II SA/Gd 611/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi I. M. D. J. na decyzję Wojewody z dnia 16 sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia 12 czerwca 2012 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.), Prezydent Miasta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Z. C. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na terenie położonym w S. przy ul. C. [...], działka nr [...], arkusz mapy [...]. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę był kompletny. Uwzględniając uwagi skarżącej I. D. J., organ zwrócił się do inwestora o uzupełnienie złożonych dokumentów o analizę przesłaniania, uwzględniającą rzędną krawędzi najniżej położonego okna w budynku sąsiednim przy ul. C. [...] i murek oporowy od strony działki nr [...]. Inwestor dokonał żądanych uzupełnień, a także złożył dodatkowe wyjaśnienia dotyczące odwodnienia i obudowy wykopu. Organ pierwszej instancji, odnosząc się do zarzutów i uwag podniesionych przez I. D. J., przedstawił następujące stanowisko: Odnośnie do twierdzeń skarżącej o niekorzystnym oddziaływaniu planowanej budowy na jej nieruchomość oraz grożącym niebezpieczeństwie katastrofy budowlanej organ wskazał, że z projektu budowlanego, jak i dodatkowych wyjaśnień inwestora z dnia 16 maja 2012 r. wynika, że odległość 4,0 m od krawędzi wykopu do ściany budynku jest wystarczająca dla zapewnienia bezpieczeństwa istniejącego budynku przy ul. C. [...] (działka nr [...]). Zdaniem autora projektu budynek zlokalizowany na tej działce, znajduje się poza I strefą bezpośredniego wpływu, w której mogą wystąpić przemieszczenia gruntu zagrażające bezpieczeństwu konstrukcji istniejącego budynku. Budynek ten znajduje się w tzw. II strefie. W strefie tej niezbędny jest bieżący monitoring oraz dokonywanie pomiarów geodezyjnych, celem dokumentacji stanu obiektu w przypadkach spornych. Projektant w analizowanym przypadku przyjął poziom posadowienia i obciążeń od fundamentów istniejącego budynku jak dla budynku niepodpiwniczonego, jako wariant najbardziej niekorzystny. Projekt zakłada zastosowanie dodatkowej osłony ograniczającej zasięg strefy II, poprzez wykonanie na granicy działki iniekcji strefowej w postaci przesłony z kolumn cementowo-gruntowych. Bariera ta stanowi zewnętrzne zabezpieczenie mające na celu osłonę budynku. W świetle powyższych stwierdzeń uprawnionego specjalisty oraz wobec braku innych dowodów strony przeciwnej organ uznał za udowodnione, że planowana inwestycja nie spowoduje skutków, o jakich mówi skarżąca. W ocenie organu, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie zachodzi sprzeczność pomiędzy zaleceniami i opiniami zawartymi w opracowaniu projektowym. Inwestor uzupełnił także wyjaśnienia firmy G. o podpis autora. Odnosząc się do zastrzeżeń skarżącej, dotyczących opracowania – analizy przesłaniania i zacieniania przez planowany budynek budynku skarżącej, organ wskazał, że w myśl projektu budowlanego planowana inwestycja nie narusza § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), gdyż odległości między ramionami kąta 60 stopni wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku, ani inny obiekt przesłaniający, w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, mierzona od poziomu doznaje krawędzi obiektu przesłaniającego, ani jego przesłaniającej części. Zgodnie z § 60 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia pokoje mieszkalne w budynku skarżącej będą miały zapewniony czas nasłonecznienia zgodny z tym przepisem. Analizy oświetlenia i nasłonecznienia zostały opracowane przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, zaś skarżąca nie przedstawiła dowodów na to, ze zawierają one wady. Organ uznał zatem za udowodnione, że zostały zachowane ww. przepisy. Ponadto decyzja na budowę budynku jednorodzinnego na działce nr [...] nie istnieje w obiegu prawnym, a postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę budynku na działce nr [...] zostało na wniosek inwestora zawieszone. Postępowania te nie mogą być łączone z niniejszym postępowaniem. Kwestia oświetlenia i nasłonecznienia budynku w związku z tymi inwestycjami będzie mogła być analizowana wyłącznie w przypadku prowadzenia tych postępowań. Organ wyjaśnił też, że projekt budowlany zawiera elementy zabezpieczenia budynku skarżącej, w postaci żelbetowego murku na granicy działki oraz przesłony z kolumn cementowo-gruntowych. Część rysunkowa projektu budowlanego została sporządza zgodnie z art. 34 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, tj. z dostosowaniem do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Rysunek murku oporowego o tak małych rozmiarach został, zdaniem organu, określony w sposób czytelny i niebudzący wątpliwości. Natomiast wyjaśnienia firmy G. dotyczą części projektu odwodnienia wykopu, a nie elementów zagospodarowania terenu, jakim jest przedmiotowy murek oporowy. Ponadto organ wskazał, że projektant przyjął realizację wykopu bez odwodnienia wgłębnego, z zastosowaniem korka żelbetowego wykonywanego pod wodą. Z uwagi na bezpieczeństwo robót przyjęto zastosowanie 2 studni odciążających, kontrolnych. Nie przewiduje się pompowania wody z tych studni. Projektant zastosował system eliminujący wpływ odwodnienia na obiekty sąsiednie poprzez studnie odciążające, które zdaniem autora projektu nie spowodują powstania leja depresji wykraczającego poza granice działki nr [...], w związku z czym nie ma potrzeby sporządzania żądanego przez skarżącą orzeczenia oddziaływania robót fundamentowych na warunki geologiczne sąsiednich działek. Organ wskazał też, że lokalizacja budynku planowana jest w strefie "B" ochrony uzdrowiskowej, dla której udział procentowy terenów zieleni wynosi 50 % łącznie dla całej strefy i nie dotyczy pojedynczej działki. Ponadto na terenie działki inwestora nie będą prowadzone roboty melioracyjne w rozumieniu art. 70 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku – Prawo wodne (tekst jednolity Dz.U. z 2012 roku, poz. 145 ze zm.). Zdaniem organu analogia przywołana w pkt. 8 wyjaśnień firmy G. do budynku przy ul. M. [...] dotyczyła wyłącznie zastosowanej technologii. W wyniku sprawdzenia wniosku, wraz z dokumentami i opracowaniami projektowymi, organ stwierdził, że projekt został sporządzony zgodnie z obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wnioskodawca oświadczył, że posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaś autorzy projektu przedstawili dokumenty stanowiące o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane przedmiotowy obiekt budowlany został zaprojektowany z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich oraz nie został naruszony ich interes prawny. Od decyzji Prezydenta Miasta S. odwołanie wniosła I. D. J., domagając się jej uchylenia z uwagi na naruszenie przez organ I instancji podczas jej wydawania wymaganych prawem procedur. Zdaniem skarżącej przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie wzięto pod uwagę, podnoszonych przez nią już na etapie postępowania przygotowawczego, zastrzeżeń, narażając tym samym na niebezpieczeństwo jej dom i działkę. Wydanie decyzji o zabudowie, która może spowodować katastrofę budowlaną jej budynku i zniszczenie ogrodzenia oraz działki narusza jednocześnie jej dobra osobiste oraz interes prawny, a organ administracji architektoniczno-budowlanej, w myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, winien przecież zapewnić ochronę interesów osób trzecich, w tym także właścicielowi sąsiedniej parceli nr [...]. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja wydana została również z pogwałceniem zatwierdzonego planu zagospodarowania terenu nie uwzględniając jego zapisów, gdyż projekt budowlany zatwierdzony przez wydaną decyzję przekracza dopuszczalną wysokość budynków, jaka została określona w miejscowym planie zagospodarowania terenu. Wysokość mierzona od poziomu geologicznego działki wynoszącego od 2,8 do 3,0 m nad poziom morza, według projektu będzie wynosić 13,27 m nad poziom morza, a dopuszczalna wysokość budynku według planu wynosi 12,5 m nad poziom morza. Budynek będzie wyższy od otaczających budynków o 1 m. Niezgodne są z zapisami planu oświadczenia projektantów. W planie miejscowym z 2008 r. w § 3 - wyjaśnienie użytych pojęć – w pkt 2, stwierdzono: "Wysokość zabudowy - wysokość budynku mierzona od naturalnej warstwy terenu uśrednionej w granicach rzutu budynku". Nadto hala garażowa wykracza poza obręb i rzut budynku w znacznym stopniu - budynek ma 158,49 m w rzucie, hala 236,7 m a działka ma 530 m. Wobec powyższego zabudowa działki wynosi ok. 48% co nie jest zgodne z planem. W planie zawarto zapis: "pkt 15.5 - garaże podziemne nie mogą wykraczać poza rzut pionowy zewnętrzny krawędzi budynku na powierzchnię terenu; dopuszcza się realizację garaży podziemnych poza obrysem rzutu budynku, nie większych jednak niż 30 % powierzchni zabudowanej pod warunkiem zagłębienia w gruncie". Zdaniem skarżącej decyzja została wydana pośpiesznie bez uwzględnienia jej zastrzeżeń oraz bez odniesienia się do nich na piśmie, zgodnie z wymaganymi procedurami, co narusza art. 77 § 1 kpa. Organ I instancji wydał decyzję nie wyjaśniając wszystkich spraw i nie żądając od inwestora i projektantów wymaganych prawem opracowań dotyczących bezpieczeństwa budowy, naruszając jej prawa osobiste i interes prawny. Skarżąca wskazała, że jej nie zezwolono na wybudowanie garaży podziemnych ze względu na wysoki poziom wód gruntowych występujących na tym obszarze. Skarżąca zakwestionowała studium zacienienia, w którym nie wzięto pod uwagę dwóch budynków mających powstać obok z prawej i lewej strony projektowanego budynku, które w znaczny sposób zacienią jej dom i działkę. Ponadto, zdaniem skarżącej w projekcie jest wiele sprzecznych opinii i zaleceń projektantów, które w znaczący sposób mogą wpłynąć na stabilność i bezpieczeństwo jej budynku. Nieuwzględnienie w posadowieniu projektowanego budynku występujących w rejonie lokalizowanego budynku problemów gruntowo – hydrologicznych będzie skutkowało niekontrolowanym podpiętrzaniem wód gruntowych na sąsiednich parcelach, a w planach miejscowych zagospodarowania terenu sporządzanych na przełomie XX i XXI tych problemów nie uwzględniono w formie zapisów technicznych dla inwestorów, czego przykładem jest uchwała nr [...] Rady Miasta S. z dnia 21 stycznia 2000 r. W projekcie brak jest opracowań, o które występowała skarżąca, a które są wymagane w tego typu projektach, tj. orzeczenia oddziaływania robót fundamentowych na warunki geologiczne sąsiednich działek, studium krajobrazowego, studium wpływu projektowanej budowli na budynki sąsiednie, w którym powinny znajdować się badania nad wpływem leja depresyjnego. Skarżąca zarzuciła, że nieprawidłowo został określony zasięg I strefy zagrożenia, która powinna być liczona od granicy jej działki (głęboki wykop w wzdłuż całej granicy działki) a jest liczona od ściany nowo budowanego budynku. Projekt jest zatem niezgodny z § 28 ust. 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Również projekt odprowadzania wód gruntowych został również źle opracowany, albowiem przy różnicy poziomów wynoszącej 77 cm wody te będą spływać na jej działkę, co jest niezgodne z § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Naruszono interes prawny skarżącej poprzez wprowadzenie zagrożenia i naruszenia konstrukcji jej budynku. Nie przedstawiono dokumentacji projektowej uwzględniającej statykę jej budynku w kontekście do projektowanych robót fundamentowych a przedstawione wyjaśnienia uważa za niewystarczające, albowiem jej budynek oparty jest na ławach fundamentowych 1,15 m a ingerencja w grunt na sąsiedniej działce 193 będzie 9 m. w głąb. Zgodnie zaś z zapisami planu dla karty terenu N 01 załączonej do Uchwały z 2008 r.: "wykonanie obiektów budowlanych należy poprzedzić szczegółowym rozpoznaniem warunków geologiczno-inżynierskich i hydrogeolicznych, przeprowadzonym zgodnie z obowiązującymi przepisami: rozporządzeniem w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, ustawą Prawo geologiczne i górnicze oraz przepisami wykonawczymi do ustawy; w przypadku konieczności przeprowadzenia odwodnień budowlanych prace prowadzić zgodnie z wymaganiami określonymi w ustawie Prawo wodne; w projektach budowlanych obiektów posadowionych poniżej poziomu zwierciadła wód podziemnych należy przewidzieć rozwiązania zapobiegające popiętrzeniu wód". Zdaniem skarżącej niezgodnie z prawdą zaliczono projektowany budynek do II kategorii geotechnicznej na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, albowiem budynek ten powinien być zaliczony do III kategorii geotechnicznej z uwagi na bardzo trudne i skomplikowane warunki gruntowe - bardzo wysoki poziom wód gruntowych (trudne warunki wodne dokumentuje projekt niecki garażowej i wjazdu do garażu poniżej poziomu wód gruntowych) i w związku z tym, zgodnie z odrębnymi przepisami, powinna być wykonana dokumentacja geologiczno-inżynierska. Nadto zewnętrzna klatka schodowa znajduje się 2,15 m od granicy z działką skarżącej. Budowa hali garażowej grozi katastrofą, albowiem wpłynie negatywnie na stabilność domu skarżącej. Ponadto projektowany budynek spowoduje niekorzystną zmianę warunków wodnych, a wykonane w tym zakresie badania nie są wystarczające. Budowa będzie realizowana przy takim samym poziomie wód gruntowych, jakie występują na parcelach sąsiednich położonych po drugiej stronie ul. C., dla których to znowelizowano zapisy planu mocą uchwały Rady Miasta S. z dnia 26 września 2008 r. nr [...]. W projekcie w punktach, do których skarżąca miała zastrzeżenia, były wymieniane, dodawane lub odejmowane strony. Skarżąca podniosła ponadto, że bryła zaprojektowanego budynku absolutnie nie pasuje do otoczenia i nie nawiązuje do budynków stojących obok, przez co będzie stanowić dysonans. Po rozpoznaniu sprawy na skutek tego odwołania Wojewoda decyzją z dnia 16 sierpnia 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 12 czerwca 2012 r. W ocenie Wojewody w niniejszej sprawie spełnione zostały warunki wynikające z art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, a tym samym zgodnie z art. 35 ust. 4 tej ustawy, nie można było odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda stwierdził, że planowana inwestycja spełnia wymogi ustalone w prawie miejscowym. Przedmiotowa działka nr [...] w S. przy ul. C. [...] została objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] karta mapy [...] w obrębie ulic C., D., C. i S. w S. uchwalonego uchwałą Rady Miasta S. nr [...] z dnia 21 stycznia 2000 r., a przywoływany w odwołaniu plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miasta S. nr [...] z dnia 26 września 2008 r. nie dotyczy terenu objętego wnioskowaną inwestycją i nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Zgodnie zaś z ustaleniami planu z 2000 roku wnioskowana inwestycja zlokalizowana jest w strefie O1.M - teren przeznaczony dla funkcji mieszkaniowej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych (do 20% powierzchni użytkowej budynku). Maksymalna wysokość zabudowy do kalenicy wynosi 12,5 m. Obowiązuje maksymalny procent terenu przeznaczonego pod zabudowę wynoszący 30%. Wymagane są dachy spadziste o nachyleniu połaci 40° - 45° lub dachy mansardowe -krycie dachówką ceramiczną. Potrzeby parkingowe należy zabezpieczyć w granicach działek przy przyjęciu min. 1 stanowisko na 1 mieszkanie i min. 2,5 stanowiska na 100 m² powierzchni użytkowej usług. Dla nowych inwestycji obowiązuje wymóg wykonania studiów krajobrazowych, których wynikiem będzie podanie gabarytów obiektów zarówno wysokościowych jak i szerokości frontów. Odprowadzenie wód opadowych nastąpić winno do miejskiej kanalizacji deszczowej i powierzchniowo. Z kolei projekt budowlany obejmuje pięciokondygnacyjny budynek mieszkalny wielorodzinny. Budynek został zaprojektowany w formie dwóch przenikających się brył przykrytych dwuspadowym dachem o kącie nachylenia połaci 40°. W kondygnacji piwnicy zaprojektowano garaż dla 9 samochodów osobowych oraz pomieszczenia kotłowni. Na poziomie +3,77 m n.p.m. znajduje się główne wejście do budynku. Główna komunikacja między kondygnacjami mieszkalnymi a garażem odbywa się poprzez windę przystosowaną dla osób niepełnosprawnych oraz zewnętrzną dwubiegową klatkę schodową. Podstawowy obrys budynku nie wykracza poza wyznaczone w planie linie zabudowy. Wysokość zaprojektowanej kalenicy wynosi 12,5 m z dachem dwuspadowym o nachyleniu 40° kryty dachówką ceramiczną. Powierzchnia działki wynosi 530 m² a powierzchnia zabudowy 158,49 m² co stanowi 29,73% powierzchni działki. Powierzchnia biologicznie czynna, nieokreślona w planie, wynosi 157,57 m² co stanowi 29,73% powierzchni działki. Przedłożony projekt budowlany przewiduje 7 mieszkań i 9 miejsc parkingowych zlokalizowanych w podziemnym parkingu. Zagospodarowanie terenu, dojścia i dojazdy do budynku są przystosowane dla osób niepełnosprawnych. W ocenie Wojewody zamierzona inwestycja posiada ponadto wymagane uzgodnienia, jest zgodna z przepisami szczególnymi i nie narusza interesów osób trzecich, a projekt budowlany został wykonany przez osoby uprawnione zgodnie z przepisami techniczno – budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami. Uzasadniając zajęte stanowisko, Wojewoda wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja leży w strefie ochrony konserwatorskiej zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta S., wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 12 lutego 1979 r., a Konserwator Zabytków Miasta S. decyzją z dnia 11 sierpnia 2011 r. nr [...] zezwolił na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną przy ul. C. [...] w S. według projektu budowlanego autorstwa mgr inż. arch. J. W.. Następnie Wojewoda wskazał, że od strony elewacji północno-wschodniej na działce nr [...] zaprojektowany budynek oddalony jest od granicy działki o 4,03 m, od budynku sąsiadującego 8,73 m. Od strony elewacji południowo-wschodniej znajduje się działka niezabudowana, projektowany budynek oddalony jest o 4,22 m od granicy z działką nr [...]. Od strony elewacji południowo-zachodniej budynek oddalony jest od granicy działki o 5,13 m, od budynku sąsiadującego o 16,7 m, od strony elewacji północno-zachodniej budynek na działce nr [...] oddalony jest od granicy o 6,70 m od budynku sąsiadującego o 9,16 m. Wojewoda wyjaśnił również, że teren ten położony jest w zasięgu obszaru "B" ochrony uzdrowiskowej. Wskaźnik terenów zieleni, o którym mowa zarówno w Statucie Uzdrowiska S. uchwalonym przez Rade Miasta S. uchwałą nr [...] z dnia 18 listopada 2011 r., jak i w art. 38 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, określa procentowy udział terenów zieleni łącznie dla całej strefy "B" na 50% i nie dotyczy pojedynczej działki. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że na terenie działki inwestora nie będą wykonywane roboty melioracyjne, gdyż zgodnie z art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne melioracje wodne polegają na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy oraz na ochronie użytków rolnych przed powodziami. Nadto Wojewoda wskazał, że na etapie wykonywania dokumentacji projektowej wykonano analizę oddziaływania robót fundamentowych na warunki geologiczne sąsiednich działek oraz analizę wpływu projektowanego obiektu na sąsiednie budynki i w projekcie budowlanym przyjęto rozwiązania eliminujące wpływ projektowanego obiektu na grunt i budynki. W przyjętej technologii nie występuje obniżanie zwierciadła wody gruntowej, a tym samym nie występuje lej depresji. Roboty ziemne związane z wykopaniem wykopu prowadzone będą do rzędnej - 0,48 m n.p.m. w części głównej i do rzędnej - 1,13 m n.p.m. w przypadku szybu windowego. Przy maksymalnym poziomie terenu o rzędnej +2,90 m n.p.m. oznacza to 4,03 m wartość maksymalnej głębokości wykopu na powierzchni około 12 m² (szyb windowy) i głębokość 3,38 m na pozostałej części wykopu około 230 m² obudowy wykopu. Ingerencja w grunt związana z wykopem obudowy wykopu do głębokości 9,0 m w załączonym projekcie została ograniczona poprzez wprowadzenie perforacji eliminującej zakłócenia przepływu wód gruntowych poniżej poziomu posadowienia obiektów. W załączonym projekcie przyjęto poziom posadowienia i obciążeń od fundamentów istniejącego budynku jak dla budynku niepodpiwniczonego, jako wariant najbardziej niekorzystny, jak wynika z załączonego opracowania rzeczoznawcy ds. budownictwa wodnego dr hab. inż. A. B.. Projekt zakłada zastosowanie dodatkowej osłony ograniczającej zasięg strefy II, poprzez wykonanie na granicy działki iniekcji strefowej w postaci przesłony z kolumn cementowo- gruntowych. Bariera ta stanowi zewnętrzne zabezpieczenie mające na celu osłonę budynku. Odległość 4,0 m od krawędzi wykopu do ściany budynku jest wystarczająca dla zapewnienia bezpieczeństwa istniejącego budynku przy ul. C. nr [...] (działka odwołującej się nr [...]). Zdaniem autora projektu budynek zlokalizowany na tej działce, znajduje się poza I strefą bezpośredniego wpływu, w której mogą wystąpić przemieszczenia gruntu zagrażające bezpieczeństwu konstrukcji istniejącego budynku. Budynek ten znajduje się w tzw. II strefie. W strefie tej niezbędny jest bieżący monitoring oraz dokonywanie pomiarów geodezyjnych, celem dokumentacji stanu obiektu w przypadkach spornych. Przyjęcie dwóch stref oddziaływania wykopu wynika z technologii korka betonowego i eliminacji pompowania wody gruntowej, i sięgają one maksymalnie 6,8 m szerokości. Natomiast 15-metrowa strefa monitoringu jest odrębnym zagadnieniem i dotyczy monitoringu budynków otaczających w trakcie zagłębiania elementów obudowy wykopu. Zasięg strefy oddziaływania wykopu liczony jest od krawędzi obudowy wykopu w związku ze zmianami stanu naprężenia w podłożu, wywołanymi robotami ograniczonymi linią obudowy wykopu. Usunięcie gruntów antropogenicznych i humusu do głębokości 65 cm wzdłuż granicy działki dotyczy głębokości powyżej poziomu posadowienia budynku odwołującej się, co nie stwarza żadnych oddziaływań na budynek znajdujący się na działce nr [...]. Usunięcie gruntu planuje się po wykonaniu docelowego ogrodzenia wzdłuż granicy działki. Podbudowę ogrodzenia stanowi zgodnie z projektem, mur oporowy. Głęboki wykop realizowany jest w linii obudowy tego wykopu, a przewidziany wykop wstępny wzdłuż granicy działki obejmuje jedynie usunięcie gruntów antropogenicznych i humusu na obszarze przewidzianym do komunikacji wewnętrznej i układania instalacji drenaży stanowiących jednocześnie odciążenie powierzchni terenu. Na tym obszarze nie dopuszcza się obciążeń budowlanych, które mogłyby oddziaływać na obiekty sąsiednie, linią od której liczymy oddziaływanie wykopu jest krawędź wykopu. W obliczeniach statycznych obudowy wykopu uwzględniono odciążenie naziomu od istniejącego obiektu. Obciążenia te uwzględniono w strefie oddziaływania wykopu jako obciążenia od budynku niepodpiwniczonego i wprowadzono do obliczeń wymiarujących konstrukcję. Z uwagi na powyższe, zdaniem Wojewody Warunki stateczności tego uskoku naziomu zostało obliczeniowo spełnione. Wojewoda wyjaśnił również, że teren projektowany na działce nr [...] został ukształtowany w kierunku odwodnień liniowych a nie w kierunku działek sąsiadujących i nie stwarza zagrożenia przedostania się wód opadowych z działki nr [...] na teren posesji odwołującej się. Odwodnienie na działce zostało zaprojektowane w formie odwodnienia liniowego na płycie garażu podziemnego, w formie koryta betonowego zbierającego wodę z rur spustowych odprowadzających wodę deszczową z dachu budynku i kierujących strumień wody w kierunku terenowych niecek wypełnionych otoczakami z zaprojektowaną zielenią w formie skalników. Zaprojektowano 3 zlewnie wody deszczowej w formie niecki. Woda deszczowa z dachu zbierana będzie przez odwodnienie liniowe, koryto Aco-Drain betonowe szczelne z rusztem stalowym stanowiące opaskę wokół budynku. Natomiast ścieki sanitarne z projektowanego budynku będą odprowadzane do sieci kanalizacji sanitarnej. Na analizowanym obszarze przepływ wody gruntowej uwarunkowany jest istnieniem budynku z garażem na działce nr [...], przyjęto w projekcie budowlanym rozwiązanie gwarantujące przepływ wód gruntowych poniżej poziomu posadowienia budynku. W tym celu przewidziano wykonanie perforacji ścianki szczelnej poniżej rzędnej - 1,48 m n.p.m. Do załączonego projektu budowlanego dołączono punkty pomiarowe w celu sprawdzenia rzeczywistego oddziaływania (ZMG). Rozwiązanie to gwarantuje wyrównanie ciśnień wynikających z ewentualnego spiętrzenia przepływającej wody. W analizowanym przypadku głównym kierunkiem spływu wód gruntowych i poziomu w otoczeniu budynku odwołującej się na działce nr [...] jest kierunek spływu do morza. Teren projektowany na działce nr 193 został ukształtowany w kierunku odwodnień liniowych a nie w kierunku działek sąsiadujących i nie stwarza zagrożenia przedostania się wód opadowych z działki nr [...] na teren posesji Skarżącej, działce nr [...]. W ocenie Wojewody planowana inwestycja nie narusza przepisu § 13 ust. 1 pkt 1 lit. "a" oraz pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż odległość między ramionami kąta 60° wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku, ani inny obiekt przesłaniający, w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, mierzona od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego, ani jego przesłaniającej części. Ponadto, inwestycja ta spełnia wymagania z § 60 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, gdyż pokoje mieszkalne w budynku skarżącej będą miały zapewniony czas nasłonecznienia zgodny z tym przepisem, a analiza nasłonecznienia i przesłaniania została opracowana przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. Projekt budowlany został pozytywnie uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Projekt ten został również pozytywnie uzgodniony z Wydziałem Inżynierii i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta S. w zakresie zagospodarowania terenu posesji dla projektowanego budynku mieszkalnego, sposobu gospodarowania wodami opadowymi (odprowadzenie do niecki wypełnionej otoczakami) oraz przebiegu przyłączy i sieci posesyjnych kanalizacji sanitarnej, wodociągu, gazociągu i sieci energetycznej przy ul. C. [...] na terenie działki nr [...] km [...] w S.. Zatem zamierzona inwestycja posiada wymagane uzgodnienia i nie pozostaje w sprzeczności z prawem miejscowym i przepisami szczególnymi. Planowane przedsięwzięcie nie narusza również interesów osób trzecich. Załączony projekt budowlany został wykonany przez osoby uprawnione zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami. Organ wskazał, że realizując tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależnia się zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania do określonych cech terenu działek sąsiednich. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne, jednocześnie mając na celu zapobieganie rozproszeniu zabudowy jak i powstrzymanie zabudowy, której nie da się pogodzić z już istniejącą na terenach. Wolą ustawodawcy, jest ochrona prawa własności służącego obywatelom, poprzez stworzenie im możliwości zagospodarowania terenu, do którego mają tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. W związku z tym Wojewoda stwierdził, że projektowana budowa odpowiada charakterystyce urbanistycznej poprzez kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu, a także charakterystyce architektonicznej wyrażanej w gabarytach i formie architektonicznej, obiektów budowlanych zabudowy już istniejącej. Projektowana inwestycja ze względu na swój rodzaj i charakter oddziaływania nie stwarza zagrożenia dla środowiska, nie wprowadza zakłóceń w ekologicznej charakterystyce powierzchni ziemi, gleby, powietrza oraz wód podziemnych i powierzchniowych. Skoro inwestor spełnił wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, to organ I instancji zgodnie z postanowieniami art. 35 ust. 4 nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Wojewody postępowanie przed organem I instancji poprzedzające wydanie kontrolowanej decyzji zostało przeprowadzone prawidłowo. Organ I instancji zawiadomił wszystkie strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Istotne okoliczności stanu faktycznego organ ustalił na podstawie materiału dowodowego i przedstawił w sposób czytelny w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, wskazując zarówno podstawę faktyczną, podstawę prawną, jak i motywy tego rozstrzygnięcia. Zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego na danym obszarze nie ma wymogu sporządzania ani wizualizacji ani studium krajobrazowego. Natomiast projekt przedmiotowej inwestycji był weryfikowany przez Miejskiego Konserwatora Zabytków w S.. W sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Działanie organu I instancji odpowiada wymogom wynikającym z art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 77 § 4 i art. 80 kpa. Dopełniony został również obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Skutkiem tego za bezzasadny uznał organ odwoławczy zarzut skarżącej dotyczący niezapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu. Wojewoda podkreślił, że nie orzeka się o zgodności aktu administracyjnego z zasadami współżycia społecznego. Jednocześnie stwierdził, że rozpoznając przedmiotową sprawę wziął pod uwagę nie tylko kwestię oddziaływania projektowanego obiektu na istniejącą zabudowę, ale także rozważył kwestię ewentualnych ograniczeń wskutek wybudowania przedmiotowej inwestycji. Art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przewiduje, że obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. W przypadku badania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotem kontroli nie jest merytoryczna poprawność sporządzonego projektu budowlanego, a odpowiedzialność w tym zakresie spoczywa na projektancie i osobach sprawdzających projekt (art. 20 ustawy Prawo budowlane). Projektant w szczególności ma obowiązek opracować projekt zgodnie z prawem i zasadami wiedzy technicznej, zapewnić w jego opracowaniu udział osób posiadających uprawnienia do projektowania w odpowiedniej specjalności oraz zapewnić sprawdzenie projektu pod względem zgodności z przepisami przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń. Zarówno projektant, jak i osoba sprawdzająca, dołączają do projektu oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W aktach administracyjnych znajdują się takie oświadczenia, a także decyzje oraz dokumenty poświadczające posiadanie przez osoby projektujące i sprawdzające wymaganych uprawnień. Zagadnienie związane z wartością działki skarżącej nie dotyczy przedmiotowego postępowania, ograniczonego do badania poprawności udzielonego pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. C. [...] na działce nr [...] km [...] w S. w aspekcie przepisów zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego i ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W konsekwencji organ odwoławczy, uznając postępowanie organu I instancji za słuszne, utrzymał w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję, nie znajdując przy tym podstaw do jej zmiany bądź uchylenia Na powyższą decyzję Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła I. D. J., domagając się zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 159 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 4, a także stwierdzenia nieważności decyzji, z uwagi na wystąpienie okoliczności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 kpa. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów Konstytucji RP i kodeksu cywilnego dotyczących ochrony praw własności, a także z rażącą obrazą art. 7 Konstytucji RP i z naruszeniem art. 64 pkt 2 i 3. Zarzuciła również, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem: art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i 3, art. 28, art. 40 § 5 oraz art. 61 § 4 kpa, gdyż skarżąca nie została powiadomiona przez organ II instancji o wszczęciu postępowania, a gdy chciała zapoznać się w dniu 21 września 2012 r. w Urzędzie z aktami sprawy udostępniono jej tylko jej odwołanie i decyzję Urzędu Wojewódzkiego, odmawiając wglądu w pozostałe akta. Przez takie działanie uniemożliwiono jej zapoznanie się z pismem Z. C. z dnia 1 sierpnia 2012 r. Z kolei organ I instancji nie zgodził się na wydanie jej uwierzytelnionych kopii i odpisów projektu. Skarżąca wskazała, że orzekające w sprawie przyjęły mylnie określoną przez projektantów wysokość zabudowy w ogóle nie dokonując własnych ustaleń w tym zakresie. Nadto projektowany budynek posadowiony zostanie w sposób naruszający warunki geotechniczne oraz powodujące ryzyko uszkodzenia budynków sąsiednich. Wykop pod halę garażową o powierzchni 260 m znacznie naruszy bowiem stosunki wodne na tym terenie, może spowodować powstanie leja depresji oraz piętrzenia wody. Tak duży wykop spowoduje realne zagrożenie dla jej domu, gdyż popękają ściany, zostanie naruszona konstrukcja nośna oraz stabilność budynku. Ponadto hala garażowa w podziemiu spowoduje dodatkowe hałasy, wibracje i drgania oraz inne uciążliwości jak spaliny, które przy wjazdach podziemnych występują, przez co naruszony zostanie § 11 ust. 1, 2, 3, 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem skarżącej orzekające w sprawie organy błędnie interpretują przepis § 13 pkt. 1 i 1a przy rozpatrywaniu studium zacienienia, które było wykonane dla budynku na działce nr [...] w stosunku do działki skarżącej. Studium zacienienia zostało wykonane nieprawidłowo, gdyż nie uwzględniono w nim posadowienia po obu stronach działki nr [...] dwóch budynków, przez co skarżąca zostanie pozbawiona całkowicie światła dziennego ze strony południowej i południowo zachodniej. Nie ma zatem dowodu wskazującego w sposób nie budzący wątpliwości, że w dniach 21 marca i 21 września pokoje mieszkalne w budynku skarżącej będą miały zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w godzinach 7.00 - 17.00. Projekt budowlany nie zawiera wymaganej kanalizacji deszczowej, mimo obowiązku odprowadzania wód opadowych do miejskiej kanalizacji deszczowej. Umiejscowienie zaś dwóch niecek z wodą opadową od strony działki skarżącej, zagraża jej działce oraz bezpieczeństwu poprzez zalanie jej wodami opadowymi. Nadto niezgodne z § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz z art. 50 ust. 1 pkt. 4 ustawy Prawo Budowlane przewidziano posadowienie murku oporowego. Także budowa skarpy i tarasu ziemnego oraz dwóch koryt betonowych nie odpowiada wymaganiom wynikającym z § 12 ust 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie sporządzono wymaganego studium krajobrazowego oraz ekspertyzy wpływu planowanego przedsięwzięcia na sąsiednie budynki. Powyższe wadliwości, zdaniem skarżącej wskazują, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego jak również przepisów Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Wojewoda stwierdził, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca została pobawiona możliwości udziału w postępowaniu i składania wyjaśnień, gdyż na każdym etapie postępowania czynnie w nim uczestniczyła, a twierdzenie skarżącej o odmowie wglądu do akt jest nieprawdziwe. Zdaniem Wojewody, z akt sprawy wynika, że organ I instancji nie naruszył przepisów dotyczących postępowania administracyjnego, wbrew bowiem zarzutom skargi, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znajdują się zarówno ustalenia faktyczne dokonane przez organ, jak i ich ocena prawna, a przy tym są one niewadliwe. Okoliczność, że organ odwoławczy dokonał tych ustaleń i oceny w sposób zbieżny z ustaleniami i oceną organu I instancji nie narusza zaś zasady wyrażonej w art. 15 kpa, jak również nie narusza art. 107 § 3 kpa i art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Organ II instancji swoje stanowisko merytoryczne poprzedził analizą okoliczności faktycznych odnoszących się do konkretnego, zindywidualizowanego wniosku, a przy tym rozważył wszystkie podnoszone przez odwołującą się zarzuty, wyjaśniając podstawę faktyczną i prawną swego rozstrzygnięcia. W piśmie z dnia 19 listopada 2012 r. skarżąca, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie i domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzuciła, że decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego: - art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie oraz zatwierdzenie projektu budowlanego dopuszczającego odprowadzanie wód opadowych wyłącznie powierzchniowo; - art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 13 pkt 1 i 1a oraz § 60 powołanego rozporządzenia przez błędne przyjęcie, że odległość projektowanego budynku zapewniać będzie naturalne oświetlenie pomieszczeń położonych w należącym do niej domu; - art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 5 rozporządzenia przez błędne przyjęcie, że taras ziemny oraz skarpy znajdują się w prawidłowej odległości od granicy jej nieruchomości; - art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 29 rozporządzenia - przez błędne przyjęcie, iż zatwierdzony projekt budowlany nie stwarza zagrożenia odprowadzania wód opadowych na teren jej nieruchomości; - art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 324 rozporządzenia - przez przyjęcie, że usytuowanie projektowanego budynku nie spowoduje emisji uciążliwych hałasów dla nieruchomości sąsiednich w stopniu przekraczającym normy; -art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 1 pkt 3 tiret 2 uchwały nr [...] Rady Miasta S. z dnia 21 stycznia 2000 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (karta mapy [...]) w obrębie ulic C., D., C., S. - zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta S. - poprzez przyjęcie, że faktyczna wysokość budynku może przekraczać 12,5 m; - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 1 pkt 4 tiret 4 tej uchwały przez przyjęcie, że nie istniał wymóg sporządzenia dla inwestycji studium krajobrazowego. Nadto skarżąca zarzuciła, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, tj. art. 145 § 1 pkt 4 kpa przez niepoinformowanie jej o wszczęciu postępowania przez organ II instancji oraz niepowiadomienie jej o możliwości końcowego zaznajomienia się z aktami sprawy (naruszenie: art. 10 § 1 i 3 k.p.a., art. 61 § 4 k.p.a., art. 131 k.p.a.). Skarżąca zarzuciła również, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania tj.: art. 6-9 i art. 77 kpa - poprzez niezebranie oraz nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, co skutkowało wydaniem decyzji niemającej oparcia w stanie faktycznym sprawy; art. 85 § 1 kpa - przez jego niezastosowanie oraz niedokonanie oględzin nieruchomości inwestora oraz skarżącej; art. 139 w zw. z art. 107 § 3 kpa - przez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do niektórych zarzutów odwołania; art. 73 § 1 kpa - poprzez uniemożliwienie zapoznania się skarżącej z całością akt sprawy. W piśmie z dnia 5 grudnia 2012 r. uczestnik postępowania – Z. C. stwierdził, że wskazane przez skarżącą naruszenia są bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia 16 sierpnia 2012 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 12 czerwca 2012 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na terenie położonym w S. przy ul. C. [...], działka nr [...], arkusz mapy [...]. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy rozstrzygając sprawę dokonał prawidłowych ustaleń, procedował w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołał i zastosował przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. Również wbrew zarzutowi skargi decyzja nie jest obarczona żadną wadą, która mogłaby powodować jej nieważność. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zdaniem Sądu powyższe okoliczności zostały wyjaśnione w sposób prawidłowy przez organ odwoławczy, co zostało szczegółowo opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W szczególności zaś organ odwoławczy zasadnie stwierdził zgodność projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przez Radę Miasta S. uchwałą nr [...] z dnia 21 stycznia 2000 r., którego ustaleniami objęta została działka nr [...] w S. przy ul. C. [...]. Z całą pewnością wskazany przez skarżącą plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miasta S. nr [...] z dnia 26 września 2008 r. nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie, jako że nie obejmuje działki nr [...]. W ocenie Sądu słusznie uznano, że wynosząca 12,5 m wysokość projektowanego budynku jest zgodna z planem z 2000 roku. Definicja sposobu obliczania wysokości zabudowy zawarta w planie z 2008 roku nie mogła mieć zastosowania w niniejszej sprawie, stąd też zarzut skargi w tym zakresie nie może odnieść skutku. Wyznaczający parametry planowanej na działce nr [...] zabudowy, plan z 2000 roku nie zawiera innych postanowień odnośnie do wysokości, skutkiem czego w tym zakresie należało odwołać się przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). W prawdzie plan z 2000 roku stanowił zmianę planu z 1994 roku (uchwalonego uchwałą z dnia 19 maja 1994 r. Dz. Urz. Woj.. Gd. Nr 16, poz. 74), jednakże w ocenie Sądu w chwili obecnej nie można już odwoływać się do żadnych zapisów planu z 1994 roku, jako że wygasł on na skutek upływu czasu. Stosownie bowiem do art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązywał jedynie do 31 grudnia 2003r., a po tej dacie utracił moc obowiązującą. Utrata mocy planu z 1994 roku nie oznacza jednakże, że nie obowiązuje także jego zmiana z 2000 roku. W orzecznictwie utrwalony jest bowiem pogląd, że reguła utraty mocy wiążącej planów obowiązujących w dniu 1 stycznia 1995r. nie obejmuje terenów objętych zmianami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, dokonanymi na zasadach określonych w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym. Uchwały w sprawie zmiany planów uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995r. zachowują moc obowiązująca o ile mają na tyle samodzielny charakter, że w zakresie objętym nowelizacją mogą w sposób zupełny określać przeznaczenie i zagospodarowanie terenu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 kwietnia 2009r., II OSK 1468/08, Lex nr 490933, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 9 lipca 2009r., II SA/Gl 318/09, Lex nr 553029). Taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, jako że uchwalona w 2000 roku zmiana planu stanowi samodzielną i niezależną regulację w zakresie objętym opracowaniem. W treści tejże uchwały brak jest jakichkolwiek nawiązań do regulacji planu z 1994 roku. W uchwale z dnia 21 stycznia 2000 r., określono natomiast szczegółowo i precyzyjnie sposób zagospodarowania objętych jego opracowaniem działek, w tym przedmiotowej działki nr [...]. Ustalenia te mają zupełnie niezależny i samodzielny charakter. W konsekwencji stwierdzić należy, że plan ten jest obowiązującym prawem miejscowym i wyłącznie jego ustalenia miały znaczenie dla oceny projektu budowanego w niniejszej sprawie. Nadto prawidłowo ustaliły organy obu instancji, na podstawie znajdującej się w aktach sprawy analizy nasłonecznienia budynków, że projektowana budowa nie narusza wymaganego czasu nasłonecznienia pomieszczeń w budynkach istniejących i nie powoduje przesłaniania w budynkach istniejących, w szczególności zaś w budynku skarżącej. Na stronach 75.1 – 75.8 projektu budowlanego znajduje się bowiem analiza nasłonecznienia i przesłaniania, sporządzona na podstawie obowiązujących przepisów. Na podstawie analizy przesłaniania dla pomieszczeń w budynku na działce [...] ustalono, że między ramionami kąta 60 nie znajduje się żaden inny obiekt w odległości mniejszej niż obliczona wysokość przesłaniania, co przedstawiono na załączonym rysunku. Również przeprowadzona analiza nasłonecznienia dla trzech okien w części mieszkalnej budynku skarżącej wykazała, że spełniony jest warunek nasłonecznienia w wymiarze co najmniej 3 godzin, co również zostało przedstawione na rysunku. W konsekwencji zaś we wnioskach analiz stwierdzono, że projekt jest zgodny zarówno z § 13, jak i z § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżąca kwestionując tę analizę ograniczyła się do swoich własnych twierdzeń. Ani w toku postępowania administracyjnego, ani też przed Sądem nie przedstawiła dowodów, które mogłyby podważyć prawidłowość tejże analizy i dokonane na jej podstawie ustalenia. Wskazać przy tym należy, że organ I instancji wyjaśnił, że kwestia oświetlenia i nasłonecznienia budynku w związku z innymi inwestycjami planowanymi na działkach sąsiadujących z nieruchomością skarżącej będzie analizowana w przypadku prowadzenia postępowań dotyczących tychże inwestycji. Nie jest zasadny zarzut dotyczący odprowadzanie wód opadowych. Z § 28 rozporządzenia wynika, ze działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. Jednakże w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Plan miejscowy dla planowanej do zabudowy nieruchomości stanowi, że odprowadzenie wód opadowych nastąpić winno do miejskiej kanalizacji deszczowej i powierzchniowo. Z kolei z dołączonego do projektu pisma Zarządu Dróg i Zieleni w S. z dnia 27 kwietnia 2011 r. wynika, że w pobliżu projektowanej budowy znajduje się miejska kanalizacja deszczowa. W piśmie tym określono warunki, jakie należy spełnić przy odprowadzaniu wód opadowych do tej kanalizacji. Jednocześnie stwierdzono, że jest ona przeciążona i w związku z tym należy ograniczyć do minimum ilość odprowadzanych do tej kanalizacji wód. W rozwiązaniach projektowych należy dążyć do zagospodarowania wód opadowych na terenie posesji, a do sieci miejskiej kierować tylko ich nadmiar pochodzący z przelewów. W tej sytuacji przyjęte w projekcie rozwiązanie dotyczące wód opadowych nie tylko nie narusza ustaleń planu, ale także nie uchybia wymogom warunków technicznych. Bezsporne jest, że przedmiotowa inwestycja leży w strefie ochrony konserwatorskiej zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta S., wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w G.u z dnia 12 lutego 1979 r. oraz że Konserwator Zabytków Miasta S. decyzją z dnia 11 sierpnia 2011 r. udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną przy ul. C. [...] w S. według projektu budowlanego autorstwa mgr inż. arch. J. W.. W planie z 2000 roku w ustaleniach dotyczących zasad zagospodarowania terenów i obiektów podlegających ochronie z uwagi na położenie obszaru objętego planem w granicach zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta S., wskazano, że dla nowych inwestycji obowiązuje wymóg wykonania studiów krajobrazowych, których wynikiem będzie podanie gabarytów obiektów zarówno wysokościowych jak i szerokości frontów. Studium miało więc stanowić uzasadnienie projektowanej zabudowy w kontekście krajobrazu otoczenia, położonego w strefie ochrony konserwatorskiej układu urbanistyczno - krajobrazowego miasta S.. W istocie chodzi więc o ocenę walorów architektonicznych projektowanej inwestycji w aspekcie ochrony zabytków. Należy mieć jednakże na uwadze, że z art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, że prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego konserwatora zabytków. Również w świetle przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 162,poz. 1568 ze zm.) prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków musi zostać poprzedzone uzyskaniem pozwolenia w formie decyzji. Powyższe wymogi w niniejszej sprawie zostały spełnione, gdyż poprzez wydanie decyzji z dnia 11 sierpnia 2011 r. konserwator zabytków zezwolił na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną przy ul. C. [...] w S. według projektu budowlanego autorstwa mgr inż. arch. J. W.. Decyzja ta akceptuje koncepcję projektowanej zabudowy w aspekcie ochrony zabytków. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że z analizy dokumentacji wynika, że inwestycja nie wpłynie negatywnie na zachowane historycznie wartości przestrzenne zespołu urbanistycznego. Odmienne twierdzenia skarżącej w tym zakresie nie mogą odnieść skutki w niniejszym postępowaniu. W ocenie Sądu prawidłowo również organ odwoławczy ustalił, że projektowana budowa jest możliwa i bezpieczna. W projekcie budowlanym na stronach 230-261 znajduje się projekt obudowy i odwodniania wykopu, który stanowi projekt techniczny zabezpieczenia wykonania robót ziemnych pod posadowienie projektowanego budynku, wykonany na podstawie badań podłoża gruntowego. Zawiera on szczegółowe techniczne wnioski i zalecenia dotyczące sposobu wykonywania robót budowlanych. Projekt ten został bardzo dokładnie przeanalizowany i omówiony w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. Podkreślić w tym miejscu należy, że w opracowaniu tym wyraźnie wskazano, że prace nie mogą naruszać interesów osób trzecich. Niezależnie od tego stwierdzono, że na wszystkich etapach wykonywania robót budowlanych należy zachować szczególną ostrożność, a w razie jakichkolwiek wątpliwości kontaktować się niezwłocznie z autorami dokumentacji. Z całą pewnością świadczy to o uwzględnieniu wymogu zapewnienia poszanowania interesów osób trzecich, jak wymaga tego art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowanego. Podkreślić przy tym należy, że odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno - budowlanego ponosi wyłącznie projektant, a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu także sprawdzający projekt, którzy stosownie do art. 20 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (por. Prawo budowlane. Komentarz pod red. Andrzeja Glinieckiego, Wydawnictwo Lexis Nexis 2012 str. 333, a także wyrok naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., II OSK 208/12 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lipca 2008 r., II SA/Kr 484/07, LEX nr 510202). Tego rodzaju oświadczenia zostały zaś do projektu budowlanego w niniejszej sprawie dołączone. Wskazać w tym miejscu należy, że wszystkie strony zatwierdzonego projektu są opieczętowane pieczęciami Urzędu Miasta S. Zdaniem Sądu nie są zasadne zarzuty skargi dotyczące odległości od działki skarżącej. Zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zasadnicze odległości budynku na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną wynoszą 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy oraz 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Jednakże należy mieć na uwadze, że z § 12 ust. 5 wynika, że odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa. Zdaniem Sądu nie może również odnieść skutku zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Wojewodę art. 10 § 1 Kpa w toku przeprowadzonego postępowania odwoławczego. Stosownie do jego treści organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Art. 10 § 1 Kpa ustanawia zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu i z zasady tej wynikają dla organu administracji publicznej obowiązki, a mianowicie zagwarantowanie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zagwarantowanie stronie przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2011 r., str. 71). Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie do zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia; organ ma także obowiązek wstrzymać się od wydania decyzji do czasu złożenia tego oświadczenia w wyznaczonym terminie (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 569/07, Lex nr 479288). Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie, uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 Kpa (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 411/07, Lex nr 337775). Zawarte w treści art. 10 § 1 Kpa sformułowanie "przed wydaniem decyzji" jednoznacznie wskazuje, że chodzi tu o ten moment postępowania, w którym organ administracji publicznej, po zakończeniu postępowania dowodowego, przechodzi do fazy podjęcia rozstrzygnięcia. Dotyczy to zarówno postępowania przed organem I, jak i II instancji. Możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji jest więc dla strony niejako ostatnią szansą na przedstawienie i uzasadnienie swojego stanowiska. Natomiast wyznaczenie stronie terminu na wypowiedzenie się jest uzasadnione koniecznością określenia czasu, w jakim organ administracji publicznej oczekiwać powinien na jej stanowisko w sprawie. To, czy strona skorzysta z przysługującego jej prawa, pozostawiono wyłącznie jej uznaniu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 1991/07, Lex nr 484910). Z akt administracyjnych wynika, że Wojewoda wprawdzie nie wyznaczył terminu zgodnie z art. 10 § 1 Kpa, jednakże nie przeprowadził na podstawie art. 136 Kpa dodatkowego postępowania wyjaśniającego odnośnie meritum sprawy. Organ odwoławczy orzekł w niniejszej sprawie na podstawie akt organu I instancji. Zwrócił się jedynie o informacje dotyczącą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co jednakże nie stanowiło dodatkowego postępowania wyjaśniającego. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do stwierdzenia, że naruszenie art. 10 Kpa miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd może uchylić decyzję wyłącznie gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taka zaś sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako niezasadną.