II SA/Gd 593/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 22 sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji dotyczącej przyznania uprawnień kombatanckich 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 6 czerwca 2016 r., nr [...], 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz skarżącego J. B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 29 kwietnia 2003 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1255) – dalej jako "ustawa o kombatantach", Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych orzekł o przyznaniu J. B. uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu w więzieniu hitlerowskim za okres jednego miesiąca. We wniosku z dnia 9 maja 2016 r. J. B. wskazał, że represje – w rozumieniu ustawy o kombatantach - trwały wobec niego pięćdziesiąt dwa miesiące, bowiem przebywał zarówno w więzieniach, jak i obozach pracy przymusowej. Zdaniem strony, organ błędnie przyznał mu uprawnienia kombatanckie tylko za jeden miesiąc z tytułu pobytu w więzieniu hitlerowskim, podczas gdy przepisy ustawy o kombatantach jako represje uznają także inne okoliczności. Wobec powyższego wniósł o zmianę ww. decyzji w trybie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016, poz. 23 ze zm.) - dalej w skrócie jako "k.p.a.". Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych - decyzją z dnia 6 czerwca 2016 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej przyznania uprawnień J. B. na podstawie przepisów ustawy o kombatantach. W uzasadnieniu organ wskazał, że wyrokiem z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 816/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę J. B. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 13 sierpnia 2013 r., nr [..] utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia 17 lipca 2013 r., nr [..] o odmowie zmiany decyzji z dnia 29 kwietnia 2003 r., nr [..]. Organ stwierdził też, że wniosek strony z dnia 9 maja 2016 r., złożony na podstawie art. 155 k.p.a., jest tożsamy z już rozpoznanym w postępowaniu zakończonym ww. decyzją Kierownika Urzędu z dnia 13 sierpnia 2013 r. Z tego względu organ uznał, że postępowanie, jako bezprzedmiotowe, podlega umorzeniu. J. B. pismem z dnia 24 czerwca 2016 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której została wydana decyzja Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 6 czerwca 2016 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego i zmianę decyzji Kierownika Urzędu poprzez orzeczenie w przyznaniu mu uprawnień kombatanckich z tytułu represji wojennych i okresu powojennego przez okres 52 miesięcy. Wskazał, że składane przez niego wnioski nie są tożsame, gdyż pismo z dnia 9 maja 2016 r. zawiera okoliczności, które uprzednio nie były przez niego podnoszone i których nie uwzględniały wcześniejsze rozstrzygnięcia organu. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 22 sierpnia 2016 r., nr [.], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 105 § 1 k.p.a., Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 6 czerwca 2016 r. Organ wskazał, że zarówno wniosek strony z dnia 17 czerwca 2010 r., jak i z dnia 9 maja 2016 r. zostały złożone na podstawie art. 155 k.p.a. W tym stanie rzeczy decyzja Szefa Urzędu wydana w trybie tego przepisu byłaby obarczona wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., polegającą na ponownym rozpoznaniu sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną. W odniesieniu zaś do zarzutu strony, że jego wnioski nie są tożsame, organ zwrócił uwagę, że w sprawie J. B. w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy było już prowadzone postępowanie, w którym ocenie pod kątem podlegania przepisom ustawy o kombatantach poddany został cały wskazany przez wnioskodawcę okres represji, tj. od września 1939 r. do lutego 1945 r. Postępowanie takie było prowadzone zarówno w trybie zwykłym, jak i w nadzwyczajnym w oparciu o art. 155 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. B. wniósł o uchylenie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 22 sierpnia 2016 r. w całości, zarzucając jej naruszenie: 1. art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. 1 ustawy o kombatantach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu okresu przebywania w więzieniach i obozach pracy przez 52 miesiące; 2. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zachodzą podstawy do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia; 3. art. 7 oraz art. 77 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także nieuwzględnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy; 4. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego niniejszej sprawy i niewyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności. W uzasadnieniu skarżący przywołał okoliczności podniesione we wniosku z dnia 9 maja 2016 r. wskazujące - w jego ocenie, że represje wobec niego trwały 52 miesiące, oraz stwierdził, że Szef Urzędu uchylił się od zbadania i rzetelnej oceny, czy w realiach konkretnej sprawy zachodzą przesłanki warunkujące uchylenie lub zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016, poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli legalności dokonanej przez Sąd w niniejszej sprawie była decyzja Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymująca w mocy decyzję własną tego organu o odmowie zmiany decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 29 kwietnia 2003 r. wydanej w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich J. B. Postępowanie w tej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem J. B. z 9 maja 2016 r. złożonym na podstawie art. 155 k.p.a. Stosownie do treści art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W takim przypadku właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji (art. 155 w związku z art. 154 § 2 k.p.a.). W sprawie jest bezsporne, że w piśmie z dnia 9 maja 2016 r. J. B., domagając się przyznania mu uprawnień kombatanckich za okres 52 miesięcy, wniósł o zmianę decyzji z dnia 29 kwietnia 2003 r. w trybie art. 155 k.p.a. Nie było również kwestionowane, że skarżący już wcześniej domagał się zmiany ww. decyzji ostatecznej, przyznającej mu uprawnienia kombatanckie, i że ostateczną decyzją z 17 lipca 2013 r. Kierownik Urzędu odmówił zmiany decyzji z 29 kwietnia 2003 r. w trybie art. 155 k.p.a. W związku z tym organ uznał, zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji, że wydając kolejną decyzję w trybie art. 155 k.p.a. orzekłby po raz kolejny w tym samym trybie i w tej samej sprawie administracyjnej zakończonej ostateczną i prawomocną decyzją, co stanowiłoby naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Należy wyjaśnić, że tożsamość sprawy administracyjnej występuje wówczas, gdy mamy do czynienia z tymi samymi podmiotami i tym samym przedmiotem sprawy. Zgodnie z powszechnym stanowiskiem orzecznictwa i doktryny, na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Z tożsamością sprawy mamy więc do czynienia w przypadku występowania tych samych podmiotów w sprawie, tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy oraz tego samego przedmiotu, rozumianego jako interesy prawne lub obowiązki (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck 2016, s. 766; m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 787/14; z dnia 22 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1021/11; z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 931/09 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższych uwag stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie niewątpliwie występuje tożsamość podmiotowa, bowiem z wnioskiem o zmianę decyzji ostatecznej występuje każdorazowo J. B., kierując go do tego samego organu – poprzednio Kierownika, a obecnie Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, zaś każdy z tych wniosków dotyczy tego samego żądania, dotyczącego zmiany decyzji ostatecznej wydanej w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich. Żądanie to opiera się zatem w obu sprawach na przepisie art. 155 k.p.a. oraz tych samych przepisach prawa materialnego, tj. ustawie o kombatantach. Kwestią sporną jest natomiast to, czy wniosek z dnia 9 maja 2016 r., jest tożsamy z wcześniej już rozpoznanym wnioskiem z dnia 17 czerwca 2010 r., co stanowiłoby skuteczną przeszkodę do prowadzenia postępowania zainicjowanego tym wnioskiem. W orzecznictwie nie budzi bowiem wątpliwości, że wydanie ostatecznej decyzji w trybie art. 155 k.p.a., uniemożliwia ponowne wydanie decyzji w tym samym trybie, dla tej samej strony i przez ten sam organ oraz na podstawie tożsamego wniosku. Wywieść zatem należy, że możliwe jest wielokrotne zastosowanie wobec tej samej decyzji ostatecznej trybu określonego w art. 155 k.p.a., jednak wyłącznie pod warunkiem braku tożsamości kolejnych wniosków (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 589/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, organ nie wyjaśnił rozpoznawanej sprawy w zakresie niezbędnym, do dokonania oceny, czy zachodzi tożsamość składanych przez skarżącego wniosków o zmianę decyzji ostatecznej, czy też nie. Rozpoznając bowiem wniosek złożony na podstawie art. 155 k.p.a., a dotyczący sprawy rozstrzygniętej już decyzją ostateczną wydaną w tym trybie, winien porównać składane przez stronę wnioski pod względem tożsamości nie tylko podmiotu, który je składa, i przedmiotu sprawy, lecz również wskazanych w nich okoliczności. Dopiero na podstawie tak przeprowadzonej analizy możliwe jest stwierdzenie, czy przedmiotowy wniosek jest tożsamy z wnioskiem już rozpoznanym. Tymczasem w niniejszej sprawie organ nie dokonał żadnych ustaleń, co do okoliczności powoływanych przez skarżącego w jego kolejnych podaniach składanych w trybie art. 155 k.p.a., ograniczając się do lakonicznego stwierdzenia, że analiza akt wskazuje, iż zachodzi tożsamość wniosków, a wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia skutkować będzie jego nieważnością. Jakkolwiek zgodzić należy się z twierdzeniem, że organy administracji winny zachować szczególną ostrożność w postępowaniach toczących się w trybach nadzwyczajnych, unikając prowadzenia ponownego postępowania w sprawie już rozstrzygniętej decyzją ostateczną, to jednakże ostrożność ta nie może prowadzić do zaniechań w prowadzeniu postępowania zgodnie z przepisami prawa. Szczególnie negatywnie należy ocenić niedopełnienie obowiązku dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla danej sprawy okoliczności faktycznych pozwalających ocenić, czy rozpoznawana sprawa jest rzeczywiście tożsama z uprzednio rozstrzygniętą. Postępowanie w przedmiocie uprawnień kombatanckich prowadzone na podstawie przepisów ustawy o kombatantach, w tym postępowanie nadzwyczajne prowadzone w celu zmiany wydanej na podstawie tych przepisów decyzji ostatecznej, oparte na art. 155 k.p.a., jest bowiem postępowaniem administracyjnym, w którym stosuje się wszystkie unormowania dotyczące zasad i sposobu prowadzenia postępowania dowodowego wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego. I tak, organ prowadzący przedmiotowe postępowanie, zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji, obowiązany jest przestrzegać zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a. Oznacza to, że powinien on podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgodnie bowiem z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują z urzędu lub na wniosek stron wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z przepisu art. 77 § 1 k.p.a. wynika zaś, że organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Nie czyniąc ustaleń w powyżej opisanym zakresie, organ naruszył zatem wskazane przepisy w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał również, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja z 6 czerwca 2016 roku zostały wydane z naruszeniem art. 107 § 1 i 3 k.p.a., który statuuje elementy, jakie winna zawierać decyzja organu administracji oraz jej uzasadnienie. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. jednym z bezwzględnych wymogów decyzji administracyjnej jest rozstrzygnięcie, stanowiące jej kluczowy element. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, zgodnie z którym prawidłowe rozstrzygnięcie jako element decyzji administracyjnej musi być zredagowane w sposób jasny i precyzyjny, tak aby było zrozumiałe dla stron bez uzasadnienia, które nie zawsze musi być składnikiem decyzji (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. II OSK 18/10, LEX nr 783523; wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. I OSK 449/10, LEX nr 990253; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 grudnia 1987 r., sygn. akt SA/Gd 1045/87, ONSA 1987 r., nr 2, poz. 94). Rozstrzygnięcie nie może zatem budzić wątpliwości, co do tego, o czym organ orzeka, gdyż konkretyzacja prawa dokonuje się wyłącznie w rozstrzygnięciu, nie zaś w innych elementach decyzji (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 174/11, Baza Orzeczeń LEX nr 1138558). Przedmiotowa sprawa toczyła się na wniosek strony złożony w trybie art. 155 k.p.a. w celu zmiany decyzji ostatecznej o przyznaniu uprawnień kombatanckich, natomiast w zaskarżonym rozstrzygnięciu orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji, w której organ orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie przyznania uprawnień kombatanckich, wydanej na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że treść podjętych w tej sprawie rozstrzygnięć nie przystaje do zakresu wniosku inicjującego postępowanie w sprawie i wyrażonego w nim żądania. Wprawdzie w uzasadnieniach decyzji organ wskazywał, że postępowanie toczyło się z wniosku złożonego na podstawie art. 155 k.p.a. i ten wniosek rozpatrywał, jednakże z samej treści rozstrzygnięć fakt ten nie wynika. W konsekwencji przyjęta przez organ redakcja rozstrzygnięcia, bez jego rozwinięcia i wyjaśnienia w uzasadnieniu, byłaby niezrozumiała i niemożliwe byłoby ustalenie przedmiotu postępowania. Należy dodać, że jednym z istotnych czynników wpływających na umocnienie praworządności w administracji jest obowiązek organów administracyjnych należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania spraw. Motywy te powinny znaleźć swój wyraz także w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, bowiem strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem - zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do Sądu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 1995 r. sygn. akt SA/Lu 2479/94, Baza Orzeczeń LEX nr 27106). Dlatego też uzasadnienie decyzji musi zawierać umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa, oraz wskazać, jaki zachodzi związek między tą oceną, a treścią rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie organ niewątpliwie powyższych obowiązków nie spełnił, nie wskazał bowiem w uzasadnieniach swoich decyzji okoliczności, na podstawie których przyjął, że składane przez stronę wnioski o zmianę ostatecznej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. są tożsame oraz nie wskazał dowodów, na których się opał, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom, czy też twierdzeniom strony skarżącej odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że rozstrzygając niniejszą sprawę organ nie ustalił należycie istotnych dla sprawy okoliczności i sporządzając ogólnikowe uzasadnienia decyzji, naruszył przepisy postępowania administracyjnego - w tym art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Na marginesie wskazać należy, że w sytuacji, gdy rozpoznając wniosek złożony w trybie art. 155 k.p.a., a dotyczący sprawy rozstrzygniętej już decyzją ostateczną w tym trybie, organ stwierdza bezprzedmiotowość postępowania w sprawie zmiany decyzji z uwagi na tożsamość wniosków, istotnie winien umorzyć postępowanie wszczęte kolejnym, tożsamym wnioskiem strony (por. przywołany już wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 589/11). Musi jednak tę okoliczność w sposób niebudzący wątpliwości ustalić, czego w tej sprawie nie uczynił. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 6 czerwca 2016 r. organ uchybił obowiązkom wynikającym z przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. i z tej przyczyny uchylił obie wydane w sprawie decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, przyjmując stosownie do treści art. 205 § 1 p.p.s.a., że na koszty te składa się uiszczony przez skarżącego wpis sądowy w kwocie 200 zł. Z uwagi na uwzględnienie skargi, sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ, który winien uwzględnić powyższe uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ administracji powinien więc przeprowadzić postępowanie wyjaśniające zgodnie z przepisami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., w szczególności winien porównać wnioski strony składane w trybie art. 155 k.p.a. i dokonać oceny pod kątem ich tożsamości. Poczynionym ustaleniom i wyciągniętym z nich wnioskom organ winien dać wyraz w treści rozstrzygnięcia oraz uzasadnieniu faktycznym i prawnym wydanej decyzji, sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.