II SA/Gd 559/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Nowakowski Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. A., A. W., T. S.-B., W. N. i D. M. na uchwałę Rady Miejskiej w Ustce z dnia 26 kwietnia 2007 r., nr VII/55/2007 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. odrzuca skargę D. M. 2. stwierdza nieważność uchwały Rady Miejskiej w Ustce z dnia 26 kwietnia 2007 r., nr VII/55/2007 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego nieruchomości położone w Ustce przy ul. Storczykowej i Wrzosowej oraz pas drogowy ul. Zubrzyckiego na odcinku od ul. Jaśminowej do ul. Darłowskiej pn. Kwiatowa C. IISA/Gd 559/07 Uzasadnienie R. A., D. M., A. W., M. O., T. S.-B. i W. N. wnieśli skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia 26 kwietnia 2007 r. Nr VII/55/2007 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego nieruchomości położone w Ustce przy ul. Stroczykowej i Wrzosowej oraz pas drogowy ul. Zubrzyckiego na odcinku od ul. Jaśminowej do ul. Darłowskiej pod nazwą "Kwiatowa C". Skarga wniesiona przez A. W. została prawomocnie odrzucona postanowieniem z dnia 19 grudnia 2007 r., a skarga M. O. postanowieniem z dnia 20 grudnia 2007 r. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż wydana uchwała narusza interes prawny skarżących w rozumieniu art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, z uwagi na usankcjonowanie istniejących samowoli budowlanych inwestorów, którzy wbrew postanowieniom dotychczasowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miasta z dnia 8 grudnia 1994 r. Nr VII/31/94 wybudowali obiekty pensjonatowe. Prowadzenie od lat działalności pensjonatowej w dzielnicy willowej naruszało prawa mieszkańców do spokojnego zamieszkiwania. Obecna zmiana planu narusza prawa nabyte skarżących, ustalone poprzednim planem, który dla osiedla "Kwiatowe" określił wyłącznie funkcję mieszkalną. Nowy plan dopuszczając na dotychczasowym osiedlu z funkcją mieszkalną szeroko prowadzoną uciążliwą działalność gospodarczą, zdaniem skarżących, narusza art. 2, 21, 31 i 32 Konstytucji dotyczące działania organów na podstawie i w granicach prawa, chroniące własność, prawo do wolności i równego traktowania przez władze publiczne. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o oddalenie skargi lub jej odrzucenie. W uzasadnieniu wskazano, iż skarżący wystosowali wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, powołując się na naruszenie ich interesu prawnego w związku z usankcjonowaniem w nowym planie samowoli budowlanych i wprowadzeniem funkcji usługowych. Skarżący nie wykazali naruszenia interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, który to interes musi mieć charakter indywidualny i znajdować oparcie w przepisach prawa. Rada Gminy wskazała, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy, jest to tzw. władztwo planistyczne, uprawniające gminę do swobodnego decydowania o przeznaczeniu terenu i zasadach jego zagospodarowania. Zaskarżony plan został uchwalony zgodnie z przewidzianym prawem trybem i uwzględnia wymagania prawa materialnego określone w art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rada Miasta wskazała, iż nie jest uprawniona do legalizacji samowoli budowlanych, a zgodność budowy z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu podlega badaniu w postępowaniu prowadzonym w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Ponadto z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż gmina winna w toku postępowania planistycznego uwzględniać uwarunkowania wynikające z dotychczasowego przeznaczenia zagospodarowania i uzbrojenia terenu. Za niesłuszny uznano pogląd, iż plan zagospodarowania terenu dopuszcza na dotychczasowym osiedlu z funkcją mieszkalną szeroko prowadzoną uciążliwą działalność gospodarczą. Zapisy planu zapewniają nieuciążliwe i prawidłowe korzystanie z praw skarżących, celem właściwego zagospodarowania tej strefy wprowadzono ograniczenia oraz określone preferencje co do ich funkcjonowania, a w obszarze planu wykluczono lokalizacje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nadto Rada Miasta wskazała, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nastąpiło w dniu 21 maja 2007 r., a skargę wniesiono w dniu 26 lipca 2007 r., zatem po upływie 60- dniowego terminu wynikającego z art. 53 § 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawie upłynął także przewidziany tym przepisem termin 30-dniowy na wniesienie skargi biegnący od daty udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, mało wiarygodnym jest bowiem by pismo z 6 czerwca 2007 r. stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa doręczono skarżącym po dniu 26 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje Podstawę wniesienia skargi na uchwałę rady gminy stanowi art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.), stanowiący, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z art. 52 § 4 i art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) wynika, iż przesłanką wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest uprzednie wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia prawa, skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcia naruszenia prawa. (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. II OSP 2/2007 ONSAiWSA 2007/3 poz. 60) Wbrew stanowisku zawartemu w odpowiedzi na skargę w sprawie brak było podstaw do odrzucenia skargi z uwagi na jej wniesienie po terminie. Termin do wniesienia skargi w przypadku udzielenia przez radę gminy odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy liczyć od dnia jej doręczenia. Z uwagi na brak potwierdzeń odbioru odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa termin ten ustalono na podstawie oświadczeń stron, z których wynika, że z uwagi na strajk poczty doręczeń skarżącym dokonano ze znacznym opóźnieniem w dniach 29 czerwca 2007 r., 2 i 3 lipca 2007 r. (vide pisma D. M. k. 83, R. A. k. 81, A. W. k. 86, T. S.-B. 88, W. N. k. 90) Skarga została wniesiona w dniu 27 lipca 2007 r, termin 30-dniowy przewidziany w art. 52 § 4 i art. 53 § 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi został zatem zachowany. Z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wynika, iż przesłanką merytorycznego badania zgodności z prawem uchwały jest stwierdzenie naruszenia interesu prawnego tą uchwałą. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wynikać musi z normy prawa materialnego kształtującego sytuację prawną wnoszącego skargę, a skarżący musi wykazać naruszenie interesu prawnego polegające na istnieniu bezpośredniego związku między zaskarżoną uchwałą i własną indywidualną sytuacją prawną. W wyroku z dnia 4 listopada 2003 r. SK 30/02 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stwarza możliwość ochrony interesów prawnych i uprawnień różnych podmiotów w takich sytuacjach, gdy nie są one chronione w inny sposób w trybie procedury administracyjnej lub cywilnej przez kontrolę sądu administracyjnego lub powszechnego. (OTK ZU Nr 8/A/2003 poz. 84) W niniejszej sprawie skarżący wywodzą legitymację do wniesienia skargi z naruszenia ich prawa własności. W. N. jako właścicielka nieruchomości zabudowanej domem jednorodzinnym zarzuca naruszenie prawa własności nieruchomości objętej uchwalonym planem zagospodarowania przestrzennego, z uwagi na zróżnicowanie w planie przeznaczenia poszczególnych jednostek planistycznych i wprowadzenie uciążliwej funkcji usługowej – pensjonatowej i hotelowej. R. A., A. W., M. O. i T. S.-B. jako właściciele nieruchomości zabudowanych domami jednorodzinnymi powołują się na fakt naruszenia ich prawa własności nieruchomości przez przeznaczenie w nowo uchwalonym planie zagospodarowania przestrzennego nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z ich nieruchomościami pod funkcję hotelową. Skarżący zarzucali uciążliwość tego rodzaju funkcji dla spokojnego zamieszkiwania związaną z przeznaczeniem i znacznym rozmiarem obiektu i wskazywali na sprzeczne z prawem zaakceptowanie istnienia budynku powstałego w wyniku naruszenia prawa - istotnych odstępstw od projektu budowlanego zmieniających gabaryty obiektu oraz samowolnej zmiany jego przeznaczenia z funkcji mieszkaniowej na usługową. Z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm.) zwanej dalej ustawą, wynika, iż kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Przepis ten statuuje tzw. zasadę władztwa planistycznego gminy, polegającego na powierzeniu przez ustawodawcę gminie kompetencji w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowani terenu. Przewidziana w ustawie swoboda regulacyjna przysługująca gminom w dziedzinie zagospodarowania przestrzennego nie jest absolutna. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2001 r. w sprawie K 27/00 (OTK nr 2 z 2001 r., poz. 29) organy gminy właściwe do sporządzenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i następnie do uchwalenia tego planu, muszą się kierować ogólnymi zasadami określonymi w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, przepisami innych ustaw regulującymi określone sprawy szczegółowe z zakresu gospodarki przestrzennej oraz przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to w szczególności, że wszelkie ograniczenia własności, ustanowione w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, muszą być zgodne z normami konstytucyjnymi wyznaczającymi granice ingerencji prawodawczej w prawo własności, a naruszenie tego wymogu może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały. Prawo własności podlega ochronie przewidzianej w art. 64 ust. 3 Konstytucji stanowiącym, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji, zgodnie z którym ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób oraz wtedy, gdy nie naruszają istoty wolności i praw. Nadto wskazać należy, iż gmina, jako jednostka samorządu terytorialnego, zgodnie z art. 163 Konstytucji, wykonuje zadania publiczne i na jej organach ciąży przewidziany w art. 32 ust. 1 Konstytucji obowiązek równego traktowania wszystkich podmiotów przez władze publiczne. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 czerwca 2003 r. w sprawie P 24/02, wskazał, iż zgodnie z przewidziana w tym przepisie zasadą równości wszyscy adresaci norm prawnych, charakteryzujący się daną cechą relewantną winni być traktowani według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących jak i faworyzujących, a zasada ta nie wyklucza różnego traktowanie podmiotów różniących się między sobą, niemniej wszelkie zróżnicowanie traktowania musi być oparte na uznanych kryteriach, zasadność doboru których podlega każdorazowej ocenie, między innymi z punktu widzenia zasady sprawiedliwości społecznej. (OTK-A nr 6 z 2003 r., poz. 55) Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ograniczające prawo własności podlegają zatem ocenie z punkty widzenia zachowania zasady równości, w tym istnienia uzasadnionych kryteriów zróżnicowania sytuacji prawnej poszczególnych adresatów norm prawnych. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należą do przepisów ustawowych regulujących sposób wykonywania prawa własności, o których jest mowa w art. 140 kodeksu cywilnego, stanowiącym, iż właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. Art. 6 ust. 1 ustawy przewiduje, iż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Plan zagospodarowania przestrzennego stanowi materialnoprawną podstawę do wydania decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę, na jego podstawie rozpoczynają się procesy inwestycyjne na obszarze, który plan obejmuje, reguluje on status prawny konkretnych nieruchomości. Każda regulacja w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego prowadząca do ograniczenia możliwości korzystania z nieruchomości, której właściciel musi się podporządkować wbrew własnej woli, prowadzi do ograniczenia uprawnień właścicielskich chronionych art. 140 k.c. (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 czerwca 2007 r. sygn. II SA/Wr 66/07 Lex Nr 322175) W ocenie Sądu, z okoliczności sprawy wynika, iż postanowienia planu ograniczające prawo własności nieruchomości położonych na objętym nim terenie wprowadzono z naruszeniem zasady równości, plan ten wprowadza bowiem zróżnicowany status poszczególnych nieruchomości zarówno co do przeznaczenia terenu jak i warunków jego zabudowy, a zróżnicowanie takie nie jest w świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzasadnione. W planie przewidziano podział na 14 terenów z przeznaczeniem zakwalifikowanym jako: - MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, na których dopuszcza się nie więcej jak 2 lokale mieszkalne, usługi w parterach budynków o powierzchni nie większej niż 30 % powierzchni użytkowej budynku i nie większe niż 50 m, z wykluczeniem usług handlu spożywczego i hurtowni, usług z zakresu obsługi samochodów oraz usług nie odpowiadających wymaganym warunkom występującym w obszarze ochrony uzdrowiskowej, dopuszcza się usługi pensjonatowe w całym budynku, dopuszczone usługi nie mogą zakłócać funkcji mieszkaniowej, zgodnie z ustaleniami zawartymi w § 3 ust. 3 niniejszej uchwały, na jednej działce dopuszcza się nie więcej jak jeden budynek mieszkalny, o ile w ustaleniach szczegółowych nie ustalono inaczej, - MU - tereny zabudowy mieszkaniowo- usługowej, tj. zabudowy mieszkaniowej z usługami towarzyszącymi zlokalizowanymi co najmniej w parterach budynków, na których dopuszcza się nie więcej jak 2 lokale mieszkalne w budynku, usługi nie zakłócające funkcji mieszkaniowej, zgodnie z ustaleniami zawartymi w § 3 ust. 3 niniejszej uchwały, dopuszcza się usługi obsługi turystyki np. pensjonatowe, wyklucza się usługi w zakresie obsługi samochodów i nie odpowiadające wymaganym warunkom występującym w obszarze ochrony uzdrowiskowej, - M/U - tereny zabudowy mieszkaniowej z dopuszczeniem usług, gdzie funkcja usługowa jest uzupełnieniem a nie podstawowym przeznaczeniem terenu i nie może występować samodzielnie, tereny zabudowy mieszkaniowej, na których dopuszcza się nie więcej jak 2 lokale mieszkalne w budynkach, usługi w parterach oraz powyżej parteru, zajmujące powierzchnię użytkową nie większą niż 100 m, usługi pensjonatowe w całym budynku, dopuszczone usługi nie mogą zakłócać funkcji mieszkaniowej, zgodnie z ustaleniami zawartymi w § 3 ust. 3 niniejszej uchwały, wyklucza się usługi w zakresie obsługi samochodów i nie odpowiadające wymaganym warunkom występującym w obszarze ochrony uzdrowiskowej, - U – tereny zabudowy usługowej z dopuszczeniem lokalizacji mieszkań jako uzupełnienie przeznaczenia podstawowego, lecz nie więcej jak na jednej kondygnacji budynku powyżej parteru, o ile w ustaleniach szczegółowych nie wykluczono funkcji mieszkalnej, z preferencją dla usług obsługi turystyki, z wykluczeniem usług w zakresie obsługi samochodów i nie odpowiadające wymaganym warunkom występującym w obszarze ochrony uzdrowiskowej, oraz trzy tereny komunikacji publicznej KD-D - drogi i ulice dojazdowe, KD-Z - drogi i ulice zbiorcze, KD-X - ciągi piesze. Z kart terenu wynika, iż w planie przewidziano znaczne zróżnicowanie warunków zagospodarowania w poszczególnych jednostkach planistycznych, w tym wysokości obiektów w poszczególnych sąsiadujących jednostkach planistycznych - nie wyższa niż 7, 10 bądź 12 m npt., ilości kondygnacji - ograniczenie do dwóch, trzech bądź czterech kondygnacji nadziemnych w tym poddasza użytkowego oraz dopuszczalnej powierzchni zabudowy – stanowiącej 25, 27, 30 32, 35 bądź 40 % powierzchni terenu. W. N. jest właścicielką działki Nr [...] objętej jednostką planistyczną Nr 04.MN. Ustalenia planu szczegółowo regulują przeznaczenie terenu i warunki jego zabudowy, mając wpływ na zakres prawa własności nieruchomości. Dla jej nieruchomości ustalenia planu przewidują jako funkcję podstawową teren zabudowy mieszkaniowej, z dopuszczalnością funkcji usługowej jako uzupełniającej. W sąsiednich jednostkach planistycznych przewidziano inne funkcje podstawowe - funkcję usługową, w tym hotelową lub mieszkaniowo-usługową w tym pensjonatową. Skarżąca słusznie zarzuca, iż przeznaczenie sąsiednich nieruchomości na funkcje uciążliwe w stosunku do funkcji mieszkaniowej narusza jej prawo własności. Brak jest bowiem zdaniem Sądu uzasadnionych podstaw do takiego zróżnicowania statusu poszczególnych, położonych w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości. Narusza to równowagę uprawnień właścicieli poszczególnych nieruchomości, ograniczając uprawnienia W. N. w stosunku do uprawnień właścicieli innych nieruchomości. Nadto wskazać należy, iż postanowienia planu ograniczają powierzchnię zabudowy w tej jednostce planistycznej do 0,27 terenu i wysokość zabudowy do 7 m npt. i dwóch kondygnacji nadziemnych (w tym poddasza użytkowego) co stawia właścicieli nieruchomości w sytuacji niekorzystnej w stosunku do właścicieli innych nieruchomości, dla których przewidziano w planie korzystniejsze warunki zabudowy odnośnie gabarytów budynków i powierzchni zabudowy, a tym samym większy zakres uprawnień wynikających z prawa własności. Naruszenie równowagi uprawnień w zakresie prawa własności poszczególnych nieruchomości nastąpiło w zaskarżonej uchwale w sposób nieuzasadniony. Brak jest, zdaniem Sądu, podstaw do takiego zróżnicowania terenu objętego planem i jego podziału na szereg odrębnych jednostek planistycznych, w których zasady wykonywania prawa własności nieruchomości zostały uregulowane w tak odmienny sposób. W szczególności dokonane zróżnicowanie nie jest uzasadnione przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z art. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż określa ona zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej oraz zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele i ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy, przyjmując za podstawę tych działań ład przestrzenny i zrównoważony rozwój. Ustawa stanowi, iż w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się m.in. wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 1 i 7). Pod pojęciem ładu przestrzennego ustawodawca rozumie takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 ustawy). Zarówno treść planu zagospodarowania przestrzennego jak i dokumentacja związana z procesem jego uchwalania, w tym materiały fotograficzne wskazują, iż podstawą zróżnicowania funkcjonalnego jak i architektonicznego, nie były wymogi ładu przestrzennego, lecz wyłącznie aktualny stan zagospodarowania nieruchomości. Organ planistyczny tworząc plan oparł się na sporządzonej inwentaryzacji terenu określającej sposób jego dotychczasowego zagospodarowania i powołał na przepis art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym, w studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające w szczególności z dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu. Podkreślić należy, iż stosowanie zasady uwzględniania w postępowaniu planistycznym dotychczasowego przeznaczenia i zagospodarowania terenu zostało przez ustawodawcę przewidziane na etapie sporządzania studium, w które zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy ma charakter aktu o charakterze ogólnym, sporządzanego w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego. Zasada ta nie ma natomiast na celu sprowadzenia postępowania planistycznego do odwzorowania stanu zabudowy istniejącego na terenie objętym planem. Zastosowanie takiego rozwiązania może być uzasadnione jedynie w wyjątkowych przypadkach, w celu ochrony szczególnych wartości – zabytkowych czy architektonicznych określonych kompleksów zabudowy. Wówczas zróżnicowanie statusu prawnego poszczególnych nieruchomości znajduje swoje uzasadnienie w ochronie danego wyjątkowego kompleksu zabudowy. Gdy okoliczności takie nie zachodzą, ustalone w postępowaniu planistycznym warunki zabudowy terenu winny zapewniać realizację wymogów ładu przestrzennego i uwzględniać wymogi prawa własności nieruchomości.. Postanowienia zaskarżonej uchwały znacznie różnicującej zasady zabudowy w poszczególnych niewielkich obszarowo jednostkach planistycznych, zdaniem Sądu, z jednej strony naruszają zasady ładu przestrzennego - spójności i harmonii rozwiązań architektonicznych, a z drugiej strony ograniczają prawa właścicieli nieruchomości, których sytuacja prawna została uregulowana w sposób mniej korzystny, w stosunku do właścicieli innych nieruchomości, jedynie poprzez argumentację sprowadzającą się do aktualnego stanu zabudowy. Plan zagospodarowania przestrzennego ma na celu uregulowanie na przyszłość zasad zagospodarowania trenu, a właściciele poszczególnych nieruchomości mogą planować inwestycje i ich uprawnienia nie powinny być bezzasadnie ograniczane w stosunku do uprawnień właścicieli innych nieruchomości, jedynie w oparciu dokonaną inwentaryzację stanu zagospodarowania gruntów. W takiej sytuacji ustalenia planu stawiają w nierównej sytuacji właścicieli poszczególnych nieruchomości bez uzasadnienia względami urbanistycznymi i architektonicznymi. Działanie takie narusza wymogi przewidziane w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 7 ustawy oraz przewidzianą w art. 32 ust. 3 Konstytucji zasadę równości. Zaskarżona uchwała w sposób niedopuszczalny narusza zatem prawo własności skarżącej W. N. R. A., A. W., M. O. i T. S.-B. posiadają legitymację do wniesienia skargi jako właściciele nieruchomości graniczących bezpośrednio z terenem objętym nowym planem zagospodarowania przestrzennego. Fakt, iż nieruchomości skarżących nie pozostają w granicach planu nie pozbawia ich uprawnienia do zaskarżenia uchwały, której ustalenia naruszają prawa własności skarżących. Przepis prawa sąsiedzkiego - art. 144 kodeksu cywilnego, regulujący sytuację kolizji interesów właścicieli poszczególnych nieruchomości przewiduje, iż właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. W ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób przewiduje art. 6 ust. 2 pkt ustawy. Nadto prawo to podlega na gruncie przepisów ustawy ochronie w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy terenu prowadzonym, zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy, w celu ustalenia warunków zabudowy terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego. Zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie przyjmuje się, iż właściciele i użytkownicy wieczyści działek sąsiednich są stronami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy (vide wyrok NSA z dnia 7 marca 2000 r. IV SA 364/99 Lex Nr 54743 Z. Niewiadomski Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego o zagospodarowaniu przestrzennym Wybrane zagadnienia RPEiS 1998 Nr 1 s. 70) Przemawia to za przyznaniem właścicielom nieruchomości sąsiadujących z obszarem objętym planem prawa do ochrony ich interesów wynikających z prawa własności w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Odmowa tego prawa pozbawiłaby bowiem właścicieli takich nieruchomości możliwości ochrony ich prawa własności, doznającego ograniczeń w związku z regulacją statusu prawnego gruntów sąsiednich w planie zagospodarowania przestrzennego. Działki skarżących zabudowane są domami jednorodzinnymi w zabudowie szeregowej. Teren ten w poprzednio obowiązującym Miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta uchwalonym uchwałą Nr VII/31/94 Rady Miejskiej z 8 grudnia 1994 r. (Dz. Urz. Woj. Słupskiego Nr 42/94 poz. 232)był oznaczony symbolem B 42 MN- zrealizowane osiedle zabudowy jednorodzinnej. Teren objęty aktualnym planem był objęty w poprzednim planie jednostką planistyczną B 44 MN przewidującą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W planie znajdował się zapis - teren o powierzchni 2,35 ha zmiana użytkowania terenu, z całej działki należy wyznaczyć niezbędny teren dla istniejącego budynku z zabudową gospodarczą, na pozostałym terenie dokonać podziału na działki jednorodzinne. U zbiegu ulic Zubrzyckiego i Darłowskiej zlokalizować zabudowę mieszkaniowo-usługową. Jako rozwiązanie alternatywne w miejsce usług lokalizuje się kościół. Plan ten dopuszczał na analizowanym terenie zabudowę 2-kondygnacyjną, a w wyjątkowych przypadkach 3-kondygnacyjną. W ustaleniach ogólnych dotyczących całego obszaru dopuszczono na terenie zabudowy jednorodzinnej lokalizację zabudowy pensjonatowej na działkach o odpowiedniej wielkości. Plan ten utracił moc 31 grudnia 2003 r. Postanowienia tego planu przewidywały określone standardy zamieszkiwania na terenie zabudowy jednorodzinnej, zarówno odnośnie funkcji, jak i zasad zabudowy. Funkcja zabudowy jednorodzinnej została na tym terenie wprowadzona jako zasadnicza. Stanowisko skarżących, iż funkcja pensjonatowa na tym terenie była w ogóle wykluczona nie jest uzasadnione. Natomiast planista wprowadził jako wymóg realizacji tej funkcji budowę takich obiektów na działkach o odpowiedniej wielkości. Wymóg taki wiązał się m. in. z ochroną funkcji wiodącej mieszkaniowej terenu, przez zapewnienie odpowiednich warunków zamieszkiwania (stanowiącego podstawową funkcję terenu), spokoju, odległości od obiektów, z których funkcjonowaniem wiążą się określone niedogodności związane z przebywaniem większej ilości osób. Umożliwienie realizacji takiej funkcji związane było z charakterem miejscowości wypoczynkowej, a jej celem zapewnienie mieszkańcom dzielnicy źródeł dochodu przez wynajmowanie pokoi. Realizacja takiej funkcji jako dodatkowej winna uwzględniać uwarunkowania wynikające z podstawowego przeznaczenia terenu i wymogi wynikające z ochrony prawa własności nieruchomości sąsiednich i nie powinna prowadzić do nieproporcjonalnych dysproporcji w warunkach korzystania z prawa własności nieruchomości w tej jednostce planistycznej. Ochrona taka przysługiwała właścicielom nieruchomości także po utracie mocy planu zagospodarowania przestrzennego z mocy art. 59 i 61 ust. 1 ustawy. Z przepisów tych wynika obowiązek uzyskania w razie braku planu zagospodarowania przestrzennego decyzji o warunkach zabudowy. Warunkiem uzyskania takiej decyzji jest natomiast spełnienie wymogów tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, zgodnie z którą, wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w sytuacji kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Spełnienie tych warunków, zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588), podlega badaniu w obszarze analizowanym, a więc na terenie sąsiednim, w którym przeprowadza się analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepisy poprzednio obowiązującego planu podobnie jak warunki przewidziane w art. 61 ust. 1 ustawy, niezbędne dla uzyskania warunków zabudowy terenu, wykluczały możliwość budowy na terenie działek o nr [...] sąsiadujących z nieruchomością skarżących obiektu o gabarytach budynku aktualnie istniejącego i przeznaczenia go na funkcję usługowe. Postanowienia uchwalonego planu przewidują dla tego terenu oznaczonego jako 05.U przeznaczenie w całości pod funkcję usługową, w szczególności obsługi turystyki, hotel. Niewątpliwym jest, iż wprowadzenie obiektu o funkcji usługowej o takiej wielkości jak obiekt istniejący, z uwagi na związane ze świadczeniem takich usług niedogodności, jak wzmożony ruch, hałas i immisje o innym charakterze, zakłóca spokojne korzystanie z nieruchomości o charakterze zabudowy jednorodzinnej. Sytuacja skarżących jako właścicieli nieruchomości sąsiednich uległa zatem wskutek planu pogorszeniu. Zabezpieczenie równowagi interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości, zakłada pewną proporcjonalność ograniczeń właścicieli poszczególnych nieruchomości w korzystaniu z ich prawa własności. Równowaga w tym zakresie zostaje naruszona, jeżeli zakres prawa własności określony przez przepisy prawa miejscowego umożliwia właścicielowi jednej nieruchomości znaczne zakłócenie korzystania z innych nieruchomości sąsiednich, prowadząc do nieuzasadnionego braku równowagi w tym zakresie. Postulat uwzględnienia w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań prawa własności oznacza m. in. takie zagospodarowanie przestrzeni miejskiej w zakresie funkcji danego terenu, które umożliwi harmonijne, optymalne w danym przypadku warunki korzystania z prawa własności nieruchomości. Warunki takie winny sprzyjać spokojnemu, bezkonfliktowemu wykonywaniu prawa własności i w miarę możliwości eliminować ryzyko powstawania sporów sąsiedzkich na gruncie art. 144 kodeksu cywilnego. Wprowadzenie w planie funkcji kolidujących z funkcją dotychczasową, bądź wiodącą nie jest wykluczone, musi być jednak uzasadnione szczególnymi okolicznościami przemawiającymi za jej wprowadzeniem i nie może sprowadzać się wyłącznie do uwzględnienia interesu majątkowego właściciela określonej nieruchomości. Wprowadzenie w planie na terenie przeznaczonym poprzednio co do zasady pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną funkcji usługowej, w tym hotelowej o znacznej skali, niedostosowanej do ochrony warunków spokojnego zamieszkiwania w takiej dzielnicy, narusza prawo własności skarżących w sposób niedopuszczalny i nieuzasadniony, co pozostaje w sprzeczności z normą art. 31 ust. 3 Konstytucji i zasadą równości przewidzianą w art. 32 ust. 1 Konstytucji. Treść złącznika Nr 2 do niniejszej uchwały dotyczącego rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu miejscowego stanowiącego zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy, załącznik do uchwały, wskazuje na istnienie sporów między właścicielami nieruchomości występującego w obszarze planu. W załączniku tym stwierdzono, iż współistnienie na niewielkim obszarze przy małych powierzchniach poszczególnych działek funkcji zabudowy jednorodzinnej oraz funkcji usługowych typu pensjonat, czy hotel może być uciążliwe dla stałych mieszkańców tego terenu. Sytuacja mieszania funkcji potencjalnie kolizyjnych na jednym obszarze przy niewielkich powierzchniowo działkach i braku możliwości zaspokojenia potrzeb generowanych przez funkcjonowanie usług na miejsca parkingowe i zieleń izolującą od sąsiedztwa mieszkaniowego, wywołała konflikt. Organ wskazał, iż sytuacja taka nie wynika jednak z ustaleń planu, ale ze stanu faktycznego istniejącego i zdeterminowanego przez wcześniejsze decyzje administracyjne. Stan ten został uwidoczniony w inwentaryzacji urbanistycznej, w tym na fotografiach. Organ stwierdził, iż opracowywany plan zagospodarowania przestrzennego nie powinien sankcjonować stanów prawnych będących samowolami budowlanymi, organ nie dysponuje jednak danymi pozwalającymi stwierdzić czy istniejące w chwili inwentaryzacji budynki były wzniesione na podstawie legalnych pozwoleń na budowę, a brak jest podstaw do stwierdzenia, że są one samowolami budowlanymi. Z okoliczności sprawy wynika, iż taka argumentacja organu planistycznego nie zasługuje na akceptację. W sytuacji istnienia na obszarze objętym planem (w spornej jednostce 05.U) obiektu o funkcji i gabarytach odbiegających od ustaleń poprzedniego planu zagospodarowania przestrzennego, naruszającego ład architektoniczny i interesy właścicieli sąsiednich nieruchomości, odnośnie którego toczy się postępowanie przed organami nadzoru budowlanego w sprawie legalności zabudowy, organ planistyczny nie powinien abstrahować od oceny legalności istniejącej zabudowy i jej przeznaczenia. Z obszernej dokumentacji przedłożonej w toku postępowania planistycznego wynika, iż od 1996 r. na tym terenie istnieje głęboki konflikt między właścicielami nieruchomości zabudowanych domami mieszkaniowymi a nieruchomości przeznaczanych pod funkcje usługowe, na co wskazuje szereg wydawanych w różnych postępowaniach administracyjnych decyzji i wyroków. Budynek w jednostce planistycznej 05.U został wbudowany w oparciu o decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 3 września 1996 r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego dwurodzinnego w zabudowie wolnostojącej, dwukondygnacyjnego z użytkowym strychem. Budynek wzniesiono z istotnymi odstępstwami od ustaleń i warunków wynikających z pozwolenia na budowę, budynek ma inne przeznaczenie, pełni bowiem funkcje hotelową i większą ilość kondygnacji - 4. Przed organami nadzoru budowlanego toczy się postępowanie w sprawie zmian i odstępstw od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, które nie zostało zakończone. W wyroku z dnia 8 listopada 2006 r. sygn. II OSK 1296/05 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż prowadzona procedura legalizacyjna może objąć przeróbki techniczne – w tym częściową rozbiórkę obiektu. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) legalizacja obiektu wymaga stwierdzenia jego zgodności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Sporządzenie planu zagospodarowania przestrzennego odpowiadającego stanowi zabudowy umożliwi zatem inwestorowi legalizację obiektu wzniesionego z istotnymi odstępstwami od warunków pozwolenia na budowę, naruszającego jak wynika z dokumentacji fotograficznej, ład architektoniczny na analizowanym obszarze. Obiekt ten jest bowiem niewspółmiernie duży w stosunku do pozostałej zabudowy, a dysproporcja ta wynika m. in. ze zwiększenia ilości kondygnacji obiektu. Odstępstwo w tym zakresie jest oczywiste i jego dostrzeżenie nie wymaga szczegółowej analizy. Organ planistyczny kierując się przewidzianą w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy dyrektywą uwzględnienia w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymogów ładu przestrzennego nie mógł zatem pominąć tej okoliczności w toku sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego. Przeciwne działanie prowadzi do sytuacji, w której pierwszeństwo w postępowaniu planistycznym przed walorami ładu architektonicznego uzyskuje istnienie samowoli budowlanej. Nie sposób w niniejszej sprawie pominąć tego, iż uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego przynosi nieuzasadnione korzyści właścicielowi terenu objętego jednostką planistyczną 05.U, na którym znajduje się obiekt o przewidzianym przeznaczeniu hotelowym, wybudowany pierwotnie jak budynek mieszkaniowy dwurodzinny. Obiekt ten odbiega zarówno funkcją jak i gabarytami od pozostałych zabudowań na tym terenie. Istnienie tego obiektu było sprzeczne w warunkami poprzednio obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, brak byłoby także w świetle art. 61 ust. 1 ustawy podstaw do ustalenia warunków zabudowy dla takiego obiektu, po utracie mocy tego planu z uwagi na brak spełnienia wymogów zasady dobrego sąsiedztwa. Organ planistyczny posiadając informację o toczącym się przed organami nadzoru budowlanego postępowaniu w sprawie legalności obiektu, nie może w takiej sytuacji abstrahować od jakiejkolwiek oceny tej kwestii, mającej znaczenie z punktu widzenia zachowania zasad prawidłowego kształtowania przestrzeni miejskiej. Jedynym uzasadnieniem wprowadzenia funkcji hotelowej oraz określenia warunków zabudowy terenu jest istniejący stan nieruchomości, powstały sprzecznie z przepisami prawa. Organ planistyczny nie jest związany aktualnym stanem zagospodarowania nieruchomości objętej planem, jeżeli nie jest on zgodny z prawem. W takich sytuacjach organ winien wziąć pod uwagę taki sposób ukształtowania zabudowy, który będzie odpowiadał standardom ładu przestrzennego w zakresie urbanistyki i architektury, a nie kierować się stanem istniejącym, powstałym sprzecznie z prawem. Podkreślić należy, iż planowanie przestrzenne jest działalnością wykonywaną przez władze publiczne i nie może ze szkodą dla innych podmiotów prowadzić do legitymizacji inwestycji wykonanych sprzecznie z przepisami prawa. W szczególności w warunkach wieloletniego konfliktu na gruncie uprawnień właścicieli poszczególnych nieruchomości na tym terenie, działanie takie podważa zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. W toku postępowania planistycznego skarżący wskazywali nadto, iż ich sytuacja jako właścicieli nieruchomości, ulegnie pogorszeniu w związku w wprowadzeniem funkcji usługowej, z uwagi na wzmożony ruch pojazdów i ich parkowanie przed posesjami właścicieli innych nieruchomości w związku z brakiem zabezpieczenia odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla funkcji usługowej oraz wskazywali na niezachowanie w planie wymogu zapewnienia 55 % powierzchni biologicznie czynnej. W uchwalonym planie zagospodarowania przestrzennego w § 11 określono wskaźniki zaspokojenia potrzeb parkingowych. W planie wskazano, iż nie ustala się zasad obsługi parkingowej dla istniejącego zagospodarowania i przekształceń istniejącej zabudowy, jeżeli zakres inwestycji (np. rozbudowy) nie będzie przekraczał 80 m2 powierzchni użytkowej, a dla inwestycji nowych przekraczających wielkość 80 m2 powierzchni użytkowej należy przyjąć wskaźniki parkingowe jedynie dla powierzchni przekraczającej 80 m2. Zgodnie z pkt 9 lit. c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1587) winien zawierać wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. Budowa obiektu budowlanego wymaga urządzenia miejsc postojowych. Zgodnie z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) zagospodarowując działkę budowlaną należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo. Odstąpienie od ustalenia ilości miejsc parkingowych dla inwestycji nie przekraczających powierzchni 80 m2, jest zdaniem Sądu, sprzeczne z powołanymi przepisami prawa i prowadzi do sytuacji, w której ewentualne nowe inwestycje o takiej wielkości na działkach niezbudowanych są niezasadnie zwolnione z wymogu zapewnienia miejsc postojowych. Nadto w uregulowaniu § 11 przewidziano odnośnie hoteli, pensjonatów itp. obiektów obsługi turystów i kuracjuszy zapewnienie 1 miejsca postojowego na pokój, przy czym dopuszczono ograniczenie parkowania w granicach terenu do niezbędnego minimum na terenie, i usytuowanie pozostałej ilość miejsc parkingowych w odległościach standardowego dojścia pieszego, nie precyzując bliżej rzeczywistych możliwości w tym zakresie. Odnośnie terenu 05.U sytuowanie miejsc parkingowych w granicach terenu określono na minimum 10 miejsc. Niewątpliwie rozmiary istniejącego obiektu wskazują na znacznie większe zapotrzebowanie na miejsca postojowe, a teren tej nieruchomości umożliwia ich realizację. Podnoszone w toku postępowania planistycznego przez skarżących uwagi dotyczące niedogodności związanych ze wzmożonym ruchem pojazdów i ich parkowaniem przez gości hotelowych przed posesjami innych właścicieli są słuszne. Podmiot realizujący inwestycję winien bowiem, zgodnie z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zabezpieczyć urządzenie miejsc postojowych na własnym terenie stosownie do rozmiarów swojej inwestycji. Odstąpienie od takiej zasady winno znajdować szczególne uzasadnienie, a jego brak w okolicznościach sprawy narusza normę § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia i stawia w sytuacji gorszej właścicieli innych nieruchomości objętych planem, na których wprowadzono wymóg sytuowania miejsc parkingowych w granicach terenu. Nadto w zaskarżonej uchwale przewidziano minimalny 30% udział powierzchni biologicznie czynnej w powierzchni terenu. Gmina jest uzdrowiskiem. Zgodnie z art. 17 pkt 7 lit. i ustawy projekt planu zagospodarowania przestrzennego podlega uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony uzdrowiskowej. Projekt planu obejmuje teren położony w strefie "B" ochrony uzdrowiskowej, w związku z czym podlegał uzgodnieniu z Ministrem Zdrowia, który postanowieniem z dnia 22 listopada 2006 r. uzgodnił projekt pod warunkiem ponownego przeanalizowania ustalonego wskaźnika terenów zielonych, który w strefie "B" ochrony uzdrowiskowej winien wynosić min. 55%. W postanowieniu wskazano, iż ustalenie tego wskaźnika w wysokości 30 % jest niezgodne z art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167 poz. 1399) Należy przy tym zaznaczyć, że strefa "B" jako całość powinna posiadać zgodnie z przepisami ustawy uzdrowiskowej, powierzchnię terenów zielonych w wysokości 55 %. Art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych stanowi, iż w strefie "B" ochrony uzdrowiskowej procentowy udział terenów zielonych wynosi nie mniej niż 55 %. Zapis ustawy wprowadza konieczność zapewnienia udziału terenów zielonych w obszarze strefy. Wymóg taki nie dotyczy wprowadzenia jednolitego udziału procentowego terenów zielonych we wszystkich jednostkach planistycznych, jednak ogólna suma terenów zielonych strefy nie może wynosić mniej niż 55 %. Analiza treści postanowienia organu uzgadniającego wskazuje, iż organ ten wskazał na konieczność zachowania w strefie "B" procentowego udziału terenów zielonych przewidzianego w ustawie, i dokonał uzgodnienia planu pod warunkiem zachowania tego wskaźnika. Spełnienie tego wymogu w przypadku planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego jedynie wycinek strefy "B" ma miejsca w sytuacji gdy uchwalony plan przewiduje udział terenów zielonych w wysokości 55% dla wszystkich jednostek planistycznych bądź przy zróżnicowaniu tego udziału dla poszczególnych jednostek suma tego udziału dla terenów objętych planem wynosi 55 % W uchwalonym planie zagospodarowania warunek ten nie został spełniony. Wykazanie spełnienia tego warunku dla strefy "B" wymagało sporządzenia szczegółowej analizy obejmującej udział terenów zielonych w pozostałej – nieobjętej planem części tej strefy i matematycznego wykazania spełnienia warunku udziału terenów zielonych w wysokości 55% w strefie "B" mimo ustalenia jej w niniejszym planie na znacznie niższym poziomie 30 %. Taki też warunek –zapewnienia wymogu art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych został przewidziany w postanowieniu uzgadniającym, a jego spełnienie winno być wykazane analizą. Z dokumentacji planistycznej wynika, iż analiza taka nie została przeprowadzona Analiza taka nie została przeprowadzona. Stwierdzenie, iż warunek ten dla całej strefy "B" będzie spełniony z uwagi na znaczny udział terenów zielonych w innych częściach tej strefy, ma charakter ogólnikowy nie zostało poparte żadnymi ustaleniami faktycznymi i obliczeniami i nie daje żadnych możliwości zweryfikowania postawionej w nim tezy. Powyższe okoliczności świadczą o niewykonaniu warunków wynikających z uzgodnienia. Z art. 24 ust. 1 i 2 ustawy wynika, iż projekt planu zagospodarowania przestrzennego może być uznany za uzgodniony w przypadku, w którym organ nie określi on warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić, albo nie powoła podstawy prawnej uzasadniającej ich określenie. Organ planistyczny nie spełnił warunku wynikającego z dokonanego uzgodnienia mającego podstawę prawną w treści art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Stanowi to istotne naruszenie trybu sporządzania planu skutkujące zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy nieważnością uchwały. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 147 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Rozpatrując skargę wniesioną przez D. M., Sąd stwierdził, iż niespornych okoliczności sprawy wynika, iż skarżąca ta nie jest właścicielką nieruchomości położonej na terenie objętym planem zagospodarowania przestrzennego, ani terenie sąsiednim. Nie posiada ona zatem żadnego indywidualnego interesu w zaskarżeniu uchwały, a brak tego interesu jest oczywisty i nie wymaga badania. Okoliczność ta uzasadniała odrzucenie skargi wniesionej przez D. M. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na jej niedopuszczalność.