II SA/Gd 688/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 4 lutego 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oddala skargę. Decyzją z 10 września 2014 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 12 sierpnia 2014 r., odmawiającą w trybie wznowieniowym uchylenia ostatecznej decyzji własnej z 24 marca 2010 r.. W uzasadnieniu wskazano, że decyzją ostateczną z 24 marca 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł o braku podstaw do rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy art. 51 ust. 1 pkt.2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w sprawie wykonanego samowolnie utwardzenia z masy bitumicznej części działki nr [...] i [...] położonej w S. o długości 357 m i szerokości 3,7 m. Organ I instancji uznał, że przedmiotowe utwardzenie stanowi wewnętrzną drogę zakładową istniejącego na przedmiotowych działkach tartaku i nie mieści się w pojęciu dróg publicznych zdefiniowanych w ustawie o drogach publicznych, a wykonanie utwardzenia zgodnie ze sztuką budowlaną i warunkami technicznymi powoduje, że brak jest podstaw do nakazania inwestorowi wykonania robót celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. W dniu 16 lipca 2013 r. J. K. wystąpiła do PINB o wznowienie postępowania zakończonego opisaną powyżej decyzją ostateczną, domagając się jednocześnie kontroli dokonanego 19 czerwca 2013 r. utwardzenia części terenu działki nr [...], przylegającej do jej posesji. Wniosła o wznowienie postępowania w sprawie dotyczącej utwardzenia terenu działki nr [...] i [...] w S. oraz doprowadzenie wykonanych robót do zgodności z prawem. PINB postanowieniem z 13 września 2013 r. odmówił wznowienia wskazując, że w podaniu nie wskazano podstawy prawnej tego żądania, a wniosek został wniesiony po terminie. Organ odwoławczy uchylił to postanowienie podnosząc, ze weryfikacja wniosku pod względem formalnym obarczona była błędami. Uwzględniając wskazane przez organ II instancji uwagi PINB, ponownie rozpoznając sprawę, pismem z 17 października 2013 r. wezwał J. K. do uzupełnienia wniosku o podanie podstawy prawnej wznowienia z opisem okoliczności, które żądanie to uzasadniają i podanie daty, kiedy o tych okolicznościach się dowiedziała. Po dokonaniu weryfikacji wniosku z 19 lipca 2013 r., uzupełnionego pismem z 30 października 2013 r. PINB postanowieniem z 11 grudnia 2013 r. wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną z 24 marca 2010 r. z przesłanki wymienionej w art. 145 par. 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 6 k.p.a.. Po dokonaniu analizy całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, decyzją z 28 lipca 2014 r. PINB odmówił uchylenia decyzji własnej z 24 marca 2010 r.. Ocenę organu I instancji podzielił organ odwoławczy. Organ ten podkreślił, że celem udokumentowania przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 1 tj. konieczne jest przedstawienie prawomocnego wyroku potwierdzającego fakt popełnienia przestępstwa. Strona wnioskująca na tę okoliczność nie powołała żadnego wyroku. W podaniu o wznowienie, uzasadniając istnienie tej przesłanki strona wskazała, że utwardzona droga przebiega przez działki nr [...] i [...], a także przez działkę nr 428, mającą status gospodarstwa rolnego, co do której inwestorka kontrolowanych robót budowlanych nie dysponuje prawem do dysponowania na cele budowlane. Podkreśliła, że Urząd Gminy w S. "do tej pory nie przedstawił wiarygodnego dokumentu na tartak funkcjonujący na ziemi rolnej oraz na terenie bez żadnego planu zagospodarowania". Poinformowała, że znaczna część utwardzenia znajduje się na terenach przeznaczonych pod zabudowę, w związku z tym lokalizacja drogi powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Natomiast przesłankę do uchylenia decyzji wymienioną w art.145 § 1 pkt. 5 k.p.a. według strony stanowi przekroczony poziom hałasu i okoliczność, że utwardzenie zostało wykonane częściowo na działce nr [...], do której inwestorka nie posiada praw. Według organu przesłankę ta uznaje się za spełnioną, gdy po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne i dowody istotne dla sprawy są nowe. Drugą przesłanką jest istnienie tych okoliczności faktycznych lub dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej. Trzecim wymogiem jest, by te okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Przywołane przez wnioskodawczynie okoliczności nie spełniają wskazanych wymogów. Ponadto informacja o wykonaniu części utwardzenia terenu na działce nie należącej do inwestorki nie została potwierdzona przez organ I instancji. Na podstawie pomiaru powykonawczego z 2008 r., znajdującego się w aktach sprawy (karta akt 187) organ ustalił, że utwardzenie zostało wykonane równolegle do istniejącego ogrodzenia na działce nr [...], usytuowanego w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...], a zewnętrzna krawędź utwardzenia licuje ze ścianą zewnętrzną wiaty wybudowanej na tej działce. Natomiast jako okoliczność uzasadniającą istnienie przesłanki wymienionej w art.145 § 1 pkt. 6, strona wskazała, że "organ właściwy powinien orzec czy zakład, do którego prowadzi droga wewnętrzna funkcjonuje zgodnie z wszystkimi pozwoleniami oraz czy samowolnie wybudowana droga ma prawo zostać nazwaną wewnętrzną drogą zakładową zbudowaną zgodnie ze sztuką budowlaną". W przekonaniu organu odwoławczego nie zachodziła konieczność uzyskania stanowiska innego organu przed wydaniem decyzji. Utwardzenie terenu zostało wykonane na terenie tartaku o lokalizacji stałej. Jak wynika z uzasadnienia decyzji z 24 marca 2010 r. utwardzenie to pełni funkcję wewnętrznej drogi zakładowej i zostało wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i warunkami technicznymi. Budowa przedmiotowego utwardzenia, jak wynika z ustaleń faktycznych organu I instancji nastąpiła w 2004 r., tj. w okresie gdy obowiązywały ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą z dnia 9 września 2003 r. nr XII/140/2003 Rady Gminy Stężyca. Plan ten przewidywał lokalizacje tartaku na działkach nr [...] i [...]. W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że wskazane przez stronę przesłanki wynikające z art.145 § 1 pkt 1 i pkt. 5 i pkt. 6 k.p.a. w przedmiotowej sprawie nie zachodzą. Zgodnie z art. 151 § 1 pkt. 1 k.p.a., organ pierwszej instancji, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art.149 § 2 prawidłowo wydał decyzję, w której odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdził brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art.145 § 1. Odnosząc się do odwołania J. K. wskazał organ odwoławczy, że w sprawie częściowego utwardzenia terenu działek nr [...] i [...] prowadzone były dwa odrębne postępowania, które zakończyły się w dwóch różnych organach, tj: Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego decyzją z 24 marca 2010 r., której dotyczy rozpoznawane podanie o wznowienie i Wojewódzkim Inspektoracie Nadzoru Budowlanego decyzją z 30 kwietnia 2014 r.. W świetle powyższego zawarte w odwołaniu żądanie połączenia obu spraw związanych z wykonaniem utwardzenia na przedmiotowych działkach zakończonych ostateczną decyzją PINB i PWINB jest niedopuszczalne, ponieważ decyzja z 30 kwietnia 2014 r. została wydana w postępowaniu zwykłym, natomiast decyzja z 24 marca 2010 r. podlegała kontroli w trybie nadzwyczajnym. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu żądania wyłączenia z postępowania PINB wskazał organ odwoławczy, że zgodnie z przepisami art. 25 § 1 organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy tylko w przypadkach określonych w art.24 § 1 tj. gdy sprawa dotyczy interesów majątkowych kierownika (organu) lub małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia oraz osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli albo gdy powyższe relacje występują w stosunku do osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie wyższego stopnia. W omawianym przypadku nie zachodzi sytuacja normowana przywołanymi wyżej przepisami. Strona nie powołała się na żadną wskazaną powyżej okoliczności, w których organ administracji publicznej podlega wyłączeniu, jak również nie uprawdopodobniła istnienia okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwość co do bezstronności osoby pełniącej funkcję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie przedmiotowego utwardzenia. Skargę na powyższą decyzję wniosła J. K., domagając się jej uchylenia. Podniosła, że nie został rozstrzygnięty jej wniosek o wyłączenie PINB , ponieważ nie została oceniona przesłanka do wyłączenia dotycząca brania przez organ udziału w wydaniu decyzji w niższej instancji. Tymczasem PINB w 2010 r. i w 2014 r. wydał decyzje dotyczące utwardzenia terenu działki nr [...] i części działki nr [...] w S. w oparciu o przepisy art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r.. Przyznała skarżąca, że postępowanie z 2010 r. dotyczyło utwardzenia drogi, a postępowanie z 2014 r. dotyczyło rozbudowania tej drogi, jednak w jej ocenie sprawa ta powinna zostać objęta jednym postępowaniem i tego dotyczył jej wniosek o połączenie. Podkreśliła skarżąca, że na działce nr [...] nie istniała nigdy droga wewnętrzna asfaltowa o długości 87 m (dowód stanowią wcześniejsze protokoły z kontroli na działkach [...] i [...] w S. sporządzone przez PINB , w których brak wzmianki o omawianej drodze). Możliwość wytyczenia drogi dojazdowej lub wewnętrznej powinna być uwzględniona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub - w przypadku jego braku - w decyzji o warunkach zabudowy. To zaś nie miało miejsca. Zarzuciła skarżąca, że droga jest traktowana jak wewnętrzna droga dojazdowa do gospodarstwa rolnego, ale faktycznie jest to droga o charakterze publicznym stanowiąca dojazd do samowolnie wybudowanego tartaku. Na tego typu drogę wewnętrzną wymaga się pozwolenia na budowę i złożenia stosownej dokumentacji u właściwego miejscowo starosty. Dopiero po uzyskaniu pozwolenia można przystąpić do budowy drogi. W omawianym przypadku całość została wykonana samowolnie. Zarzuciła również, że samowolnie wykonana droga powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska i bezpośrednio wpływa na interes majątkowy i osobisty jej rodziny i jej w zakresie oddziaływania przez hałas, drgania, wibracje, spaliny, zagrożenie wypadku przy załadunku i rozładunku powodowane samochodami o bardzo dużym załadunku drewna i nie tylko. Podkreśliła, że w jej ocenie samowolnie wykonana droga nie może oddziaływać na działki sąsiednie, naruszać praw osób trzecich oraz musi być zgoda z planem zagospodarowania przestrzennego i kierunkami rozwoju wsi Stężyca Centrum. Powyższa droga nie spełnia tych warunków. W toku postępowania przed Sądem skarżąca pismem z 16 grudnia 2014 r. wniosła o przeprowadzenie dowodu z akt Prokuratury Okręgowej Ds. 1823/14 i Ds. 521/08 dotyczących samowoli budowlanej na działkach [...] i [...], celem uzyskania pełniejszego obrazu sprawy. Następnie pismem z 21 stycznia 2015 r. zwróciła się o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków w osobie T. B., S. T., L. S. i A. D. na okoliczność bezprawnego usytuowania i funkcjonowania tartaku na działkach [...] i [...]. Powyższe wnioski zostały oddalone na podstawie przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a., ponieważ przepis ten nie daje możliwości przeprowadzenia przez WSA dowodu z zeznań świadków, natomiast Sąd uznał, że akta postępowań prokuratorskich nie są niezbędne dla wyjaśnienia i zakończenia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, a więc jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym wypadku, stosownie do treści art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, sąd skargę oddala. W ocenie Sądu, przy wydaniu kwestionowanej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów, które skutkować winno jej uchyleniem. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawa prawną. Skoro przedmiotem skargi była odmowa uchylenia decyzji ostatecznej wydana w trybie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., Sąd nie mógł objąć kontrolą samej decyzji z 24 marca 2010 r.. Kontrolowana przez Sąd decyzja wydana została w trybie nadzwyczajnym, w postępowaniu wznowieniowym, co zakreśla ramy kontroli, ograniczając ją do oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, z punktu widzenia przepisów o wznowieniu postępowania, nie zaś przepisów ustawy Prawo budowlane w zakresie poprawności oceny wykonanych przez inwestora robót budowlanych i zastosowanych w związku z tym przez organ przepisów Prawa budowlanego. Skarżąca nie odwoływała się od decyzji z 24 marca 2010 r., decyzja ta jest w związku z tym ostateczna i jej wzruszenie możliwe jest obecnie wyłącznie w jednym z trybów nadzwyczajnych. W podaniu o wznowienie skarżąca podnosiła, że w sprawie wystąpiły trzy przesłanki wznowienia: dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.), wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzje (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) oraz decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (art. 146 § 1 pkt 6 k.p.a.). Badając skargę należy wyjaśnić, że zgodnie z przepisem art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną postępowanie wznawia się tylko wtedy, gdy zachodzą przesłanki wznowienia określone w tym przepisie, m.in. gdy wystąpią przywołane wyżej przesłanki do wzruszenia decyzji ostatecznej. Postępowanie wszczęte na wniosek o wznowienie przebiega dwuetapowo: w pierwszym etapie organ bada, czy wnioskodawca wskazał podstawę wznowienia spośród wymienionych szczegółowo w art. 145 - 145a k.p.a. i – jeżeli stwierdzi, że podstawę taką wskazano wydaje, na mocy art. 149 § 1 k.p.a., postanowienie o wznowieniu, a następnie - w drugim etapie - bada czy podstawy te faktycznie istnieją i wydaje jedną z decyzji wskazanych w art. 151 k.p.a. tj. odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej albo uchylającą tę decyzję i rozstrzygającą na nowo o istocie sprawy. Przed przystąpieniem do analizy wskazanych przez skarżącą przesłanek wznowienia podkreślenia raz jeszcze wymaga, że postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją "zwykłego" postępowania administracyjnego. W następstwie tego postępowania nie następuje merytoryczna kontrola ostatecznej decyzji we wszelkich jej aspektach. Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie może być tym samym powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż w sposób oczywisty naruszyłoby to zasadę trwałości decyzji. Instytucja wznowienia nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości, czego zdaje się nie dostrzegać skarżąca. W niniejszej sprawie organ administracji zgodnie z intencjami skarżącej badał wystąpienie w sprawie przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 6 k.p.a. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. dopuszczalne jest co do zasady wtedy, gdy dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, a sfałszowanie dowodu stwierdzone zostało orzeczeniem sądu lub innego organu. Strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy, musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Nie jest rzeczą organu administracji przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., albowiem materiał dowodowy sprawy nie zawiera tego rodzaju orzeczenia sądowego stwierdzającego sfałszowanie dokumentu, ocenie Sądu odnośnie tej przesłanki w pełni zasadnie organy uznały, że wskazana w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. przesłanka wznowienia nie wystąpiła w kontrolowanym postępowaniu. Aby można przyjąć wystąpienie tej przesłanki, muszą być spełnione dwa warunki, tj. w danej sprawie musi w prowadzonym postępowaniu dowodowym wystąpić fałszywy dowód oraz sfałszowanie tego dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 maja 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 236/10, wyrok NSA z dnia 2 czerwca 1999 r., sygn. akt I SA 989/99). Natomiast określony w art. 145 § 2 k.p.a. wyjątek od zasady, że okoliczności wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. winny być stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu, może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego (zob. np. wyrok NSA z dnia 26 listopada 1998 r., sygn. akt SA/Sz 245/98, Lex nr 34900), czego skarżąca nie wykazała. Oznacza to, iż słusznie organy, prowadząc postępowanie po wznowieniu uznały, że wskazana podstawa wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. nie wystąpiła. Nie można również uznać, aby w sprawie zaistniały warunki do odstąpienia od wymogu złożenia takowego orzeczenia sądowego wymienione w art. 146 § 2 k.p.a., na co powołuje się skarżąca, zarzucając, że funkcjonowanie drogi stwarza zagrożenie. Przede wszystkim nie można przyjąć oczywistości fałszu ustaleń organu, które poprzedziły wydanie ostatecznej decyzji z 24 marca 2010 r., jak również w sprawie nie występuje niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważna szkoda dla interesu społecznego. Prowadzenia postępowania karnego w sprawie stwierdzonej przez organ samowoli budowlanej nie może mieć znaczenia dla niniejszego postępowania wznowieniowego, ponieważ dotyczy robót wykonanych w 2014 r., po wydaniu kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym decyzji. Trafnie również uznały organy, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka zawarta w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Brzmienie cytowanego przepisu wskazuje, że o zaistnieniu powołanej przesłanki wznowienia można mówić wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie cztery warunki: 1) wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; 2) okoliczności (dowody) te nie były znane organowi, który wydał decyzję; 3) okoliczności (dowody) istniały w dniu wydania decyzji; 4) są one istotne dla sprawy. Przy czym należy zaznaczyć, że okoliczności (dowody) dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie i zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Podnoszone natomiast przez skarżącą, zarówno we wniosku wszczynającym postępowanie, jak i w składanych przez nią środkach odwoławczych okoliczności, nie można uznać za spełniające te wymagania. Wszystkie przywoływane przez skarżącą okoliczności znane były organowi pierwszej instancji, na co jednoznacznie wskazują akta sprawy. Nie można tym samym było przyjąć, że w sprawie pojawiły się nowe i nieznane organowi w dacie wydawania decyzji okoliczności faktyczne lub dowody. Wyjaśnienia jednocześnie wymaga, że błędna ocena okoliczności faktycznych nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności. Są to dwie różne sytuacje i tylko jedna z nich, ta druga, stanowi przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie bowiem stoi na stanowisku, że zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego nie mogą być rozpoznane w toku postępowania dotyczącego wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 933/08). Również zasadnie oceniły organy, że w sprawie nie występuje przesłanka wznowienia zawarta w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. dotycząca wydania decyzji ostatecznej bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. W tym zakresie wskazać należy, że postępowanie zakończone przedmiotową decyzją prowadzone było w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, który to przepis w żaden sposób nie zobowiązuje organu nadzoru budowlanego prowadzącego postępowanie naprawcze w tym trybie do uzyskania stanowiska innego organu, co do oceny charakteru wykonanych prac i sposobu zakończenia postępowania. Wskazania wymaga, że przywołany przepis dotyczy sytuacji, gdy obowiązek współdziałania został ustanowiony przepisami prawa materialnego, a w procesie tym występują co najmniej dwa organy, z których jeden prowadzi postępowanie główne, a drugi - współdziałający - postępowanie opiniujące. Ogólne zasady postępowania w tych sprawach zawarte są w art. 106 k.p.a. oraz w ustawach szczególnych, które regulują tryb tego współdziałania, terminy, w których organ współdziałający jest zobowiązany do wyrażenia swojego stanowiska, formę prawną, w której to stanowisko jest wyrażane, a także środki prawne przysługujące stronom w tych przypadkach. Jednakże, jak wskazano wyżej, przepisy na podstawie których prowadzono postępowanie naprawcze w stosunku do spornego budynku nie przewidują obowiązku uzyskania stanowiska jakiegokolwiek innego organu w jakiejkolwiek kwestii. Nie była zatem w sprawie potrzebna opinia odnośnie przeznaczenia terenu, na którym posadowiony jest tartak i droga dojazdowa do niego. Rozważając zarzuty skargi wskazać należy, że stanowisko organu nadzoru odnośnie braku możliwości połączenia postępowań w sprawie utwardzenia działki [...] i [...] jest prawidłowe. Zawarte w odwołaniu żądanie połączenia obu spraw związanych z wykonaniem utwardzenia na przedmiotowych działkach zakończonych ostateczną decyzją PINB i PWINB w Gdańsku jest niedopuszczalne, ponieważ decyzja z 30 kwietnia 2014 r. została wydana w postępowaniu zwykłym, natomiast decyzja z 24 marca 2010 r. podlegała kontroli w trybie nadzwyczajnym. Natomiast kwestie użytkowania przedmiotowej drogi pozostają poza oceną dokonywaną w ramach niniejszej sprawy. W odpowiedzi na zawarty w skardze zarzut nierozpoznania wniosku skarżącej o wyłączenie PINB , należy stwierdzić, że w aktach sprawy brak odrębnego wniosku w tym przedmiocie. Żądanie wyłączenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego od prowadzenia "sprawy" zawarte jest w piśmie skarżącej z dnia 12 sierpnia 2014 r., skierowanym do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawierającym jednocześnie podanie o wznowienie postępowania w sprawie decyzji z dnia 30 kwietnia 2014 r. oraz odwołanie od decyzji z 28 lipca 2014 r., przy czym nie jest w żaden sposób uzasadnione. W konsekwencji organ odwoławczy rozpoznał to żądanie w przedmiotowej sprawie w zakresie przesłanek art. 24 § 1 tj. dotyczących sytuacji, gdy sprawa dotyczy interesów majątkowych kierownika (organu) lub małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia oraz osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli albo gdy powyższe relacje występują w stosunku do osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie wyższego stopnia i stwierdził, że nie zachodzi sytuacja normowana tymi przepisami. W skardze J. K. zarzuciła, że nie rozpoznano wniosku z uwzględnieniem okoliczności brania przez tę sama osobę udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji z art. 24 §1 pkt 5 k.p.a.. Należy stwierdzić, że zarzut ten pojawił się dopiero w treści skargi, natomiast postępowanie prowadzone na skutek wniosku skarżącej i zakończone przez PWINB wskutek rozpoznania odwołania skarżącej zawartego w piśmie z dnia z dnia 12 sierpnia 2014 r. jest postępowaniem odrębnym od postępowania wznowieniowego prowadzonego w przedmiotowej sprawie i w konsekwencji zakaz zawarty w art. 24 §1 pkt 5 k.p.a. nie ma w tej sytuacji zastosowania. W konsekwencji uznając poprawność przyjętego przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.