II SA/Gd 636/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. Ż. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 29 września 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Uchwałą Nr [...]Rady Miejskiej z dnia 29 września 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego fragmentów wsi G., D., B. i miasta S. w gminie S. przyjęto m.in. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dotyczący obszaru nr [...] w mieście S. ob. [...] (plan nr [...]) dz. nr [...], który przeznaczono pod zabudowę rekreacyjno – sportową, [...] i [...] pod zabudowę wielorodzinną, część działki nr [...] pod zabudowę mieszkaniową i drogę dojazdową, część działki nr [...]na usprawnienie układu komunikacyjnego. Pismem z dnia 28 maja 2011 r. mieszkańcy ul. [...] i ul. [...] w S. wystąpili do Rady Miejskiej z wnioskiem o unieważnienie opisanej wyżej uchwały Rady Miejskiej w pkt [...] odnoszącym się do zmian przeznaczenia działek nr [...], [...], [...], [...] i części działki nr [...] w obszarze [...] w mieście S. ob. [...] (plan nr [...]). Zakwestionowano wydzielenie części działki nr [...]na drogę publiczną. Według mieszkańców wydzielenie części wskazanej działki pod drogę publiczną było tylko pretekstem do wydzielenia dwóch działek pod budownictwo mieszkaniowe. Rada Miejska wprowadziła w błąd, albowiem nie poinformowała, że działka nr [...] stanowi drogę gminną ulicę [...] określoną uchwałą Rady Miejskiej. Według mieszkańców nie można w sposób zgodny z prawem zlikwidować drogi publicznej w celu realizacji budownictwa mieszkaniowego. Likwidacja części drogi gminnej jaką jest działka nr [...] na rzecz budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego nie jest realizacją celu publicznego. Powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa podpisane zostało przez R. Ż., H. Ł. i S. K. Skargę na opisaną uchwałę złożyli R. Ż., H. Ł., S. K., S. J., I. Ż., J. L., T. W., J. R. i P. M. Skarżący powtórzyli argumentację sformułowaną w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 28 maja 2011 r. Przyznali, że uchwałą Nr [...] z dnia 2 czerwca 2008 r. Rada Miejska podzieliła drogę gminną – ul. [...] (dz. nr [...]) na dwie części: jedną z przeznaczeniem na drogę, a drugą pod zabudowę mieszkaniową. Według skarżących ta uchwała jest również sprzeczna z prawem, gdyż Rada Miejska nie uchwaliła zmiany Studium uwarunkowań. Według skarżących likwidacja drogi publicznej w celu przeznaczenia jej obszaru pod zabudowę mieszkaniową nie jest realizacją celu publicznego. Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę S. J., I. Ż., J. L., T. W., J. R., P. M., H. Ł. i S. K. W konsekwencji dalszemu procedowaniu w sprawie podlegała tylko skarga wniesiona przez R. Ż. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wyjaśniła, że na pismo mieszkańców z dnia 28 maja 2011 r. udzielona została przez organ odpowiedź w dniu 24 czerwca 2011 r. Z odpowiedzi tej wynikało, że Rada wyraża wolę wypracowania z mieszkańcami wspólnego stanowiska. Odpowiedź nie miała charakteru negatywnego, który uzasadniałby skargę do sądu. Wskazano, że w dniu 18 lipca 2011 r. do skarżących wysłano pismo Przewodniczącego Rady Miejskiej stanowiące właściwie uwzględnienie skargi mieszkańców. Wbrew twierdzeniom mieszkańców działka nr [...] nie stanowi drogi gminnej w całości. Załącznik do uchwały nr [...] z dnia 2 grudnia 2003 r. określił w pkt 22, że droga posadowiona na działce nr [...] (ul. [...]) ma długość 580 m i szerokość 5 m. Działka nr [...] w obszarze objętym skargą ma szerokość około 23 m, a w najszerszym punkcie 33 m i nie stanowi w całości drogi gminnej, a jedynie w niewydzielonym pasie 5 m objętym zaskarżoną uchwałą. Zatem ograniczenie na działce nr [...] zaskarżoną uchwałą szerokości drogi do wymiarów określonych w uchwale z dnia 2 grudnia 2003 r. nie stanowi naruszenia prawa. Niezgodne z tą uchwałą jest natomiast skrócenie długości drogi i pozbawienie jej bezpośredniego dostępu do ul. [...]. W tym zakresie intencją Rady jest uwzględnienie skargi i wszczęcie postępowania mającego na celu zmianę zaskarżonej uchwały. W piśmie z dnia 22 stycznia 2012 r. skarżący R. Ż. oświadczył, że jest właścicielem działki nr [...] obr. [...] w S., która graniczy z działką nr [...]. Kwestionuje zapisy planu dotyczące działki nr [...], albowiem nie jest zgodne z prawem likwidowanie części drogi gminnej (publicznej) celem pozyskania działek pod budownictwo mieszkaniowe. Działania takie doprowadzą również do zagrożenia bezpieczeństwa mieszkańców. W piśmie z dnia 13 lutego 2012 r. Rada Miejska, reprezentowana przez radcę prawnego, wyjaśniła, że dostęp z drogi na działce nr [...](ul. [...]) do ul. [...] został umożliwiony przez parking oznaczony w planie symbolem KP. Odcinek drogi [...] na obszarze objętym planem nie jest w żaden sposób urządzony, brak krawężników i utwardzenia jezdni oraz wydzielonego pasa ruchu. Do chwili obecnej Rada nie podjęła czynności mających na celu zmianę zaskarżonych zapisów planu dotyczących długości drogi [...] i połączenia jej z ul. [...]. Rada nie przychyliła się do zarzutu niezgodności uchwały z zapisami Studium. Zgodnie z wypisem i wyryłem ze Studium teren, którego dotyczy skarga jest terenem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z funkcją towarzyszącą lub uzupełniającą teren zabudowy usługowej i/lub zagrodowej. Zapisy zaskarżonej uchwały są zgodne ze Studium. Do pisma dołączono oryginał załącznika nr [...]do zaskarżonej uchwały, wyrys z mapy ewidencyjnej obejmujący działkę nr [...], opinię urbanistyczną (wypis) ze Studium, w której stwierdzono, że działki nr [...], [...], [...], [...], [...]położone w S. obręb [...] w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego stanowią teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, funkcja towarzysząca lub uzupełniająca – teren zabudowy usługowej i/lub zagrodowej, oraz wyrys ze Studium. Skarżący w odpowiedzi na powyższe zaprzeczył, jakoby umożliwiony został w planie dojazd z ul. [...] do ul. [...] przez parking oznaczony symbolem KP. Nie potwierdza tego mapa stanowiąca załącznik nr [...] do zaskarżonej uchwały. Według skarżącego nie jest uzasadnieniem dla likwidacji części drogi gminnej brak jest urządzenia, albowiem tego typu dróg w gminie S. jest ok. 40%. Skarżący zakwestionował również przedłożoną opinię urbanistyczną, albowiem według niego uchwała z dnia 18 grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie Studium, na którą powołano się w opinii, nie dotyczy działek nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] w S. Na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. skarżący R. Ż. sprostował błąd w oznaczeniu numeru działki, której jest właścicielem, podając, że nosi ona numer [...] i jest położona przy ul. [...]. Skarżący może dostać się z ul. [...] do ul. [...] korzystając z innej drogi publicznej, ul. [...]. Kwestionuje plan z uwagi na ograniczenie sposobu skomunikowania z ul. [...], poprzez brak bezpośredniego dostępu z ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy. Co do zasady, kontrola sądu administracyjnego w tym przedmiocie nie może dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Stosownie bowiem do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej wyłącznie pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miasta nr [...] z dnia 29 września 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w tym fragmentu miasta S. (plan nr [...]). Kwestionowane postanowienia planu przeznaczają część działki nr [...] pod zabudowę mieszkaniową i drogę dojazdową. Skarżący konsekwentnie domaga się przywrócenia części działki funkcji drogowej, łączącej ul. [...] z ulicą [...], kwestionując przeznaczenie działki drogowej na funkcję mieszkalną. Jak wynika z akt sprawy, warunki formalne przedmiotowej skargi, polegające na poprzedzeniu jej wezwaniem Rady do usunięcia naruszenia prawa oraz wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w terminie przewidzianym w art. 53 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zostały bezspornie spełnione. Oceniając natomiast interes prawny skarżącego w świetle art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) Sąd stanął na stanowisku, że legitymacja w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały do sądu administracyjnego skarżącemu nie przysługuje. Wskazany przepis stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jest w sprawie niesporne, że R. Ż. jest właścicielem działki nr [...] pozostającej poza obszarem objętym planem, z dostępem do drogi publicznej - ul. [...], stanowiącej działkę drogową nr [...], na odcinku znajdującym się również poza obszarem objętym planem. Postanowienia uchwały nie doprowadziły do ograniczenia przysługującego skarżącemu prawa własności, nie wpłynęły na sposób wykonywania tego prawa, nie pozbawiły działki nr [...] dostępu do drogi publicznej, zmieniły jedynie sposób skomunikowania z jedną z dalszych dróg publicznych (ulicą [...]). Niewątpliwie uchwała kreuje subiektywny interes faktyczny, jaki posiada skarżący, któremu odebrano bezpośrednie skomunikowanie z ulicą [...]. Jednakże tylko naruszenie interesu prawnego uprawnia do otwarcia sądowej kontroli merytorycznej skarżonego aktu. Interes prawny, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym to interes chroniony prawem, wywodzony z normy prawa materialnego lub procesowego, z których wynikają określone indywidualne prawa lub obowiązki podmiotu. Treść art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowi istotne zawężenie legitymacji skargowej w stosunku do unormowania wyrażonego w art. 28 kpa, ale również w art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kryterium "naruszenia interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy oznacza, że akt ten musi naruszać interes prawny skarżącego - własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. Tak więc legitymację skargową z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wyznacza niezgodność z prawem uchwały organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, wywołująca negatywne następstwa w sferze prawnej wnoszącego skargę, polegające na zniesieniu, ograniczeniu, uniemożliwieniu realizacji uprawnienia, naruszeniu interesu prawnego. Przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym był kilkakrotnie przedmiotem badania Trybunału Konstytucyjnego, na skutek skarg konstytucyjnych. W wyroku z dnia 16 września 2008 r. sygn. akt SK 76/06, Trybunał wypowiedział się o konstytucyjności tego uregulowania, oceniając charakter przewidzianego w tym przepisie uprawnienia. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że art. 101 ustawy był już przedmiotem oceny Trybunału w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r. (sygn. SK 30/02, OTK ZU nr 8/A/2003, poz. 84), w którym Trybunał orzekając o zgodności art. 101 ust. 2 ustawy z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 w związku z art. 2 Konstytucji, wypowiedział się także odnośnie treści normatywnej art. 101 ust. 1 ustawy. Trybunał, w związku z rozpatrywaną wówczas skargą, ustalił między innymi, że art. 101 ustawy stwarza możliwość ochrony interesów prawnych i uprawnień różnych podmiotów w takich sytuacjach, w których nie są one chronione w inny sposób w trybie procedury administracyjnej lub cywilnej przez kontrolę sądu administracyjnego lub powszechnego. Legitymacja z art. 101 ust. 1 opiera się na twierdzeniu danego podmiotu, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie i stanowi podstawę zaskarżenia danej uchwały podjętej przez jednostkę samorządu terytorialnego. W jednym przepisie połączono kryteria dwu odrębnych konstrukcji prawnych wyznaczających zakres kontroli sądu administracyjnego nad działalnością uchwałodawczą organów gmin. Skarga na podstawie art. 101 nie ma charakteru actio popularis - podstawą zaskarżenia jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy bądź wreszcie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą związany prawnie w inny sposób (np. jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie gminy). W pojęciu interesu prawnego mogą się mieścić zarówno uprawnienia jak i obowiązki prawne. Rozumienie interesu prawnego z art. 101 ust. 1 pozwala na ocenę, czy interes ten ma charakter wyłącznie indywidualny, czy też może to być interes szerszy, grupowy czy wręcz powszechny - wszystkich mieszkańców gminy. Uchwała organu gminy może bowiem naruszyć dwojakiego rodzaju interes prawny: interes podmiotu o charakterze indywidualnym oraz interes określonego podmiotu, także jako członka większej społeczności (mieszkańców), których interesy są identyczne. Trybunał w przywołanym wyroku z 4 listopada 2003 r., rozumie przez interes powszechny wszystkich mieszkańców gminy identyczne interesy tych mieszkańców, wynikające z regulacji materialnoprawnej, a nie z samej przynależności do wspólnoty samorządowej. Legitymacja skargowa wywodzona z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie przysługuje więc z tytułu samej przynależności do wspólnoty samorządowej, gdyż skarga nie ma charakteru actio popularis; trzeba, oprócz wskazania niezgodności z prawem uchwały lub zarządzenia organu gminy, wskazać również naruszenie, przez uchwałę lub zarządzenie, konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia, wynikających z regulacji materialnoprawnej. Również w uzasadnieniu wyroku Trybunału z dnia 16 września 2008 r. sygn. akt SK 76/06 wskazuje się, że przyjęta powszechnie przez sądy administracyjne interpretacja, w myśl której prawo do zaskarżania uchwał do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy, przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego - gwarantuje prawo do sądu, wynikające z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Prawo do sądu wiąże się bowiem ściśle z rozpatrzeniem sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, w sposób sprawiedliwy i jawny, bez nieuzasadnionej zwłoki. Przyjęta powszechnie przez sądy wykładnia pojęcia "interesu prawnego", jako indywidualnego interesu prawnego określonego przez konkretną normę prawa materialnego, powoduje, że mamy do czynienia z indywidualną sprawą, identyfikowaną przez określony stan faktyczny, związany z określonym podmiotem, wymagający prawnej kwalifikacji na podstawie normy prawnej, mającej charakter generalny i abstrakcyjny. Natomiast przyjęcie interpretacji, że interes prawny wynika z samej przynależności do społeczności samorządowej, w oderwaniu od prawa materialnego - powodowałoby, że legitymacja skargowa każdego członka społeczności samorządowej mogłaby uruchomić kontrolę legalności aktu wydanego przez organy samorządu terytorialnego, bez względu na indywidualny interes prawny, chroniony przez prawo materialne. Tak pojmowana legitymacja skargowa nie służyłaby ochronie indywidualnych praw skarżących, dzięki której uruchamiana byłaby kontrola legalności aktów organów gminy, o których mowa w art. 101 ust. 1 ustawy; taka legitymacja skargowa nie mieściłaby się w konstytucyjnym pojęciu sprawy, stanowiącym nieodłączny element prawa do sądu i istoty sprawowania wymiaru sprawiedliwości, wynikających z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Trybunał podkreślił, odwołując się do nauki prawa i orzecznictwa sądowego, iż o istnieniu interesu prawnego decyduje przepis prawa materialnego, dający prawo wydania rozstrzygnięcia w danej sprawie. Interes prawny jest więc kategorią prawnomaterialną, obejmuje uprawnienia i obowiązki oparte na prawie. Legitymację do złożenia skargi do sądu administracyjnego posiada jednostka, której prawa lub obowiązki kształtuje zaskarżony akt. Przez interes prawny, w przeciwieństwie do kategorii interesu faktycznego, rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego pozycję prawną. Wkroczenie przez organ w tę sferę, stanowi przejaw naruszenia interesu prawnego. Ingerencja władzy w tą sferę może być przy tym uprawniona lub naruszająca zakres przyznanych organowi kompetencji. Taki sposób rozumienia legitymacji skargowej powszechnie przyjmowany jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Między innymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 902/11 (Baza orzeczeń LEX nr 1083705) wskazano, że dla uznania legitymacji skargowej podmiotu nie jest wystarczające wykazanie, że uchwała podjęta przez organ gminy narusza jego pojmowany w sposób subiektywny interes faktyczny. Podmiot wykazać powinien bowiem, że interes ten znajduje ochronę w obiektywnie pojmowanym porządku prawnym. Interes prawny, o którym stanowi art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym to interes chroniony prawem. Dla jego wykazania wskazać należy zatem normę prawa materialnego lub procesowego, z których wynikają określone indywidualne prawa lub obowiązki tego podmiotu. Legitymacja skargowa przysługuje również podmiotowi, który po dniu uchwalenia i wejścia w życie zaskarżonej uchwały stał się adresatem norm zawartych w tym akcie. Podzielając przedstawione stanowisko Sąd zauważa, że żadna z opisanych sytuacji wpływająca na ocenę posiadania przez R. Ż. legitymacji skargowej dla zaskarżenia przedmiotowej uchwały nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Skarżący nie jest adresatem postanowień uchwały, a sposób skomunikowania działki drogowej nr [...] z inną drogą publiczną (ulicą [...]) na odcinku objętym planem może naruszać wyłącznie jego subiektywnie pojmowany interes faktyczny. Przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należą do tej kategorii aktów, które wkraczają w sferę swobody korzystania z prawa własności upoważniając gminę w ramach zadań własnych do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego – art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Realizując te zadania gmina zobowiązana jest określić m.in. przeznaczenie terenu, zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, przez który rozumie się takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania kompozycyjno-estetyczne (art.15 ust. 2 pkt 1, 2 i 10 w związku z art. 2 pkt 2 tej ustawy). Niemniej w odniesieniu do skarżącego nie miała miejsca sytuacja polegająca na ograniczeniu jego swobody w wykonywaniu prawa własności działki nr [...], a kwestionowany sposób zagospodarowania dotyczy działki będącej własnością gminy, częściowo przewidzianej w planie pod drogę dojazdową, a w części pod zabudowę mieszkaniową. W tym kontekście, w ocenie Sądu, zarzuty przedstawione w skardze, a wcześniej podniesione w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, dotyczą wyłącznie naruszeń pozostających w sferze interesu faktycznego. Tym samym w przedmiotowej sprawie nie zachodzi związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem organu gminy. W konsekwencji kwestionowane postanowienia uchwały nie wpłynęły na sytuację prawną skarżącego, w szczególności zaś na konstytucyjnie chronione prawo własności. Z powyższych względów brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona uchwała narusza w jakikolwiek sposób interes prawny skarżącego. Brak legitymacji skargowej określonej w przepisie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowi podstawę do oddalenia skargi. Tylko naruszenie interesu prawnego, o którym mowa w tym przepisie stanowi przesłankę materialną, której spełnienie otwiera drogę do merytorycznej kontroli aktu prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co w rozpoznawanej sprawie nastąpić nie może. Ewentualne wadliwości zaskarżonej uchwały mogą natomiast uzasadniać wniesienie skargi przez inne podmioty, których interes prawny został naruszony wskutek jej podjęcia, bądź przez prokuratora. Na marginesie odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego sprzeczności planu z postanowieniami Studium Sąd wskazuje, że analiza przedstawionego przez Radę Gminy wyrysu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania miasta i gminy S. – uchwały nr [...] z dnia 18 grudnia 2009 r. nie potwierdza zarzutu sprzeczności uchwały o planie ze Studium w odniesieniu do terenu obejmującego działkę nr [...]. Teren ten jest przeznaczony w Studium pod zabudowę mieszkaniową. Pozostaje zaś niesporne, że w tej części, która jest objęta planem przedmiotowa działka pozostaje zarówno drogą publiczną, określoną w planie jako droga dojazdowa, KD1, a części przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skargę jako niezasadną oddalił.