dla ludzi i mienia, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. decyzją z dnia 29 stycznia 2008 r. nr [...] orzekł o braku podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia w trybie art. 50 ust. 1 pkt 1-4 i art. 51 ust.1 pkt 1-3 ustawy Prawo budowlane w sprawie budowy wielorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną na terenie nieruchomości przy ul. S. 9-11 w G., a decyzja ta została utrzymana w mocy zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 maja 2008 r. Nr [...]. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z towarzyszącą infrastrukturą, przy ul. S. 9-11 w G. jest zgodna z warunkami decyzji Prezydenta Miasta G. o pozwoleniu na budowę z dnia 23 lutego 2001 r. Nr [...], a także z innymi przepisami, czy nie zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia w szczególności w odniesieniu do nieruchomości sąsiedniej M. O., oraz czy odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie budowy muru oporowego ma charakter istotny, a także czy występują inne, zarzucane przez skarżącego w toku postępowania, odstępstwa od projektu budowlanego. W ocenie Sądu, rozstrzygające sprawę organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w powyższym zakresie, trafnie oceniając, że postępowanie prowadzone w trybie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118) nie wymaga podjęcia decyzji kończącej to postępowanie, przewidzianej we wskazanym przepisie. W pierwszej kolejności należy podnieść, że stosownie do treści art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., z zastrzeżeniem art. 100, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. W rozpoznawanej sprawie ten przepis, mający charakter przepisu przejściowego, znajduje zastosowanie, a nie błędnie powoływany przez organ odwoławczy przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), obowiązującej od dnia 1 stycznia 2004 r., w odniesieniu do wskazań przytaczanego przez ten organ wyroku NSA z dnia 2 października 2003 r., sygn. akt II SA/Gd 1578/02. Odwołanie się do niewłaściwego przepisu nie ma jednak w ocenie Sądu wpływu na treść rozstrzygnięcia. Na tle przytoczonego wyżej przepisu wyraża się pogląd, że pod pojęciem "ocena prawna", należy rozumieć wyjaśnienie treści przepisów prawa materialnego bądź procesowego, a także sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Zatem związanie oceną prawną oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie, co oznacza zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie jak i wyjaśnienie dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt zostało uznane za błędne. Przy tym przedmiotem takiej oceny mogą być zarówno przepisy prawa materialnego jak i przepisy postępowania (por. wyrok NSA z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt II FSK 1159/2005, Baza orzeczeń LexPolonica nr 416306, Gazeta Prawna 2006/176 str. 13, wyrok NSA z dnia 18 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1207/2007, Baza orzeczeń LexPolonica nr 1972835). Uznając wadliwość postępowania przeprowadzonego w trybie art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku w dwóch wyrokach z dnia 2 października 2002 r. uchylając wszystkie dotychczasowe decyzje administracyjne wydane w tym trybie polecił w szczególności ustalenie, czy w trakcie budowy doszło do istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego (dotyczącego budowy muru oporowego), które w stanie prawnym w dacie rozstrzygnięć przez organy wymagało podjęcia decyzji o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę. Przed zmianą art. 36a Prawa budowlanego dokonanego nowelą z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 93, poz. 888, ze zm.) istotne odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie były zdefiniowane w ustawie, natomiast w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowało się, że obejmują one zmianę gabarytów budynku oraz jego użytkowanie utrudniające lub uniemożliwiające zabudowę na sąsiedniej nieruchomości, zmiany, które naruszają ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, warunki techniczne przyłączeń do sieci oraz załączonych do projektu budowlanego niezbędnych uzgodnień, pozwoleń lub opinii, odstąpienie naruszające zasadę ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, przepisy, w tym techniczno-budowlane oraz odstąpienie zmieniające usytuowanie, przeznaczenie obiektu budowlanego lub warunki określone w art. 36 (por. wyroki NSA z dnia 5 marca 2001 r., sygn. akt II SA/Lu 1190/00, z dnia 10 lipca 2002 r., sygn. akt IV SA 2008/00, z dnia 10 października 2002 r., sygn. akt II SA/Kr 79/99, z dnia 9 sierpnia 2001 r., sygn. akt SA/Bk 494/01, nie publ., w: Zdzisław Kostka Prawo budowlane Komentarz ODDK Gdańsk 2007, str. 126). Przedmiotowa budowla - mur oporowy – bezspornie wykonana została w zmienionej w stosunku do przewidywanej w zatwierdzonym projekcie budowlanym technologii, z pali wierconych, zamiast pełnego na stopie żelbetowej. Oznacza to, że ustalenie, iż wykonano mur oporowy wprawdzie według zmienionej technologii w zakresie konstrukcji, lecz z usytuowaniem w tym samym miejscu, uprawniało organy do oceny, iż zmiana taka nie stanowiła istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego. Ustalenie to należy uznać za prawidłowe, zważywszy na wskazany stan prawny w dacie odstępstwa i przytoczone wyżej stanowisko orzecznictwa sądowoadministracyjnego, a także w okolicznościach uzyskania, zgodnie z przytoczonymi wskazaniami NSA, stanowiska organu architektoniczno-budowlanego (vide: fotokopie pism k. 9, 10 akt administracyjnych II instancji). Uzasadnienie tej spornej kwestii w zaskarżonej decyzji, z odwołaniem się przede wszystkim do aktualnej treści obowiązującego w dacie orzekania przepisu art. 36a, w brzmieniu ustalonym nowelą z dnia 16 kwietnia 2004 r., a następnie zmienionego nowelą z 28 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 163, poz.1364), w którym ustawodawca wyjaśnił, co należy uznać za istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego i innych warunków pozwolenia na budowę, jest zdaniem Sądu kompletne i wyczerpujące. Tym samym wyprowadzony wniosek, że kwestionowana zmiana sposobu wykonania muru oporowego przy realizacji przedmiotowego budynku mieszkalnego nie może być uznana za istotne odstępstwo od udzielonego pozwolenia na budowę prawidłowy. Trafnie również oceniły organy, że zmiana konstrukcji muru oporowego nie oddziaływuje negatywnie na nieruchomość skarżącego, poprzez możliwość wystąpienia zagrożenia dla życia i mienia. Stanowisko skarżącego, wielokrotnie podnoszone w toku niniejszego postępowania administracyjnego, nie zostało potwierdzone żadnym przekonywającym dowodem. Organ I instancji przeprowadził trzykrotnie kontrole budowy, w trakcie oględzin nie stwierdzono negatywnych skutków oddziaływania budowli na nieruchomość skarżącego (vide: protokoły oględzin: z dnia 13.10.2006 r., 7.11.2006 r., 28.06.2008 r., w aktach administracyjnych I instancji). Nie potwierdziły się również zgłaszane przez skarżącego w toku postępowania uwagi dotyczące innych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Organ I instancji kontrolując budowę w świetle przedłożonych przez inwestora geodezyjnych pomiarów wykonawczych budynku i kanalizacji deszczowej oraz pomiarów kontrolnych budynku, nie stwierdził istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, uprawniona jest zatem ocena zawarta przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, że sporny budynek mieszkalny wraz towarzyszącą mu infrastrukturą wykonane zostały prawidłowo i zgodnie z pozwoleniem na budowę. Stanowisko takie należy uznać za trafne również z tych względów, że poza gołosłownymi twierdzeniami skarżący nie przedstawił dowodu, którym mógłby zakwestionować ustalenia oparte o wskazaną wyżej dokumentację oraz w oparciu o inne dowody, w tym wyjaśnienia i oświadczenia projektantów posiadających uprawnienia do pełnienia samodzielnych funkcji w budownictwie. Przytoczyć można w tym miejscu stwierdzenie zawarte w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 20 września 1990 r., III ARN 9/90 (OSNCP z 1991, z. 10-12, poz. 129), według którego "Oświadczenie składane przez stronę w postępowaniu administracyjnym oraz przedstawiane przez nią dokumenty korzystają z domniemania prawdziwości, jeżeli nie są sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi administracyjnemu z urzędu". W tym kontekście prawidłowo organ odwoławczy na poparcie swego stanowiska odwołał się dodatkowo do wniosków zawartych w opinii technicznej biegłego sądowego z listy Sądu Okręgowego w Gdańsku Waldemara Wasiaka, sporządzonej we wrześniu 2007 r. na potrzeby postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w G. (w sprawie 2 DS. 2201/07) badającą ewentualne zagrożenia przedmiotową budową. Według opinii biegłego Wasiaka "nigdy nie występowało zagrożenie bezpieczeństwa dla nieruchomości przy ul. S. 16 skutkiem wznoszenia budynku wielorodzinnego przy ul. S. 9-11". Stwierdza się również w tej opinii, że mur z pali zaprojektowany został prawidłowo, w sposób niebudzący zastrzeżeń pod względem bezpieczeństwa Wprawdzie wskazany wyżej dowód uzyskany został w innym postępowaniu i przed innym organem Państwa, lecz w ocenie Sądu nie ma przeszkód, by wraz z dowodami zebranymi w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego stanowił kompletny materiał podlegający przez organ administracji publicznej ocenie według reguł określonych w art. 80 kpa. W szczególności za takim stanowiskiem przemawia treść przepisu art. 75 § 1 zdanie pierwsze kpa, zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zatem przeprowadzone przez organy postępowanie pozostaje w zgodzie z realizacją zasady prawdy obiektywnej (art. 7 kpa), rozumianej jako podejmowanie wszelkich czynności zmierzających do wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym, w celu ustalenia stanu rzeczywistego. Nadto wyprowadzone przez organ ze wskazanych dowodów wnioski nie są dowolne i nie naruszają zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 80 kpa. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, prawidłowe jest ustalenie organu, że roboty budowlane związane z budową wielorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną na nieruchomości przy ul. S. 9-11 w G. zostały wykonywane w oparciu o będące w obiegu prawnym pozwolenie na budowę, zgodnie z warunkami tego pozwolenia oraz nie uchybiają przepisom techniczno-budowlanym. Nadto zmiana technologii wykonania przedmiotowego muru oporowego nie stanowi istotnego odstępstwa od udzielonego pozwolenia i tym samym nie wymagała uzyskania przez inwestora zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ prawidłowo dokonywał analizy ustalonego stanu faktycznego z przepisem art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.) pod kątem: czy roboty budowlane były prowadzone przez inwestora bez wymaganego pozwolenia na budowę, bądź w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Ponieważ w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono żadnego z przypadków określonych w tym przepisie, jak trafnie wskazuje organ, tym samym nie było podstaw do wstrzymania prowadzonej budowy i prowadzenia postępowania w trybie przepisów art. 50 i 51 ustawy - Prawo budowlane. W dalszej kolejności trzeba uznać za słuszne stanowisko organu odnoszące się do kwestii ważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wynika z prawidłowych ustaleń organów, ostateczną decyzją z dnia 23 lutego 2001 r. Nr [...] Prezydent Miasta G. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi – C Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z towarzyszącą infrastrukturą na działce przy ul. S. 9-11 w G.. Przedmiotowe pozwolenie przeniesione zostało następnie decyzją z dnia 7 maja 2001 r. Nr [...] na rzecz B Spółka Akcyjna w Ł., po czym ponownie zostało przeniesione ostateczną decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia 24 kwietnia 2006 r. Nr [...] na rzecz A Spółka z ograniczona odpowiedzialnością w G.. Tym samym trafnie organ przyjął, że pozwolenie na budowę przeniesione tą ostatnią decyzją jest ważne, nie mając przy tym podstaw do jego kwestionowania. Wprawdzie wadliwa jest ocena organu, że w aktualnym stanie prawnym wygaśnięcie decyzji o pozwoleniu na budowę na skutek przerwania budowy na czas dłuższy niż dwa lata (art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego) wymagałoby uprzedniego stwierdzenia jej wygaśnięcia stosownie do art. 162 kpa, bowiem uprawnione jest stanowisko co do wygaśnięcia takiej decyzji z mocy prawa (por. Z. Kostka, Prawo budowlane, Komentarz, ODDK 2007, str. 128-129), jednakże ocena ta pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu, dopuszczalne byłoby również stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji z mocy prawa decyzją deklaratoryjną, wydaną przez właściwy organ architektoniczno-budowlany (por. Prawo budowlane, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, C.H.Beck, Warszawa 2006, str. 443). W okolicznościach niniejszej sprawy nie jest sporne, że aktualny inwestor A Spółka z o.o. w G. legitymował się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 24 kwietnia 2006 r. Nr [...], prowadząc na jej podstawie roboty budowlane związane z przedmiotowym budynkiem wielorodzinnym i nie zapadła przed Prezydentem Miasta G. decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Niejako na marginesie Sąd zwraca uwagę, że okresy przerwy w realizacji inwestycji spowodowane działaniem organu administracji, polegające na zawieszeniu postępowania lub wstrzymaniu wykonania decyzji, a takie bezspornie występowały w niniejszej sprawie, nie są wliczane do dwuletniego terminu, z upływem którego następuje wygaśnięcie decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyrok WSA w Ł. z dnia 29.12.2005 r., sygn. akt II SA/Łd 898/05, nie publ.). Nie ma znaczenia prawnego podnoszony przez skarżącego brak dokumentów w dokumentacji organów nadzoru budowlanego odnoszących się do przeniesienia pozwolenia na budowę, bowiem postępowanie w tej sprawie prowadzone jest przez inny organ (architektoniczno-budowlany) i kwestionowanie prawidłowości tego przeniesienia odbywa się w innym niż niniejsze postępowaniu. Z tych również przyczyn decyzja o przeniesienie pozwolenia na budowę nie może zostać objęta kontrolą Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, stosownie do treści art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ nie pozostaje w granicach rozpoznawanej sprawy. Odnosząc się wreszcie do zarzutu skargi co do niejasnego przejścia pozwolenia na budowę na rzecz ostatniego inwestora (A Sp. z o.o. w G.) oraz niepoinformowania o tym fakcie skarżącego, należy uznać go za niezasadny i nie mający wpływu na przedmiotowe postępowanie. Sąd wskazuje, że zgodnie z treścią art. 40 ustawy Prawo budowlane, obowiązującej w dacie decyzji przenoszącej pozwolenie na budowę, organ, który wydał decyzję określoną w art. 28 (pozwolenie na budowę) jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2. W ustępie 3 wskazano, że stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane przeniesienie decyzji. Z cytowanego przepisu wynika, że pozwolenie na budowę przyznaje uprawnienia związane z określoną rzeczą, a nie osobą czy podmiotem. Przepis ten ustala warunki przeniesienia uprawnień wynikających z decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ, który wydał decyzję, jest obowiązany przenieść decyzję na rzecz innego podmiotu, ale tylko wtedy, gdy podmiot przejmujący uprawnienia przyjmie wszystkie warunki zawarte w przenoszonej decyzji o pozwoleniu na budowę i równocześnie złoży oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Należy podkreślić, że jeśli zostaną spełnione te dwa wymogi, a także jeśli na to przeniesienie wyrazi zgodę strona, która była adresatem decyzji o pozwoleniu na budowę, organ administracji architektoniczno-budowlanej jest obowiązany przenieść pozwolenie na budowę i nie może odmówić zgody na przeniesienie (por. Wiśniewski Adam, Łaczmańska Monika, Godlewski Rafał, Kisilowska Helena (redakcja), Nosek Wojciech, Sypniewski Dominik, Woźniak Agnieszka, Woźniak Cezary Prawo budowlane z umowami w działalności inwestycyjnej. Komentarz, Warszawa 2008 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis,, str. 448). Zważyć należy, że zmiana osoby inwestora nie narusza prawem chronionych interesów właściciela sąsiedniej działki. Zmiana inwestora w trybie art. 40 Prawa budowlanego z 1994 r. nie jest środkiem, który mógłby prowadzić do ponownej oceny bądź wzruszenia pozwolenia na budowę. Jest to wyłącznie zmiana adresata decyzji o pozwoleniu na budowę, której organ administracji nie może odmówić, jeśli spełnione są warunki określone tym przepisem, a mianowicie, osoba na rzecz której ma być przeniesione pozwolenie na budowę, musi się wykazać prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodą strony na rzecz której pozwolenie zostało wydane oraz osoba ta musi złożyć oświadczenie, że przyjmuje warunki zawarte w decyzji o pozwoleniu na budowę. Żadna z powyższych przesłanek warunkujących przeniesienie pozwolenia na budowę nie dotyczy interesów właściciela sąsiedniej działki ani interesom tym nie zagraża (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 5 marca 1999r. sygn. akt IV SA 1053/97, niepublikowany, LEX nr 46648). W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 maja 2008 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. z dnia 29 stycznia 2008 r. Nr [...] jest prawidłowa oraz uzasadniona zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Sąd na mocy art. 125 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania sądowego, bowiem twierdzenie, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania (administracyjnego, vide k. 146) nie zostało umotywowane poprzez wskazanie toczącego się postępowania, które miałoby charakter prejudycjalny dla postępowania sądowego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił. Na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. (Dz. U. Nr 163 poz. 1349, ze zm.) zasądzono od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz pełnomocnika z urzędu - radcy prawnego M. G. kwotę 300 zł tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej.