II SA/Gd 58/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 maja 2021 r. sprawy ze skargi T. Ł. na decyzję Wojewody z dnia 9 grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oddala skargę. T. Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 9 grudnia 2020 r., nr [..], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty z dnia 2 grudnia 2019 r., nr [..], o zezwoleniu na zajęcie nieruchomości. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 30 maja 2019 r. A. wystąpiła do Starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, m.in. o wydanie na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. odrębnej decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [..] położonej w gminie T., obręb [..], powiat g., z rygorem natychmiastowej wykonalności, po uprzednim wydaniu decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. Starosta decyzją z dnia 26 listopada 2019 r. ograniczył sposób korzystania z działki nr [..] w T. stanowiącej własność T. Ł. poprzez zezwolenie A. na przebudowę istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej SN 15 kV polegającą na demontażu fragmentu istniejącej linii napowietrznej o długości 40,35 m, wymianie istniejącego słupa na słup nowy i montażu linii kablowej ułożonej w ziemi w przebiegu istniejącej linii napowietrznej, w pasie terenu o szerokości od 32,2 m do 33,1 m i długości 54 m (o powierzchni 1764 m2) w południowo-wschodniej części działki [..], będącego terenem niezbędnym na czas budowy oraz ustalenie strefy kontrolowanej o szerokości 0,5 m i długości 40,35 m (o powierzchni 20 m2) - wzdłuż osi nowopowstałej linii kablowej, służącej ochronie tej linii. Następnie, Starosta decyzją z dnia 2 grudnia 2019 r. zezwolił A. na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości, nadając rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Zdaniem organu, inwestor przedstawił wyczerpujące wyjaśnienia, w których wskazał na istnienie zarówno interesu społecznego, jak i wyjątkowo ważnego interesu strony. Przebudowa sieci energetycznej zapewni poprawę jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej, wzrost bezpieczeństwa jej dostawy oraz zapewnienie ciągłego, bezawaryjnego zaopatrzenia w energię elektryczną osób prywatnych i przedsiębiorców. Inwestycja służyć będzie ogólnie pojętemu interesowi publicznemu, a co za tym idzie niezbędne dla jej przeprowadzenia zezwolenie na zajęcie nieruchomości należącej do T. Ł. podyktowane jest takim słusznym interesem społecznym. A. jest zobowiązana do wykonania przebudowy przedmiotowej linii, zlokalizowanej na działce nr [..] obręb G. Do wykonania zadania inwestor musi pozyskać konieczny teren, tj. plac budowy. Zdaniem Starosty zachodzi konieczność niezwłocznego działania, ponieważ zwłoka zagraża dobrom chronionym określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Wojewoda rozpoznając odwołanie T. Ł. decyzją z dnia 9 grudnia 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 2 grudnia 2019 r. Organ odwoławczy potwierdził, że decyzją z Starosty dnia 26 listopada 2019 r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody z dnia 30 listopada 2020 r., ograniczono sposób korzystania z działki nr [..] w celu realizacji inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej SN 15 kV. Następnie organ uznał, że inwestycja związana z wymianą istniejącej linii napowietrznej SN-15 kV na linię kablową SN-15 kV służącą do dystrybucji energii elektrycznej w ramach zadania "Wymiana odcinków linii napowietrznej SN przebiegających przez tereny zadrzewione na linię kablową Gmina Wiejska" służyć będzie uzasadnionemu interesowi społecznemu i ważnym interesom gospodarczym, gdyż zamierzenie niewątpliwie ma istotny wymiar społeczny i gospodarczy dla całego regionu. Spełnione zostały zatem obie przesłanki konieczne do wydania decyzji: wydana została decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości oraz występuje ważny interes społeczny i gospodarczy. Organ wskazał też, że rozbudowa sieci gazowej zapewni poprawę jakości zasilania odbiorców energii elektrycznej. W skardze na powyższą decyzje T. Ł. wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: - art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, pominięcie słusznego interesu strony, a także naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa poprzez odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, - naruszenie art.9. k.p.a. poprzez wydanie niezrozumiałej decyzji, nie udzielającej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, - naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się Wojewoda przy rozstrzyganiu sprawy, a jedynie poczynienie lakonicznego i niewystarczającego uzasadnienia decyzji poprzez wskazywanie dowolnych interpretacji, - naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuczynienie zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, - naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego i okoliczności sprawy, - naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji umożliwiającego odtworzenie przyczyn rozstrzygnięcia i subsumpcji dokonanej przez Wojewodę z uwagi na odwołanie się przez organ do autonomicznej wykładni przyjmowanej na własne potrzeby, bez powołania jakichkolwiek argumentów prawnych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w odwołaniu wniósł o przesunięcie nowobudowanej linii podziemnej w stronę drogi, gdyż tylko taki przebieg nie spowoduje zniszczenia drenarki i wodociągu ułożonych na działce. Wskazał przy tym, że w planowanym miejscu budowy znajduje się hydrant. Skarżący podkreślił, że konsekwentnie domagał się od A. dostarczenia informacji o planowanej inwestycji, tj. informacji o przebiegu kabla, głębokości jego ułożenia, sposobu zabezpieczenia, wielkości i głębokości posadowienia słupa. A. nigdy nie przekazała tych informacji, a Starosta i Wojewoda nie zbadali sprawy. Nikt nie sprawdził, czy planowana inwestycja nie zniszczy istniejącej infrastruktury. Powoływanie się na to, że na jakiś rysunkach infrastruktury nie ma, nie świadczy o tym, że faktycznie nie istnieje. Zdaniem skarżącego, zawarte w decyzji Wojewody stwierdzenie, że rozbudowa sieci gazowej zapewni poprawę jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej, świadczy o tym, że organ tak naprawdę nie wie, co będzie budowane, nie zapoznał się z dokumentami sprawy, a uzasadnienie decyzji to kopia innej decyzji, w innej sprawie. W ocenie skarżącego, nie można mówić też w przedmiotowej sprawie o realnym zagrożeniu wartości wskazanych w art. 108 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola ta polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewody z dnia 9 grudnia 2020 r. (sprostowaną postanowieniem z dnia 28 stycznia 2021 r.), którą utrzymano w mocy decyzję Starosty z dnia 2 grudnia 2019 r. zezwalającą inwestorowi A. na niezwłoczne zajęcie części działki nr [..] położonej w G., gmina T., nadając rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Zaskarżona decyzja została wydana w związku z decyzją Starosty z dnia 26 listopada 2019 r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody z dnia 30 listopada 2020 r., o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości w związku z realizacją inwestycji celu publicznego polegającą na przebudowie istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej SN-15 kV i budowie linii kablowej w tym samym miejscu. Materialnoprawną podstawą zaskarżonych w niniejszej sprawie decyzji jest art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1990), zwanej dalej jako u.g.n., zgodnie z którym w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Natomiast w myśl art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), zwanej dalej jako k.p.a., decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia (§ 1). Rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany decyzji również po jej wydaniu. W tym przypadku organ wydaje postanowienie, na które służy stronie zażalenie (§ 2). Decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest zależna od decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Warunkiem wydania decyzji z art. 124 ust. 1a u.g.n. jest bowiem uprzednie wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., stosownie do którego starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tak jak w niniejszej sprawie. Ponadto, wskazać należy, że z przepisów art. 124 u.g.n., a w szczególności z ust. 1a, nie wynika aby w postępowaniu dotyczącym zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, organ badał ponownie przesłanki ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W konsekwencji, zasadność ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości może być badana jedynie w skardze na decyzję wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Natomiast podważanie na etapie udzielania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości wyników wcześniejszych koniecznych etapów procesu inwestycyjnego, z których każdy podlegał możliwości poddania kontroli zgodności z prawem, jest bezskuteczne (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 7 września 2016 r., I OSK 1853/15, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 lutego 2015 r., II SA/Bk 1099/14, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego zarzuty skargi odnoszące się do przewidywanego przez skarżącego negatywnego wpływu planowanej linii elektroenergetycznej na jego nieruchomość, w szczególności na zniszczenie drenarki i wodociągu oraz hydrantu, nie mogły odnieść skutku w niniejszymi postępowaniu. Decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości, wydawana w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n., ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa własności nieruchomości. Celem tego unormowania jest umożliwienie wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu w sytuacji, kiedy pierwotna decyzja o ograniczeniu nie może być wykonywana. Zgodnie bowiem z treścią art. 9 u.g.n. w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Dlatego też decyzja o niezwłocznym zajęciu umożliwia rozpoczęcia realizacji inwestycji w sytuacji, gdy decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości nie jest jeszcze ostateczna lub wykonalna (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 października 2017 r., II SA/Gd 233/17, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Subsydiarny charakter decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oznacza, że decyzja taka może istnieć w obrocie prawnym tylko wtedy, kiedy występuje w obrocie prawnym poprzedzająca ją decyzja o ograniczeniu prawa do nieruchomości. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o ograniczeniu, oznacza automatycznie konieczność uchylenia późniejszej decyzji o niezwłocznym zajęciu (por. wyroki NSA: z dnia 8 marca 2017 r., sygn. I OSK 2418/16 i z dnia 16 marca 2016 r., sygn. I OSK 1990/15, wyroki WSA w Rzeszowie: z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. II SA/Rz 349/17 i z dnia 7 września 2017 r., sygn. II SA/Rz 533/17, dostępne na stronie orzeczenia.gov.pl). Ponadto, bezspornie zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może nastąpić wyłącznie w takim zakresie, w jakim uprzednio ograniczono sposób korzystania z tejże nieruchomości. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy organy obu instancji prawidłowo uznały, że wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 124 ust. 1a u.g.n. Przede wszystkim bowiem decyzja z dnia 2 grudnia 2019 r. Starosty, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [..] w obrębie G., gmina T., została wydana w następstwie decyzji tego organu z dnia 26 listopada 2019 r. o ograniczeniu korzystania z przedmiotowej nieruchomości z uwagi na przebudowę istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej SN 15kV polegającą na demontażu fragmentu istniejącej linii napowietrznej o długości 40,35 m, wymianie istniejącego słupa na słup nowy i montażu linii kablowej ułożonej w ziemi w przebiegu istniejącej linii napowietrznej, w pasie terenu o szerokości od 32,2 m do 33,1 m i długości 54 m (o powierzchni 1764 m2) w południowo-wschodniej części działki [..], będącego terenem niezbędnym na czas budowy oraz ustalenie strefy kontrolowanej o szerokości 0,5 m i długości 40,35 m (o powierzchni 20 m2) - wzdłuż osi nowopowstałej linii kablowej, służącej ochronie tej linii. Bezspornie zatem został spełniony podstawowy warunek decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n., gdyż w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości. W tej sytuacji ocenić należało, czy organy prawidłowo ustaliły, że wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości uzasadnione jest okolicznościami wskazanymi w art. 108 k.p.a. bądź ważnym interesem gospodarczym. W świetle art. 108 i art. 124 ust. 1a u.g.n. decyzję o niezwłocznym zajęciu nieruchomości wydaje się, jeżeli zachodzi konieczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, konieczność zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony lub występuje ważny interes gospodarczy. Przy czym wskazać należy, że przesłanka zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 108 k.p.a. i przesłanka ważnego interesu gospodarczego nie wymagają łącznego ich wystąpienia, a zaistnienie jednej z nich uprawnia organ do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. W tym kontekście wyjaśnić należy, że powodem wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości skarżącego, oraz w konsekwencji również decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie tej nieruchomości, jest inwestycja celu publicznego polegająca na przebudowie istniejącej linii elektroenergetycznej. Zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Inwestycja polegająca na przebudowie linii elektroenergetycznej ma więc status inwestycji celu publicznego. Ma ona na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości lokalnej i ponadlokalnej oraz stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Jest to inwestycja liniowa, przebiegająca przez szereg nieruchomości na terenie danej gminy lub kilku gmin, a nawet powiatów całego województwa, zaopatrująca zarówno odbiorców indywidualnych, jak i publicznych w energię elektryczną, poprawiając jakość jej dystrybucji, zwiększając jej zasięg, a jej realizacja jest uzasadniona ze względu na interes społeczny oraz gospodarczy. Inwestycja tego rodzaju ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2017 r., I OSK 2418/16, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z całkiem nowym przedsięwzięciem w sensie lokalizacyjnym, ale z inwestycją polegającą na przebudowie istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej i budowie linii kablowej po tym samym śladzie, co służyć ma jej unowocześnieniu w celu zwiększenia bezpieczeństwa i pewności dostaw energii. Rozwijanie sieci zaopatrującej w energię leży w interesie społecznym i narodowym, albowiem minimalizuje ryzyko awarii oraz niweluje ewentualne straty ekonomiczne państwa w takim przypadku, gdyż umożliwia konserwację i naprawę sieci bez przestojów w dostawie energii. Z wniosku inwestora z dnia 30 maja 2019 r. wynika, że przebudowa istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej SN-15kV oraz budowa linii kablowej SN-15kV, zgodnie z wytycznymi programowymi [..] z dnia 13.04.2018 r. "Wymiana odcinków linii napowietrznych SN przebiegających przez tereny zadrzewione na linię kablową SN-054600 (ST.7-16, 46-49, 64-72) Gmina Wiejska", ma na celu poprawę warunków równowagi i pewności zasilania województwa p. na trasie linii oraz zapewnienie trwałego i zrównoważonego rozwoju gospodarczego, poprawę bezpieczeństwa energetycznego oraz zwiększenie niezawodności i efektywności funkcjonowania krajowego i regionalnego systemu dystrybucyjnego i przesyłowego, niwelację zagrożenia przerwaniem dostaw energii wskutek awarii czy katastrof energetycznych, zapewnienie pokrycia zapotrzebowania oraz ciągłości dostaw energii elektrycznej dla zasilanych za ich pośrednictwem obecnych i przyszłych odbiorców na znacznym obszarze, w tym instytucji pożytku publicznego, zakładów przemysłowych i wielkopowierzchniowych placówek handlowych zlokalizowanych na tych terenach, zachowanie normatywnych odległości przewodów od ziemi oraz poprawę stanu technicznego sieci elektroenergetycznej oraz jej dostosowanie do potrzeb sektora energetyki. Z wyjaśnień inwestora wynika, że przystąpienie do realizacji przedsięwzięcia zostało poprzedzone szeregiem analiz stanu technicznego istniejącej linii, które potwierdziły potrzebę natychmiastowej realizacji inwestycji w celu uniknięcia istotnych problemów z pokryciem zapotrzebowania na energię elektryczną i jej bezprzerwową dostawę, a ponadto poprawy bezpieczeństwa użytkowania terenów pod linią (w tym zapewniający ochronę życia i zdrowia ludzi). Inwestycja ta ma istotne znaczenie dla całego regionu z powodu wzajemnych powiązań wszystkich elementów sieci infrastruktury energetycznej, co oznacza, że wpisuje się ona w realizację ważnego interesu gospodarczego i społecznego. Charakter tak sformułowanych celów świadczy o tym, że ich realizacja jest niezbędna dla ochrony zdrowia i życia ludzkiego oraz służyć będzie ważnemu interesowi gospodarczemu i interesowi społecznemu (potrzebom społeczeństwa związanym z niezakłóconymi dostawami energii elektrycznej), a także zabezpieczeniu gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami. Jak wynika z treści art. 124 ust. 1a u.g.n., wobec wystąpienia powyższych przesłanek, organ miał podstawy do wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajecie nieruchomości i nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, które to rozstrzygnięcie – wbrew stanowisku skarżącego – w tej sytuacji nie ma charakteru uznaniowego. Poprzedzająca decyzję zezwalającą przedsiębiorcy przesyłowemu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości decyzja wydana w oparciu o art. 124 u.g.n. oznacza, że nie doszło do dobrowolnego porozumienia inwestora z właścicielem działki, więc inwestor skorzystał z administracyjnego trybu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w drodze decyzji. Mamy więc do czynienia z sytuacją, gdy przez działkę osoby trzeciej ma przebiegać inwestycja celu publicznego a osoba ta nie godzi się na to na wskazanych przez inwestora warunkach. W tej sytuacji zrozumiały jest rygor natychmiastowej wykonalności nadawany decyzjom zezwalającym na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Nie ulega bowiem wątpliwości, że każda inwestycja celu publicznego przedkłada interes wspólnoty (społeczny, publiczny) nad interes prywatny jednostki. Co do zasady więc, inwestycja celu publicznego będzie oddziaływała na prawo własności osób trzecich – bez względu na to, czy zostanie zawarte dobrowolne porozumienie, czy też dojdzie do przymusowego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w drodze władczego aktu organu administracyjnego. W ocenie Sądu, postępowanie administracyjne związane z wnioskiem inwestora zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, zgodnie z zasadami określonymi w przepisach k.p.a. Stosownie do art. 7 i 77 § 1 k.p.a. organy kompleksowo zgromadziły materiał dowodowy niezbędny do jej rozstrzygnięcia, w tym dokumentację związaną z wydaniem decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, co pozwoliło na ustalenie stanu faktycznego sprawy i okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia, a następnie dokonały jego oceny, która nie przekracza granic wyznaczonych w art. 80 k.p.a. W konsekwencji trafnie przyjęto, że spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n., której uzasadnienie spełnia wymogi wynikające z art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu, nie można także zarzucić organom naruszenia art. 8 oraz art. 9 k.p.a., jak wynika bowiem z akt sprawy, organy nie naruszyły zasady proporcjonalności, bezstronności czy równego traktowania, ani nie odstąpiły od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw o takim samym stanie faktycznym i prawnym. Ponadto, skarżący brał w postępowaniu czynny udział jako strona, miał możliwość zapoznawania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i przedstawiania swojego stanowiska. Wobec czego należało uznać, że wskazane przez skarżącego zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania były nieuzasadnione. W świetle całokształtu argumentacji Wojewody sformułowanej w zaskarżonej decyzji odnoszącej się w sposób niewątpliwy do inwestycji objętej zarówno decyzją lokalizacyjną Wójta Gminy z dnia 19 października 2018 r., jak i decyzją Starosty z dnia 26 listopada 2019 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, wyłącznie za omyłkę pisarską nie mającą żadnego wpływu na wynik sprawy Sąd uznał użycie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sformułowania "rozbudowy sieci gazowej w tym rejonie". Kompletność i wszechstronność ustaleń faktycznych poczynionych przez Wojewodę w niniejszej sprawie nie budzi zastrzeżeń Sądu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną. Sąd orzekał w niniejszej sprawie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.