II SA/Gd 611/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Piekarni – Cukierni A Spółki jawnej w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z 14 września 2015 r. A. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 11 czerwca 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z 30 kwietnia 2015 r., w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla budowy pawilonu handlowo-usługowego i pylonu reklamowego w P. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z 16 sierpnia 2004 r. ze wskazaniem, że w razie jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W razie wykonania decyzji strony zostaną narażone na uciążliwości związane z realizacją inwestycji. Wniosła skarżąca o wstrzymanie wydanych decyzji w obu instancjach do czasu rozstrzygnięcia sporu przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a., stanowi, że po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a co za tym idzie uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem spoczywa na stronie skarżącej. Powołany przepis zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04). Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w którym strona nie wskazuje, jakie konkretnie szkody poniesie w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie spowoduje, oraz w sposób przekonywujący nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności. Dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby Sąd miał możliwość ich oceny (Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. II OZ 1153/12). Oceniając w powyższym kontekście wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji stwierdzić należy, że zarówno w nauce, jak i w orzecznictwie sądowym podkreśla się, że przedmiotem wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przymiotu takiego nie mają zaś akty o charakterze odmownym tj. odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków [por. Skarga i skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministacyjnym Komentarz.Orzecznictwo Knysiak Hanna, System prawniczy LexPolonica Maxima, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 10.05.2013 r. II FZ 213/13, postanowienie NSA z 10.05.2013 r. II FZ 214/13, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl]. Jak już wyżej zaznaczono, złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji SKO utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja ustalająca warunki zabudowy ma charakter aktu stwierdzającego, że zamierzona inwestycja jest zgodna z ładem przestrzennym, obowiązującym dla miejsca jej realizacji. Nie wywołuje ona żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Decyzja ta - jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego - daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu administracji architektoniczno-budowlanej o pozwolenie na budowę. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji. Tym samym nie może wyrządzić znacznej szkody lub wywołać nieodwracalnych skutków. Ewentualnemu wstrzymaniu wykonania będzie mogła podlegać decyzja o pozwoleniu na budowę i w tym postępowaniu zabezpieczone będą mogły być interesy skarżącej. Wobec powyższego, mając na uwadze rygorystyczne kryteria, jakie ustawodawca wyznaczył sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu należy uznać, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przewidzianej w art. 61 § 3 powoływanej ustawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.