II SA/Gd 72/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. i K. K. na decyzję Wojewody z dnia 22 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odrzucić skargę. Zaskarżona decyzja Wojewody została doręczona K. K. w dniu 30 listopada 2011 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach administracyjnych organu II instancji). Przedmiotowa decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W. i K. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na opisaną wyżej decyzję, za pośrednictwem Wojewody, w dniu 31 grudnia 2011 r. (vide: koperta z datą stempla pocztowego k. 5). W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do treści art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z powołanej regulacji art. 50 § 1 p.p.s.a. wynika, że prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego mają dwie kategorie podmiotów. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego a drugą stanowią podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony również obiektywnego porządku prawnego. Tak więc o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie "interesu prawnego". Przy czym podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo ("interes prawny") lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Wobec czego istotą "interesu prawnego" jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 718/09, Legalis). Zatem stwierdzenie istnienia "interesu prawnego" sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialno - prawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Związku polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa. "Interes prawny" powinien być przy tym indywidualny, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniałyby zastosowanie normy prawa materialnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 4000/01, Legalis). "Interes prawny" podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że podmiot ten działa bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Skarga może dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjno prawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 728/08, niepubl.). Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialno - prawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji. O możliwości żądania wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego decydują przesłanki zbliżone do tych, które stanowią podstawę legitymacji procesowej strony w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Reasumując powyższe wskazać należy, że skarżący, który wnosi skargę w sprawie dotyczącej własnego interesu prawnego, powinien rozumieć ten interes prawny jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Osoba niemająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga wniesiona przed podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sytuacja z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. zachodzi w szczególności wówczas, gdy skarga została wniesiona przez podmiot, który w sposób ewidentny nie był uprawniony do wniesienia skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 1337/06, LEX nr 384145). Skarżący K. K. niewątpliwie był osobą uprawnioną do wniesienia w niniejszej sprawie skargi do sądu administracyjnego. Zaskarżoną bowiem decyzją Wojewoda orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego wszczętego w związku z wniesieniem przez K. K. odwołania od decyzji Starosty z dnia 15 lipca 2011 r. orzekającej o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę elektrowni węglowej o mocy 2 x 1000 MW w R. koło P. Z okoliczności sprawy wynika jednakże, że skarżący wniósł skargę do Sądu po upływie terminu wskazanego w art. 53 § 1 p.p.s.a. K. K. otrzymał zaskarżoną decyzję w dniu 30 listopada 2011 r., a zatem termin do wniesienia skargi upływał dla niego w dniu 30 grudnia 2011 r. Skarżący zaś nadał w urzędzie pocztowym skargę dopiero w dniu 31 grudnia 2011 r. a tym samym termin do wniesienia skargi nie został przez skarżącego zachowany. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Skargę wniesioną przez W. K. należało uznać natomiast za niedopuszczalną, z uwagi na wniesienie jej przez podmiot nieuprawniony. Skarżąca jak wynika z akt sprawy nie brała udziału w char5akterze strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze na skutek odwołania wniesionego przez K. K. od decyzji Starosty z dnia 15 lipca 2011 r. Decyzja Starosty miała zostać poddana kontroli instancyjnej na wniosek K. K. a nie W. K. Ponadto, skarżąca niebiorąca udziału w postępowaniu administracyjnym nie wykazała posiadania interesu prawnego w przedmiotowej sprawie przed sądem administracyjnym. Tym samym skarga W. K., jako niedopuszczalna, również podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 6 p.p.s.a. skargę obojga skarżących odrzucił. W związku z zaistnieniem przesłanek do zakończenia sprawy poprzez wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi, bezprzedmiotowe stało się orzekanie w przedmiocie zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.