II SA/Gd 679/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi K. P., F. P., I. P. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 15 kwietnia 2024 r., nr WI-I.7840.1.9.2024.KW w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu wraz z projektem architektoniczno-budowlanym i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. K. P., F. P. i I. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 15 kwietnia 2024 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Kartuskiego z dnia 21 grudnia 2023 r. o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu wraz z projektem architektoniczno-budowlanym i udzieleniu pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym i prawnym: Starosta Kartuski decyzją z dnia 18 lutego 2021 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. K. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego – kurnika dla brojlerów kurzych do 101,7 DJP z częścią mieszkalną, dwóch silosów paszowych i szczelnego zbiornika na ścieki sanitarne w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej na działce nr [...] obręb B. W ocenie Starosty, dokumentacja projektowa złożona i uzupełniona przez inwestora spełniała wymogi określone w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Wojewoda Pomorski rozpoznając odwołanie K. P., F. P. i I. P. decyzją z dnia 29 lipca 2021 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Kartuskiego z dnia 18 lutego 2021 r. Zdaniem Wojewody, planowana inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy oraz decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach i spełnia wymagania zawarte w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy zauważył, że Starosta Kartuski pismem z dnia 2 lutego 2021 r. zawiadomił strony postępowania o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, które doręczono stronom. Organ I instancji naruszył co prawda art. 40 § 1 k.p.a. poprzez doręczenie decyzji skarżącym pomimo faktu, że skarżący są reprezentowani przez pełnomocnika, jednak uchybienie to nie miało, zdaniem Wojewody, istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż skarżący w terminie złożyli odwołanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku rozpoznając skargę K. P., F. P. i I. P. wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2022 r. w sprawie o sygnaturze akt II SA/Gd 590/21 uchylił decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 29 lipca 2021 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Kartuskiego z dnia 18 lutego 2021 r. W pierwszej kolejności Sąd wskazał, że to wniosek inwestora z 25 września 2020 r., sprecyzowany pismem z 19 października 2020 r., określał przedmiot jego żądania, w tym rozwiązania projektowe i charakterystyczne parametry inwestycji, wśród których istotna jest wielkość obsady inwentarza wyrażona w DJP, wpływająca na skalę inwestycji i przesądzająca o niezbędnych rozwiązaniach minimalizujących oddziaływanie, a organ orzekający był tym żądaniem związany. Wobec tego zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego kurnika o obsadzie 101,7 DJP, podczas gdy inwestor wnioskował o obsadę inwentarza 95,2 DJP, jest niezgodne z wnioskiem inwestora i stanowi rażące naruszenie art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego oraz pozostałych przepisów Rozdziału 4 Prawa budowlanego. W tych okolicznościach stwierdzenie zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy należało uznać za przedwczesne, ponieważ wniosek inwestora zmierzał w istocie do realizacji inwestycji sprzecznej z udzielonymi warunkami zabudowy. Zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego kurnika o obsadzie brojlerów kurzych w ilości 101,7 DJP organ nie mógł we własnym zakresie sanować niezgodności charakterystycznych parametrów inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, ale powinien był skorzystać z dyspozycji art. 79a § 1 k.p.a. i informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, wskazać inwestorowi przesłanki zależne od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Sąd zauważył także, że żaden z organów nie wyjaśnił, dlaczego inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy, a także z wymaganiami ochrony środowiska, w tym z decyzją środowiskową, ani nie odniósł się do bardzo konkretnych zarzutów sformułowanych przez skarżących w piśmie z 7 maja 2021 r. oraz w załączonej do niego opinii obejmującej analizę nieprawidłowości dostrzeżonych w projekcie budowlanym przedłożonym przez inwestora. W decyzji środowiskowej w zakresie wymagań dotyczących ochrony środowiska niezbędnych do uwzględnienia w dokumentacji budowlanej, w szczególności w projekcie budowlanym wskazano, że projekt budowlany powinien zakładać rozwiązania techniczne, technologiczne i organizacyjne minimalizujące oddziaływanie na środowisko, w szczególności w fazie budowy i eksploatacji. Rozpoznając wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji organy powinny były dokonać kompleksowej oceny przyjętych przez inwestora rozwiązań projektowych pod kątem zapewnienia rozwiązań minimalizujących oddziaływanie na środowisko i ich zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, w tym z przepisami z zakresu warunków technicznych budynków, ochrony przyrody, prawa wodnego. Sąd podzielił też stanowisko skarżących odnośnie potrzeby zweryfikowania rozwiązań projektowych w zakresie odprowadzania wód opadowych, której dokonać należało w świetle § 28 i § 126 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Obowiązkiem organów było również wyjaśnienie prawidłowości przewidzianego sposobu zagospodarowania obornika kurzego. Zdaniem Sądu decyzja środowiskowa nie pozbawiła organu architektoniczno – budowlanego kompetencji do zbadania zgodności przyjętych w projekcie rozwiązań z wymogami ochrony środowiska, tym bardziej, że decyzja ta w zakresie rozwiązań minimalizujących oddziaływanie na środowisko pozostawiła dowolność inwestorowi, której granice wyznacza obowiązujące prawo. Organy nie wykonały swoich obowiązków poprzez niewskazanie w projekcie sposobu przechowywania i zagospodarowania obornika przez okres, w którym nie jest możliwe jego rolnicze wykorzystanie oraz brak przedstawienia przez inwestora sposobu zagospodarowania obornika powstającego w związku z planowaną działalnością na gruntach, do których przysługuje mu tytuł prawny i na gruntach należących do innych rolników. Organy nie zweryfikowały również projektu budowlanego w świetle wymogów uchwały Nr 147/VII/11 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego Dz.Urz.Woj.Pom. z 2011 r., nr 66, poz. 1462). W § 3 pkt 5 uchwały zakazano na terenie Parku wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych. Tymczasem z projektu budowlanego wynika, że "ze względu na różnicę terenu pod inwestycję teren podlega niwelacji. Projektuje się nasypy i wykopy o max. wysokości 2 m – według rysunku projektu zagospodarowania działki" (s. 59 projektu). Różnice poziomów oraz projektowane skarpy potwierdza projekt zagospodarowania działki. Ze względu na położenie obszaru inwestycji na terenie [...] Parku Krajobrazowego wymogi ochrony walorów przyrodniczych unormowane uchwałą powinny zostać uwzględnione w projekcie budowlanym, a jakiekolwiek wątpliwości w zakresie zgodności przyjętych rozwiązań z wymogami ochrony Parku muszą zostać wyjaśnione. Natomiast dla oceny zgodności projektu budowlanego z wymogami ochrony środowiska oraz kompletności złożonego wniosku o pozwolenie na budowę bez wpływu pozostaje kwestia uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew, albowiem zezwolenie takie nie jest rodzajem dokumentu, określonego w art. 32 ust. 1 pkt 2 oraz w art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Ponadto brak jest przepisów szczególnych, które definiowałyby taki obowiązek w kontekście wycięcia drzew. Nie jest takim przepisem art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Sąd zaznaczył, że rozpoznając ponownie wniosek inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę, w szczególności organ I instancji doprecyzuje wniosek inwestora w zakresie zamierzonej obsady broilerów kurzych i rozpozna go w kształcie nadanym ostatecznie przez inwestora, przeprowadzając szczegółową weryfikację wszystkich przesłanek udzielenia pozwolenia na budowę z uwzględnieniem stanowiska skarżących wyrażonego w piśmie uzupełniającym odwołanie z 7 maja 2021 r. i załączonej opinii. Starosta Kartuski ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia 21 grudnia 2023 r. udzielił J. K. pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku inwentarskiego - kurnika dla brojlerów kurzych w ilości 101,7 DJP z częścią mieszkalną, dwóch silosów paszowych, szczelnego zbiornika na ścieki sanitarne w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej na działce nr [...] obręb B., gmina K. Organ, po przeanalizowaniu otrzymanej od inwestora poprawionej dokumentacji technicznej wyjaśnił, że na działce [...] w B. planuje się budowę budynku inwentarskiego o obsadzie 101,7 DJP - 25 425 sztuk brojlerów kurzych, a projekt zakłada rozwiązania techniczne, technologiczne i organizacyjne minimalizujące oddziaływanie na środowisko: - proces technologiczny prowadzony będzie w zamkniętym szczelnym budynku w technologii bezściekowej, co wyklucza zanieczyszczenie gleby oraz wód powierzchniowych i podziemnych; woda do produkcji i celów socjalnych będzie pobierana z wodociągu gminnego, a niewielkie ilości ścieków sanitarnych będą gromadzone w zbiorniku bezodpływowym i wywożone. Do pojenia drobiu zastosowane zostaną automatyczne poidła kropelkowe w celu ograniczenia zużycia i zapobiegania rozlewaniu wody; wody opadowe z powierzchni dachu budynku i z powierzchni utwardzonych będą odprowadzone powierzchniowo w granicy działki inwestora. Naturalnie występujący spadek terenu w kierunku wschodniej części działki gwarantuje spływ wód opadowych do terenów zielonych o znacznej powierzchni. Działka obsadzona będzie zielenią izolacyjną, co zabezpieczy teren sąsiadujący przed niekontrolowanym spływem wód opadowych z jej powierzchni, dodatkowo przy wjeździe na działkę zaprojektowano koryto odwadniające ze spadkiem w kierunku terenów zielonych. Nie ma możliwości zanieczyszczenia wód opadowych pomiotem, gdyż po zakończeniu cyklu produkcyjnego będzie on ładowany na przyczepy wewnątrz kurników, a teren przed kurnikiem po odjeździe ciągników będzie starannie sprzątany. zwłoki zwierząt do momentu wywiezienia z gospodarstwa przez uprawnionego odbiorcę magazynowane będą w zamrażarkach znajdujących się w pomieszczeniu nr 0.01 (pod schodami w piwnicy); granulowana pasza przeładowywana będzie z cystern samochodowych do zbiorników paszowych (silosów). Transport paszy do zbiorników odbywać się będzie przy pomocy podajników w rurach, co wyeliminuje kontakt paszy z powietrzem, a zatem ograniczy pylenie. Pasza będzie rozprowadzana mechanicznie do paszociągów; powstający w trakcie eksploatacji pomiot kurzy w łącznej ilości około 432,2 Mg/rok będzie wykorzystywany jako nawóz naturalny. Po zakończeniu każdego cyklu chowu będzie bezpośrednio oddawany odbiorcom/rolnikom na podstawie zawartej umowy zbycia (w porze zimowej) oraz częściowo wykorzystywany jako nawóz naturalny (w porze wiosenno-letniej oraz jesiennej) na własnych gruntach inwestora o pow. około 19,8 ha. W okresach zalania gleb wodą, przykrycia śniegiem, zamarznięcia do głębokości 30 cm oraz podczas intensywnych opadów deszczu przewiduje się przechowywanie pomiotu ze słomą na nieprzepuszczalnych płytach obornikowych u odbiorców-rolników. Ilość powstającego azotu w trakcie hodowli wyniesie około 10676 kg N/rok (wartość ta wyliczona została na str. 104 dokumentacji), z czego 3366 kg (ok. 136,3 t/rok) zostanie zagospodarowane w obrębie gospodarstwa inwestora. Naddatek w ilości 7310 kg N/rok (ok. 295,9 t/rok) będzie bezpośrednio oddawany odbiorcom/rolnikom na podstawie umowy zbycia. miejscem magazynowania odpadów powstających na etapie eksploatacji będzie istniejący budynek gospodarczy znajdujący się terenie działki [...] należącej do inwestora i tworzącej z działką inwestycyjną wspólne siedlisko rolne. Po zebraniu partii wysyłkowej o odpowiedniej wielkości odpady przekazywane będą odbiorcom posiadającym zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gospodarowania odpadami; emisja odorów i amoniaku ograniczona zostanie poprzez zastosowanie żywienia fazowego - komponowanie paszy w taki sposób, żeby zwierzęta mogły wykorzystywać maksymalną zawartość substancji pokarmowych w paszy przy jednoczesnym wydalaniu jak najmniejszej jej ilości; wnętrze obiektu po zakończonym cyklu produkcyjnym będzie opróżniane z brojlerów i dokładnie sprzątane "na sucho" przez usunięcie powstałego pomiotu i przekazanie go właściwym odbiorcom w celu rolniczego wykorzystania, następnie czyszczone parą wodną przy użyciu myjek wysokociśnieniowych bez użycia środków chemicznych i dezynfekowane przy użyciu zamgławiacza. Proces przeprowadzany będzie przez uprawniony podmiot, kurnik zostanie wyposażony w cichobieżne wentylatory, - źródłem ciepła w budynku będzie kocioł na paliwo stałe niskoemisyjne o mocy 250 kW, energia elektryczna na potrzeby kurnika będzie pochodziła z istniejącego przyłącza na warunkach określonych przez operatora sieci. - planowana inwestycja nie leży na terenie wymagającym specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk, znajduje się natomiast na terenie [...] Parku Krajobrazowego. W dokumentacji znajduje się uzgodnienie Pomorskiego Zespołu Parków Krajobrazowych w Słupsku Oddział Zespołu w Kartuzach nr 196/2020 z dnia 12.10.2020 roku oraz Pomorskiego Zespołu Parków Krajobrazowych w Słupsku Oddział Zespołu w Staniszewie nr 196/2020 z dnia 26.10.2023 roku z uwagą, że zaleca się przywrócenie rzeźby terenu, zgodnie z przedłożoną mapą do celów projektowych (opinia KPK nr 196/2020 z dnia 12.10.2020 roku). Widoczna na przedłożonym planie zagospodarowania terenu skarpa zostanie zniwelowana zgodnie z zaleceniem KPK. dojazd do drogi publicznej (dz. nr [...]) istniejącym zjazdem przez działkę nr [...] (własność inwestora) wyznaczoną drogą gospodarczą, zgodnie z uzgodnieniem z dnia 08.05.2019 r. załączonym do dokumentacji. W konsekwencji organ uznał, że eksploatacja planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje emisji nadmiernego hałasu, spalin, wibracji, wstrząsów, fal elektromagnetycznych, promieniowania, pyłów, gazów, natomiast emisja nieprzyjemnych zapachów związanych z funkcjonowaniem kurnika jest zjawiskiem normalnym na terenach wiejskich i nie może stanowić podstawy do odmowy zgody na jego realizację. Starosta podkreślił, że zbadał zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień i pozwoleń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane. Przyjęte rozwiązania techniczne i technologiczne nie odbiegają od standardów powszechnie stosowanych, a zamierzenie nie narusza interesów osób trzecich i nie powoduje pogorszenia warunków użytkowania nieruchomości sąsiednich. Zarówno obiekt, jak i gospodarstwo wnioskodawcy położone są w obszarze o charakterze wiejskim, zatem chów drobiu na terenie działki [...] w ilości zadeklarowanej przez inwestora jest zgodny z ustaleniami ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji z dnia 15 stycznia 2019 r. oraz ostatecznej decyzji Burmistrza Kartuz z dnia 10 września 2019 r. o warunkach zabudowy. Wojewoda Pomorski po rozpoznaniu odwołania K. P., F. P. i I. P. decyzją z 15 kwietnia 2024 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Kartuskiego z dnia 21 grudnia 2023 r. Zdaniem Wojewody projekt jest zgodny z ustaleniami decyzji Burmistrza Kartuz z dnia 10 września 2019 r. o warunkach zabudowy, a inwestor uzyskał decyzję Burmistrza Kartuz o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 15 stycznia 2019 r. dla przedsięwzięcia polegającego na budowie kurnika o obsadzie 38 350 stanowisk dla brojlerów kurzych (tj. 153 DJP), w tym części mieszkalnej dla osób obsługujących hodowlę drobiu oraz montażu 2 silosów. Pierwotny wniosek o ustalenie warunków zabudowy z dnia 21 stycznia 2019 r. dotyczył hodowli drobiu o wielkości 38.350 stanowisk, natomiast dnia 29 lipca 2019 r. zmieniono wniosek w tym zakresie na 25.425 stanowisk i taka ostatecznie wartość została ustalona w decyzji o warunkach zabudowy. W poprawionym projekcie na str. 102 podano, że planuje się obsadę 25.425 sztuk o łącznym współczynniku 101,7 DJP. Zgodnie z § 34 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz.U. z 2010 r., nr 56, poz. 344) kurczęta brojlery mogą być utrzymywane w kurniku, w którym maksymalne zagęszczenie wynosi 33 kg/m2. Przy deklarowanej końcowej wadze kurczaka 1,817 kg/szt. na m2 przypada zatem 18,16 kurczaków, w związku z czym maksymalna obsada dla powierzchni użytkowej 1400,62 m2 wyniesie 25.435,26 szt. Zatem zadeklarowana liczba 25.425 szt. kurczaków brojlerów jest mniejsza o 10 sztuk niż dopuszczalna liczba wynikająca z § 34 ww. rozporządzenia. Na str. 104 projektu zawarto obliczenia wykonane na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 czerwca 2018 r. w sprawie przyjęcia "Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu" (Dz.U. z 2018 poz. 1339). Wynika z nich, że przy hodowli 25.425 sztuk drobiu otrzyma się 432,2 t/rok obornika (25 425x0,017 t/rok) oraz 10.676 kg azotu (432,2 t/rok x 24,7 kg N/t). Produkcja azotu w czystym składniku w ciągu roku według ustawy z dnia 10 lipca 2007r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. z 2023 poz. 569) wyniesie 3366 kg (19,8 ha x 170 kg) dla gospodarstwa inwestora. Pozostała część, tj. 10 676-3366=7310 kg N/rok (ok. 295,9 t/rok obornika) będzie oddawana bezpośrednio rolnikom na podstawie umowy zbycia. Rozwiązanie takie w ocenie Wojewody zgodne jest z ustaleniami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odniesieniu do zarzutu skarżących, że w projekcie nie zawarto informacji na temat mechanizmu kontrolnego hamującego ewentualne przenawożenie gruntów rolnych pomiotem kurzym, planu awaryjnego w przypadku, gdy odbiór pomiotu nie będzie możliwy wyjaśniono, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzono, iż planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do zakładów o zwiększonym ani dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej w myśl rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie rodzajów i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych. Po zakończeniu każdego cyklu produkcyjnego pomiot kurzy składowany będzie na naczepach, którymi będzie wywożony poza obszar fermy. Organ podkreślił też, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podano, iż realizacja zamierzenia nie stwarza ryzyka nieosiągnięcia celów środowiskowych dla wód powierzchniowych i podziemnych, co potwierdza w swojej opinii z dnia 5 lutego 2018 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie. Także postanowieniem z dnia 10 grudnia 2018 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia, które ujęto w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zawarto również informację, że planowana inwestycja nie leży na terenie wymagającym specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną. Z uwagi na znaczną odległość (ok. 550 m) od najbliższego obszaru Natura 2000 - Uroczyska Pojezierza Kaszubskiego oraz zasięg oddziaływania zamierzenia, można wykluczyć jego wpływ na integralność obszarów Natura 2000 oraz stan zachowania przedmiotów ochrony w najbliższym OZW. Odnośnie zarzutu skarżących dotyczącego zagospodarowania wód opadowych wyjaśniono, że zarówno w decyzji o warunkach zabudowy, jak i w decyzji środowiskowej ustalono, iż odprowadzenie wód opadowych ma się odbywać w granicach terenu objętego inwestycją, a docelowo do sieci kanalizacji deszczowej. W opisie na str. 69 projektu podano, iż wody opadowe z połaci dachowych zostaną odprowadzone bezpośrednio na tereny zielone i utwardzone grunty rodzime w granicach działki inwestycyjnej. Woda opadowa z terenów zielonych oraz z terenów utwardzonych (ubity grunt rodzimy wzmocniony geokratą z częściową wymianą gruntu) bezpośrednio wchłaniana będzie przez grunt. Naturalny spadek terenu występuje w kierunku wschodnim, gdzie znajdują się lub są projektowane tereny zielone o znacznej powierzchni. Z przedstawionych obliczeń wynika, że całkowita ilość wody opadowej wyniesie 17,8 m3, a powierzchnia biologicznie czynna równa jest 7620 m2, co daje wysokość słupa wody ok. 2 mm/l m2. Ukształtowanie terenu pozwala przyjąć, że sąsiednie nieruchomości nie będą narażone na zalewanie wodami opadowymi. Od zachodu jest skarpa skierowana w stronę działki inwestycyjnej, a od południa istnieje niewielka skarpa o wysokości ok. 1 m nachylona w kierunku działki nr [...], będącej także własnością inwestora. Od wschodu teren jest częściowo płaski, a za nim znajduje się skarpa nachylona w kierunku działki inwestycyjnej. Od zachodu natomiast znajduje się powierzchnia biologicznie czynna, na której zostanie zniwelowana skarpa do stanu zgodnego z uzgodnieniem Kaszubskiego Parku Krajobrazowego. W projekcie zagospodarowania terenu skarpa na wschód od budynku inwentarskiego przeznaczona została do likwidacji, zgodnie z uzgodnieniem Kaszubskiego Parku Krajobrazowego z dnia 26 października 2023 r. Rozwiązania przyjęte w projekcie zagospodarowania terenu są zgodne przy tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności spełnione zostały wymogi dotyczące usytuowania budynków na działkach. Projektowana inwestycja nie narusza również wymogów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 stycznia 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2023 r. poz. 297). Zgodnie z § 13 rozporządzenia w celu odizolowania od przyległych terenów uciążliwej dla otoczenia inwestycji, w szczególności z uwagi na zapylenie, zapachy lub wydzielanie się substancji toksycznych, zaprojektowano pas zieleni średnio i wysokopiennej. K. P., F. P. i I. P. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 15 kwietnia 2024 r. zarzucili naruszenie: 1/ art. 7, 75 § 1 i 77 § 1 w zw. z art. 140 kpa oraz art. 136 § 1 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego pomimo przedłożenia przez skarżących opracowania sporządzonego przez specjalistę, przedstawiającego istotne mankamenty projektu budowlanego, a tym samym zaniechanie zweryfikowania, czy projekt budowlany przedłożony przez inwestora przewiduje wszelkie konieczne rozwiązania, w tym w szczególności, jakie znaczenie ma pominięcie w projekcie budowlanym: a/ mechanizmu zapewniającego swobodny spływ wód opadowych, zważywszy że z uwagi na powierzchnię dachu planowanego budynku (większa od powierzchni zabudowy), tereny utwardzone oraz silosy, nie będzie możliwości odprowadzania wód opadowych bezpośrednio do gruntu (jak to zakładał projekt budowlany), b/ mechanizmu kontrolnego hamującego ewentualne przenawożenie gruntów rolnych pomiotem kurzym pochodzącym z planowanego przedsięwzięcia, c/ planu awaryjnego w przypadku, gdy odbiór pomiotu nie będzie możliwy – brak alternatywnego sposobu na uniknięcie gromadzenia obornika kurzego, d/wycinki lub zabezpieczenia drzew znajdujących się w miejscu, gdzie ma być kurnik. 2/ art. 7, 77 § 1 i 80 w zw. z art. 140 kpa poprzez wybiórczą i dowolną ocenę dowodów polegającą w szczególności na nieusprawiedliwionym, całkowitym pominięciu dowodu w postaci opinii mgr. M. K., 3/ art. 107 § 3 kpa poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności dowodowi w postaci złożonego przez skarżących kontroperatu, a także brak wyjaśnienia przez organ, dlaczego inwestycja objęta projektem budowlanym jest w jego ocenie zgodna z decyzją o warunkach zabudowy, a także z wymaganiami ochrony środowiska, w tym z decyzją środowiskową. 4/ art. 34 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane (dalej jako: "pr. bud.") poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że projekt budowlany złożony przez inwestora spełnia wymagania określone tym przepisem, podczas gdy projekt ten nie wypełnia tych wymogów, w szczególności nie został spełniony wymóg z art. 34 ust. 3 pkt 2 lit. e dotyczący uwzględnienia rozwiązań materiałowych i technicznych mających wpływ na otoczenie, w tym środowisko. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Kartuskiego z dnia 21 grudnia 2023 r. Zdaniem skarżących organ II instancji nie zareagował na zestawienie mankamentów projektu budowlanego przedstawione w ramach kontroperatu załączonego przez skarżących do pisma z dnia 7 maja 2021 r. Pomimo przedłożenia dokumentu sporządzonego przez specjalistę, z którego wynikały poważne nieprawidłowości projektu budowlanego mogące wywołać katastrofalne skutki dla przyrody, organ II instancji nie podjął próby ich weryfikacji np. w drodze przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Skarżący podnieśli też, odnośnie do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 15 stycznia 2019 roku, że ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów jasno wynika, że planowane przedsięwzięcie na działce [...] stanowi funkcjonalną i organizacyjną kontynuację powierzchni przekształconej na działce [...] (obie działki należą do tego samego właściciela, przy czym bez znaczenia pozostaje okoliczność, że są to 2 odrębne działki). W związku z tym większość analiz przedstawionych w załącznikach do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, w tym wniesione uzupełnienia, są błędne, w szczególności błędami obarczone są bilans, obliczenia emisji i obszar oddziaływania przedsięwzięcia. Faktyczny obszar oddziaływania przedsięwzięcia jest bowiem znacznie większy, z uwagi na konieczność uwzględnienia również działki [...], tak więc przeprowadzone analizy w załącznikach do wniosku nie mogą być miarodajne dla oceny całej inwestycji. Skarżący stwierdzili też, że błędem było m.in. ograniczenie obszaru analiz przyrodniczych wokół przedsięwzięcia poniżej 100 m, gdyż z perspektywy ustawy jest to założenie nieprawidłowe. Wskazano również odnośnie do decyzji o warunkach zabudowy z 10.09.2019 r., że dotyczy ona budowy budynku na 101,7 DJP (pkt 1) oraz powierzchni przekształconej do 0,5 ha (pkt 4). Tymczasem powierzchnia przekształcona przedsięwzięcia, którego dotyczy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z 15.01.2019 r. jest większa, niż 0,5 ha, ma większy wskaźnik DJP (153) oraz nie uwzględnia użytku Br na dz. [...], a więc przedsięwzięcie nie jest tym samym przedsięwzięciem, którego dotyczy decyzja środowiskowa. Odnośnie do decyzji o pozwoleniu na budowę z 21 grudnia 2023 r. skarżący uznali, że przedłożony projekt zagospodarowania terenu jest niezgodny z pkt. 4 decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ powierzchnia przekształcona przedsięwzięcia jest większa, niż 0,5 ha. Użytek Br w obszarze dz. [...] jest powierzchnią przekształconą, a ponadto powierzchnią przekształconą jest obszar powierzchni zabudowy projektowanego budynku, ubity grunt rodzimy, istniejące i projektowane skarpy, obszar zajęty pod pojemniki na śmieci, szambo, projektowane instalacje, komunikacja, miejsca postojowe dla samochodów osobowych i ciężarowych, silosy, projektowana powierzchnia biologicznie czynna, czyli zieleń projektowana m.in. trawniki, drzewa, itp., co nie wynika z opisu technicznego projektu budowlanego ani z planu zagospodarowania terenu, dodatkowo obszar, jaki musi być zajęty przez sprzęt budowlany i zaplecze magazynowo - socjalne. Nadto do bilansu powierzchni przekształconej należałoby również doliczyć uż. Br dz. [...], choć i bez doliczenia tej powierzchni występuje przekroczenie powierzchni 0,5 ha. Skarżący podnieśli też, że Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 stycznia 2024 roku wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 384/23 uchylił decyzję odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza Kartuz z dnia 15 stycznia 2019 roku nr OŚ.6220.15.2017.NL stwierdzając, że została ona wydana z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. W pismach z dnia 1 października 2024 r. i 12 maja 2025 r. stanowisko w sprawie przedstawił uczestnik postępowania – inwestor J. K. wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga została oddalona. Sądowej kontroli w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 15 kwietnia 2024 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Kartuskiego z dnia 21 grudnia 2023 r. o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu wraz z projektem architektoniczno-budowlanym i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego – kurnika dla brojlerów kurzych do 101,7 DJP z częścią mieszkalną, dwóch silosów paszowych i szczelnego zbiornika na ścieki sanitarne w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej na działce nr [...] obręb B. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 682), zwanej dalej Prawem budowlanym. Zgodnie z art. 35 ust. 1, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wymaganiami ochrony środowiska, a także z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletność projektu w zakresie: wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń w wyżej określonym zakresie właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). Z kolei art. 35 ust. 4 cyt. ustawy stanowi, że w przypadku spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Co istotne, sprawa dotycząca projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji była już rozpatrywana przez tutejszy Sąd, który wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 590/21 uchylił decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 29 lipca 2021 r. nr WI-I.7840.3.63.2021.BG w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Kartuskiego z dnia 18 lutego 2021 r., nr B.6740.2272.2020.MW. W jednolitym orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że dla organu administracji ponownie rozpatrującego sprawę, jak też każdego innego organu orzekającego w danej sprawie, zawarty w orzeczeniu kasacyjnym pogląd dotyczący wyłożonych i zastosowanych przepisów, jak również ocena co do poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, jest wiążąca. Oznacza to, że skutki wydanego orzeczenia sądowego wykraczają poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, rzutując tak na ponownie prowadzone postępowanie administracyjne w danej sprawie, jak też na ewentualne postępowanie sądowoadministracyjne w razie ponownego zaskarżenia kolejnego rozstrzygnięcia ostatecznego (por.m.in. wyrok NSA z 10 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 541/14; z 2 września 2016 r., sygn. akt II OSK 2971/14). Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Powszechnie przyjmuje się, że od takiej oceny prawnej można odstąpić, np. gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować inne przepisy prawa, odmienne od wyjaśnionych w poprzednio wydanym wyroku (por. m.in. wyrok NSA z 3 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1311/07), lub gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia, zmienił się stan prawny (por.m.in. wyrok NSA z 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 342/05). Z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a., strona skarżąca nie może na dalszych etapach postępowania skutecznie zakwestionować przesądzonych już wcześniej przez sąd, a przedstawionych powyżej, kwestii. Nie chodzi przy tym o to, czy formułowane w skardze zarzuty są zasadne, czy też nie, lecz o to, że na danym etapie postępowania nie mogą już być skutecznie podnoszone. Uregulowania zawarte w art. 153 p.p.s.a. mają bowiem zapobiec sytuacji, w której określona kwestia byłaby odmiennie oceniana w kolejnych orzeczeniach sądu. W związku z powyższym Sąd skontrolował, czy organy administracyjne obu instancji zastosowały się do zaleceń i wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 590/21 stwierdzając, że obowiązek ten organy wykonały prawidłowo. W ocenie Sądu, ponownie przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie pozwoliło na wydanie decyzji o zatwierdzeniu przedłożonego projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę o treści objętej decyzją organu I instancji i zaakceptowanej przez organ odwoławczy. Uchybienia przepisom postępowania i przepisów Prawa budowlanego, które miały miejsce na poprzednim etapie postępowania, zostały bowiem wyeliminowane. Przede wszystkim przeprowadzona została analiza dokumentacji projektowej pod kątem zgodności z decyzją Burmistrza Kartuz z dnia 10 września 2019 r. nr U.6370.19.2019.MS/KH o warunkach zabudowy (dalej zwanej też "decyzją WZ") oraz z decyzją Burmistrza Kartuz z dnia 15 stycznia 2019 r. nr OŚ.6220.15.2017.NL o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia (zwanej dalej też "decyzją środowiskową"), czego w poprzednio wydanych decyzjach zabrakło. Odnośnie do kwestii zgodności dokumentacji projektowej z decyzją WZ, w wyroku z dnia 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 590/21, Sąd zwrócił uwagę, że organ udzielił pozwolenia na budowę dla budynku inwentarskiego – kurnika o obsadzie 101,7 DJP, w sytuacji, gdy projekt budowlany zakładał planowaną obsadę brojlerów kurzych w łącznej wielkości 95,2 DJP. Projekt w tym zakresie był niezgodny z decyzją WZ, która zakładała warunki dla budowy kurnika o obsadzie 101,7 DJP, niemniej jednak organ zatwierdzając projekt budowlany nie mógł we własnym zakresie sanować niezgodności charakterystycznych parametrów inwestycji z ustaleniami decyzji WZ. W ponownym postępowaniu inwestor został zobowiązany do doprowadzenia dokumentacji projektowej do zgodności z poprawionym wnioskiem odnośnie liczby hodowanych zwierząt, co też uczynił. W poprawionym projekcie na str. 102 podano, iż planuje się obsadę 25.425 sztuk o łącznym współczynniku 101,7 DJP, co jest w zgodzie z decyzją WZ. Organ zweryfikował podane parametry pod kątem § 34 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. z 2010 r., nr 56, poz. 344), zgodnie z którym kurczęta brojlery mogą być utrzymywane w kurniku, w którym maksymalne zagęszczenie obsady wynosi 33 kg/m2. Przy deklarowanej końcowej wadze kurczaka 1,817 kg/szt. na m2 przypada zatem 18,16 kurczaków, w związku z czym maksymalna obsada dla powierzchni użytkowej 1400,62 m2 wyniesie 25.435,26 szt. Zadeklarowana zatem liczba 25.425 szt. kurczaków brojlerów nie odbiega od maksymalnego zagęszczenia obsady w projektowanym obiekcie. Skarżący zarzucili brak zgodności projektu zagospodarowania terenu z punktem 4 decyzji WZ, dotyczącym ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu. Zgodnie z tym punktem, teren objęty decyzją znajduje się w granicach Kaszubskiego Parku Krajobrazowego, na terenie którego obowiązują zakazy i nakazy określone w uchwale nr 147/VII/11 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 27.04.2011 r. w sprawie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego (Dz.U.Woj.Pom. z 2011 r., Nr 66, poz. 1462 ze zm.). Powierzchnia przekształcona inwestycji będzie mniejsza niż 0,5ha. Skarżący zarzucili, że przez powierzchnię przekształconą rozumieć należy "powierzchnię zabudowy" w znaczeniu wynikającym z § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839). Zgodnie z tym przepisem, powierzchnia zabudowy oznacza powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia. Użytek Br w obszarze dz. [...] jest powierzchnią przekształconą, a ponadto powierzchnią przekształconą, zdaniem skarżących, jest obszar powierzchni zabudowy projektowanego budynku, ubity grunt rodzimy, istniejące i projektowane skarpy, obszar zajęty pod pojemniki na śmieci, szambo, projektowane instalacje, komunikacja, miejsca postojowe dla samochodów osobowych i ciężarowych, silosy, projektowana powierzchnia biologicznie czynna (czyli zieleń projektowana m.in. trawniki, drzewa, itp., co nie wynika z opisu technicznego projektu budowlanego ani z planu zagospodarowania terenu), dodatkowo obszar jaki musi być zajęty przez sprzęt budowlany (również w trakcie realizacji elementów projektowanych) i zaplecze magazynowo - socjalne itd. (np. ogrodzenie terenu budowy) w fazie realizacji. Nadto do bilansu powierzchni przekształconej należałoby również doliczyć użytek Br dz. [...], choć i bez doliczenia rzeczonej powierzchni występuje przekroczenie powierzchni 0,5 ha. Powyższe oznacza, że zaskarżona decyzja jest wprost sprzeczna z decyzją o warunkach zabudowy. Odnosząc się do powyższego zarzutu wskazać należy, że po pierwsze, zapis decyzji WZ, że powierzchnia przekształcona inwestycji będzie mniejsza niż 0,5 ha, skarżący kwestionowali już w odwołaniu od decyzji WZ. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku w decyzji z dnia 3 lutego 2020 r. nr SKO Gd/4924/19 utrzymując w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie warunków zabudowy, odniosło się do powyższego zarzutu, wskazując, że powierzchnia działki na której zlokalizowany ma być analizowany obiekt ma powierzchnię około 1 ha, uwzględniając wskaźnik dotyczący powierzchni biologicznie czynnej (nie mniejszy niż 55%) uznano, że przytoczony parametr jest właściwy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 3 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 333/20 oddalił skargę na powyższą decyzję, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 czerwca 2022 r. sygn. akt II OSK 1104/21 oddalił skargę kasacyjną. W tej sytuacji zarzut skarżących, że do powierzchni przekształconej w rozumieniu decyzji WZ zaliczyć należy też powierzchnię biologicznie czynną, nie może zostać uwzględniony. Po drugie, zarzut ten nie ma wpływu na wynik sprawy. Powierzchnia zabudowy (ustalona z uwzględnieniem § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia środowiskowego, czyli jako powierzchnia terenu zajęta przez obiekty budowlane oraz pozostała powierzchnia przeznaczona do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia), jest tym, co kwalifikuje to przedsięwzięcie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tej sprawie zaś przedsięwzięcie zostało już uznane za potencjalnie znacząco oddziałujące na środowisko, choć nie ze względu na powierzchnię zabudowy, lecz ze względu na liczbę DJP (tj. na podstawie § 3 ust. 1 pkt 103b rozporządzenia środowiskowego), w związku z czym wydana została dla niego decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Przeanalizowano również projekt budowlany pod kątem zgodności z pozostałymi warunkami wynikającymi z decyzji WZ, czemu dano wyraz na str. 3-4 decyzji Wojewody. Zarzutów w tym zakresie strona nie podnosiła, również Sąd nie znalazł podstaw aby ocenę tę zakwestionować. Odnośnie do o kwestii zgodności dokumentacji projektowej z decyzją środowiskową, skarżący powołali się na wyrok tutejszego Sądu z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 384/23 uchylający decyzję odmawiającą (w trybie wznowienia postępowania) uchylenia ww. ostatecznej decyzji środowiskowej. W ich ocenie uzasadnienie wyroku jednoznacznie wskazuje, że raport, na podstawie którego wydano decyzję środowiskową, może zawierać liczne braki, które powinny zostać wyjaśnione. Słusznie jednak Wojewoda stwierdził, że na dzień wydawania zaskarżonej decyzji, decyzja środowiskowa jest ostateczna, pozostaje w obrocie prawnym, nie została zaskarżona ani uchylona bądź też zmieniona. Na podstawie art. 16 § 1 k.p.a. ostateczne decyzje organów administracji publicznej korzystają z domniemania legalności. W ramach postępowania o zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu wraz z projektem architektoniczno-budowlanym i udzielenie pozwolenia na budowę, organ nie ma kompetencji do podważania ustaleń zawartych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i samodzielnego badania środowiskowych uwarunkowań pozwalających na realizację przedsięwzięcia i wyprowadzania wniosków odmiennych od tych, które zaprezentował organ kompetentny do wydania decyzji środowiskowej. Dopóki zatem w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja środowiskowa, dopóty organ prowadzący postępowanie w sprawie dalszych etapów inwestycyjnych jest zobowiązany do jej uwzględnienia (a tym samym do respektowania zapisów w niej zawartych) przy wydawaniu swojej decyzji. W tej sytuacji organy prawidłowo dokonały oceny zgodności planowanej inwestycji z tą właśnie decyzją. Jeżeli natomiast decyzja środowiskowa zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, do rozważenia będzie kwestia wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Słusznie stwierdził Wojewoda, że aktualnie nie ma podstaw do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę z powodu wyroku WSA w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 384/23, jak też toczącego się postępowania wznowieniowego w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W wyroku z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 590/21, Sąd negatywnie ocenił fakt, że organ poprzednio rozpatrując sprawę nie odniósł do argumentów skarżących sformułowanych w piśmie z 7 maja 2021 r., w oparciu o opinię sporządzoną przez M. K. Sąd wskazał, że "O ile oceny sprecyzowane w tej opinii nie mogły podważyć ustaleń zawartych w wiążącej decyzji środowiskowej, o tyle wskazane w nim kwestie, będące wyrazem stanowiska skarżących powinny zostać wyjaśnione w kontekście zgodności projektu z decyzją środowiskową i wymogami ochrony środowiska. Zwrócić przy tym należy uwagę, że zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2373), zwanej dalej u.o.o.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Jednak zakres związania tą decyzją, nie może być szerszy, niż zakres rozstrzygnięcia ustawowo określony dla decyzji środowiskowej (art. 82 u.o.o.ś.). Dlatego też wiążący charakter decyzji środowiskowej dotyczy tylko środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Oznacza to, że związanie dotyczy charakterystycznych parametrów inwestycji i jej oddziaływania na środowisko, a więc nie zwalnia organu administracji architektoniczno-budowlanej od wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego obowiązku samodzielnego ocenienia zgodności planowanej inwestycji z wymogami ochrony środowiska, nie ograniczając się wyłącznie do ustaleń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (...). Wobec tego, zarzuty skargi odnośnie braku zweryfikowania przez organy obu instancji zgodności rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym z ustaleniami decyzji środowiskowej i wymogami ochrony środowiska są zasadne. W decyzji środowiskowej w zakresie wymagań dotyczących ochrony środowiska niezbędnych do uwzględnienia w dokumentacji budowlanej, w szczególności w projekcie budowlanym, wskazano, że projekt budowlany powinien zakładać rozwiązania techniczne, technologiczne i organizacyjne minimalizujące oddziaływanie na środowisko, w szczególności w fazie budowy i eksploatacji. Rozpoznając wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji organy winny były dokonać kompleksowej oceny przyjętych przez inwestora rozwiązań projektowych pod kątem zapewnienia rozwiązań minimalizujących oddziaływanie na środowisko i ich zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, w tym z przepisami z zakresu warunków technicznych budynków, ochrony przyrody, prawa wodnego. Sąd podziela stanowisko skarżących odnośnie potrzeby zweryfikowania rozwiązań projektowych w zakresie odprowadzania wód opadowych, której dokonać należało w świetle § 28 i § 126 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065). W projekcie przewidziano, że wody opadowe z połaci dachowych będą odprowadzane bezpośrednio do gruntu w granicach działki, podobnie jak wody opadowe z terenów zielonych i utwardzonych (ubity grunt rodzimy). Projekt przewiduje poza terenem zabudowanym obiektem inwentarskim i dwoma silosami, również powierzchnią biologicznie czynną, ale i "ubity grunt rodzimy" stanowiący powierzchnię utwardzoną. Dodatkowo, obiekt inwentarski oraz powierzchnia utwardzona otoczona ma zostać projektowanymi skarpami o maksymalnej wysokości 2m. W tych okolicznościach powinnością organu było zweryfikowanie zaproponowanego sposobu odprowadzania wód opadowych na własny teren nieutwardzony pod kątem ich zdolności do odbioru wody deszczowej, przy uwzględnieniu właściwości gruntów określonej w opinii geotechnicznej stanowiącej element składowy dokumentacji projektowej oraz projektowanych zmian w zakresie niwelacji terenu. Podkreślić bowiem należy, że prawidłowe zagospodarowanie wód opadowych służyć ma niedopuszczalnej zmianie naturalnego spływu wód opadowych w kierunku sąsiednich nieruchomości, a tym samym poszanowaniu, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, jak również utrzymaniu właściwego stanu technicznego budynku. Obowiązkiem organów było również wyjaśnienie prawidłowości przewidzianego sposobu zagospodarowania obornika kurzego. Skoro w decyzji środowiskowej stwierdzono, że "powstający w trakcie eksploatacji kurnika pomiot kurzy w łącznej ilości około 599 Mg będzie wykorzystywany jako nawóz naturalny", to jego zagospodarowanie podlega reżimowi ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 76) oraz ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2233), Dział III "Ochrona wód" Rozdział 4 "Ochrona wód przed zanieczyszczeniem azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych", zwanej dalej Prawem wodnym i przepisów wykonawczych, w tym rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 lutego 2020 r. w sprawie przyjęcia Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu (Dz.U. z 2020 r., poz. 243). Z przepisów tych wynika, że zarówno stosowanie, jak i przechowywanie nawozów naturalnych odbywa się zgodnie z przepisami wskazanego wyżej rozporządzenia, a przechowywanie nawozów naturalnych odbywa się w warunkach bezpiecznych dla środowiska, zapobiegających przedostawaniu się odcieków do wód i gruntu (art. 104a Prawa wodnego). Zgodnie z art. 105a ust. 6 Prawa wodnego podmiot prowadzący działalność, o której mowa w ust. 1 pkt 1, może zbyć do 30% gnojówki i gnojowicy do bezpośredniego rolniczego wykorzystania, a pozostałą ilość przeznaczyć we własnym zakresie lub przekazać innemu podmiotowi do produkcji biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii lub zagospodarować na działkach rolnych, których jest posiadaczem i na których prowadzi uprawę roślin. Podmioty prowadzące działalność w postaci chowu lub hodowli drobiu powyżej 40 000 stanowisk mogą zbywać, w tym przekazywać, nawozy naturalne lub produkty pofermentacyjne wyłącznie na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej pod rygorem nieważności (art. 105a ust. 4). W załączniku do powołanego wyżej rozporządzenia określono zarówno okresy nawożenia oraz warunki przechowywania nawozów naturalnych oraz postępowanie z odciekami. Przy intensywnej produkcji zwierzęcej powstają tak znaczne ilości nawozów, że ich bieżące wykorzystanie na polach nie jest możliwe. W pkt 1.4 załącznika wskazano, że podmioty prowadzące produkcję rolną zapewniają bezpieczne dla środowiska przechowywanie nawozów naturalnych, wytwarzanych w gospodarstwie rolnym lub przyjętych od innego gospodarstwa rolnego, przez okres, w którym nie jest możliwe ich rolnicze wykorzystanie. Wymaga to zapewnienia powierzchni nieprzepuszczalnych miejsc do przechowywania nawozów naturalnych stałych oraz pojemności przykrytych, w szczególności osłoną elastyczną lub osłoną pływającą, zbiorników na nawozy naturalne płynne, które powinny posiadać szczelne dno i ściany. Określono, że pojemność zbiorników na nawozy naturalne płynne powinna umożliwiać ich przechowanie przez okres 6 miesięcy, a powierzchnia miejsc do przechowywania nawozów naturalnych stałych powinna umożliwiać ich przechowanie przez okres 5 miesięcy. W rozporządzeniu ustalono również sposób obliczania wymaganej pojemności zbiorników oraz wymaganej powierzchni miejsc do przechowywania nawozów naturalnych." Organy w niniejszym postępowaniu zastosowały się do powyższych wskazań. Szczegółowa analiza znajduje się na str. 5-8 zaskarżonej decyzji. I tak, zgodnie z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycja polegać będzie na chowie brojlerów kurzych od dnia zerowego do maksymalnie 42 dnia życia. Produkcja prowadzona będzie w jednym budynku inwentarskim, w technologii ściółkowej. W decyzji ustalono, iż planowana maksymalna obsada brojlerów w kurniku nie może przekroczyć 153 DJP. Jak wynika z projektu (str. 103-104) zainstalowane ciągi technologiczne obsługiwane będą automatycznie przez centralną sterownię i kontrolowane przez obsługę dochodzącą (właścicieli nieruchomości). Po każdym cyklu produkcyjnym nastąpi przerwa przeznaczona na czyszczenie, mycie z dezynfekcją kurnika oraz na oczekiwanie na wstawienie kurcząt. Mycie wykonywane będzie przy użyciu myjek wysokociśnieniowych parą wodną bez stosowania środków chemicznych. Woda z mycia będzie wchłaniana przez zalegającą na posadzce ściółkę. Następnie usunięty zostanie pomiot, który przekazywany będzie odbiorcom. Następnym etapem jest dezynfekcja przy użyciu zamgławiacza i przeprowadzana przez uprawniony podmiot. Mycie i dezynfekcja kurnika nie jest źródłem powstawania ścieków technologicznych. Podczas procesu chowu drobiu nie będzie powstawała gnojowica. Podczas procesu chowu drobiu w systemie ściółkowym na płytkiej ściółce nie powstają ścieki produkcyjne/technologiczne. Ścieki bytowe będą gromadzone w szczelnym zbiorniku bezodpływowym. Wody opadowe nie będą zanieczyszczone pomiotem, ponieważ po zakończeniu cyklu produkcyjnego będzie on ładowany na przyczepy wewnątrz kurników, a teren przed kurnikami po odjeździe ciągników zostanie starannie uprzątnięty. Po zakończeniu każdego cyklu chowu nawóz (odchody z kurnika zmieszane ze słomą) będzie bezpośrednio oddawany odbiorcom/rolnikom na podstawie zawartej umowy zbycia (w porze zimowej) oraz częściowo wykorzystywany jako nawóz naturalny na własnych gruntach inwestora (w porze wiosenno-letniej oraz jesiennej) wynoszących ok. 19,8 ha. W pozostałych okresach niesprzyjających przewiduje się przechowywanie pomiotu ze słomą na nieprzepuszczalnych płytach obornikowych u odbiorców/rolników. Zaprojektowane rozwiązania spełniają warunki zawarte w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w której podano: należy ograniczyć emisję odorów i amoniaku, poprzez: stosowanie żywienia fazowego, zgodnego z aktualnym zapotrzebowaniem pokarmowym zwierząt oraz prowadzenie działań prewencyjnych związanych z zachowaniem czystości w obiekcie, zapewnieniem właściwego mikroklimatu i zapewnieniem okresowych kontroli sprawności systemu wentylacyjnego; transport obornika musi być prowadzony w naczepach, aby uniemożliwić przedostanie się zanieczyszczeń do środowiska wodno-gruntowego, należy magazynować padłe zwierzęta w specjalnych pojemnikach ustawionych w wydzielonym miejscu, na szczelnym podłożu, należy myć wnętrze obiektu kurnika przy pomocy pary wodnej, przy użyciu zamgławiacza bez stosowania dodatkowych środków i preparatów. Po umyciu należy przeprowadzić dezynfekcję w drodze termozamgławiania; dezynfekcję musi przeprowadzić uprawniony podmiot, ścieki technologiczne należy odprowadzać do szczelnego zbiornika bezodpływowego i okresowo wywozić do oczyszczalni ścieków, należy prowadzić bieżącą kontrolę sprawności eksploatowanych urządzeń, należy zapewnić czystość na terenie gospodarstwa. W wymaganiach dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym zawarto następujące warunki: w projekcie budowlanym należy określić rodzaje i ilości wytwarzanych odpadów oraz sposób ich zagospodarowania na etapie realizacji i eksploatacji - podano na str. 109-110 projektu, projekt budowlany powinien zakładać rozwiązania techniczne, technologiczne i organizacyjne minimalizujące oddziaływanie na środowisko, w szczególności w fazie budowy i eksploatacji -podano na str. 105, budynek kurnika musi zostać zaopatrzony w wodę z sieci wodociągowej - przyłącze wodociągowe zaznaczono na PZT i oznaczono jako wg odrębnego opracowania, należy zaprojektować automatyczne poidła smoczkowe lub kropelkowe, w celu ograniczenia zużycia i zapobiegania rozlewaniu wody - zaprojektowano linie pojenia kropelkowego, należy zainstalować indywidualną wentylację mechaniczną w budynku inwentarskim - spełniono w projekcie, do ogrzewania budynku należy zastosować kocioł na ekogroszek o mocy 250 kW - spełniono w projekcie. W celu minimalizacji uciążliwości zastosowano wentylatory cichobieżne, a także zaplanowano zieleń wysoką wzdłuż granicy działki oraz zaprojektowano budynek w znacznej odległości od najbliższej zabudowy sąsiedniej. Na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia zastosowane zostaną następujące rozwiązania chroniące środowisko: ograniczenia emisji odorów i amoniaku poprzez stosowanie żywienia fazowego, prowadzenie działań prewencyjnych związanych z zachowaniem czystości, zapewnienie właściwego mikroklimatu i wykonywanie okresowych kontroli systemu wentylacyjnego oraz innych urządzeń, transport obornika prowadzony w naczepach, aby uniemożliwić przedostanie się zanieczyszczeń do środowiska wodno-gruntowego, mycie kurnika wykonywać parą wodną, po umyciu wykonać dezynfekcję przez uprawnione osoby, na etapie realizacji przedsięwzięcia będą stosowane wyłącznie materiały posiadające wymagane dopuszczenia do zastosowania w budownictwie, powstające na terenie gospodarstwa odpady, w także padłe zwierzęta, przekazywane będą uprawnionemu odbiorcy w celu dalszego ich zagospodarowania bądź unieszkodliwienia; padłe sztuki powinny być przechowywane w szczelnym i zamkniętym pojemniku, najlepiej ze stali nierdzewnej i przetrzymywane w zamrażalce, po czym wywożone przez uprawnionego odbiorcę, gospodarstwo zaopatrywane będzie w wodę z gminnej sieci wodociągowej, a ścieki bytowe gromadzone będą w szczelnym zbiorniku bezodpływowym i wywożone okresowo, pasza będzie przechowywana w silosach, a stamtąd rozprowadzana mechanicznie do paszociągów, na etapie eksploatacji nie będą powstawały ścieki technologiczne z mycia kurników (woda do produkcji i celów socjalnych będzie pobierana z wodociągu gminnego, a niewielkie ilości ścieków sanitarnych będą gromadzone w zbiorniku bezodpływowym i okresowo wywożone), na etapie funkcjonowania przedsięwzięcia emisja hałasu nie będzie stanowiła uciążliwości dla terenów sąsiednich i zostaną dotrzymane normy środowiskowe zarówno w dzień jak i w nocy, (z uwagi na zaprojektowaną zieleń wysoką wzdłuż granicy działki i odległość od najbliższej zabudowy hałas nie będzie wpływał negatywnie na tereny sąsiednie; najbliższe tereny akustycznie chronione znajdują się poza zasięgiem izolinii o poziomie równoważnym 55 dB w porze dziennej i 45 dB w porze nocnej), na bieżąco będzie prowadzona kontrola urządzeń, zapewniona będzie czystość na terenie gospodarstwa, - inwestycja wykonana zostanie zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Na str. 104 projektu zawarto obliczenia wykonane na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 czerwca 2018 r. w sprawie przyjęcia "Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu" (Dz.U. z 2018 poz. 1339). Wynika z nich, iż przy hodowli 25 425 sztuk drobiu otrzyma się 432,2 t/rok obornika (25 425x0,017 t/rok) oraz 10 676 kg azotu (432,2 t/rokx24,7 kg N/t). Produkcja azotu w czystym składniku w ciągu roku według ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. z 2023 poz. 569) wyniesie 3366 kg (19,8 ha x 170 kg) dla gospodarstwa inwestora. Pozostała część, tj. 10676-3366=7310 kg/rok (ok. 295,9 t/rok obornika) będzie oddawany bezpośrednio rolnikom na podstawie zawartej umowy zbycia. Rozwiązanie takie zgodne jest z ustaleniami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (str. 16 decyzji). Skarżący podnieśli, że w projekcie nie zawarto informacji na temat mechanizmu kontrolnego hamującego ewentualne przenawożenie gruntów rolnych pomiotem kurzym ani planu awaryjnego w przypadku, gdy odbiór pomiotu nie będzie możliwy - brak alternatywnego sposobu na uniknięcie gromadzenia obornika kurzego. Wbrew zarzutom skargi, projekt takie rozwiązania przewiduje na str. 104 projektu. Była o nich mowa wyżej. Wynika z nich, że po zakończeniu każdego cyklu chowu nawóz (odchody z kurnika zmieszane ze słomą) będzie bezpośrednio oddawany odbiorcom/rolnikom na podstawie zawartej umowy zbycia (w porze zimowej) oraz częściowo wykorzystywany jako nawóz naturalny na własnych gruntach inwestora (w porze wiosenno-letniej oraz jesiennej) wynoszących ok. 19,8 ha. W okresach niesprzyjających – zalania gleb wodą, przykrycia śniegiem, zamarznięcia do głębokości 30 cm oraz podczas opadów deszczu przewiduje się przechowywanie pomiotu ze słomą na nieprzepuszczalnych płytach obornikowych u odbiorców/rolników. Wojewoda odniósł się również do kwestii awarii, wskazując, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (str. 6) stwierdzono, iż planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do zakładów o zwiększonym ani dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej w myśl rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie rodzajów i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 138). Po zakończeniu każdego cyklu produkcyjnego pomiot kurzy składowany będzie na naczepach, którymi będzie wywożony poza obszar fermy (str. 12 decyzji). Organ zbadał również kwestię zapewnienia swobodnego spływu wód opadowych. Z projektu wynika, że odprowadzenie wód opadowych ma się odbywać w granicach terenu objętego inwestycją, a docelowo do sieci kanalizacji deszczowej. W opisie na str. 69 projektu podano, iż wody opadowe z połaci dachowych zostaną odprowadzone bezpośrednio na tereny zielone i utwardzone grunty rodzime w granicach działki inwestycyjnej. Woda opadowa z terenów zielonych oraz z terenów utwardzonych (ubity grunt rodzimy wzmocniony geokratą z częściową wymianą gruntu) bezpośrednio wchłaniana przez grunt. Naturalny spadek terenu występuje w kierunku wschodnim, gdzie znajdują się lub są projektowane tereny zielone o znacznej powierzchni (współczynnik infiltracji dla istniejącego w terenie gruntu wynosi ok. 10 7 m/s). Z przedstawionych obliczeń wynika, że całkowita ilość wody opadowej wyniesie 17,8 m3, zaś powierzchnia biologicznie czynna równa jest 7620 m2, co daje wysokość słupa wody ok. 2 mm/l m2. Ukształtowanie terenu natomiast pozwala przyjąć, że sąsiednie nieruchomości nie będą narażone na zalewanie wodami opadowymi. Od zachodu jest skarpa skierowana w stronę działki inwestycyjnej o wysokości ok. 3 m. Od południa istnieje niewielka skarpa o wysokości ok. 1 m nachylona w kierunku działki nr [...], będącej także własnością inwestora. Od wschodu teren jest częściowo płaski, a za nim znajduje się skarpa nachylona w kierunku działki inwestycyjnej. Od zachodu natomiast znajduje się powierzchnia biologicznie czynna, na której zostanie zniwelowana skarpa do stanu zgodnego z uzgodnieniem Kaszubskiego Parku Krajobrazowego. Projekt zawiera zatem stosowne wyliczenia, których wiarygodność nie została w żaden sposób podważona. Wreszcie, odnośnie do kwestii prac zniekształcających rzeźbę terenu Kaszubskiego Parku Krajobrazowego, organ wyjaśnił, że w § 3 pkt 5 uchwały Nr 147/VII/11 Sejmiku Województwa z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie Parku Krajobrazowego Dz.Urz.Woj. z 2011 r., nr 66, poz. 1462) wprowadzono zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych. W projekcie zagospodarowania terenu skarpa na wschód od budynku inwentarskiego przeznaczona została do likwidacji, zgodnie z uzgodnieniem Kaszubskiego Parku Krajobrazowego z dnia 26 października 2023 r. Uzgodnienie to wskazuje na dopuszczalność projektowanych prac. Argumenty skarżących dotyczące braku pozwolenia na wycinkę drzew zostały już ocenione jako niezasadne przez tutejszy Sąd w wyroku z dnia 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 590/21. Sąd wskazał, że "dla oceny zgodności projektu budowlanego z wymogami ochrony środowiska oraz kompletności złożonego wniosku o pozwolenie na budowę bez wpływu pozostaje kwestia uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew, albowiem zezwolenie takie nie jest rodzajem dokumentu, określonego w art. 32 ust. 1 pkt 2 oraz w art. 35 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego. Ponadto brak jest przepisów szczególnych, które definiowałyby taki obowiązek w kontekście wycięcia drzew". Kwestia ta została w sposób wiążący przesądzona w powyższym wyroku. Nie jest zasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 140 i art. 136 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego pomimo przedłożenia przez skarżących opracowania sporządzonego przez specjalistę w odniesieniu do mankamentów projektu budowlanego. Organy architektoniczno-budowlane jako organy wyspecjalizowane mają kompetencję do samodzielnej oceny projektu budowlanego pod kątem wynikającym z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, co też w tej sprawie uczyniły. Przy tym organ wydający pozwolenie na budowę nie posiada uprawnień do dokonania oceny wartości technicznej rozwiązań przyjętych w projekcie architektoniczno-budowlanym, bowiem za to odpowiadają projektanci. Podpis na oświadczeniu projektanta stanowi gwarancję, że projekt budowlany jest wykonany zgodnie z przepisami prawa w tym zakresie. Uzasadnienia obu decyzji spełniają również wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Podsumowując, zgodzić należy się z Wojewodą, że inwestor wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków, uzupełnił i poprawił projekt budowlany zgodnie z wytycznymi organu I instancji, uwzględniającymi wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 590/21 w niniejszej sprawie, przez co nie ma podstaw do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Przedłożony projekt budowlany spełnia warunki wynikające z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, a inwestor dopełnił wymogów wynikających z art. 32 ust. 4 tej ustawy. Złożył kompletny wniosek o pozwolenie na budowę i wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wszelkie niezbędne uzgodnienia, a przyjęte rozwiązania odpowiadają obowiązującym przepisom, w tym przepisom ustawy Prawo budowlane i przepisom techniczno-budowlanym oraz jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i decyzją środowiskową. Projekt został opracowany przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami budowlanymi, które złożyły oświadczenie o wykonaniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, normami i zasadami wiedzy technicznej. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w przypadku spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), oddalił skargę. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ww. ustawy, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie ustawowym nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).