II SA/Gd 639/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi W. T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. W. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 lipca 2017 r., nr [..], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 maja 2017 r., którą nakazano K. P., R.P.i W. T. rozebranie, będącego przedmiotem ich współwłasności, nieużytkowanego dwupiętrowego budynku oficyny, zlokalizowanego na terenie działki nr [..], w granicy z działkami sąsiednimi nr [..] i [..], obręb ewidencyjny [..], w mieście K. oraz uporządkowanie terenu w określonych terminach, a także doprowadzenie istniejących ścian w granicach z działkami nr [..] z sąsiednimi działkami nr [..] i [..] obręb [..], które po dokonanej rozbiórce stanowić będą ściany zewnętrzne, do stanu zgodnego z obowiązującymi warunkami technicznymi dla przegród konstrukcyjnych zewnętrznych oddzielenia p-poż. Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 20 lutego 2017 r., po przeprowadzeniu kontroli na terenie działki nr [..], obręb [..] w K., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku oficyny zlokalizowanego na ww. terenie. W trakcie oględzin organ ustalił bowiem, że budynek oficyny, przylegający do posadowionego na tej działce budynku mieszkalno-handlowego, jest nieużytkowany i znajduje się w złym stanie technicznym. Dodatkowo, stwierdzając zagrożenie bezpieczeństwa organ w trakcie kontroli nakazał zamknięcie wejścia na podwórze (poza tunelem od strony ul. K.), rozebranie w trybie pilnym elementów luźnych stwarzających zagrożenie na ostatniej kondygnacji, łącznie z dachem oraz częścią ściany od strony podwórza na odcinku do drugiego okna, a także posprzątanie (usunięcie) luźnych elementów stropów (belek i odeskowania). Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004 r., w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych (Dz.U. Nr 198, poz. 2043 ze zm.) zwanego dalej rozporządzeniem, organ pierwszej instancji przeprowadził w dniu 22 lutego 2017 r. oględziny, które wykazały, że rozebrano dach oraz mury ostatniej kondygnacji oficyny, z wyjątkiem klatki schodowej, a prace rozbiórkowe na tym etapie zostały wstrzymane. Na rozprawie administracyjnej w dniu 6 marca 2017 r. skarżący oświadczył, że oficyna powinna pozostać i że należy przeprowadzić jej remont. Pozostali współwłaściciele podtrzymali swoje żądanie dotyczące rozbiórki oficyny wskazując, że nie przewidują jej odbudowy. Wyjaśniając przyczyny niepodjęcia żadnych działań naprawczych podali, że jest to nieopłacalne. Poza tym wyjaśnili, że skarżący od lat nie interesuje się budynkiem. Nie dba o jego stan techniczny i nie przeprowadzał żadnych remontów. Wyjaśnili, że informacje na wskazany wyżej temat uzyskali od brata skarżącego, od którego kupili część nieruchomości. W toku postępowania Państwo P. przedłożyli orzeczenie techniczne sporządzone przez mgr inż. Z. T., posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania oraz kierowania robotami budowlanymi, z którego wynikało, że eksploatacja oficyny nie jest możliwa, bowiem jej stan techniczny stwarza zagrożenie życia i zdrowia ludzi oraz mienia. Ponadto, organ wyjaśnił, że choć przedmiotowy budynek nie jest wpisany do rejestru zabytków, to jest zlokalizowany w zespole urbanistycznym miasta K. wpisanym do takiego rejestru. W związku z tym Starosta, pełniący zadania wojewódzkiego konserwatora zabytków, decyzją z dnia 18 stycznia 2017 r. pozwolił na prowadzenie robót budowlanych usytuowanych przy ul. D., na terenie działki nr [..] obręb [..] w mieście K., na obszarze wpisanym do rejestru zabytków pod nr [..] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora zabytków z dnia 25 września 1978 r. w zakresie rozbiórki oficyny (budynku mieszkalnego). Tym samym spełniony został wymów wskazany w art. 67 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym. Na podstawie zebranego materiału dowodowego oraz poczynionych ustaleń organ pierwszej instancji stwierdził, że spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, bowiem przedmiotowy budynek jest nieużytkowany, zagraża życiu i zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia i środowiska oraz nie nadaje się do remontu. W związku z tym decyzją z dnia 5 maja 2017 r. organ nakazał współwłaścicielom rozbiórkę przedmiotowego budynku oficyny oraz uporządkowanie terenu po dokonanej rozbiórce. W odwołaniu W. T. zakwestionował nakazaną rozbiórkę. Wskazał, że rozbiórka nie jest ani w jego interesie, ani w interesie sąsiadów. W ich interesie jest odbudowa. Rozbiórka pozbawi go części udziałów w rozebranym budynku oraz obciąży kosztami rozbiórki. Rozpoznając odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 10 lipca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję stwierdzając, że nałożenie obowiązku rozbiórki budynku jest w pełni uzasadnione. Organ odwoławczy uznał, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzono zgodnie z wymogami rozporządzenia. Przedłożona do akt opinia techniczna pozwoliła bezspornie ustalić, iż nieużytkowany budynek znajduje się w stanie zagrażającym bezpieczeństwu i w szybkim tempie ulega dalszej degradacji, a jego eksploatacja nie jest możliwa. Po stronie współwłaścicieli nie ma również woli odbudowy budynku oficyny. K. P. i R. P. oświadczyli bowiem, że nie zamierzają odbudowywać oficyny i domagają się jej całkowitej rozbiórki. Natomiast sama deklaracja skarżącego, że dokona remontu budynku, nie jest wystarczająca, bowiem zamiar ten musi być w odpowiedni sposób uzewnętrzniony. Tymczasem z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że skarżący od 10 lat nie wykazuje zainteresowania nieruchomością, nie płaci podatków i nie podejmuje żadnych działań zmierzających do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku W. T. zakwestionował wydaną decyzję i wskazał, że ustalona przez organ znaczna degradacja budynku nastąpiła dopiero po nakazanej przez niego rozbiórce dachu. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018 r. skarżący oświadczył, że w jego przekonaniu budynek nadaje się do remontu, a rozbiórka jest niepotrzebna. Sprawa w sądzie o podział nieruchomości jeszcze się nie zakończyła. Wskazał nadto, że budynek obecnie został rozebrany w całości, a jego obciążono kosztami rozbiórki w wysokości 46700 zł. Złożył do akt 5 zdjęć budynku oficyny sprzed rozbiórki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. 2017r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przeprowadzona przez sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby uwzględnienie skargi i podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. Z tego też powodu sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli legalności poddano decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 maja 2017r. nakładającą na skarżącego oraz K. i R.P., jako współwłaścicieli nieruchomości, obowiązek rozbiórki budynku oficyny zlokalizowanego na działce nr [..] w K., uporządkowania terenu po rozbiórce oraz doprowadzenia do stanu zgodnego z warunkami technicznymi istniejących ścian w granicach z działkami [..] i [..]. Materialnoprawną podstawą wydanych rozstrzygnięć stanowił przepis art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2017r., poz. 1332 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych (Dz.U. Nr 198, poz. 2043 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Przepis art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego stanowił, że jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Z brzmienia tego przepisu wynika, że przesłanką umożliwiającą nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego jest obok stanu technicznego obiektu budowlanego, także okoliczność, czy właściciel danego obiektu ma zamiar podjąć działania zmierzające do podjęcia i wykonania prac remontowych, wykończeniowych bądź odbudowy. W sytuacji bowiem, gdy właściciel uzna, że jest w stanie podjąć prace prowadzące do remontu, odbudowy bądź wykończenia obiektu budowlanego, brak jest podstaw do wydania nakazu rozbiórki. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 kwietnia 2009 r., II OSK 515/08, LEX nr 558403, wskazał, że zwrot "nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia", o którym mowa w art. 67 ust. 1, odnosi się nie tylko do obiektywnej niemożności przeprowadzenia remontu, odbudowy lub wykończenia, ale również do braku zamiaru właściciela doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Oznacza to, że zanim organ nadzoru budowlanego orzeknie o potrzebie rozbiórki danego obiektu budowlanego, powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, którego celem jest również ustalenie, czy i w jaki sposób właściciel obiektu budowlanego ma zamiar usunąć istniejące naruszenia porządku prawnego w budownictwie. Można zatem powiedzieć, że brak podstaw do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego występuje wówczas, gdy z wykonanej ekspertyzy wynika, że obiekt nadaje się do remontu oraz właściciel zamierza przeprowadzić prace remontowe. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przy tym zaznaczyć należy, że o zamiarze podjęcia określonych prac nie mogą świadczyć jedynie gołosłowne twierdzenia właściciela czy zarządcy obiektu. Artykułowanie samej chęci doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem jest niewystarczające. Właściciel obiektu budowlanego powinien wskazać, jakie działania podjął w tym celu. Mając na uwadze, że przepis art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi podstawę prawną wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego, która najdalej ingeruje w konstytucyjnie chronione prawo własności niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca tego przepisu. Zgodnie z § 2 rozporządzenia przed wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego i uporządkowanie terenu, organ nadzoru budowlanego jest zobligowany do: 1) ustalenia przyczyny niewykonania przez właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego remontu, odbudowy lub wykończenia obiektu budowlanego; 2) dokonania oględzin i oceny stanu technicznego, a w przypadku, o którym mowa w § 4 ust. 1, nakazania właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego sporządzenie ekspertyzy technicznej tego obiektu; 3) przeprowadzenia rozprawy. Analiza materiału zgromadzonego w sprawie oraz podejmowanych czynności procesowych potwierdza, że organy nadzoru budowlanego zadośćuczyniły powołanym wymogom rozporządzenia. W dniu 20 lutego 2017r. organ pierwszej instancji przeprowadził oględziny budynku oficyny, przy udziale jego współwłaścicieli. Oględziny potwierdziły, że obiekt ten jest nieużytkowany i jest w bardzo złym stanie technicznym. W toku oględzin Państwo P. oświadczyli, że ze względu na stan techniczny budynku, który nie nadaje się do remontu, wnioskują o nakazanie rozbiórki. Natomiast skarżący przyznał, że część budynku stwarza zagrożenie i nadaje się do rozbiórki. Konsekwencją przeprowadzonych oględzin było nakazanie przez organ nadzoru budowlanego zamknięcia wejścia na podwórze i rozebrania w trybie pilnym elementów luźnych stwarzających zagrożenie na ostatniej kondygnacji łącznie z dachem oraz częścią ściany. Natomiast na rozprawie administracyjnej przeprowadzonej w dniu 6 marca 2017r. Państwo P. potwierdzili brak woli remontu i odbudowy obiektu oficyny, która znajduje się w bardzo złym stanie technicznym. Wyjaśnili, że nieruchomość odkupili od brata skarżącego M. T. w dniu 15 lipca 2016r. i już wtedy budynek był w złym stanie technicznym, a w trakcie zimy stan ten się jeszcze pogorszył. Oświadczyli, że wystąpili do sądu o zniesienie współwłasności. Natomiast skarżący oświadczył, że oficyna powinna pozostać i że powinien być wykonany remont. Jeśli nikt stanu obecnego nie pogorszy to obiekt będzie nadawał się do remontu. W toku rozprawy organ ujawnił pismo właściciela budynku bezpośrednio sąsiadującego z oficyną, zlokalizowanego na działce nr [..], który zawnioskował o podjęcie czynności, które zabezpieczą jego nieruchomość. Państwo P. przedłożyli w dniu 11 kwietnia 2017r. orzeczenie techniczne dotyczące stanu technicznego budynku oficyny na działce nr [..], sporządzone przez posiadającego uprawnienia budowlane mgr inż. Z. T., w którym stwierdzono, że obecny stan techniczny budynku stwarza bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa zdrowia i życia ludzi oraz mienia i środowiska. Stan ten uniemożliwia przeprowadzenie jakichkolwiek działań naprawczych, zmierzających do przywrócenia pełnej wartości eksploatacyjnej budynku i jedynym uzasadnionym w tej sytuacji rozwiązaniem jest rozbiórka całego obiektu oficyny. Z tak zebranego materiału dowodowego w ocenie sądu organy nadzoru budowlanego wywiodły prawidłowe wnioski co do okoliczności mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Ustaliły bowiem, że stan techniczny budynku oficyny jest bardzo zły i zagraża bezpieczeństwu życia i zdrowia ludzi, mienia oraz środowiska. Stan techniczny budynku, potwierdzony ustaleniami poczynionymi w trakcie oględzin oraz ustaleniami i wnioskami orzeczenia technicznego, udokumentowany zdjęciami, uniemożliwia przeprowadzenie robót budowlanych, które doprowadziłyby do przywrócenia pełnej wartości eksploatacyjnej obiektu. Dowody potwierdzają, że elementy konstrukcyjne, ściany nośne, stropy, słupy, płyty biegowe schodów i spoczniki posiadają poważne uszkodzenia, które stwarzają zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. Organy ustaliły również, że Państwo P., ze względu na brak obiektywnych możliwości odbudowy obiektu oficyny, nie wyrażali zamiaru jego odbudowy, a wnioskowali o rozbiórkę. Natomiast postawę skarżącego wobec istniejącego stanu technicznego budynku organy oceniły jako niepoparte żadnymi konkretnymi działaniami deklaracje. Skarżący w toku postępowania sprzeciwiał się rozbiórce, ale nie przedstawił żadnego konkretnego planu działań, które zmierzałyby do usunięcia istniejących naruszeń porządku prawnego w budownictwie. Należy bowiem wskazać, że o zamiarze odbudowy nie mogą świadczyć wyłącznie gołosłowne twierdzenia właściciela co do chęci doprowadzenia tego obiektu do stanu zgodnego z prawem, gdyż zamiar ten musi być w wystarczający sposób uzewnętrzniony. Właściciel takiego obiektu powinien wskazać, jakie działania podjął w tym celu bądź jakie konkretnie działania ma zamiar podjąć i kiedy, a w szczególności czy występował z wnioskami do organów właściwych o udzielenie pozwolenia na ich przeprowadzenie. Tymczasem z okoliczności ujawnionych w niniejszej sprawie wynika, że za deklaracjami skarżącego o zamiarze przeprowadzenia remontu budynku oficyny nie idą żadne konkretne działania na przyszłość. Ani z oświadczeń składanych w toku postępowania administracyjnego, ani z treści jego odwołania i skargi, nie wynika, ażeby poza gołosłownymi twierdzeniami, skarżący miał rzeczywisty zamiar doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Z całokształtu jego wyjaśnień wynika natomiast, że dla skarżącego wystarczającym byłoby już zachowanie obecnego stanu budynku. Na żadnym etapie postępowania, w którym skarżący brał aktywny udział, nie deklarował podjęcia jakichkolwiek konkretnych działań naprawczych poza oświadczeniem, że należałoby zamknąć dostęp do budynku i tym samym usunąć istniejące zagrożenie. Z takim stanowiskiem zarówno organy nadzoru budowlanego, jak i sąd nie mogą się zgodzić. Dokumentacja zgromadzona w sprawie potwierdza bowiem, że stan techniczny budynku jest katastrofalny i zagraża bezpośrednio zdrowiu i życiu ludzi oraz mieniu i środowisku. Taki stan wymaga podjęcia natychmiastowych działań zmierzających do usunięcia stanu zagrożenia, a nie jego utrzymywania do przez bliżej nieokreślony okres. Według sądu, ocena organów nadzoru budowlanego, iż budynek oficyny nie nadaje się do remontu bądź odbudowy z przyczyn technicznych, znajduje wystarczające oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Budynek ten od wielu lat podlegał stopniowej degradacji, albowiem poprzedni współwłaściciel M. T. oraz skarżący zaniedbywali przeprowadzania koniecznych napraw i remontów, a Państwo P. wstąpiwszy w prawa właścicielskie po zbywcy – M. T. w 2016r. zastali stan, który nie rokował szans na przywrócenie tego obiektu do prawidłowej eksploatacji. Stan techniczny zagrażający życiu i zdrowiu ludzi oraz mieniu i środowisku, który nie pozwala na przeprowadzenie robót remontowych, potwierdzono również w orzeczeniu technicznym przedłożonym w niniejszej sprawie. Wobec tego organy orzekające prawidłowo oceniły, że poczynione ustalenia dawały wystarczające podstawy do przyjęcia, że budynek oficyny nie nadaje się do remontu. Stan techniczny podstawowych elementów konstrukcyjnych, stwierdzone uszkodzenia i ubytki w elementach konstrukcyjnych budynku negatywnie bowiem wpływają na bezpieczeństwo konstrukcyjne budynku. Utrzymywanie takiego stanu może natomiast doprowadzić do utraty stateczności budynku, a nawet do jego zawału. W tej sytuacji nie było warunków do odstąpienia od rozbiórki orzekanej w warunkach art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego. Należy przy tym wyjaśnić, ze organy prawidłowo uwzględniły występujące w niniejszej sprawie uwarunkowania związane z ochroną zabytków. Pomimo tego, że budynek oficyny położony na działce nr [..] nie jest objęty ochroną indywidulaną wywodzoną z wpisu do rejestru zabytków samego budynku, to jednak ze względu na położenie w zespole urbanistycznym miasta K., ze względu na reprezentowane przez niego wartości historyczne, wpisanym do rejestru zabytków pod numerem [..] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 25 września 1978r., musiał spełniać wymagania wynikające z ochrony konserwatorskiej. Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tj.: Dz.U. z 2014r., poz. 1446 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie rozstrzygania przedmiotowej sprawy, prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru oraz w jego otoczeniu wymagało pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Takie pozwolenie Starosty, wykonującego zadania wojewódzkiego konserwatora zabytków, z dnia 18 stycznia 2017r., na prowadzenie robót budowlanych na działce nr [..] w zakresie rozbiórki budynku oficyny, ważne do dnia 21 grudnia 2018r., współwłaścicielka – K. P. uzyskała i przedłożyła w niniejszej sprawie. W ocenie sądu organy nadzoru budowlanego prawidłowo oceniły wypełnienie wymogów ochrony konserwatorskiej. W ocenie sądu organy orzekające w sprawie w zgodzie z zasadami określonymi w przepisach art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. doprowadziły do zgromadzenia niezbędnego materiału dowodowego, na podstawie którego dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, a następnie odniosły do nich konsekwencje prawne przewidziane w przepisach Prawa budowlanego. W sposób niewątpliwy ustaliły bowiem okoliczności istotne dla zastosowania przepisu art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, a mianowicie nieużytkowanie obiektu oficyny, nienadawanie się tego obiektu do remontu bądź odbudowy ze względów obiektywnych – złego stanu technicznego, oraz subiektywnego nastawienia współwłaścicieli wnioskujących o rozbiórkę. Natomiast sąd uznał, że organy prawidłowo oceniły postawę trzeciego współwłaściciela – skarżącego, który poza artykułowaniem samej chęci przeprowadzenia remontu oficyny nie wskazał, jakie działania podjąłby w tym kierunku, kiedy i z jakich źródeł finansowałby je. W tych okolicznościach inicjatywa skarżącego była niewystarczającą do tego, ażeby organy mogły odstąpić od nakazania rozbiórki w trybie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, w szczególności wobec stanu technicznego obiektu, który nie dawał podstaw do przeprowadzenia remontu i wymagał podjęcia działań zmierzających do usunięcia zagrożenia bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi oraz mienia i środowiska. Wskazać należy przy tym, że na ocenę legalności zaskarżonej decyzji nie mogła mieć wpływu zła kondycja finansowa skarżącego, o której wspomniał na rozprawie w dniu 10 stycznia 2017r., która uniemożliwia mu pokrycie kosztów przeprowadzonej rozbiórki. Przepis art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego tego rodzaju okoliczności nie traktuje jako przeszkody do orzeczenia rozbiórki. Okoliczność ta potwierdza tylko, że deklaracje skarżącego odnośnie remontu oficyny stanowiły niczym niepoparte twierdzenia. Wyjaśnić również trzeba, że wykonanie rozbiórki oficyny przez Państwa P. nastąpiło na podstawie zaskarżonej decyzji, która uzyskała przymiot ostateczności i której wykonania nie wstrzymano. Sąd za prawidłowe uznał również nałożenie obowiązku rozbiórki na aktualnych, w dacie rozstrzygania sprawy, współwłaścicieli oficyny. Pomimo bowiem informacji o wszczętym przez Państwa P. postępowaniu o zniesienie współwłasności, według oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie, postępowanie w tym przedmiocie nadal się toczy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.