II SA/Gd 595/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L. i R. L. na postanowienie Wojewody z dnia 22 czerwca 2011 r., Nr [...] w przedmiocie uzupełnienia decyzji w sprawie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość postanawia odrzucić skargę. M. L. i R. L. wnieśli skargę na postanowienie Wojewody z dnia 22 czerwca 2011 r. odmawiające uzupełnienia decyzji z dnia 10 czerwca 2011 r. Wojewody, mocą której uchylona została decyzja Starosty z dnia 1 lutego 2011 r. i sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzja Starosty dotyczyła ustalenia odszkodowania na rzecz M. i R. L. w kwocie 78.882 zł za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,0395 ha, wydzieloną pod drogę gminną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W przypadkach określonych w § 1 termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi (§ 2). Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 2000 r. o sygn. akt II SA/Gd 1783/98 (ONSA 2002, nr 1, poz. 23), orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia (art. 111 kpa), inaczej niż w procedurze cywilnej (art. 351 kpc), nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji przesuwa początek liczenia terminu wniesienia odwołania na dzień doręczenia stronie odpowiedzi (decyzji uzupełniającej albo postanowienia o odmowie uzupełnienia - art. 111 § 2 kpa). Sąd w pełni podziela powyższy pogląd. Dalszą konsekwencją zaprezentowanej tezy jest konkluzja o braku środków zaskarżenia, jakie miałyby służyć stronie od decyzji uzupełniającej lub postanowienia o odmowie uzupełnienia oraz możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego. Takie też stanowisko reprezentuje Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1486/10, lex 741551 wskazując, że orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub jego odmowa, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Podobnie w nauce prawa wyrażony został pogląd, iż decyzja administracyjna podjęta w trybie uzupełnienia nie jest odrębną, samoistną decyzją, lecz dodatkowym składnikiem, o którym mowa w art. 111 § 1 k.p.a. Nie przysługuje zatem od niej odrębne odwołanie (por. m.in. Zbigniew Janowicz, Komentarz do Kodeksu Postępowania Administracyjnego, Wydawnictwo Prawnicze PWN, Warszawa 1999r., str. 323). Stosownie do treści art. 126 k.p.a. przepis art. 111 k.p.a. stosuje się odpowiednio do postanowień. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela poglądy zaprezentowane powyżej. W szczególności brak jest wyraźnego wskazania w art. 111 k.p.a. dopuszczalności zaskarżenia decyzji (postanowienia) w przedmiocie uzupełnienia co do rozstrzygnięcia. Skoro zatem postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia, wydane na podstawie art. 111 k.p.a., jest niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji (nie przysługuje na nie zażalenie), nie kończy postępowania w sprawie i nie jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Nie jest to bowiem postanowienie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. W ocenie Sądu i w świetle zaprezentowanych wyżej poglądów wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie powołanych wyżej przepisów skargę jako niedopuszczalną odrzucił, orzekając jak w sentencji postanowienia.