II SA/Gd 704/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. T. na uchwałę Rady Gminy z dnia 21 czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. S. T. wniosła skargę do tutejszego Sądu na uchwałę Rady Gminy z 21 czerwca 2005 r. w przedmiocie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały wskazując, że jest ona wadliwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje; Zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej zwanej w skrócie p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Dla sytuacji wyjątkowych ustawodawca przewidział jednak możliwość skorzystania z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przedmiotem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jak podkreśla orzecznictwo sądów administracyjnych, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonaniu mogą podlegać jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54). Odstępstwo od zasady braku automatycznego wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przewiduje przede wszystkim art. 61 § 3 p.p.s.a., w myśl którego po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które wniesiona została skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wniosek skarżącej nie mógł być jednak uwzględniony. Otóż zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego, a co za tym idzie nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego. Uchwała taka jedynie inicjuje proces planistyczny na terenie danej gminy, jest pierwszym z etapów procedury planistycznej, w wyniku której uchwalany jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będący aktem prawa miejscowego. A zatem sama możliwość wszczęcia lub wszczęcie postępowania w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego treść, stosownie do treści art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zdeterminowana jest treścią obowiązującego studium i nie rodzi skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Bezpośrednie skutki mogą bowiem wystąpić jedynie wskutek wejścia w życie planu miejscowego (por. postanowienia NSA z 30 września 2009 r., sygn. akt II OZ 803/09, z 25 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OZ 359/07, z 7 grudnia 2007 r., sygn. akt II OZ 1267/07, z 15 listopada 2011 r., II OZ 1086/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych o adresie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Studium nie nadaje się zatem do wykonania, a przedmiotem ochrony tymczasowej, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. postanowienie NSA z 22 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 676/10). Tym samym w rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu z uwagi na brak przedmiotu, czyli aktu prawnego podlegającego wykonaniu. Z uwagi na powyższe zgodnie z treścią art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.