II SA/Gd 623/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skarg A w G., J. R.-N., A. U. i Z. U. na decyzję Wojewody z dnia 2 sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi. Decyzją z dnia 2 sierpnia 2018 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 23 września 2016 r. zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielającą inwestorowi – A. pozwolenia na budowę obejmującego rozbiórkę istniejącego zagospodarowania terenu (dwóch pawilonów handlowych) oraz budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją handlową, garażem podziemnym, obsługą komunikacyjną i infrastrukturą techniczną obejmującą: przyłącza elektroenergetyczne, linie kablowe, przyłącza kanalizacji sanitarnej, sieci kanalizacji sanitarnej, przyłącze i sieci kanalizacji deszczowej, zbiornik retencyjny kanalizacji deszczowej, przyłącza wodociągowe, zmianę lokalizacji hydrantu HP80, przyłącze ciepłownicze, zewnętrzną instalację odbiorczą oraz instalacje wewnętrzne w budynku (w tym instalację wentylacji mechanicznej) przy ul. S. w G., na terenie obejmującym działki nr [..]-[..] obręb [..]. Decyzja ta wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 24 czerwca 2016 r. A. złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejącego zagospodarowania terenu oraz budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją handlową, garażem podziemnym, obsługą komunikacyjną i infrastrukturą techniczną przy ul. S. w G. na terenie wskazanych działek nr: [..]-[..] obręb [..]. Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2016 r. Prezydent zobowiązał inwestora do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i braków w projekcie budowlanym. Inwestor złożył uzupełniony projekt w dniu 12 września 2016 r. Na mocy art. 10 k.p.a. wyznaczono termin do zapoznania się z aktami sprawy. Uczestnik postępowania J. P. złożył dodatkowe zastrzeżenia do projektu, wskazując na niewykonanie przez inwestora w całości wydanego w sprawie postanowienia. Decyzją z dnia 23 września 2016 r. Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem. W uzasadnieniu podniósł, iż w jego ocenie projekt budowlany w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: u.P.b.) spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 13 maja 2014 r. Ponadto inwestor usunął stwierdzone nieprawidłowości w dokumentacji i złożył oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odnosząc się do uwag stron organ stwierdził, że wynikająca z decyzji o warunkach zabudowy koncepcja obsługi komunikacyjnej została opracowana, a następnie sprawdzona i uzgodniona przez Zarząd Dróg i Zieleni, co pozwoliło na zawarcie umowy drogowej. Wskazał także na sporządzenie szczegółowej analizy nasłonecznienia i przesłaniania. Ponadto stwierdził, że dokumentacja geologiczno-inżynierska została uzgodniona przez geologa powiatowego decyzją z dnia 5 lutego 2015 r. Zaprojektowano miejsca parkingowe w sposób i na zasadach wynikających z decyzji o warunkach zabudowy, a bilans miejsc spełnia ustalenia tej decyzji. Projekt zawiera szczegółowe opracowanie wentylacji z uwzględnieniem instalacji oddymiającej w garażu. Uznał ponadto, że różnice powierzchniowe pomiędzy decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach a dokumentacją techniczną są nieznaczne, nie dotyczą przedmiotu wydawanej decyzji i nie mają wpływu na charakter uwarunkowań środowiskowych. Odwołania od tej decyzji wnieśli A. U. i Z. U., B. U., J. P., J. R.-N. i K. N., a także Wspólnota Mieszkaniowa. W jednobrzmiących odwołaniach A. U. i Z. U. oraz B. U. zarzucili naruszenie art. 7 i art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału i brak zweryfikowania dokumentacji złożonej przez inwestora, a także naruszenie art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez niewystarczające odniesienie się do zastrzeżeń i uwag przedstawianych w toku postępowania. Podtrzymali zarzuty dotyczące niesprawdzenia przez organ koncepcji obsługi komunikacyjnej, która nie została uzgodniona, jak wymaga tego decyzja o warunkach zabudowy. Uzgodnienie i umowa drogowa dotyczą jedynie zjazdów i zostały zawarte przed wystąpieniem przez inwestora z poprzednim wnioskiem o pozwolenie na budowę, który nie został uwzględniony właśnie z powodu braku uzgodnienia tej koncepcji. Organ nie odniósł się również do zastrzeżeń dotyczących analizy zacieniania, nasłonecznienia i przesłaniania, a także dokumentacji geologiczno-inżynierskiej. J. P. w odwołaniu podniósł takie same zarzuty, a dodatkowo zarzucił niezastosowanie art. 35 ust. 5 u.P.b. mimo iż jego zdaniem zachodziły podstawy do wydania decyzji odmownej z uwagi na nieusunięcie nieprawidłowości wymienionych w punktach: 4, 5 i 11 postanowienia z dnia 12 sierpnia 2016 r. W szczególności zarzucił, że ekspertyza stanu technicznego nie spełnia wymagań określonych w § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zarzucił ponadto, że złożone przez inwestora odręczne obliczenia powierzchni zabudowy są nieczytelne, niezrozumiałe i nie zawierają żadnego wyjaśnienia. J. R.-N. i K. N. zarzucili oparcie decyzji o nieważną decyzję o warunkach zabudowy, naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 u.P.b. tj. wydanie decyzji pomimo sprzeczności projektu z decyzją o warunkach zabudowy oraz przepisami techniczno - budowlanymi, a także art. 7 i 8 k.p.a. poprzez pominięcie merytorycznych uwag stron co do wadliwości materiału dowodowego. Zarzucili, że inwestor nie uzyskał niezbędnej dla inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wystąpieniem o warunki zabudowy. Nadto wskazali na stwierdzoną w sprawie niezgodność projektu budowalnego z decyzją środowiskową, którą organ I instancji uznał za nieznaczną, podczas gdy stan taki przesądza o braku możliwości wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wspólnota Mieszkaniowa zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 u.P.b. oraz art. 7 i art. 77 k.p.a. Wskazała, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana bez uwzględnienia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wydał wyrok uchylający decyzje odmawiające uchylenia decyzji o warunkach zabudowy. Po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołań Wojewoda decyzją z dnia 13 stycznia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję wnieśli A. U. i Z. U. zarzucając nieuwzględnienie zarzutów wskazywanych przez skarżących w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 23 września 2016 r.; naruszenie art. 35 ust. 5 u.P.b. przez jego niezastosowanie w sytuacji gdy zachodziły podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na nieusunięcie przez inwestora wszystkich stwierdzonych naruszeń wskazanych w postanowieniu Prezydenta Miasta z dnia 12 sierpnia 2016 r.; naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego, zwłaszcza wobec zgłaszanych zastrzeżeń, w tym nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłych odpowiednich specjalności skoro organ nie posiada wiedzy specjalnej; naruszenie art. 107 § 1 i 3 oraz ar. 8 k.p.a. poprzez niedostateczne odniesienie się do stawianych w toku postępowania zastrzeżeń i uwag co do dokumentacji projektowej i arbitralne przyjęcie, że sam fakt jej sporządzenia przez osoby uprawnione przesądza o uznaniu jej za prawidłową. Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji. Skarga ta została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Gd 182/17. Skargę na powyższą decyzję wnieśli także J. R.-N. i K. N., zarzucając: naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wydanej z rażącym naruszeniem prawa decyzji Prezydenta Miasta z dnia 23 września 2016 r.; art. 7 i art. 8 kpa przez pominięcie zarzutów skarżących zawartych w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 23 września 2016 r.; pominięcie twierdzeń i uwag stron co do materiału dowodowego oraz nieuwzględnianie wszystkich okoliczności faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a także wybiórcze przeprowadzenie dowodów uznanych za niezbędną podstawę wydania decyzji; naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 u.P.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji udzielającej pozwolenia na budowę pomimo sprzeczności zatwierdzanego projektu z przepisami techniczno-budowlanymi. Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu wskazali na nieważność wydanej decyzji o warunkach zabudowy, uchylenie przez Sąd decyzji odmawiającej skarżącym przymiotu strony w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy, a także konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed decyzją o warunkach zabudowy. Zarzucili również sprzeczność wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją o warunkach zabudowy, a także decyzją środowiskową i przepisami techniczno-budowalnymi. Wskazali nadto na zaniechanie organu należytego i zgodnego z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienia wydanej decyzji. Skarga ta została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Gd 183/17. Skargę na powyższą decyzję złożyła również Wspólnota Mieszkaniowa, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 138 § 2 k.p.a. przez nieuchylenie decyzji organu I instancji; art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez niezawieszenie postępowania w sprawie z uwagi na ponowne rozpoznawanie sprawy w przedmiocie warunków zabudowy; art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez błędne uznanie, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia 13 maja 2014 r. mogła stanowić podstawę do udzielenia pozwolenia na budowę, podczas gdy nie uwzględnia ona wpływu inwestycji na zabudowę skarżącej Wspólnoty. Ponadto skarga zarzucała naruszenie prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 u.P.b. poprzez udzielenie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy nie uwzględnia wpływu inwestycji na zabudowę skarżącej Wspólnoty, a która została pozbawiona udziału w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. Skarga ta została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Gd 184/17. Postanowieniami z dnia 8 czerwca 2017 r. w sprawie ze skarg J. R.-N. i K. N. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej zostały połączone ze sprawą ze skargi A.U. i Z. U. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt II SA/Gd 182/17 Wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2017 r. WSA w Gdańsku, w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 182/17, uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji, uznając, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zauważył, iż z uwagi na fakt, że postanowienie wydane na podstawie art. 35 ust. 3 u.P.b. nie jest rozstrzygnięciem zaskarżalnym, organ administracji powinien przed podjęciem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, zweryfikować poprawność nałożonych tym postanowieniem obowiązków, oraz ocenić ich wykonanie. Przypominając, że decyzja w sprawie pozwolenia na budowę jest decyzją związaną Sąd stwierdził, iż oznacza to, że jeżeli inwestor nie spełnił określonych prawem wymogów, nie może zostać wydane rozstrzygnięcie uwzględniające jego wniosek o pozwolenie na budowę, natomiast jeśli spełnił wszystkie warunki określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4, to - zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 u.P.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek wydać decyzję o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia na budowę. Przy czym Sąd zaznaczył, że właściwy organ administracji nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego, bada bowiem projekt architektoniczno-budowlany jedynie pod względem zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (gdy, jak w niniejszej sprawie brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), wymaganiami ochrony środowiska, kompletności projektu oraz wykonania i sprawdzenia przez osobę lub osoby posiadające wymagane uprawnienia. Tylko w tym zakresie organ czyni ustalenia faktyczne na podstawie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu w tej sprawie nie mogły również odnieść skutku zarzuty skarg w zakresie braku zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę z uwagi na toczące się postępowania w sprawie wznowienia dotyczące decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku braku miejscowego planu wymaga decyzji o warunkach zabudowy i taką dysponuje inwestor. Dopóki decyzja ta znajduje się w obrocie nie ma żadnych przeszkód do procedowania w sprawie pozwolenia na budowę. Postępowanie wznowieniowe dotyczące decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego uzasadniającego zawieszenie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Nadto organ architektoniczno-budowlany rozpatrujący sprawę pozwolenia na budowę nie jest uprawniony do dokonywania oceny zgodności z prawem decyzji o warunkach zabudowy. Organ powinien natomiast dokonać oceny zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy. Przepis art. 35 ust. 1 u.P.b. określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego dotyczącego pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Z treści tego przepisu wynika przy tym, że podstawowym obowiązkiem tego organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dlatego też negatywny wynik ustaleń organu co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd wskazał, że Wojewoda powinien był dokonać szczegółowego i wyczerpującego sprawdzenia zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy, a także wykonania nałożonych postanowieniem Prezydenta Miasta z dnia 12 sierpnia 2016 r. obowiązków, jako że skarżący w odwołaniach zakwestionowali lakoniczne stwierdzenia organu I instancji w tym zakresie. Zarzuty dotyczyły w szczególności nieprawidłowości ekspertyzy sporządzonej na podstawie § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także niewykonania postanowienia z dnia 12 sierpnia 2016 r. w szczególności w zakresie punktów 4, 5 i 11, w tym niezrozumiałych odręcznych obliczeń powierzchni zabudowy. Nadto Wojewoda powinien był dokonać oceny zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w tym decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 9 lipca 2015 r. Takiej oceny w zaskarżonej decyzji w ogóle zabrakło, a Wojewoda stwierdził jedynie, że nie może badać zgodności z decyzją środowiskową. Organ I instancji stwierdził natomiast nieistotne rozbieżności między projektem z decyzją środowiskową, a kwestia ta została podniesiona w odwołaniach, a następnie skargach wniesionych do Sądu. Niewyjaśnienie przez organ odwoławczy wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, zwłaszcza w kontekście podniesionych przez strony licznych zarzutów, stanowiło naruszenie przepisów postępowania i mogło mieć istotny wpływ na jej wynik, dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję zobowiązując Wojewodę do uwzględnienia powyższych uwag przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. W trakcie ponowionego postepowania dniu 14 czerwca 2018 r. do Wojewody wpłynęły wyjaśnienia pełnomocnika inwestora co do treści projektu. Na podstawie art. 10 oraz art. 73 § 1 k.p.a. pismem z dnia 15 czerwca 2018 r. organ zawiadomił strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz składania pisemnych lub ustnych wyjaśnień do sprawy. W odpowiedzi J. P. oraz A. U. i Z.U. reprezentowani przez radcę prawnego T. K. zgłosili dodatkowe zastrzeżenia pismami z dnia 26 czerwca 2018 r. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda decyzją z dnia 2 sierpnia 2018 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 23 września 2016 r. W uzasadnieniu, powołując się na art. 35 ust. 4 u.P.b., organ odwoławczy stwierdził, iż po spełnieniu wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 u.P.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wynika z akt sprawy inwestor złożył stosowne oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto przedłożył inne niezbędne dokumenty wynikające z art. 33 ust. 2 pkt 1 oraz art. 12 ust. 7 u.P.b. Organ stwierdził, że projektowany obiekt jest zgodny z zapisami decyzji Prezydenta Miasta z dnia 13 maja 2014 r. ustalającej warunki zabudowy. Ponadto w odpowiedzi na zarzuty o odręcznych i nieczytelnych obliczeniach powierzchni zabudowy organ wskazał, że pełnomocnik inwestora pismem z dnia 12 czerwca 2018 r. przedstawił zrozumiały i czytelny rysunek z dokładnymi obliczeniami wykonanymi za pomocą programu komputerowego AutoCad. Po analizie projektu budowlanego stwierdzono, iż jest on zgodny z decyzją o warunkach zabudowy. Dodatkowo pismem z dnia 7 października 2015 r. nr [..] Plastyk Miasta wydał pozytywną opinię co do kolorystyki obiektu nawiązującej do istniejącej w sąsiedztwie zabudowy. Ponadto w kontekście ochrony środowiska i zdrowia ludzi wykazano, że powierzchnia biologicznie czynna stanowi 25,65% powierzchni działki a więc jest większa od wymaganych 25%. Nie było konieczności wystąpienia o pozwolenie wodnoprawne, ponieważ nie przewidziano odwodnienia wykopów mogącego spowodować lej depresji z uwagi na wynik badań geologicznych, który wykazał, że poziom wód gruntowych na terenie inwestycji znajduje się poniżej projektowanego poziomu fundamentów. W odniesieniu do zarzutu poprawności wykonania koncepcji obsługi komunikacyjnej wraz z prognozą ruchu i określeniem wpływu planowanej inwestycji na istniejący układ komunikacyjny podkreślono, iż została ona wykonana przez wyspecjalizowaną jednostkę po uzgodnieniu zakresu i sposobu jej wykonania z Zarządem Dróg i Zieleni, czyli jednostką, która ostatecznie weryfikuje opracowanie. Ponadto na podstawie tej analizy ustalono zakres rzeczowy umowy drogowej nr [..] zawartej 24 lipca 2015 r. pomiędzy Gminą Miasta– Zarządem Dróg i Zieleni a inwestorem. Odpowiadając na zarzut strony skarżącej z pisma z 26 czerwca 2018 r. organ zauważył, że termin zakończenia realizacji robót nie budzi wątpliwości pomimo określenia go zdarzeniem a nie datą. Ponadto dokument "Analiza wpływu projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją handlową przy ul. S. w G. na istniejący układ komunikacyjny" należy – zdaniem Zarządu Dróg i Zieleni wyrażonym w piśmie z dnia 31 maja 2016 r. [..] – traktować jako uzgodnioną koncepcję obsługi komunikacyjnej wraz z prognozą ruchu i określeniem wpływu planowanej inwestycji na istniejący układ komunikacyjny. Zostało to potwierdzone w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 182/17. W odpowiedzi na zarzut skarżących dotyczący utraty ważności uzgodnienia z 28 lipca 2015 r. w zakresie projektów zjazdów, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2013 r. sygn. II OSK 856/12, organ uznał zarzut za bezzasadny, ponieważ stosownie do art. 35 ust. 6 pkt 1 u.P.b. uzgodnienie było ważne na dzień złożenia wniosku i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W kontekście zaprojektowanej ilości miejsc parkingowych organ zauważył, że inwestor zaprojektował je w sposób określony w pkt 6 decyzji o warunkach zabudowy, wykonał również bilans miejsc postojowych dla sąsiedniej zabudowy wielorodzinnej SM, choć z zapisów decyzji nie wynika, aby projektowana inwestycja miała uwzględniać miejsce postojowe dla tej sąsiedniej zabudowy. Na swojej działce inwestor zapewnił miejsca dla samochodów osobowych i rowerów. Organ podkreślił, iż liczba miejsc postojowych powinna wynosić 233,44, a zgodnie z przedstawionym projektem inwestor zaplanował łącznie 245 miejsc. Ponadto projekt przewiduje 268 miejsc postojowych dla rowerów, podczas gdy z decyzji wynika 158,94. Tak więc ilość miejsc postojowych jest zgodna z wytycznymi zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy. Odnośnie sposobu zagospodarowania wód opadowych w kontekście ustaleń decyzji o warunkach zabudowy organ wyjaśnił, że w związku z brakiem możliwości zagospodarowania tych wód na własnym terenie, opracowanie zakłada ich odprowadzenie do istniejącej kanalizacji deszczowej DN300 przy ul. N. i taki sposób nie spowoduje spływu wód na tereny sąsiednich działek i pasa drogowego. Ponadto zgodnie z warunkami technicznymi wydanymi przez Zarząd Dróg i Zieleni pismem z dnia 30 stycznia 2015 r. nr [..], odprowadzenie wód opadowych z dachów, wpustów drogowych zlokalizowanych na miejscach parkingowych oraz ze zjazdu do garażu zostało zaprojektowane poprzez przyłącze do istniejącej sieci kanalizacji deszczowej. W projekcie znajdują się wydane przez Zarząd Dróg i Zieleni uzgodnienie projektu budowlano-wykonawczego przyłącza kanalizacji deszczowej przy piśmie z dnia 29 czerwca 2015 r. nr [..] oraz decyzja zezwalająca na umieszczenie w pasie drogowym ul. N. przyłącza kanalizacji deszczowej – przy piśmie z dnia 29 czerwca 2015 r. nr [..]. Organ wskazał także to, że projekt zawiera niezbędne uzgodnienia gestorów sieci w zakresie przyłączenia inwestycji i usunięcia kolizji z istniejącym uzbrojeniem terenu, uzgodnienie z rzeczoznawcą do spraw przeciwpożarowych z dnia 23 czerwca 2016 r. oraz z rzeczoznawcą do spraw sanitarno-higienicznych z dnia 23 czerwca 2016 r. Stwierdził także, że obiekt został zaprojektowany z uwzględnieniem interesów osób trzecich i spełnia wymogi określone w decyzji o warunkach zabudowy. W sprawie zgodności projektu z wymaganiami ochrony środowiska Wojewoda wskazał, iż Prezydent Miasta wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 9 lipca 2015 r. nr [..], w której stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie garażu podziemnego oraz miejsc postojowych naziemnych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą dla obsługi projektowanego obiektu. Nawiązał do art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2017, 1405 ze zm.), który stwierdza, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane tylko dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ przytoczył warunki z § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie kwalifikacji przedsięwzięć (Dz. U. 2016, 71), które czynią przedsięwzięcie mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Organ nie stwierdził niezgodności projektu z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności z charakterystyką planowanego przedsięwzięcia. W odpowiedzi na wątpliwości podniesione przez skarżącego w piśmie z 26 czerwca 2018 r. odnośnie sposobu liczenia powierzchni garażu organ wyjaśnił, iż wykładnia przytoczonego przepisu § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b) rozporządzenia prowadzi do wniosku, że całkowita powierzchnia użytkowa garaży czy parkingów powinna być obliczona poprzez zsumowanie powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego samych garaży czy parkingów oraz powierzchnię towarzyszącej infrastruktury, przy czym za towarzyszącą infrastrukturę należy uznać wszelkiego rodzaju obiekty budowlane i urządzenia umożliwiające właściwe funkcjonowanie garaży lub parkingów. Jednakże jeżeli na jednej kondygnacji oprócz parkingów/garaży znajdują się powierzchnie pełniące funkcje inną niż czasowy postój lub przechowywanie pojazdów mechanicznych i nie stanowią infrastruktury towarzyszącej, wówczas nie należy wliczać takich powierzchni do całkowitej powierzchni użytkowej parkingu/garażu. Zasadniczo decydującymi parametrami charakteryzującymi przedsięwzięcie z perspektywy decyzji środowiskowej jest powierzchnia dwukondygnacyjnego garażu podziemnego oraz łączna powierzchnia naziemnych miejsc postojowych. Zdaniem organu jeżeli występują minimalne różnice, to nie mają wpływu na ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ponieważ wartości osiągnięte w projekcie budowlanym są niższe od tych założonych w decyzji środowiskowej, a wiec nie zachodzi sprzeczność pomiędzy projektem a decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji. Organ podniósł też, że różnice w wartościach podanych w charakterystyce przedsięwzięcia odnośnie powierzchni terenów utwardzonych czy powierzchni biologicznie czynnej są na tyle nieznaczne w odniesieniu do kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięcia, ocenianego ze względu na budowę garażu podziemnego oraz miejsc postojowych naziemnych, że nie powodują sprzeczności projektu budowlanego z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji. Kolejnym zarzutem skarżących był wymóg uzyskania nowej decyzji środowiskowej z uwagi na charakter przedsięwzięcia o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 2 ha na terenie nieobjętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ wyjaśnił, że zarzut nie jest zasadny, ponieważ przepis § 3 ust. 1 pkt 53 lit b) tiret drugie ww. rozporządzenia ma zastosowanie do powierzchni nie mniejszej niż 2 ha, podczas gdy powierzchnia terenu objętego opracowaniem zgodnie z projektem budowlanym wynosi 5 495 m2. W związku z zarzutem skarżących dotyczącym pkt 4 postanowienia Prezydenta Miasta z dnia 12 sierpnia 2016 r., który nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu o ekspertyzę techniczną, organ stwierdził uzupełnienie projektu poprzez złożenie przedmiotowej ekspertyzy wykonanej przez mgr inż. T. S., posiadającego uprawnienia projektanta w specjalności konstrukcyjno-budowlanej (nr [..] z dnia 12 września 1988 r.). Autor spełnił również wymóg z art. 20 ust. 4 u.P.b. poprzez złożenie stosownego oświadczenia. Organ podniósł, że skarżący nie przedstawili ekspertyzy technicznej zawierającej inne wyniki od tych zawartych w projekcie, a organ z kolei nie ma zastrzeżeń formalno-prawnych do ekspertyzy złożonej przez inwestora. Wojewoda wskazał, że z przepisu § 206 w zw. z § 204 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015, 1422) wynika obowiązek sporządzenia ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego, w którego bezpośrednim sąsiedztwie ma być wniesiony nowy obiekt. Organ zauważył, że obowiązek nałożony na inwestora postanowieniem Prezydenta Miasta nie ma umocowania w przepisach, ponieważ mowa w nim o obiektach istniejących "w najbliższym sąsiedztwie" a nie jak stanowi rozporządzenie "w bezpośrednim sąsiedztwie". Organ wyjaśnił również, że o bezpośrednim sąsiedztwie nie decyduje fakt graniczenia ze sobą działek, a jedynie bezpośrednie sąsiedztwo obiektów. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego pkt 5 ww. postanowienia Prezydenta Miasta, które nałożyło na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego o przedstawienie rozwiązań w projekcie branży teletechnicznej, organ zauważył, iż rozwiązania takie zostały przedstawione w pkt 1.14 opisu technicznego branży teletechnicznej, co wypełnia wymagania przepisu w tym zakresie. Ponadto Wojewoda wyjaśnił, iż nowelizacja u.P.b. ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 80, 718) wprowadziła wyłączną odpowiedzialność projektanta oraz osoby sprawdzającej za projekt architektoniczno-budowlany. Tym samym uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę lub o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu zostały ograniczone do badania, czy projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo z decyzją o warunkach zabudowy oraz wymogami ochrony środowiska. W nawiązaniu do powyższego zakres obowiązku nałożonego w pkt 5 postanowienia Prezydenta Miasta organ uznał za przekraczający ramy art. 35 ust. 1 pkt 2 u.P.b. Zdaniem organu analogiczna sytuacja dotyczy zarzutów skarżących odnoszących się do rozwiązań przyjętych w projekcie. W odniesieniu do stwierdzeń skarżących zarzucających organowi odwoławczemu brak rzetelności przy rozpatrywaniu materiału dowodowego w zakresie analizy oddziaływania inwestycji na działki pod kątem zacienienia, nasłonecznienia i przesłaniania oraz dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, Wojewoda stwierdził, iż Prezydent Miasta podjął wszelkie niezbędne czynności celem wyjaśnienia wątpliwości w tym zakresie. Organ przypomniał, że dokumentacja w tym zakresie została wykonana przez osobę do tego uprawnioną oraz została zatwierdzona przez Geologa Powiatowego decyzją z dnia 20 kwietnia 2015 r. nr [..], natomiast organ nie posiada specjalistycznej wiedzy by ingerować w merytoryczną treść analiz. W kwestii nasłonecznienia i przesłaniania organ uznał dokumentację za bardzo szczegółową i uwzględniającą topografię G. Jak wynika z analizy projektowany budynek spełnia wymogi § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy odniósł się również do zarzutu nieuwzględnienia zapisów decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w decyzji o warunkach zabudowy przypominając, iż kompetencję do oceny zgodności z prawem decyzji o warunkach zabudowy ma Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a nie Wojewoda. Natomiast organy administracji architektoniczno-budowlanej są związane treścią tej decyzji i muszą orzekać na podstawie jej ustaleń. W odniesieniu do zarzutu związanego z procedurą wydania warunków zabudowy organ wyjaśnił, iż przytoczony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 września 2016 r. sygn. II SA/Gd 165/16 nie dotyczył decyzji Prezydenta Miasta z dnia 13 maja 2014 r. Decyzja Prezydenta o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana dla inwestycji nadal obowiązuje. Ponadto w sprawie zarzutów odnośnie wartości podanych w Karcie przedsięwzięcia organ wyjaśnił, że dokument ten jest składany we właściwym urzędzie gminy i nie jest weryfikowany w trakcie procedury udzielenia pozwolenia na budowę. Analogiczna sytuacja ma miejsce przy zarzutach dotyczących utylizacji odpadów niebezpiecznych – materia ta nie jest przedmiotem prowadzonego przez Wojewodę postępowania. Dodatkowo zarzuty skarżących sugerujące zaniżenie w projekcie docelowej powierzchni sprzedaży w lokalach usługowych oraz wobec proponowanego sposobu jej obliczenia organ uznał za bezzasadne i nie mające uzasadnienia w przepisach. W nawiązaniu zaś do zarzutu nieaktualności charakterystyki energetycznej budynku organ wyjaśnił, iż przyjęty wskaźnik był zgodny z przepisami obowiązującymi w momencie złożenia wniosku oraz wydania decyzji przez Prezydenta Miasta. Organ przypomniał, że zmiana wartości wskaźnika nastąpiła z dniem 1 stycznia 2017 r. Po uwzględnieniu uwag zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 sierpnia 2017 r. sygn. II SA/Gd 182/17 i biorąc pod uwagę, że inwestor spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 u.P.b. Wojewoda decyzją z dnia 2 sierpnia 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta. W dniu 12 października 2018 r. do Sądu wpłynęła skarga Wspólnoty Mieszkaniowej, reprezentowanej przed adwokata M. D., zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Gd 623/18, w której wniesiono o uchylenie w całości zarówno decyzji Wojewody jak i decyzji Prezydenta Miasta. Zdaniem skarżącej Wspólnoty organ odwoławczy naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 15 k.p.a. i art. 35 ust. 1 u.P.b. przez nierzetelne przeprowadzenie ponownego rozpoznania sprawy co do istoty, w szczególności w kontekście zbadania dokumentów przedłożonych do wniosku o pozwolenie na budowę, a także ważności uzgodnień. Zdaniem skarżącej Wspólnoty wszelkie dokumenty, w tym uzgodnienia, muszą być ważne nie tylko w dniu wydania decyzji przez organ I instancji, lecz również przy rozstrzyganiu przez organ odwoławczy jako organ mający ponownie rozpoznać sprawę. Ponadto skarżąca stoi na stanowisku, iż choć organ jest związany wyrokiem Sądu z dnia 22 sierpnia 2018 r. to nie oznacza to, że są to granice nieprzekraczalne, a więc organ mógł dokonać również dodatkowych czynności sprawdzających, niewynikających z wyroku Sądu. Zdaniem skarżącej wadliwa jest również decyzja o warunkach zabudowy, gdyż zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 165/16, została wydana przy pozbawieniu skarżącej Wspólnoty przymiotu strony i odebraniu prawa zgłaszania uwag oraz prawa do zaskarżenia decyzji. W związku z tym skarżąca wniosła o wznowienie postępowania o ustalenie warunków zabudowy, które toczy się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym pod sygn. [..]. Zarzuciła, że mimo wiedzy o toczącym się postępowaniu Wojewoda nie zawiesił swojego postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Odesłał do uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w którym zajął stanowisko w sprawie zarzutów skarżących. Wskazał również brak podstaw do zawieszenia postępowania w sytuacji wznowienia postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Natomiast odnosząc się do zarzutu utraty ważności uzgodnień organ wyjaśnił, że zgodnie z obowiązującymi przepisami wszelkie dokumenty były ważne w dniu wydania decyzji przez organ I instancji, a zatem nie może być mowy o naruszeniu prawa w tym zakresie. Odwołując się do art. 138 § 1 k.p.a. organ zauważył, że wydał rozstrzygnięcie nie tylko na podstawie zarzutów podniesionych w odwołaniach, ale również po sprawdzeniu wniosku inwestora pod kątem przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Ponadto nie znajduje powodów dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W dniu 12 października 2018 r. do Sądu wpłynęła skarga A. U. i Z. U., reprezentowanych przed radcę prawnego T. K., zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Gd 624/18, na decyzję Wojewody, w której wnoszą o uchylenie w całości zarówno decyzji Wojewody jak i decyzji Prezydenta Miasta, a ponadto o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta. Skarżący zarzucili, że wydając decyzję z dnia 2 sierpnia 2018 r. Wojewoda naruszył przepis art. 35 ust. 3 u.P.b. w ten sposób, że utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta pozwalającą na budowę, podczas gdy wezwany do usunięcia uchybień postanowieniem z dnia 12 czerwca 2016 r. inwestor nie wykonał wszystkich nałożonych na niego obowiązków, co stanowi przesłankę do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżących inwestor nie wykonał pkt 4, 5 i 11 postanowienia, a termin do uzupełnienia uchybień minął. W szczególności ekspertyza techniczna stanu obiektów istniejących w najbliższym sąsiedztwie zdaniem skarżących nie spełniała wymogów przywołanego już rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i ograniczała się do ogólnego stwierdzenia jedynie na podstawie archiwalnej dokumentacji fotograficznej oraz obejrzenia obiektów w terenie, nie zaś na ich zbadaniu. Skarżący zarzucają więc organowi brak zastrzeżeń oraz nieustosunkowania się do zarzutów z odwołania skarżących. Skarżący nie zgadzają się również z twierdzeniami organu dotyczącymi interpretacji zwrotów "bezpośrednie sąsiedztwo" oraz "najbliższe sąsiedztwo" świadczącymi w ocenie organu o braku podstawy prawnej żądania uzupełnienia projektu. Skarżący podnieśli ponadto, że fakt sporządzenia dokumentów przez specjalistę lub też uzgodnienie ich z odpowiednim organem nie stanowią o ich prawidłowości, a organ właściwy do wydania decyzji nie może być zwolniony z ich merytorycznej weryfikacji. Przypomnieli, że już w trakcie postępowania administracyjnego były zgłaszane wątpliwości, a pomimo to organ nie odniósł się do nich zasłaniając się odpowiedzialnością projektanta. W skardze został także przedstawiony zarzut, iż nie można uznać za wykonane przez inwestora zobowiązania wynikającego z § 192 f ust. 4 przywołanego rozporządzenia tylko na podstawie wyjaśnień udzielonych pismem z dnia 6 września 2016 r. A ponadto skarżący stwierdzili, że skoro fakt poprawienia odręcznych, nieczytelnych obliczeń na przejrzyste, opracowane w programie komputerowym miał miejsce dopiero po uchyleniu poprzedniej decyzji Wojewody przez Sąd, oznacza to, iż wyliczenia te były dokonane po terminie, a zatem należało zastosować przywołany już art. 35 ust. 3 u.P.b. Skarżący zarzucili również naruszenie przepisów art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 84 i art. 140 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 8 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a. podtrzymując pogląd, że złożona razem z wnioskiem inwestora o pozwolenie na budowę dokumentacja zawierała nieprawidłowości i uchybienia, które były szczegółowo podnoszone w pismach w toku postępowania. Jednakże ani organ I instancji, ani Wojewoda w postępowaniu zakończonym uchyleniem decyzji przez Sąd, ani Wojewoda w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia 2 sierpnia 2018 r. nie dokonali weryfikacji zastrzeżeń skarżących ograniczając się jedynie do roli podmiotów badających zgodność zawartości wniosku z obowiązującymi przepisami bez pochylenia się nad meritum, co świadczy o nierzetelności organu i naruszeniu przez niego przepisów procedury administracyjnej, w szczególności o ocenie całokształtu materiału dowodowego. Skarżący wskazali także na możliwość wystąpienia o opinię biegłego w przypadku wątpliwości organu co do strony merytorycznej wniosku, co – mimo iż jest fakultatywne, to zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. oraz powołując się na poglądy w doktrynie, organ powinien skorzystać z takiej możliwości. W odniesieniu do wcześniejszych pism skarżący po raz kolejny podnieśli zarzut braku precyzyjnie wskazanego terminu zakończenia robót w umowie drogowej. Powołanie się na brak daty końcowej przy jednoczesnym wyznaczeniu terminu zakończenia robót za pomocą zdarzenia rodzi możliwość, że inwestor zyska nieskończenie dużo czasu na realizację inwestycji, co stoi w sprzeczności z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 856/12. Przywołując zasadę praworządności oraz stanowisko doktryny odnośnie art. 35 ust. 6 u.P.b. skarżący zarzucili także organowi brak zwrócenia się w toku postępowania do właściwych organów (w tym przypadku do Zarządu Dróg i Zieleni) z prośbą o potwierdzenie aktualności uzgodnień, co – przy braku jasno określonego terminu zakończenia robót, może prowadzić do niemożności realizacji postanowień uzgodnienia np. w wyniku zmiany stanu faktycznego. Sytuacja taka jest niezgodna ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 6 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OSK 1201/17, który stwierdził, iż przed wydaniem decyzji organ sprawdza kompletność całego wniosku według stanu w dacie podejmowania decyzji, a nie według stanu na dzień złożenia wniosku. Skarżący zauważyli, że przedmiotowe uzgodnienia albo już straciły albo w niedługim czasie stracą ważność. Ponadto biorąc pod uwagę przywołane w skardze stwierdzenia organu o braku posiadania informacji specjalistycznych, zarzucili mu brak rzetelności w prowadzonym postępowaniu w kontekście koncepcji obsługi komunikacyjnej oraz analizy oddziaływania projektowanej inwestycji na działki sąsiednie pod kątem zacieniania, nasłonecznienia i przesłaniania. Podnieśli także brak szczegółowego ustosunkowania się do nieścisłości wykazanych przez skarżących w piśmie z dnia 30 sierpnia 2016 r. i brak uwzględnienia zarzutów skarżących wyrażonych w piśmie z dnia 26 czerwca 2018 r. odnośnie zaniżenia w projekcie docelowej powierzchni sprzedaży w lokalach usługowych i proponowanego sposobu ich obliczenia – pomimo zaleceń zawartych w wyroku Sądu z dnia 22 sierpnia 2017 r. Dodatkowo skarżący poddali w wątpliwość sposób obliczenia wartości wskaźnika EP oraz stwierdzili nieustosunkowanie się organu do twierdzeń wyrażonych w ich piśmie z dnia 26 czerwca 2018 r. zarzucając brak wnikliwości w ocenianiu materiału dowodowego, nierzetelne i wybiórcze rozpatrzenie sprawy oraz uchylanie się od wyczerpującego odniesienia się do zastrzeżeń wyrażanych przez skarżących w całym toku postępowania. Skarżący wnieśli także o wstrzymanie wykonania decyzji z powodu trudnych do odwrócenia skutków w otoczeniu nieruchomości sąsiadujących z projektowaną inwestycją. Odpowiadając na powyższą skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie oraz o oddalenie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołał się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w którym zajął stanowisko w sprawie zarzutów skarżących. Odnosząc się do zarzutu utraty ważności uzgodnień organ wyjaśnił, że zgodnie z obowiązującymi przepisami wszelkie dokumenty były ważne w dniu wydania decyzji przez organ I instancji, a zatem nie może być mowy o naruszeniu prawa w tym zakresie. Odwołując się do art. 138 § 1 k.p.a. organ zauważył, że wydał rozstrzygnięcie nie tylko na podstawie zarzutów podniesionych w odwołaniach, ale również po sprawdzeniu pod kątem przepisów prawa materialnego oraz procesowego, zatem stoi na stanowisku, iż wyczerpująco, wszechstronnie oraz rzetelnie zapoznał się z materiałem dowodowym. Ponadto nie znajduje powodów dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Postanowieniem z dnia 19 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dnia 12 października 2018 r. do Sądu wpłynęła skarga K. N. i J. R.-N., zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Gd 625/18, na decyzję Wojewody z dnia 2 sierpnia 2018 r., w której wniesiono o uchylenie w całości zarówno decyzji Wojewody jak i decyzji Prezydenta Miasta. Skarżący zarzucili organowi naruszenie prawa w ten sposób, że zarówno decyzja organu I instancji jak i zaskarżona decyzja są sprzeczne z decyzją o warunkach zabudowy, co zgodnie z art. 35 ust. 1 u.P.b. stanowi przesłankę jej uchylenia. Wykazali, iż sprzeczność ta dotyczy lokalizacji zjazdów, a sam fakt uzgodnienia koncepcji obsługi komunikacyjnej wraz z prognozą ruchu i określeniem wpływu planowanej inwestycji na istniejący układ komunikacyjny nie świadczy o zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy. Zdaniem skarżących kompetencję do oceny takiej zgodności ma w tym przypadku wojewoda a nie organ uzgadniający. Ponadto organ I instancji nie uwzględnił w swojej decyzji okoliczności wygaśnięcia w toku postępowania instancyjnego ważności uzgodnienia w zakresie projektu dwóch zjazdów, a organ II instancji pominął aspekt aktualności uzgodnień i innych opinii, tym samym nie wyjaśniając sprawy rzetelnie oraz wydając decyzję na podstawie dokumentów, które utraciły ważność. Zdaniem skarżących organ odwoławczy nie przeprowadził nowego postępowania, a jedynie odniósł się do zarzutów przedstawianych w jego trakcie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Odwołując się do treści uzasadnienia swojej decyzji organ uznał, iż wnikliwie i rzeczowo zbadał sprawę, a przesłanki rozstrzygnięcia umotywował w owym uzasadnieniu. W odniesieniu do zarzutu utraty ważności uzgodnień wyjaśnił, że zgodnie z obowiązującymi przepisami wszelkie dokumenty były ważne w dniu wydania decyzji przez organ I instancji, a zatem nie może być mowy o naruszeniu prawa w tym zakresie. W związku z art. 138 § 1 k.p.a. organ uznał, iż wobec prawidłowości zaskarżonej decyzji należy utrzymać ją w mocy. Postanowieniem z dnia 19 października 2018 r. Sąd odrzucił skargę K. N. na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Postanowieniem z dnia 19 października 2018 r. Sąd połączył trzy sprawy wynikające z powyższych skarg w jedną pod sygnaturą akt II SA/Gd 623/18. Pismem z dnia 29 października 2018 r. Inwestor A.. wniósł o oddalenie wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji albo w przypadku nieuwzględnienia jego wniosku – o ustanowienie przez skarżących kaucji na zabezpieczenie roszczeń uczestnika jako inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji w wysokości 2 milionów złotych. Skarżący A.U. i Z. U. przedłożyli pismo z 5 grudnia 2018 r. stanowiące wniosek dowodowy w postaci "Analizy urbanistycznej stanu faktycznego i prawnego terenu", sporządzonej przez biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym K. J. Motywowali swój wniosek niezbędnością ustaleń w zakresie prawidłowości zaskarżonej decyzji w kontekście wątpliwości co do treści decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący powołali się na swoje pismo z dnia 28 listopada 2018 r., w którym mieli poinformować, że przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy jest aktualnie przedmiotem postępowania wznowionego przez Prezydenta Miasta i w związku z tym utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pozwalającej na budowę byłoby nieprawidłowe jako oparte na wadliwej decyzji o warunkach zabudowy. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2018 r. Sąd odmówił A. U. i Z. U. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołując się na art. 165 p.p.s.a. oraz fakt, iż Sąd oddalił tożsamy wniosek skarżących postanowieniem z dnia 19 października 2018 r. sygn. II SA/Gd 624/18. W piśmie z dnia 11 stycznia 2019 r. skarżący A. U. i Z. U wnieśli o przyspieszenie rozpoznania sprawy i rozpoznanie jej poza kolejnością w związku z faktem rozpoczęcia robót budowlanych na podstawie wykonalnej, ale w ocenie skarżących wadliwej decyzji. W trakcie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w dniu 13 marca 2019 roku uczestnik postępowania spółka A., reprezentowana przez radcę prawnego S. C., złożyła pisemne oświadczenie stanowiące ustosunkowanie się do zarzutów skarg oraz wniosła o oddalenie wszystkich skarg na przedmiotową decyzję Wojewody. Zauważono, iż część zarzutów podniesionych przez skarżących zostało już zbadanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, co wynika z uzasadnienia wyroku z dnia 22 sierpnia 2017 r., sygn. II SA/Gd 182/17. Ponadto uczestnik odniósł się do zarzutu niedostatecznego zbadania materiału dowodowego przez Wojewodę podnosząc, iż skoro organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji (która nie została uchylona), oznacza to, że wojewoda zweryfikował i uznał ustalenia poczynione przez organ I instancji za prawidłowe. Ustosunkowując się zaś do zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a., tj. do braku uwzględnienia wskazań Sądu z przywołanego wyroku sygn. II SA/Gd 182/17, uczestnik zauważył, iż Wojewoda wyczerpująco i merytorycznie uwzględnił wyżej wymienione wskazania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2018, 2107 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, 1302 t.j.; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach decyzji administracyjnych, przy czym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Jednakże należy przypomnieć, że sprawa pozwolenia na budowę dla inwestycji objętej zaskarżoną decyzją była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Prawomocnym wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2017 r., sygn. II SA/Gd 82/17, Sąd uchylił decyzję Wojewody z dnia 13 stycznia 2017 r. nr [..] w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Kontrolowana obecnie decyzja została wydana po ponownym przeprowadzeniu postępowania przez organ odwoławczy. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Podkreślić przy tym należy, że art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, ani też nie może dokonać odmiennej oceny niż ta wyrażona w prawomocnym wyroku sądu. W wyżej wskazanym wyroku Sąd uznał, iż w ponowionym postępowaniu Wojewoda powinien był dokonać szczegółowego i wyczerpującego sprawdzenia zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy, skontrolować wykonanie nałożonych w postanowieniu organu I instancji z dnia 12 sierpnia 2016 r. obowiązków oraz dokonać oceny zgodności projektu z wymaganiami ochrony środowiska, w tym z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 9 lipca 2015 r., a także szczegółowo odnieść się do zarzutów zawartych w odwołaniach. W ocenie Sądu w ponownie przeprowadzonym postępowaniu Wojewoda wypełnił powyższe wskazania. Po pierwsze organ II instancji prawidłowo uznał, iż projektowany obiekt jest zgodny z zapisami decyzji Prezydenta Miasta ustalającej warunki zabudowy. Obiekt przestrzega linii zabudowy, wskaźnik jej powierzchni w stosunku do powierzchni działek jest mniejszy od dopuszczonego w decyzji, szerokość elewacji jest mniejsza od podanej maksymalnej szerokości, wysokość elewacji do attyki nie przekracza wyznaczonej wysokości, zaprojektowane dachy są płaskie, a kolorystyka nawiązuje do istniejącej w sąsiedztwie zabudowy wielorodzinnej, a także posiada pozytywną opinię Plastyka Miasta. Powierzchnia biologicznie czynna działki jest większa od wymaganej, a badania geologiczna wykazały, iż ze względu na poziom wód gruntowych na terenie inwestycji zbędne jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego oraz odwodnienie wykopów. Ponadto, również zgodnie z przywołaną decyzją, inwestor opracował koncepcję obsługi komunikacyjnej wraz z prognoza ruchu i określeniem wpływu planowanej inwestycji na istniejący układ komunikacyjny. W tym miejscu Wojewoda zasadnie podkreślił, iż koncepcja ta została wykonana przez uprawnioną jednostkę po uzgodnieniu zakresu i sposobu wykonania z Zarządem Dróg i Zieleni (a wiec jednostką ostatecznie weryfikującą opracowanie). Następnie na podstawie tej analizy w dniu 24 lipca 2015 roku inwestor zawarł umowę drogową z Gminą Miasta– Zarządem Dróg i Zieleni określającą nie tylko zakres prac inwestora, ale także uzgodnienie dokumentacji projektowej w zakresie rozwiązań komunikacyjnych. Skarżący zarzucili, iż końcowy termin realizacji robót w tym zakresie budzi wątpliwości, ponieważ został określony zdarzeniem a nie konkretną datą. Jednakże w ocenie Sądu, co prawidłowo podkreślił Wojewoda, sformułowanie: "nie później niż przed złożeniem przez inwestora wniosku o uzyskanie decyzji o zezwoleniu na użytkowanie inwestycji nie drogowej" jest zrozumiałe i jednoznaczne. Sąd nie podzielił zarzutu, iż wniosek o zezwolenie na użytkowanie jest zdarzeniem niepewnym biorąc, pod uwagę istotę przedmiotowej inwestycji. Dodatkowo zgodnie z zapisami wydanej decyzji o warunkach zabudowy Wojewoda przeanalizował projekt budowlany pod kątem ilości miejsc parkingowych dla samochodów osobowych i rowerów oraz kwestię zagospodarowania wód opadowych. Zasadnie uznał, że projekt zawierał wszelkie niezbędne uzgodnienia i spełniał wymagania określone w wyżej wymienionej decyzji. Drugim aspektem kontroli Wojewody wynikającym z treści wyroku sprawie sygn. II SA/Gd 182/17 była zgodność projektowanego obiektu z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z tą decyzją z 9 lipca 2015 r. Prezydent Miasta stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tym kontekście Wojewoda wyjaśnił, iż występujące minimalne różnice pomiędzy pozostają bez wpływu na kwestię oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zatem nie można stwierdzić sprzeczności projektu budowlanego z decyzją środowiskową. Wartości osiągnięte w projekcie budowlanym są niższe od tych założonych w decyzji środowiskowej, a wiec nie zachodzi sprzeczność pomiędzy projektem a decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji. Wojewoda wykazał także, iż powierzchnia terenu objętego projektem wynosi mniej niż 2 ha, co oznacza, że w sprawie nie ma zastosowania przepis § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b) tiret drugie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016, 71 t.j.) a zatem wbrew zarzutom nie ma potrzeby występowania o wydanie nowej decyzji środowiskowej. Sąd w pełni podziela powyższe stanowisko Wojewody. Ponadto w ocenie Sądu Wojewoda wyczerpująco i rzetelnie odniósł się do zarzutów podniesionych we wniesionych przez skarżących odwołaniach. W szczególności prawidłowo uznał za niezasadny zarzut, że wszelkie nakazane przepisami uzgodnienia i opinii powinny być aktualizowane w toku postępowania przed organem II instancji biorąc pod uwagę, że inwestor złożył wszelkie dokumenty, w tym opinie i uzgodnienia, aktualne na dzień składania wniosku. Nie ulega wątpliwości, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę powinien być kompletny, przy czym istotna jest kompletność projektu budowlanego, obejmująca także aktualne uzgodnienia i opinie. Jeżeli decyzja w sprawie wydania pozwolenia na budowę nie zostanie wydana w terminie o którym mowa w art. 35 ust. 6 u.P.b. (niezależnie od przyczyn), załączone do wniosku uzgodnienia i opinie tracą ważność na skutek upływu czasu. Jednakże jeżeli decyzja zostanie wydana w powyższym terminie, to wszelkie uzgodnienia i opinie powinny być aktualne na dzień złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę (zob. np. wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn. II OSK 856/12, CBOSA). W przedmiotowej sprawie decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę został wydana w dniu 23 września 2016 r., kiedy uzgodnienia dołączone do wniosku z dnia 24 czerwca były nadal aktualne. Ewentualna utrata ich aktualności w trakcie dalszego postępowania nie ma zatem znaczenia. Przepis art. 34 u.P.b. określa wymagania, jakie musi spełniać projekt by podlegał zatwierdzeniu, tj. przede wszystkim powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ust. 1), a ponadto jego zakres i treść być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych (ust. 2). Powyżej przytoczone przepisy określają zakres merytorycznej kontroli wniosku przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, przy czym należy zauważyć dopuszczalne ramy oceny takiego projektu. Stanowisko orzecznictwa jest jednoznaczne – organ nie może ingerować w merytoryczną część projektu (zob. np. wyrok NSA z dnia 15 maja 2012 r., sygn. II OSK 345/11, CBOSA). W świetle jednak art. 35 ust. 1 pkt 3 u.P.b. obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest sprawdzenie kompletności projektu architektoniczno-budowlanego. Art. 35 ust. 3 u.P.b. stanowi, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Analiza akt niniejszej sprawy a także uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie dają podstaw do stwierdzenia, że w toku postępowania nie poddano należytej ocenie przesłanek z art. 35 ust. 1 u.P.b. oraz że organ naruszył art. 153 p.p.s.a. Wojewoda stwierdził zgodność projektu z decyzją o warunkach zabudowy, zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego, a także posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, sprawdzeń, informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zaświadczenia o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestor złożył zaś oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 u.P.b.). Wynikające ze skarg w niniejszej sprawie zarzuty nieprawidłowości i naruszeń przez Wojewodę przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. są zatem bezpodstawne. Przepis art. 35 ust. 4 u.P.b. stanowi, iż w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewoda nie mógł wydać decyzji innej niż utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Mając na względzie powyższe okoliczności na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę.