II SA/Gd 673/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska, Sędziowie Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.), Sędzia WSA Janina Guść, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz, po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odroczenia rozbiórki i zezwolenia na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego oddala skargę. W. Z. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 lipca 2013 r. w przedmiocie odmowy odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki i czasowego użytkowania obiektu budowlanego pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z dnia 10 kwietnia 2013 r. W. Z. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o udzielenie pozwolenia na tymczasowe użytkowanie domku rekreacyjnego położonego w miejscowości W. na działce nr [...]. We wniosku zawarto również prośbę o odroczenie nakazu rozbiórki do czasu dekapitalizacji obiektu, względnie o jej odroczenie do 2023 r. Na skutek powyższego wniosku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 19 kwietnia 2013 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie odroczenia terminu rozbiórki i czasowego użytkowania obiektu budowlanego pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej. Decyzją z dnia 18 czerwca 2013 r., wydaną m. in. na podstawie art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w zw. z art. 103 ust. 2 oraz art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wnioskodawcy odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki i nie zezwolił na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej o konstrukcji drewnianej, z poddaszem użytkowym, dachem dwuspadowym wraz z zadaszonym tarasem, zlokalizowanego na terenie działki nr [...], położonej w W. gmina K. W uzasadnieniu organ nadzoru budowlanego wskazał, że decyzją ostateczną z dnia 4 listopada 2010 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 października 2010 r. nakazującą W. Z. rozbiórkę parterowego obiektu budowlanego o funkcji rekreacyjnej, nietrwale związanego z gruntem, o konstrukcji drewnianej z poddaszem użytkowym i zadaszonym tarasem o wymiarach 6m x 5,07m + 1,3m x 2,9m, stanowiącą całość konstrukcyjną i funkcjonalną, wybudowanego na działce nr [...] w miejscowości W. gmina K., bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę w oparciu o przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2011 roku sygn. akt II SA/Gd 918/10 oddalił skargę strony na wskazaną powyżej decyzję. W dalszej kolejności, wskazując na treść przepisu art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., Inspektor wskazał, że ponoszona we wniosku kwestia odroczenia terminu rozbiórki na okres do 2023 jest nieuzasadniona, gdyż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające celowość czasowego wykorzystania obiektu budowlanego ze względów społecznych i gospodarczych. Przedmiotowy obiekt nie służy bowiem zaspokojeniu podstawowych potrzeb jakim jest mieszkanie, lecz służy do celów rekreacyjnych (wypoczynku), które nie są potrzebami podstawowymi i niezbędnymi. Obiekt jest użytkowany przez wnioskodawcę od 24 lat, pomimo prawomocnej decyzji nakazującej rozbiórkę. Będący przedmiotem postępowania obiekt budowlany zlokalizowany jest w skupisku wybudowanych między innymi w warunkach samowoli budowlanej obiektów, w tym pełniących funkcję rekreacji indywidualnej. Dla obiektów tych prowadzone były postępowania administracyjne zakończone między innymi decyzjami nakazującymi ich rozbiórkę. Podkreślono, że dla obiektów budowlanych wybudowanych w warunkach samowoli budowlanej w tym rejonie nie wydano żadnej decyzji o odroczeniu wykonania rozbiórki i czasowego ich wykorzystania. Stworzenie takiego precedensu w ocenie organu jest społecznie nieuzasadnione i spowoduje nierówne traktowanie obywateli. Końcowo zwrócono uwagę, że złożony przez stronę wniosek o zmianę studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. odnośnie zmiany przeznaczenia działki nr [...] pod rekreację został zaopiniowany negatywnie. W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia W. Z. wskazał, że sporny obiekt budowlany został wybudowany w sierpniu 1989 r., zaś decyzja o jego rozbiórce została wydana po 21 latach od wybudowania. Od 1989 r. wnioskodawca płaci podatek od przedmiotowej nieruchomości. Domek znajduje się dużej odległości od jeziora, przez co nie zagraża degradacji naturalnego środowiska; jest zelektryfikowany (linia energetyczna została przeprowadzona na koszt Gminy w 2011 r.) a ścieki odprowadzane są do szamba wybudowanego w 2003 r. W. Z. wyjaśnił, że na terenie działki nr [...] w W. przynajmniej trzy budynki mają pozwolenie na tymczasowe użytkowanie. Pozwolenia zostały wydane przez różne instytucje, nie zawsze do tego uprawnione, tym samym powoływanie się przez organ na zasadę równości jest w jego ocenie chybione. Inspektor rozpoznając wniosek powinien wziąć pod uwagę względy społeczno - gospodarcze: stojący od 24 lat domek letniskowy wpisał się krajobraz, lokalną społeczność oraz świadomość. Końcowo wskazał, że stan zdrowia nie pozwala mu na samodzielną rozbiórkę domu, zaś warunki finansowe nie pozwalają mu na wynajęcie ekipy rozbiórkowej. W dodatkowym piśmie z dnia 5 lipca 2013 r., stanowiącym uzupełnienie odwołania, W. Z. wskazał, że zostało wyłożone do wglądu nowe studium do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, do którego do dnia 31 sierpnia 2013 r. można składać uwagi i wnioski, z którego to prawa skorzystał. Decyzją z dnia 22 lipca 2013 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, nie znajdując podstaw prawnych do jej zmiany lub uchylenia. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazując, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki wynikające z art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. Skoro bowiem przedmiotowy obiekt, pełniący funkcję rekreacji indywidualnej, nie służy do zaspokajania innych - podstawowych potrzeb (mieszkaniowych, ekonomicznych), to za jego utrzymaniem nie przemawiają ani względy społeczne, ani gospodarcze. Pozostawienie samowolnie wybudowanego obiektu, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, w sąsiedztwie nieruchomości, co do których wydano również nakaz rozbiórki, spowodowałoby naruszenie przepisu art. 8 K.p.a. Organ podzielił stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 kwietnia 2013 roku sygn. akt II SA/Gd 918/10 wskazując, że podnoszone przez stronę okoliczności, m.in. takie jak pociągnięcie linii energetycznej, wybudowanie szamba, uiszczanie podatku od nieruchomości - w warunkach samowoli budowlanej - nie mają znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Odroczenie wykonania terminu rozbiórki oznacza tylko i wyłącznie przesunięcie w czasie obowiązku wykonania nakazu wynikającego z decyzji ostatecznej, nie powoduje natomiast uchylenia tego nakazu. Przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych ukształtowane na gruncie wskazanego powyżej przepisu, organ odwoławczy wyjaśnił, że odroczenie wykonania przymusowej rozbiórki nie powoduje uchylenia nakazu rozbiórki, lecz wyłącznie przesunięcie w czasie obowiązku jej wykonania. Zmiana w tym czasie przeznaczenia nieruchomości, na której znajduje się obiekt budowlany, nie prowadzi do legalizacji samowoli budowlanej, dlatego też ubieganie się przez skarżącego o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie uzasadnia samo w sobie odroczenia terminu przymusowej rozbiórki obiektu zlokalizowanego na tej działce. Wzniesienie obiektu w warunkach samowoli budowlanej zawsze odbywa się na ryzyko inwestora, który powinien liczyć się z ewentualnością rozstrzygnięcia sprzecznego z jego interesami. Ponadto badanie legalności zaskarżonej decyzji i rozstrzyganie spraw odbywa się według stanu prawnego obowiązującego w dniu orzekania, dlatego fakt, że aktualnie można składać wnioski do wyłożonego do wglądu nowego studium uwarunkowań i kierunków miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] w W. gmina K. nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie, tym bardziej, że odroczenie terminu rozbiórki nie jest przecież równoznaczne z legalizacją obiektu. Obowiązek rozbiórki wynika z decyzji ostatecznej z dnia 4 października 2010 r. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymanej wyrokiem WSA sygn. akt II SA/Gd 918/10 z dnia 21 kwietnia 2011 roku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku W. Z. podtrzymał argumentację podniesioną w odwołaniu wskazując dodatkowo, że stadium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu, na której znajduje się działka nr [...] zostało uchwalone. Podniósł ponadto, że Urząd Gminy w piśmie z dnia 5 czerwca 2013 r. wyjaśnił, że właścicielka działki [...] położonej w W. wystąpiła wnioskiem z dnia 30 września 2010 r. o przekwalifikowanie w/wym. działki na działkę rekreacyjną, jednakże do czasu podjęcia uchwał w zakresie przystąpienia do dokonania zmian w obowiązujących na terenie Gminy K. poszczególnych miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, wszelkie wnioski dotyczące zmian w tych planach, kierowane do Rady Gminy nie będą rozpatrywane. Właścicielka działki nr [...] w dniu 7 marca 2011 r. złożyła ponownie wniosek o zmianę przeznaczenia działki na rekreację, który Gmina K. zaopiniowała negatywnie w dniu 5 grudnia 2011 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa powyżej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi przesłankami sąd nie uwzględnił skargi, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Niniejsze postępowanie administracyjne wszczęte zostało na wniosek W. Z. o odroczenie terminu rozbiórki i zezwolenie na czasowe użytkowanie obiektu budowlanego pełniącego funkcję letniskową, usytuowanego na działce nr [...] w W., gmina K., do czasu dekapitalizacji obiektu, względnie o odroczenie do 2023 roku. Organy nadzoru budowlanego prawidłowo ustaliły, że prawomocną i ostateczną decyzją z dnia 4 listopada 2010 r., podjętą na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229, ze zm.), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał W. Z. rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów obu instancji przy rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku skarżącego stanowił przepis art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Zastosowanie tego przepisu, mimo zmiany stanu prawnego, podlega aprobacie z następujących przyczyn: zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy nie stosuje się przepisu art. 48 ustawy. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 26 listopada 2001 r., sygn. akt OPS 4/01 (ONSA z 2002 r., nr 2, poz. 58) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że do obiektu budowlanego, którego budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. i którego przymusową rozbiórkę nakazano decyzją administracyjną wydaną po dniu 1 stycznia 1995 r., na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i art. 54 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 Prawo budowlanego z 1994 r., może mieć zastosowanie przepis art. 39 powołanej ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest zatem decyzja o odmowie odroczenia wykonania rozbiórki i odmowie zezwolenia na czasowe użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, znajdującego się na działce o numerze ewidencyjnym [...] w W. Stosownie do treści art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. "jeżeli względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, co do którego wydany został nakaz przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1, lub w wypadku, o którym mowa w art. 38 ust. 2, właściwy terenowy organ administracji państwowej może odroczyć wykonanie przymusowej rozbiórki na oznaczony czas i zezwolić na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego w sposób określony w decyzji". W przytoczonym przepisie ustawodawca użył sformułowania "może odroczyć" (wykonanie przymusowej rozbiórki), co wskazuje niewątpliwie na uznaniowy charakter podejmowanego w tej sprawie rozstrzygnięcia. Organ rozstrzygający sprawę zobowiązany jest do dokładnego zbadania, czy w danej sprawie zaistniały względy społeczne lub gospodarcze przemawiające za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego. Pojęcia te mają charakter niedookreślony, zatem organ jest zobowiązany do każdorazowego ich interpretowania, uwzględniając okoliczności konkretnej sprawy. Zdaniem sądu, organ odwoławczy nadzoru budowlanego rozpatrując niniejszą sprawę obowiązkowi temu nie uchybił. Trafnie i przekonywająco wywiódł organ, że względy społeczne nie przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu, który ma być rozebrany. Podkreślono w szczególności niewątpliwie rekreacyjny charakter obiektu podlegającego rozbiórce. Podkreślić należy, że uznanie administracyjne nie pozwala na dowolność w załatwianiu sprawy, jednakże nie nakazuje również spełniania każdego żądania wnioskodawcy. W świetle ukształtowanego w doktrynie i akceptowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych sposobu interpretacji przepisów zbudowanych na zasadzie uznania administracyjnego, nawet stwierdzenie, że w sprawie występują okoliczności świadczące o spełnieniu określonych przepisami przesłanek może, ale nie musi prowadzić do wydania decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy, a prawem do podjęcia rozstrzygnięcia w tym zakresie dysponuje właściwy w sprawie organ administracji (por. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 17 lipca 2008 roku, sygn. akt II SA/Gd 206/07, oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 18 marca 2008 r., II SA/Ol 751/07 - dostępne na stronie internetowej https://cbois.nsa.gov.pl). Ponadto trzeba zwrócić uwagę, że przepis art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. ma zastosowanie tylko w wyjątkowych sytuacjach, zasługujących na szczególne uwzględnienie, o czym świadczą określone w nim przesłanki odroczenia wykonania rozbiórki, natury społecznej lub gospodarczej, świadczące o tym, że realizacja celu jakim jest porządek w dziedzinie budownictwa czasowo ustąpić musi wartościom bliżej przez ustawodawcę niesprecyzowanym, ale które muszą być na tyle doniosłe i wyjątkowe, aby nie przekreślały celów nadrzędnych wynikających z konstrukcji przepisów dotyczących eliminacji samowoli budowlanych. W wyroku z dnia 10 kwietnia 2003 r., sygn. akt IV SA 2603/01, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż "treść art. 39 wskazuje, że odroczenie orzeczonej przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego może być dokonane w przypadkach szczególnie uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi", np. gdy rozbiórka dotyczy domu, który jest jedynym miejscem zamieszkania rodziny (por. także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 18 marca 2008 r., II SA/Ol 751/07, oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 206/07, dostępne na stronie internetowej https://cbois.nsa.gov.pl). Takie zaś okoliczności w niniejszej sprawie nie wystąpiły. W ocenie Sądu - zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, odmawiającą odroczenia terminu rozbiórki obiektu budowlanego pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej nie narusza powołanego przepisu art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. Organy obu instancji zasadnie uznały bowiem, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi jedyna przesłanka zastosowania tego przepisu (odroczenia rozbiórki), którą jest ustalenie, że względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością dalszego czasowego wykorzystania obiektu. Względy te muszą być przy tym oceniane według aktualnego stanu faktycznego sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 1988 r., SA/Lu 151/88, ONSA 1988, nr 2, poz. 72). Również sam skarżący nie przywołuje żadnych istotnych względów społecznych i gospodarczych, które miałyby przemawiać za wadliwością oceny dokonanej przez organ drugiej instancji. Zarówno bowiem okoliczność uiszczania podatku od nieruchomości, wybudowanie szamba, pociągnięcie linii energetycznej nie stanowią okoliczności uzasadniającej zaistnienie względów społecznych i gospodarczych. Również podniesiony zarzut dotyczący nieuregulowanej sytuacji 3 budynków posadowionych na tej działce nie mogło mieć wpływu na pozytywne rozpoznanie wniosku. Z odwołania, jak i ze skargi nie wynika, że w odniesieniu do tych obiektów budowlanych wydano decyzje o odroczeniu rozbiórki, a jedynie że nie toczyło się wobec nich postępowanie rozbiórkowe. Tym samym sytuacja prawna posiadaczy wspomnianych obiektów budowlanych może być zgoła odmienna od sytuacji skarżącego. Kontrolowane postępowanie administracyjne opiera się na przesłankach wskazanych w art. 39 ustawy i nie może doprowadzić do weryfikacji ostatecznej decyzji o rozbiórce podjętej na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy. Kognicja wojewódzkiego sądu administracyjnego, kontrolującego legalność aktu administracyjnego, nie obejmuje merytorycznego rozstrzygnięcia polegającego na odroczeniu terminu rozbiórki. Rozpoznając przedmiotowy wniosek organy prawidłowo wzięły pod uwagę aktualny stan faktyczny sprawy, zasadnie koncentrując się na charakterze obiektu budowlanego, który ma być rozebrany, uznając, że jego funkcja nie przemawia za odroczeniem rozbiórki. Podkreśliły, że jest to domek letniskowy i z tego względu, skoro nie służy do zaspokajania podstawowych potrzeb (mieszkaniowych, ekonomicznych) wnioskodawców, za jego utrzymaniem nie przemawiają ani względy społeczne, ani gospodarcze. Bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, czy w przyszłości zostanie uchwalony plan miejscowy, który będzie przewidywał dla terenu obejmującego działkę, na której znajduje się obiekt budowlany skarżącego przeznaczenie na cele rekreacyjne. Wyjaśnić trzeba, że odroczenie przymusowej rozbiórki ma tylko na celu umożliwienie właścicielowi obiektu dalszego użytkowania obiektu przez czas wyraźnie w decyzji określony, nie może natomiast unicestwiać skutków ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę. Odroczenie terminu wykonania rozbiórki oznacza tylko i wyłącznie przesunięcie w czasie obowiązku wykonania nakazu wynikającego z decyzji ostatecznej, nie powoduje natomiast uchylenia tego nakazu. Ewentualne uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w nieokreślonej przyszłości i o bliżej nieznanej treści nie może uzasadniać odroczenia terminu wykonania rozbiórki, podobnie jak jego brak na danym terenie (tak samo w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 837/08). Ponadto odroczenie przymusowej rozbiórki ma tylko na celu umożliwienie inwestorowi dalszego użytkowania obiektu przez czas wyraźnie w decyzji określony i uzasadniony względami społecznymi lub gospodarczymi, nie może natomiast unicestwiać skutków ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę, a więc uchylenia tego nakazu (także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 110/08, Legalis). Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1322/08 (Legalis) wyraził pogląd, że odroczenie wykonania przymusowej rozbiórki nie powoduje uchylenia nakazu rozbiórki, lecz wyłącznie przesunięcie w czasie obowiązku jego wykonania. Zmiana w tym czasie przeznaczenia nieruchomości, na której znajduje się obiekt budowlany, nie prowadzi natomiast do legalizacji samowoli budowlanej, dlatego też ubieganie się przez skarżącego o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie uzasadnia samo w sobie odroczenia terminu przymusowej rozbiórki obiektu zlokalizowanego na jego działce. Zdaniem sądu w rozpoznawanej sprawie organy administracji prawidłowo przeprowadziły postępowanie mające na celu ustalenie okoliczności wskazanych w przepisie art. 39 ustawy. Postępowanie to przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W wyniku tego postępowania prawidłowo ustalony został stan faktyczny sprawy i wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności sprawy. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ w sposób wyczerpujący i jasny wyjaśnił swoje stanowisko oraz przesłanki, którymi się kierował. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarga W. Z. nie jest zasadna, gdyż rozstrzygając sprawę dotyczącą odroczenia wykonania rozbiórki organ drugiej instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, wobec czego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.