II SA/Gd 715/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi W. B. na decyzję Wojewody z dnia 5 listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie budowy przydomowej oczyszczalni ścieków oddala skargę. Decyzją z dnia 19 października 2015 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290) – dalej jako "ustawa – Prawo budowlane", Starosta zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru budowy przydomowej oczyszczalni ścieków na terenie działki nr [...], położonej w M., objętego zgłoszeniem W. B. z dnia 21 września 2015 roku. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z uchwałą Rady Gminy z dnia 31 maja 2006 r., nr XLIII/29/06, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nieruchomości położnych w M. na północ od kanału zrzutowego oczyszczalni ścieków (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 100, poz. 2056 ze zm.) – dalej określanej jako "plan miejscowy" lub "uchwała", na terenie oznaczonym symbolem 20 MN – przeznaczonym do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, obowiązują zapisy § 15 ust. 3 uchwały, zgodnie z którymi ustala się następujące zasady rozbudowy i budowy systemu kanalizacji sanitarnej: 1) obowiązuje pełne skanalizowanie obszarów przeznaczonych pod zabudowę i odprowadzenie ścieków bytowo - gospodarczych i przemysłowych do istniejącej oczyszczalni ścieków "[...]" poprzez system kanalizacji sanitarnej. 2) ścieki z istniejącej i projektowanej zabudowy odprowadzane będą lokalną kanalizacją grawitacyjno - pompową, przewiduje się budowę czterech lokalnych przepompowni ścieków, z tego trzy znajdują się poza obszarem opracowania, jednak będą obsługiwały ten obszar. 3) wyklucza się zrzut ścieków sanitarnych, przemysłowych, technicznych i innych do gruntu i wód powierzchniowych. W ocenie organu pierwszej instancji budowa przydomowej oczyszczalni ścieków na terenie ww. działki jest niezgodna z przytoczonymi powyżej ustaleniami planu miejscowego. Ponadto organ stwierdził, że decyzją z dnia 11 sierpnia 2014 r., nr [...], udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a przedmiotowe zgłoszenie zmienia rozwiązania projektowe wskazanej decyzji. W odwołaniu od powyższej decyzji W. B. stwierdził, że decyzja zawierając sprzeciw została mu doręczona w dniu 22 października 2015 r., a więc po upływie ustawowego terminu, określonego w art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469 ze zm.) właścicielowi gruntu przysługuje prawo do zwykłego korzystania z wód stanowiących jego własność oraz z wody podziemnej znajdującej się w jego gruncie. Z przepisu art. 36 tej ustawy wynika, że właściciel gruntu w ramach zwykłego korzystania z wody podziemnej znajdującej się w jego gruncie ma prawo do odprowadzania oczyszczonych ścieków w ilości do 5 m3 na dobę. Tymczasem zgłoszona przez niego do budowy przydomowa oczyszczalnia ścieków służy zaspokajaniu potrzeb własnych jego gospodarstwa domowego i jest przeznaczona do oczyszczania ścieków w ilości do 0,81 m3 na dobę, co jest ilością znacznie mniejszą niż zapisana w tym przepisie. Odprowadzanie oczyszczonych ścieków zaplanowane jest do gruntu za pośrednictwem studni chłonnej, zlokalizowanej na terenie działki, której skarżący jest właścicielem. Skarżący wskazał także na okoliczność, że Gmina nie planuje w najbliższych latach rozbudowy sieci wodno-kanalizacyjnej na ul. M. w M., przy której zlokalizowana jest jego działka. Z tych względów sprzeciw zgłoszony przez Starostę uniemożliwia skarżącemu zasiedlenie w najbliższym czasie budynku mieszkalnego stanowiącego jego własność, wybudowanego na ww. działce. Odnośnie zapisu w decyzji z dnia 11 sierpnia 2014 r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego skarżący wyjaśnił, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa indywidualnych przydomowych oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,5 m3 na dobę. Nie ma więc konieczności dokonywania zmian w ww. pozwoleniu na budowę. W tym zakresie skarżący powołał się na pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1115/07 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Decyzją z dnia 5 listopada 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) - dalej w skrócie jako "k.p.a.", Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, że zgłoszenie inwestora wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu 21 września 2015 r., a zatem termin do wydania decyzji o sprzeciwie upływał w dniu 22 października 2015 r. Wskazując na treść art. 30 ust. 6a ustawy - Prawo budowlane organ uznał, że termin do wniesienia sprzeciwu nie został przekroczony, albowiem decyzja o sprzeciwie została nadana w dniu 20 października 2015 r. Organ odwoławczy przytoczył § 15 ust. 3 planu miejscowego, jak również ustalenia szczegółowe dla terenu objętego inwestycją (tj. § 35 ust. 11 uchwały), z których wynika, że w zakresie infrastruktury technicznej obowiązują ustalenia ogólne zawarte w § 15. Organ wyjaśnił, że w tym względzie plan miejscowy nie przewiduje żadnych wyjątków, ani też nie zawiera zapisu dopuszczającego inny, alternatywny sposób odprowadzania ścieków. Zapisy planu miejscowego nie dopuszczają innej możliwości, jak tylko odprowadzanie ścieków poprzez system kanalizacji sanitarnej, na co wskazuje zapis, że "obowiązuje pełne skanalizowanie". Jednoznaczność przywołanych zapisów planu, jak również art. 30 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane nie pozwalają na jakiekolwiek odstępstwa w tym zakresie, toteż w ocenie organu odwoławczego zgłoszone przedsięwzięcie jest niezgodne z zapisami planu miejscowego. Nadto organ odwoławczy wskazał, że dla projektowanego budynku mieszkalnego określone zostały warunki techniczne zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków, których na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor w żaden sposób nie kwestionował. Organ odwoławczy dodał, że w jego ocenie stan faktyczny w sprawie, której dotyczył przywołany w odwołaniu wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego był odmienny od stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że sprzeciw był uzasadniony także z tego powodu, że inwestor zgłosił budowę przydomowej oczyszczalni ścieków bez podania podstawowego parametru zezwalającego na budowę takiej inwestycji bez konieczności uzyskania stosownej decyzji, to jest wydajności. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane zgłoszeniu podlegają jedynie oczyszczalnie o wydajności ścieków do 7,50 m3 na dobę, co oznacza, że oczyszczalnie o wyższej wydajności możliwe są do zrealizowania tylko i wyłącznie po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Określenie wskazanego wyżej parametru jest konieczne również z uwagi na § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) - dalej w skrócie jako "rozporządzenie", zgodnie z którym, w razie braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, możliwa jest budowa przydomowej oczyszczalni ścieków, jeżeli ich ilość nie przekracza 5 m3 na dobę. Jeżeli ilość ta jest większa, wymagane jest uzyskanie pozytywnej opinii właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska. Zdaniem organu odwoławczego, bez podania wydajności planowanej oczyszczalni ścieków nie jest możliwe ustalenie czy inwestycja ta wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, czy tylko zgłoszenia, jak również czy konieczne jest w tym przypadku uzgodnienie z zakresu ochrony środowiska. W skardze na powyższą decyzję W. B. zarzucił zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie § 35 ust. 11 w związku z § 15 ust. 3 uchwały w związku z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane oraz w związku z § 26 ust. 3 rozporządzenia polegające na uznaniu, że pełne skanalizowanie obszarów przeznaczonych pod zabudowę oznacza bezwzględny obowiązek podłączenia się do sieci kanalizacyjnej na całym obszarze objętym planem miejscowym (w tym również na obszarze, gdzie nie istnieje kanalizacja), a nie jedynie na tym obszarze, gdzie istnieje kanalizacja sanitarna, 2) naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 136 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przy rozstrzyganiu sprawy podanej przez skarżącego w odwołaniu informacji o wydajności oczyszczalni ścieków na poziomie 0,81 m3 na dobę. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Uzasadniając skargę skarżący stwierdził, że w miejscu, w którym zamierza on wybudować oczyszczalnię przydomową, nie ma gminnej kanalizacji sanitarnej. Tym samym wymaganie, aby skarżący – zgodnie z planem miejscowym – podłączony został do sieci kanalizacyjnej w istocie nakłada na niego obowiązek wykonania kanalizacji. Obowiązek ten zaś należy do zadań własnych gminy. Nie może zatem plan miejscowy nakładać na właściciela nieruchomości obowiązku budowy kanalizacji. Zdaniem skarżącego postanowienia planu miejscowego powinny być wykładane zgodnie z wykładnią funkcjonalną, a nie literalną. Funkcją planu miejscowego nie jest nakładanie na obywateli obowiązku budowy kanalizacji, a jedynie zapewnienie ładu przestrzenno-architektonicznego na danym terenie. W konsekwencji postanowienia planu należy wykładać tak, że jeżeli na danym terenie istnieje kanalizacja sanitarna – to obowiązuje bezwzględny obowiązek odprowadzania ścieków za jej pośrednictwem (zgodnie z planem). Jeżeli natomiast takiej kanalizacji nie ma – to nie można wymagać, aby właściciel nieruchomości podłączył się do czegoś, czego nie ma. Obowiązku budowy kanalizacji nie można też na niego nakładać. Tym samym należy dopuścić możliwość innego sposobu odprowadzania ścieków, oczywiście z zachowaniem zasad ochrony środowiska. Przydomowa oczyszczalnia ścieków wypełnia wszelkie wymogi takiej ochrony. Na poparcie swego stanowiska skarżący przywołał poglądy zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 września 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 814/07, jak również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1115/07. Skarżący wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie wprawdzie plan miejscowy wprost nie przewiduje budowy oczyszczalni przydomowych, ale takie rozwiązanie alternatywne należy dopuścić, skoro odpowiednio chroni ono środowisko, a brak jest możliwości podłączenia do kanalizacji, której obowiązek wybudowania ciąży tylko i wyłącznie na gminie. Skarżący stwierdził nadto, że organ odwoławczy powinien uwzględnić zawartą w odwołaniu informację o wydajności oczyszczalni ścieków. Natomiast organ pierwszej instancji powinien wezwać stronę do uzupełnienia tej informacji, czego nie uczynił. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy dodał, że skarżący na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę w ogóle nie kwestionował konieczności podłączenia budynku do kanalizacji, lecz przyjął określone przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne warunki techniczne na dostawę wody i odprowadzanie ścieków, z których jednoznacznie wynika, iż wybudowanie ulicznej sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączami do posesji odbywa się na koszt skarżącego. W ocenie organu odwoławczego działanie skarżącego, który w celu uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę godzi się na wszystkie zaproponowane mu rozwiązania, a następnie w trybie zgłoszeniowym próbuje te rozwiązania podważać, mają na celu obejście obowiązujących zapisów planu miejscowego. W tym kontekście, twierdzenie skarżącego, że obecnie brak jest możliwości podłączenia do kanalizacji, której obowiązek wybudowania ciąży tylko i wyłącznie na gminie, nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 roku, poz. 718; w skrócie określana jako "p.p.s.a."). Skarżący zgłosił w dniu 21 września 2015 roku zamiar budowy przydomowej oczyszczalni ścieków na terenie działki nr [...], położonej w M. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290) – dalej jako "ustawa – Prawo budowlane", zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa przydomowych oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę. A contrario, budowa przydomowych oczyszczalni ścieków o większej wydajności wymaga pozwolenia na budowę zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Rację ma skarżący, że brak wskazania w zgłoszeniu wydajności oczyszczalni (podnoszony przez organ odwoławczy) nie mógł stanowić podstawy do zgłoszenia sprzeciwu w sytuacji, w której organ nie wezwał go do uzupełnienia zgłoszenia w tym zakresie. Szczególnie, że skarżący w odwołaniu wskazał, iż zgłoszona przez niego do budowy przydomowa oczyszczalnia ścieków jest przeznaczona do oczyszczania ścieków w ilości do 0,81 m3 na dobę. Należy jednak zauważyć, że organ I instancji zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru budowy przez skarżącego przedmiotowej przydomowej oczyszczalni nie z tego powodu, lecz opierając się na treści art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji), właściwy organ wnosi sprzeciw jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Także organ odwoławczy – podzielając stanowisko organu pierwszej instancji - uznał, że planowana przez skarżącego budowa objęta zgłoszeniem będzie naruszać ustalenia obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności § 35 ust. 11 w związku z § 15 ust. 3 uchwały Rady Gminy z dnia 31 maja 2006 r., nr XLIII/29/06, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nieruchomości położnych w M. na północ od kanału zrzutowego oczyszczalni ścieków (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 100, poz. 2056 ze zm.) – dalej określanej jako "plan miejscowy" lub "uchwała". Zgodnie z § 35 ust. 11 uchwały, na terenie oznaczonym symbolem 20 MN – przeznaczonym do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, który obejmuje także działkę skarżącego, obowiązują zapisy § 15 ust. 3 uchwały, zgodnie z którymi ustala się następujące zasady rozbudowy i budowy systemu kanalizacji sanitarnej: 1) obowiązuje pełne skanalizowanie obszarów przeznaczonych pod zabudowę i odprowadzenie ścieków bytowo - gospodarczych i przemysłowych do istniejącej oczyszczalni ścieków "[...]" poprzez system kanalizacji sanitarnej. 2) ścieki z istniejącej i projektowanej zabudowy odprowadzane będą lokalną kanalizacją grawitacyjno - pompową, przewiduje się budowę czterech lokalnych przepompowni ścieków, z tego trzy znajdują się poza obszarem opracowania, jednak będą obsługiwały ten obszar. 3) wyklucza się zrzut ścieków sanitarnych, przemysłowych, technicznych i innych do gruntu i wód powierzchniowych. Organy obu instancji uznały, że budowa przydomowej oczyszczalni ścieków na terenie działki skarżącego jest niezgodna z przytoczonymi powyżej ustaleniami planu miejscowego. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że powyższe zapisy planu miejscowego nie dopuszczają innej możliwości, jak tylko odprowadzanie ścieków poprzez system kanalizacji sanitarnej, na co wskazuje zapis, że "obowiązuje pełne skanalizowanie". Dodał też, że zapisy te nie przewidują żadnych wyjątków, ani też nie zawierają zapisu dopuszczającego inny, alternatywny sposób odprowadzania ścieków. Ponadto oba organy zwróciły uwagę, że decyzją z dnia 11 sierpnia 2014 r., nr [...], udzielono skarżącemu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a przedmiotowe zgłoszenie zmienia rozwiązania projektowe wskazanej decyzji. Nadto organ odwoławczy wskazał, że dla projektowanego budynku mieszkalnego określone zostały warunki techniczne zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków, których na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor w żaden sposób nie kwestionował. W ocenie Sądu zajęte przez organy obu instancji stanowisko co do sprzeczności planowanej inwestycji z zapisami planu miejscowego obowiązującego na terenie obejmującym działkę skarżącego jest prawidłowe. Prawidłowa jest także wykładnia ww. zapisów planu miejscowego dokonana w zaskarżonej decyzji. Co za tym idzie, wniesiony na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane sprzeciw nie narusza prawa. W tym miejscu podkreślić należy, że zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199) wynika zaś, że plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Organy muszą zatem jego przepisy stosować. Obowiązane są również uwzględniać je przy ocenie dokonanego zgłoszenia, obowiązek ten wynika wprost z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. W tej sprawie organy słusznie uznały, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym dla terenu, na którym skarżący planuje realizację przedmiotowej inwestycji, wprowadzono wyraźny nakaz odprowadzania ścieków poprzez system kanalizacji sanitarnej. Co za tym idzie, wyłączono wszelkie inne możliwości odprowadzania ścieków, w tym poprzez przydomowe oczyszczalnie ścieków. Taka regulacja wynika wprost z przytoczonych powyżej zapisów § 15 ust. 3 uchwały, które – jak wynika z § 35 ust. 11 uchwały, obowiązują także na terenie skarżącego. Zgodnie z tymi normami prawa miejscowego na terenie oznaczonym symbolem 20 MN (obejmującym także działkę skarżącego), podobnie jak na pozostałym terenie objętym omawianym planem miejscowym, obowiązuje pełne skanalizowanie obszarów przeznaczonych pod zabudowę i odprowadzenie ścieków bytowo - gospodarczych i przemysłowych do istniejącej oczyszczalni ścieków "[...]" poprzez system kanalizacji sanitarnej, a także wyklucza się zrzut ścieków sanitarnych, przemysłowych, technicznych i innych do gruntu i wód powierzchniowych. Należy dodać, że ww. zapisy planu miejscowego tworzą spójną całość z treścią obowiązującego dla całego terenu objętego planem miejscowym § 9 uchwały, ustalającego dla tego obszaru "Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu". Zgodnie z tym przepisem, cały obszar objęty planem położony jest na terenie otuliny [...] Parku Krajobrazowego, w granicach zbiornika wód podziemnych GZWP - 110 [...] (§ 9 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 5 uchwały). Przepis ten (vide § 9 ust. 2 uchwały) zawiera także ustalenia ogólne dotyczące zasad kształtowania i ochrony zasobów i walorów środowiska dla terenu objętego planem. W zakresie ochrony wód powierzchniowych i podziemnych ustalono następujące zasady: obowiązuje budowa kanalizacji sanitarnej dla projektowanej zabudowy, zgodnie z zasadami ustalonymi w planie, wyklucza się lokalizację nowej zabudowy bez przyłączenia do sieci kanalizacyjnej (§ 9 ust. 2 pkt 3 uchwały). Z zacytowanych powyżej zapisów planu miejscowego jednoznacznie wynika, że na terenie działki skarżącego nie można zlokalizować przydomowej oczyszczalni ścieków, jedynym bowiem dopuszczalnym rozwiązaniem dotyczącym odprowadzania ścieków z budynku jest sieć kanalizacyjna. Wynika z nich również, że skarżący mógł uzyskać pozwolenie na budowę dla domu mieszkalnego jedynie przedkładając projekt budowlany uwzględniający przyłączenie budynku do sieci kanalizacyjnej, co też uczynił. Inna wykładnia tych jasnych i precyzyjnych zapisów planu miejscowego jest niemożliwa. Należy dodać, że dla projektowanego na działce skarżącego budynku mieszkalnego zostały ustalone "warunki techniczne na dostawę wody i odprowadzania ścieków sanitarnych" z dnia 17 kwietnia 2014 roku, z których wynika, że istnieje możliwość odprowadzania ścieków sanitarnych z działki skarżącego do istniejącej i czynnej sieci kanalizacji sanitarnej ułożonej w ulicy Ł., przy czym wymaga ono wybudowania przez skarżącego fragmentu sieci kanalizacji sanitarnej o długości około 45mb wraz z przyłączem kanalizacyjnym do jego posesji. Rację ma zatem skarżący, który podnosi, że - aby wybudować dom mieszkalny na terenie objętym planem – skarżący na własny koszt będzie musiał wybudować fragment kanalizacji sanitarnej (ok. 45 m), wyręczając w tym gminę w jej zadaniach własnych. Nie oznacza to jednak, że omówione powyżej przepisy planu miejscowego nakładają na niego obowiązek budowy sieci kanalizacyjnej, który – co jest bezsporne, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446) – w skrócie jako "u.g.n.", stanowi zadanie własne gminy. Przepisy te wprowadzają natomiast istotne ograniczenie w możliwości zabudowy należącej do niego nieruchomości, uzależniając możliwość powstania nowej zabudowy od przyłączenia jej do sieci kanalizacyjnej i wprowadzając całkowity zakaz zrzutu ścieków sanitarnych do gruntu i wód powierzchniowych. Wprowadzone w obowiązującym planie miejscowym zakazy, tj. zakaz lokalizacji nowej zabudowy bez przyłączenia do sieci kanalizacyjnej oraz powiązany z nim nierozerwalnie (zawarty w § 15 ust. 3 pkt 3 uchwały) zakaz zrzutu ścieków sanitarnych, przemysłowych, technicznych i innych do gruntu i wód powierzchniowych (a zatem zakaz obejmujący również budowę przydomowych oczyszczalni ścieków, które – co jest bezsporne, takie rozwiązanie przewidują) są przy tym jednoznaczne, klarowne i nie wymagają dodatkowej wykładni. Natomiast ocena, czy takie zakazy, związane – jak wynika z treści planu miejscowego – nie z utrzymaniem czystości i porządku w gminie, lecz z ochroną wód powierzchniowych i podziemnych na terenie położonym w granicach m.in. zbiornika wód podziemnych, a więc z ochroną środowiska, nie są za daleko idące i nie ograniczają nadmiernie prawa własności skarżącego może być dokonana przez sąd administracyjny jedynie na skutek wniesienia przez skarżącego skargi na te zapisy planu miejscowego w trybie art. 101 ust. 1 u.g.n., a nie w tej sprawie. Należy podkreślić również, że – inaczej niż w przywołanej w skardze sprawie o sygn. II SA/Łd 814/07, skarżący uzyskał pozwolenie na budowę domu mieszkalnego na swojej działce. Może zatem ją zabudować, spełniając warunki w nim ustalone. Natomiast sprawa o sygn. II OSK 1115/07, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, dotyczyła innego stanu prawnego. W planie miejscowym, który był w tej sprawie analizowany, dopuszczono bowiem tymczasowo odprowadzanie ścieków do zbiornika bezodpływowego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skoro tak, to możliwe jest na tym terenie dopuszczenie także "w korzystniejszy sposób zapewniającej wymogi ekologii inwestycji polegającej na budowie urządzeń stanowiących przydomowe oczyszczalnie ścieków". Resumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że sprzeciw wniesiony w niniejszej sprawie był zasadny, ponieważ planowana inwestycja naruszałaby omówione powyżej zapisy planu miejscowego, a zatem organ prawidłowo wniósł sprzeciw, kierując się treścią art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Sprzeciw został wniesiony w terminie wynikającym z art. 30 ust. 6a ustawy - Prawo budowlane, co szczegółowo wyjaśnił organ odwoławczy, a czego skarżący w skardze już nie kwestionował. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał skargę na niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. ją oddalił.