II SA/Gd 648/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Wojciech Wycichowski Protokolant Referent Dagmara Szymańska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2022 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skarg L. Sz. oraz M. W. – Z. i G. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 września 2021 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących M. W. – Z. i G. Z. solidarnie kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego L. Sz.o kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. L. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 3 września 2021 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy z 23 kwietnia 2021 r. w przedmiocie warunków zabudowy. Sprawę zarejestrowano pod sygnaturą akt II SA/Gd 648/21. Skargę na tę samą decyzję wnieśli także M. W.-Z. i G. Z., a sprawa z ich skargi, zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Gd 649/21, została postanowieniem tutejszego Sądu z 18 listopada 2021 r. połączona ze sprawą o sygnaturze akt II SA/Gd 648/21 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, tocząc się wspólnie pod sygn. akt II SA/Gd 648/21. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: M. W.-Z. i G. Z. złożyli wniosek do Wójta Gminy o ustalenie warunków zabudowy dla dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z wewnętrznymi instalacjami i przyłączami, dojściami, podjazdami i ogrodzeniem posesji na działce nr [..] w P., gm. K. Inwestorzy w trakcie postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ pierwszej instancji modyfikowali swój wniosek, m.in. pismem z 15 stycznia 2021 r. wnieśli o zmianę maksymalnej wysokości kalenicy budynku z 8 m na 9 m. Wójt Gminy decyzją z 23 kwietnia 2021 r. ustalił warunki zabudowy na części działki nr [..] położonej w P., gmina K., dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z dopuszczeniem garaży wbudowanych w główne bryły budynków lub dobudowanych do głównych brył budynków wraz z wewnętrznymi instalacjami i przyłączami wod.-kan., gazowym, elektroenergetycznym i teletechnicznym, dojściami, podjazdami oraz ogrodzeniem posesji. Organ ustalił m.in., że nieprzekraczalne linie zabudowy wyznaczono na przedłużeniu istniejącej linii zabudowy na dz. nr [..] – w odległości 6 m od linii rozgraniczającej drogi wewnętrznej (ul. W., dz. nr [..]), a na przedłużeniu istniejącej linii zabudowy na dz. nr [..] - w odległości 14 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi publicznej powiatowej (ul. W., dz. nr [..]). Wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu określono jako nie więcej niż 0,31, a udział terenu biologicznie czynnego w stosunku do powierzchni terenu MN wskazano na nie mniej niż 50%. Szerokość elewacji frontowej ustalono na 16 m z tolerancją do 20%, w tym 8 m z tolerancją do 20% na każdy budynek; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej: nie więcej niż 9 m; geometria dachu: dla głównych połaci dachu budynków: symetryczny dach dwuspadowy o jednakowych kątach spadku połaci, mieszczących się w przedziale 30-45 stopni; wysokość głównej kalenicy: nie więcej niż 9 m (parter i poddasze użytkowe) /wysokość mierzona od poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku do najwyższego punktu głównej kalenicy/; kierunek głównej kalenicy: równolegle do linii rozgraniczającej z drogą wewnętrzną dz. nr [..]; dopuszczono lukarny (o maksymalnej sumarycznej szerokości do 30% szerokości elewacji frontowej każdego z budynków, przykrytych dachami dwuspadowymi o kątach jak dla połaci głównych) i okna połaciowe. Organ zdecydował też, że miejsca postojowe należy zapewnić w granicach działki objętej wnioskiem, nie mniej niż 2 na 1 mieszkanie oraz dopuścił zrealizowanie lukarn o maksymalnej sumarycznej szerokości do 30% szerokości elewacji frontowej każdego z budynków, przekrytych dachami dwuspadowymi o kątach jak dla połaci głównych i okien połaciowych. W ocenie organu nie ma możliwości uwzględnienia wniosku inwestora w zakresie zmniejszenia odległości linii zabudowy od drogi wewnętrznej na dz. nr [..] (ul. W.), ponieważ w bliskim sąsiedztwie wnioskowanej działki istnieje budynek mieszkalny jednorodzinny (dz. nr [..]), zlokalizowany w odległości ok. 6 m od linii rozgraniczającej ul. W. (dz. nr [..]), względem którego można określić przedłużenie istniejącej linii zabudowy. Ustalenie linii zabudowy jak w decyzji pozwoli w sposób właściwy z punktu widzenia ładu przestrzennego kształtować zabudowę w granicach obszaru analizowanego, nie ma zatem uzasadnienia ustalanie linii zabudowy w sposób inny, niż wskazany w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu, nie ma również uzasadnienia zmniejszanie, tak jak chcieli wnioskodawcy, minimalnej liczby miejsc postojowych zlokalizowanych w granicach działki. Najbliższe sąsiedztwo wnioskowanej działki stanowi obszar intensywnie zabudowany, a droga wewnętrzna (ul. W.) obsługująca między innymi działkę objętą wnioskiem, jest stosunkowo wąska (ok. 7-7,5 m szerokości w liniach rozgraniczających), zatem w przypadku lokalizacji miejsc postojowych w granicach tej ulicy znacząco utrudniony może zostać dojazd do pozostałych nieruchomości. Szczególne znaczenie ma również bliskie sąsiedztwo skrzyżowania z publiczną drogą powiatową (ul. W.). Ustalenie 2 miejsc postojowych na jedno mieszkanie ma na celu zabezpieczenie potrzeb mieszkańców planowanego budynku, pozostałych właścicieli działek położonych przy ul. W., a także zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego w rejonie skrzyżowania z ul. W. Organ I instancji ustalił też, że nie ma możliwości przychylenia się do wniosku inwestorów w zakresie zwiększenia szerokości elewacji frontowej budynków. Średnia szerokość budynków zlokalizowanych w sąsiedztwie wynosi ok. 16 m. W sąsiedztwie występują jedynie 3 budynki (dz. nr [..]-[..]) o szerokości zbliżonej lub większej od wnioskowanej. Należy zatem uznać, że ustalenie szerokości elewacji w oparciu o średnią (z tolerancją do 20%) pozwoli na kontynuację istniejącej struktury zabudowy sąsiedztwa. Nie ma również przesłanek do uwzględnienia wniosku inwestora w zakresie zmniejszenia odległości linii zabudowy od drogi wewnętrznej na dz. nr [..] (ul. W.), ustalenie linii zabudowy w odległości 6 m od linii rozgraniczającej tej drogi ma na celu kontynuację linii zabudowy występującej na działce sąsiedniej. Ponadto, w wyniku ponownej analizy dokonano korekty w zakresie ustalonych parametrów, odróżniając parametr wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej od wysokości głównej kalenicy, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wskazana korekta nie wpływa na możliwość realizacji parametrów wnioskowanych przez inwestorów oraz nie wymaga ponownego uzgodnienia z odpowiednimi organami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpoznając odwołania wniesione przez L. S. oraz M. W.-Z. i G.Z., decyzją z 3 września 2021 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z 23 kwietnia 2021 r. w przedmiocie warunków zabudowy. Kolegium wskazało, że zgodnie z informacjami zawartymi w aktach sprawy, działka nr [..] w P., ma powierzchnię 0,0666 ha, jest działką narożną położoną u zbiegu dwóch ulic - ul. W. (dz. [..]), będącej powiatową drogą publiczną i ul. J. W. (dz. [..]), stanowiącej prywatną drogę wewnętrzną, w której udziały posiadają wnioskodawcy. Front działki objętej wnioskiem nie przylega do drogi publicznej (dz. nr [..]), usytuowany jest równolegle do drogi wewnętrznej (dz. [..]), z której będzie odbywał się wjazd i wejście na przedmiotową działkę. Ponadto na działce nr [..], w jej południowo-wschodniej części został wydzielony pas 72 KZ - ulica zbiorcza w oparciu o przepisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nieruchomości położonych w P., gm. K., w rejonie [..] (uchwała Rady Gminy nr XIV/125/03 z dnia 30 grudnia 2003 r., opublikowana w Dz. Urz. Woj.. Nr 40, poz. 808 z dnia 6 kwietnia 2004 r.). Pozostała część działki nr [..] o powierzchni 550 m2 nie jest objęta planem miejscowym i zgodnie z wypisem z rejestru gruntów stanowi użytek Rlllb. Jak podano w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, szerokość frontu działki objętej wnioskiem wynosi 41 m; do analizy przyjęto obszar wokół działki objętej wnioskiem o szerokości 123 m. Zdaniem Kolegium, linie zabudowy i obszar poddany przez Wójta analizie wyznaczone zostały prawidłowo, a ustalenia decyzji zostały dokonane zgodnie z prawem i wnioskami logicznie wynikającymi z analizy. Na analizowanym obszarze budynki posiadają wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej od około 3 m do około 11 m, zaproponowano więc ustalenie tego parametru na poziomie nie większym niż 9 m, zgodnie z wnioskiem i , zarazem, z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie Kolegium, dokonano ustalenia parametrów z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia wykonawczego, a przewidzianą w nim możliwość ustalenia parametrów na zasadzie wyjątków uzasadniono wyczerpująco w analizie. Dlatego zarzuty odwołania dotyczące nieprawidłowego sporządzenia analizy i błędnego ustalenia na jej podstawie parametrów dla wnioskowanej inwestycji, nie zasługują na uwzględnienie. Nie naruszono w konsekwencji zasady wynikającej z art. 8 k.p.a. L. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucił organowi naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 3, § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na skutek sporządzenia w sprawie analizy urbanistycznej, która nie spełnia wymogów zawartych w tych przepisach. Zarzucono też naruszenie art. 7, 8 i 9 k.p.a. na skutek niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, to jest nieustalenia istniejących funkcji i cech zabudowy w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym, a także art. 11, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 77 § 1 k.p.a. w wyniku braku przedstawienia koniecznych elementów uzasadnienia, to jest dokładnej analizy, w odniesieniu do każdej z działek nią objętych, funkcji i cech istniejącej zabudowy. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że ocena cech i parametrów nowej zabudowy powinna być dokonana w stosunku do wartości ustalonych w oparciu o prawidłowo sporządzoną analizę zawierającą pełną listę zabudowanych działek i ich szczegółową charakterystykę (najczęściej ma to postać tabeli). Dopiero takie zestawienie działek objętych terenem analizowanym pozwoliłoby na prawidłowe określenie cech i parametrów oraz wskaźników istniejącej zabudowy i odniesienie jej wyników do nowej zabudowy. Tymczasem w obszarze analizowanym znajdują się działki zabudowane, które nie zostały uwzględnione w części tekstowej, tym samym pominięte zostały w ustaleniu wskaźników zabudowy - dotyczy to wszystkich działki po stronie wschodniej od ulicy W., z wyłączeniem działki nr [..]. W konsekwencji analiza urbanistyczna została wykonana nieprawidłowo, więc nieprawidłowo mogą być też ustalone wszelkie parametry inwestycji. Skargę na tę samą decyzję, wnosząc o jej uchylenie, wnieśli także M. W.-Z. i G. Z., którzy zarzucili organowi naruszenie: a) art. 6, 7, 7a, 77 § 1 i 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności służących wyjaśnieniu sprawy, brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie prawidłowego ustalenia statusu i charakteru działki stanowiącej prywatną drogę wewnętrzną (dz. [..]), za pośrednictwem której odbywa się obsługa komunikacyjna terenu inwestycji (dz. [..]), z czego wynikała przesłanka wyznaczenia linii zabudowy (pas drogowy), a także zaniechanie ustalenia, że zachodzą przesłanki uzasadniające wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowych, niż wynika to ze średniej szerokości istniejącej zabudowy, co doprowadziło do niezastosowania § 6 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.; b) art. 15 k.p.a. poprzez niezbadanie przez organ wyższego stopnia sprawy od strony merytorycznej i wydanie decyzji jedynie na podstawie decyzji organu niższego stopnia; c) art. 8 k.p.a. poprzez niezastosowanie się do zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania obywateli z uwagi na wydawanie odmiennych decyzji przy istnieniu takiego samego stanu faktycznego i prawnego, w sytuacji, gdy w obszarze analizowanym istnieje zabudowa, która poosiada większą szerokość elewacji frontowej od wnioskowanej przez Inwestorów; d) a w konsekwencji art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji w sytuacji, gdy wydana była z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego; Zarzucono też naruszenie: a) art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 26 sierpnia 2003 r. przez przyjęcie, że istnieje obowiązek ustalenia linii zabudowy w stosunku do granicy z działką stanowiącą prywatną drogę wewnętrzną (dz. [..]), za pośrednictwem której odbywa się obsługa komunikacyjna terenu inwestycji (dz. [..]), mimo iż w świetle ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów wykonawczych brak jest podstaw prawnych do wyznaczenia linii zabudowy od innych stron, niż od strony drogi publicznej, gdyż linia zabudowy w rozumieniu § 1 pkt 1 w zw. z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. wyznacza maksymalne zbliżenie budynku do pasa drogowego, który dotyczy wyłącznie drogi publicznej, określa więc nieprzekraczalną granicę terenu potencjalnych inwestycji, znajdującego się po przeciwnej stronie linii zabudowy, niż pas drogowy, który przynależy do drogi publicznej. Przyjęcie zatem wykładni wskazanej przez organ prowadzi do nieuzasadnionego ograniczenia istoty prawa własności w zakresie swobodnego zagospodarowania działki nr [..]. W konsekwencji w przedmiotowej sprawie usytuowanie budynku na dz. [..] w stosunku do granicy z dz. [..], dokonywane powinno być z zachowaniem przepisów o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a nie winno podlegać wyznaczeniu w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy. b) art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 8 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez przyjęcie, że istnieje obowiązek ustalenia możliwości wykonania lukarn o określonych parametrach w dachu budynku (dopuszczenia tego rozwiązania), mimo iż w świetle u.p.z.p. oraz przepisów wykonawczych brak jest podstaw prawnych do objęcia decyzją o warunkach zabudowy ustalenia dopuszczalności zastosowania lukarn, a co za tym idzie określenia ich szczegółowych parametrów, tj. ograniczenia inwestorów w wyborze wykonania lukarn do wskazanych w decyzji rozwiązań konstrukcyjnych, co stanowi przekroczenie kompetencji organu i jednocześnie prowadzi do nieuzasadnionego ograniczenia istoty prawa własności w zakresie swobodnego zagospodarowania działki nr [..]. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że wobec faktu występowania na obszarze analizowanym zabudowy o zróżnicowanej szerokości elewacji frontowej, wyliczenie i przyjęcie średniej szerokości elewacji w przedmiotowej sprawie było niemiarodajne i nie odzwierciedlało charakteru zabudowy analizowanego obszaru. Na skutek uchybienia w ustaleniu okoliczności faktycznych, organ nie zastosował jako podstawy rozstrzygnięcia § 6 ust, 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. przy wyznaczeniu dopuszczalnej szerokości elewacji frontowej, co prowadzi do ograniczenia istoty prawa własności w zakresie swobodnego zagospodarowania działką nr [..]. Skoro istniała możliwość wydania warunków zabudowy, zezwalających na realizację powstałych na dz. nr [..]-[..] budynków jednorodzinnych, a także na dz. nr [..] budynku usługowego o szerokości elewacji frontowej większej od wnioskowanej przez inwestorów, to dla dz. nr [..] również powinna istnieć możliwość uzyskania podobnych warunków. Zdaniem skarżących, usytuowanie budynku na dz. [..] w stosunku do granicy z dz. [..] dokonywane powinno być z zachowaniem przepisów o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a nie winno podlegać wyznaczeniu w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W odpowiedzi na skargi wniesiono o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga L. S. oraz skarga M. W.-Z. i G.Z. zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 3 września 2021 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy z 23 kwietnia 2021 r. ustalającą warunki zabudowy na części działki nr [..] (nieobjętej planem miejscowym) w P., gmina K., dla M. W.-Z. i G.Z. dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z dopuszczeniem garaży wbudowanych w główne bryły budynków lub dobudowanych do głównych brył budynków wraz z wewnętrznymi instalacjami i przyłączami wod.-kan., gazowym, elektroenergetycznym i teletechnicznym, dojściami, podjazdami oraz ogrodzeniem posesji. Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.), dalej jako u.p.z.p. oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), dalej jako rozporządzenie. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca m.in. na budowie obiektu budowlanego, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Stosownie zaś do art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Uszczegółowieniem powołanego przepisu jest wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 u.p.z.p. ww. rozporządzenie, które określa sposób ustalania następujących parametrów: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Powyższe parametry ustala się zaś w oparciu o analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym, który zgodnie z § 3 rozporządzenia wyznacza się wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Ponadto, podkreślić należy, że zgodnie z art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. Wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy wiąże zatem organy orzekające w sprawie, chociaż w zakresie parametrów inwestycji nie jest to związanie bezwzględne, bowiem jego zakres uzupełnia zasada ładu przestrzennego, której formalnym odzwierciedleniem jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, na którym inwestycja jest planowana (dalej powoływana jako analiza urbanistyczna). Modyfikacja wniosku jest dopuszczalna i nie prowadzi do wszczęcia nowego postępowania, a jedynie sprawia, że postępowanie toczy się nadal, ale w zmienionym zakresie. Istotne jednak jest to, że organ może oprzeć swoje rozstrzygnięcie tylko na ostatecznie ukształtowanym przez stronę wniosku, ponieważ w innym przypadku mógłby narazić się na zarzut wyjścia poza granice sprawy zakreślonej jej żądaniem (zob. wyrok NSA z 14 stycznia 2021 r., sygn. II OSK 1746/18, CBOSA). Do tego też wniosku inwestycyjnego organ musi odnieść ustalenia w zakresie parametrów zabudowy na obszarze analizowanym, wynikające z analizy funkcji oraz cech zagospodarowania terenu w celu zapewnienia realizacji ładu przestrzennego przez planowaną inwestycję. Z przepisów prawa wynika bowiem, że podstawowym instrumentem służącym stwierdzeniu, czy planowana inwestycja spełnia wymogi "ładu przestrzennego" jest właśnie analiza urbanistyczna. A zatem w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Taka analiza została sporządzona w niniejszej sprawie, stanowiąc faktyczną podstawę do rozstrzygnięcia w przedmiocie parametrów zabudowy planowanej przez inwestorów. Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W orzecznictwie przyjmuje się, że obszar poddany analizie winien posiadać kształt zbliżony do okręgu o promieniu nie mniejszym niż trzykrotna szerokość frontu działki, gdzie teren działki inwestycyjnej znajduje się w centrum tego obszaru. Innymi słowy, obszar analizowany powinien być wyznaczony dookoła działki z każdej strony przy pomocy minimalnej odległości o jakim mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia. Określona przez prawodawcę odległości minimalna do granic działki musi być zachowana z każdej strony boków działki (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z 24 września 2019 r., sygn. II SA/Rz 243/19, CBOSA). Wyznaczenie obszaru analizowanego powinno nastąpić w taki sposób, aby cała działka budowlana, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, znajdowała się w centrum tego obszaru, a odległość między liniami wyznaczającymi granice obszaru analizowanego wynosiła nie mniej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i nie mniej niż 50 metrów. Zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia przez front działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. W niniejszej sprawie organ ustalił, że front działki inwestycyjnej (oznaczony literami A i B) znajduje się od strony ul. W. (drogi wewnętrznej, działka nr [..]), a jego szerokość wynosi 41 m. W konsekwencji, przyjęto obszar wokół przedmiotowej działki stanowiący trzykrotność tego parametru, tj. 123 m. Obszar analizowany przedstawiono graficznie na mapie w skali 1:1000 za pomocą okręgu, w którego centrum znajduje się działka inwestorów. W tym miejscu zauważyć należy, że jeżeli wyznaczony w ten sposób obszar analizowany obejmuje część nieruchomości, to wówczas nie można ograniczać się wyłącznie do tego fragmentu, lecz należy mieć w polu widzenia całą nieruchomość (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 21 lutego 2020 r., sygn. II SA/Gl 1621/19, CBOSA). Z taką sytuacją mamy do czynienia w kontrolowanej analizie, gdzie okrąg przecina niektóre działki znajdujące się przy jego granicy, dzieląc je na dwie części – tę uwzględnioną w analizie oraz tą nieuwzględnioną z uwagi na jej częściowe położenie poza wyznaczonym okręgiem. W ocenie Sądu co do zasady wszystkie działki, przez które przebiega granica obszaru zabudowanego powinny zostać nim objęte i uwzględnione w analizie urbanistycznej. Zdaniem sądu nadto, kontrolowana analiza urbanistyczna zawiera ponadto inne istotne uchybienia, które mają wpływ na ocenę jej przydatności i wiarygodności z ramach procedowania wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Przede wszystkim, o czym będzie jeszcze mowa poniżej, ustalając niektóre parametry organ nie wskazał, ile działek przeanalizował w tym zakresie i nie podał ich numerów wraz z odpowiednią wielkością parametrów, co de facto uniemożliwiło zarówno organowi odwoławczemu, jak i sądowi administracyjnemu, ocenę przyjętych przez Wójta rozwiązań. Dla przykładu już przy wskazaniu w analizie funkcji organ podał jedynie, że: "Na obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa usługowa, zabudowa zagrodowa, zabudowa obsługi produkcji rolnej w gospodarstwie ogrodniczym oraz tereny rolnicze. [...] Projektowana inwestycja stanowi kontynuację istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej bliźniaczej." Natomiast analiza nie zawiera wykazu działek, na których występują wskazane przez organ rodzaje zabudowy. W konsekwencji, nie jest możliwa ocena ile budynków zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej bliźniaczej występuje w obszarze. Co prawda dalej przy analizie dwóch parametrów zabudowy (wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz szerokości elewacji frontowej) organ wskazuje, że zabudowa taka występuje na działkach nr [..]-[..], ale nie można stwierdzić, czy są to wszystkie tego typu budynki, czy może tylko część. Podobnie, wątpliwość Sądu wzbudza fakt, że organ w ogóle nie odniósł się w analizie do części działek wskazanych w badanym obszarze, a znajdujących się po drugiej stronie ul. W., np. do działek nr [..]-[..], co skutkuje tym, że zasadne są argumenty skargi L. S., wskazujące że obszar wyznaczony do analizy został wybiórczo przeanalizowany i nie wszystkie działki zabudowane w niej uwzględnione w zakresie analizy parametrów zabudowy. Takie podejście do zbioru przyjętych do badania danych wzbudza poważne wątpliwości co do wiarygodności dokonanej analizy, co jest szczególnie istotne biorąc pod uwagę, że stanowi ona podstawę faktyczną wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W odniesieniu do poszczególnych parametrów przypomnieć trzeba, że w myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W analizie urbanistycznej organ stwierdził, że: "Budynki znajdujące się w obszarze analizowanym zlokalizowane są w odległości od ok. 6 m do ok. 20 m od linii rozgraniczającej drogi wewnętrznej (dz. nr [..], ul. W.)" oraz wskazał na jeden wyjątek, tj. działkę nr [..]. Organ nie podał przy tym, ile wynosi ów wyjątek. Wobec tego, że jak wynika z załącznika graficznego do analizy działka leżąca bezpośrednio obok działki inwestorów, tj. działka nr [..], jest niezabudowana a budynek znajduje się dopiero na kolejnej działce, tj. nr [..], organ prawidłowo zastosował § 4 ust. 1 rozporządzenia, ustalając linię zabudowy jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Podkreślić należy, że w świetle ust. 3 tego paragrafu, jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. W niniejszej sprawie mamy taką sytuację, bowiem jak wynika z załącznika graficznego do analizy na działkach nr [..]-[..] budynki posadowiono w jeszcze większym oddaleniu od pasa drogowego. Nie mniej jednak, skoro zgodnie z § 4 ust. 4 rozporządzenia dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, to sposób ustalenia tego parametru w oparciu o ten wyjątek nie wzbudził wątpliwości Sądu. Co więcej, było to dla inwestorów korzystne. Natomiast, argumentacja skargi inwestorów, wywodzących z tego ostatniego przepisu możliwość ustalenia linii zabudowy w odległości 4 m od pasa drogowego (od drogi wewnętrznej) nie znajduje uzasadnienia w cytowanych przepisach prawa oraz przepisach określających uprawnienia właścicielskie. Nie ulega wątpliwości Sądu, że charakter drogi, jako wewnętrznej, nie wyklucza możliwości ustalenia linii zabudowy. Ograniczenia to nie wynika w szczególności z § 4 ust. 3 rozporządzenia. Wręcz przeciwnie, uzasadnieniem w tym zakresie są bowiem wymagania ładu przestrzennego. Trudno podzielić argumentację skargi, by w odniesieniu do dróg wewnętrznych wyłączona została powinność ustalania parametrów zabudowy, w tym linii zabudowy, stosownie do wymogów wynikających z przepisów prawa, w tym przypadków - § 4 rozporządzenia. Tym bardziej zaś, co należy podkreślić, główny wjazd na działkę inwestorów odbywa się właśnie z drogi wewnętrznej. Od strony drogi wewnętrznej inwestorzy przewidzieli bowiem elewację frontową. Zatem od strony drogi wewnętrznej występuje podstawowa linia zabudowy na działce inwestorów, bowiem wyznacza się ją od strony frontu budynku. Nie ulega więc wątpliwości Sądu konieczność jej wyznaczenia w okolicznościach niniejszej sprawy, co też prawidłowo organy uczyniły, niezależnie od charakteru drogi jako wewnętrznej czy też publicznej. Zdaniem Sądu, organ nie jest związany wnioskiem inwestycyjnym w zakresie parametrów zabudowy, które nie znajdują odzwierciedlenia w wymogach ładu przestrzennego, wynikających z § 4 – 8 rozporządzenia. Przypomnieć też w tym miejscu należy, że ustalenie poszczególnych parametrów zabudowy na zasadach wyjątkowych, wynikających z kolejnych przepisów rozporządzenia (§ 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2, § 7 ust. 4 rozporządzenia) nie może być postrzegane jako bezwzględne uprawnienie inwestora, wynikające z przepisów dotyczących prawa własności i do jej nieskrępowanej zabudowy, lecz jako dopuszczalny wyjątek, wymagający wszelako daleko idącego uzasadnienia przez organ - z powołaniem na wymagania ładu przestrzennego, a nie – jak tego oczekują skarżący – uprawnienia przyznane innym inwestorom. Niezależnie od powyższego, podkreślić należy, że w niniejszej sprawie organ, ustalając podstawową linię zabudowy w odległości 6 m od drogi wewnętrznej, ustalił ten parametr kontynuując linię zabudowy poprowadzoną z działki nr [..], na której określono taki parametr, a nie odnosząc się do przepisów o odległościach budynków od krawędzi jezdni dróg publicznych. Co więcej, organ ustalił ten parametr na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia w sposób korzystany dla inwestorów. Gdyby bowiem zastosował ust. 3 § 4 rozporządzenia, dotyczący sytuacji, w jakiej znajduje się nieruchomość inwestycyjna, a więc gdy istniejąca linia zabudowy na działkach sąsiednich tworzy uskok, to powinien ustalić linię zabudowy jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Organ zaś przyjął odległość budynku, który znajduje się najbliżej tego pasa, tj. właśnie 6 m. Zdaniem Sądu, oczekiwanie inwestorów w zakresie ustalenia linii zabudowy w odległości 4 m od drogi wewnętrznej nie znajduje żadnego odzwierciedlenia w powołanych wyżej przepisach prawa, ani względach ładu przestrzennego, o czym mowa była także powyżej. Z kolei od strony ul. W. organ ustalił analizowany parametr zgodnie z wolą inwestorów. Kolejnym kontrolowanym parametrem jest wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, który zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. W treści analizy organ podał ten parametr dla 31 działek stwierdzając, że średnia wynosi ok. 0,21. Jednocześnie organ wskazał, że skoro inwestorzy wnoszą o ustalenie tego parametru w wysokości 0,31 z uwagi na planowaną zabudowę bliźniaczą, a średnia dla zabudowy bliźniaczej w obszarze analizowanym (5 działek spośród 31 przeanalizowanych) wynosi 0,30, to w myśl § 5 ust. 2 rozporządzenia organ postanowił określić ten parametr na zasadzie wyjątku jako 0,31. Pomimo lakonicznego uzasadnienia dla zastosowania wyjątku od reguły sposób ustalenia opisanego parametru nie budzi wątpliwości sądu. Następnie, odnosząc się do szerokości elewacji frontowej znajdującej się od strony frontu działki przypomnieć należy, że stosownie do § 6 ust. 1 rozporządzenia wyznacza się ją dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Organ przeanalizował ten parametr na 31 działkach i wskazał, że średnia wynosi ok. 16 m. Wobec tego ustalił ten parametr na poziomie 16 m z tolerancją do 20%, tj. 8 m z tolerancją do 20% na każdy budynek w zabudowie bliźniaczej. W tym zakresie organ nie uwzględnił wniosku inwestorów o ustalenie tego parametru na poziomie 21, 6 m, tj. po 10,8 m na każdy budynek w zabudowie bliźniaczej, tj. przy zastosowaniu § 6 ust. 2 rozporządzenia. Oczywiście, nie jest to działanie sprzeczne z prawem, jakkolwiek biorąc po uwagę sposób ustalenia wyżej opisanego parametru wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, przy wykorzystaniu regulacji wyjątkowej, może budzić pewne wątpliwości. Powyżej bowiem, organ nie wziął pod uwagę średniego parametru wszystkich analizowanych budynków, lecz średni parametr dla budynków w zabudowie bliźniaczej. W związku z tym zasadne jest pytanie, dlaczego w przypadku parametru szerokości elewacji frontowej nie postąpił tak samo. Tym bardziej, że gdyby tak uczynił, to średnia tego parametru dla zabudowy bliźniaczej wynosi 22 m (po 11 m na budynek), co stanowiłoby wartość wyższą niż wnioskowana przez inwestorów. Przypomnieć zaś należy, że § 6 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy – podobnie jak powyżej w przypadku § 5 ust. 2. Dopuszczenie odstępstwa od jednego z parametrów z powołaniem na konkretny rodzaj zabudowy (bliźniaczej), zdaniem Sądu, wymaga od organu wyjaśnienia, dlaczego organ nie skorzystał z takiej możliwości w odniesieniu do kolejnego parametru, zwłaszcza gdy strona konsekwentnie domaga się zastosowania rzeczonego wyjątku, a to ze względu na zasadę zaufania do władzy publicznej. Nie przesądzając zatem w tym miejscu prawidłowości ustalenia w niniejszej sprawie parametru szerokości elewacji frontowej Sąd wskazuje na konieczność przeprowadzenia spójnej i konsekwentnej analizy urbanistycznej, bo tylko wówczas będzie ona spełniała warunki, wynikające z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Przechodząc do analizy kolejnego parametru, zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Natomiast w myśl ust. 4 tego paragrafu dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, jeżeli wynika to z analizy. Tymczasem w treści analizy urbanistycznej organ ograniczył się do stwierdzenia, że: "Na analizowanym obszarze budynki posiadają wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej od ok. 3 m do ok. 11 m", nie podając przy tym ile budynków wziął pod uwagę dokonując analizy, ani na jakich działkach są one położone. Fakt, że inwestorzy zawnioskowali o niższą wysokość niż maksymalna i taką właśnie ustalił organ nie może w takim przypadku zostać zweryfikowany. Następnie, jak wynika z § 8 rozporządzenia geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Jednocześnie w analizie urbanistycznej organ uzasadnił swoje stanowisko ogólnym stwierdzeniem: "Na analizowanym obszarze w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej i bliźniaczej dominują symetryczne dachy dwuspadowe o kącie nachylenia połaci dachowych ok. 20-45 stopni, skierowane główną kalenicą zarówno równolegle, jak i prostopadle do frontów działek". Przy tym organ nie wskazał, na których działkach znajdują się owe budynki i co to znaczy, że opisany rodzaj dachu dominuje. Podobnie, odnosząc się do wysokości kalenicy organ wskazał jedynie, że "na analizowanym obszarze budynki posiadają wysokość kalenicy od ok. 6 m do ok. 11 m", również nie wykazując które budynki mają jaką wysokość kalenicy. Sąd zauważa, że taki sposób formułowania wniosków w analizie na podstawie ogólnych twierdzeń – nie popartych odzwierciedlonym w aktach materiałem dowodowym – jest niekompletny i nie pozwala na zweryfikowanie ustaleń organów. Ponadto, nie znajduje odzwierciedlenia w przepisach prawa umieszczenie przez organ I instancji w pkt 3 ppkt 6 lit. d) decyzji rozstrzygnięcia w zakresie dopuszczenia lukarn (o maksymalnej sumarycznej szerokości do 30% szerokości elewacji frontowej każdego z budynków, przekrytych dachami dwuspadowymi o kątach jak dla połaci głównych) i okien połaciowych. Jakkolwiek rację mają organy administracji wskazując, że postanowienie to nie ma charakteru obowiązkowego, bowiem rozstrzyga o dopuszczalności zastosowania lukarn, to jednak, biorąc po uwagę, że jak już wskazano powyżej, postępowanie o ustalenie warunków zabudowy jest postępowaniem wnioskowym, to w konsekwencji - organ nie może w swoim rozstrzygnięciu wykraczać poza granice wniosku inwestora. Tymczasem ani z wniosku z 28 września 2020 r., ani z jego uzupełnienia z 15 stycznia 2021 r., ani z dalszych pism inwestorów nie wynika, aby zamiarem inwestorów było posadowienie dachu z lukarnami. Owszem, w uzupełnieniu wniosku z 15 stycznia 2021 r. inwestorzy rozszerzyli wniosek m.in. o "dach dwuspadowy z lukarnami", jednakże w piśmie z 27 stycznia 2021 r. wycofali ten wniosek. W konsekwencji, brak było podstaw do rozstrzygnięcia w tym zakresie, tym bardziej, że orzekanie o rodzaju doświetlenia budynków nie jest obowiązkowym elementem decyzji o warunkach zabudowy (na co wskazują przepisy § 4 – 8 rozporządzenia), to powoduje, że pkt 3 ppkt 6 lit. d) decyzji ustalony został z przekroczeniem przepisów prawa. Natomiast w zakresie pozostałych warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. sąd podziela niekwestionowane przez strony stanowisko organów, iż zostały one spełnione na gruncie niniejszej sprawy. Przedmiotowa nieruchomość posiada bowiem dostęp do drogi publicznej powiatowej – ul. W. poprzez drogę wewnętrzną ul. W. (zgodnie z art. 2 pkt 14 u.p.z.p.); istniejące uzbrojenie terenu (sieć energetyczna, sieć wodociągowa, sieć kanalizacyjna) jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; działka nr [..] nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze stosownie do art. 7 ust. 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1326) a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jednocześnie organ I instancji nie ocenił przesłanki wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p., bowiem rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne zapadło 23 kwietnia 2021 r. a przepis ten został dodany przez art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2021 r. o zmianie ustaw regulujących przygotowanie i realizację kluczowych inwestycji w zakresie strategicznej infrastruktury energetycznej (Dz.U. z 2021 r., poz. 922), zmieniającej u.p.z.p. z dniem 27 maja 2021 r. Jednakże organ odwoławczy, który wydał swoją decyzję 3 września 2021 r., a więc w momencie obowiązywania powołanego przepisu, również nie uwzględnił jego treści, co stanowi o orzekaniu na nieaktualnym stanie prawnym. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 3 września 2021 r., o czym orzekł w pkt 1 sentencji. W pkt 2, na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a., Sąd zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego zwrot kosztów postępowania solidarnie na rzecz skarżących M. W.-Z. i G.Z. w kwocie 997 złotych, na które składa się zwrot wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 złotych, wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 złotych (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych) oraz zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych. W pkt 3, na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a., Sąd zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącego L. S., na które składa się zwrot wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 złotych. Orzekając ponownie, organ odwoławczy uzupełni analizę urbanistyczną w sposób, który będzie wskazywał na objęcie analizą wszystkich działek zabudowanych, znajdujących się w obszarze analizowanym. Następnie w odniesieniu do tych wszystkich działek ustali ich parametry zabudowy, wymagane przepisami rozporządzenia oraz skonfrontuje je z wnioskiem inwestycyjnym, uzasadniając ewentualne odstępstwa od zasad, wynikających z przepisów rozporządzenia. W oparciu o spójna i zupełną analizę urbanistyczną organ orzeknie o warunkach zabudowy z wniosku skarżących, uwzględniając ocenę prawną, wynikającą wprost z niniejszego uzasadnienia.