II SA/Gd 57/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. J. na decyzję Wojewody z dnia 22 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Starosty z dnia 15 lipca 2011 r. nr [...]. R. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody z dnia 22 listopada 2011 r. nr [...], którą umorzono postępowanie odwoławcze zainicjowane przez skarżącego a dotyczące decyzji Starosty T. z dnia 15 lipca 2011 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu dla Spółki A pozwolenia na budowę elektrowni węglowej o mocy 2 x 1000 MW w R. koło P. na działkach o nr ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (obręb R.), gmina P.. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty T. z dnia 15 lipca 2011 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części postanowienia p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Prawodawca w art. 61 § 3 p.p.s.a. przewidział rozszerzenie możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów na akty wydawane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych "w granicach tej samej sprawy". Oznacza to, że treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. będą objęte akty administracyjne wydane w pierwszej instancji oraz akty administracyjne w stosunku, do których toczy się postępowanie w trybie zwyczajnym albo w trybie nadzwyczajnym, które to akty zostały wydane w postępowaniach administracyjnych, których przedmiotem była sprawa wskazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową (vide: R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo CHBeck, Warszawa 2011, s. 340). Regulacja taka pozostaje w związku z treścią art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Rozpoznając złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, Sąd miał na uwadze, że art. 135 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania, gdy aktem zaskarżonym, jak w niniejszej sprawie, jest decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego. Użyte w art. 61 § 3 p.p.s.a. sformułowanie "w granicach tej samej sprawy" odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym a jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. Ocena prawidłowości zaskarżonej decyzji ogranicza się wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów dotyczących podstaw umorzenia postępowania odwoławczego. Decyzja tego typu nie rozstrzyga o prawidłowości decyzji objętej odwołaniem, zamykając jednocześnie drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Brak jest zatem tożsamości spraw w znaczeniu materialnym, co uzasadnia stwierdzenie, że decyzja organu I instancji nie mogła być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w przedmiotowym postępowaniu. Podkreślić należy, iż Sąd, uchylając decyzję o umorzeniu postępowania, nie może na podstawie art. 135 p.p.s.a uchylić decyzji organu I instancji, a konsekwencją uchylenia decyzji o umorzeniu postępowania jest konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy. Brak jest zatem, co do zasady, podstaw do wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia organu I instancji w sytuacji, gdy przedmiotem decyzji wydanej przez organ odwoławczy jest umorzenie postępowania odwoławczego z uwagi na brak przymiotu strony postępowania u podmiotu składającego odwołanie. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OZ 852/11, Lex nr 1069199, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 października 2004 r., sygn. akt II SA/Ka 2352/02 wraz z glosą aprobującą Z. Kmieciaka, OSP z 2007 r., nr 3, poz. 25).). Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznał wniosek skarżącego za bezzasadny i na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 135 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji.