II SA/Gd 75/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na działanie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie działania organów państwowej inspekcji sanitarnej w zakresie ochrony środowiska postanawia 1. odrzucić skargę. 2. zwrócić K. K. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 200,00 zł (dwieście złotych). K. K. pismem z dnia 12 stycznia 2009r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na działanie Powiatowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie działania organów państwowej inspekcji sanitarnej w zakresie ochrony środowiska. W dopowiedzi na skargę Powiatowy Wojewódzkiego Inspektor Sanitarnego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga K. K. podlega odrzuceniu. Przedmiotem rozpoznania po wpłynięciu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest w pierwszej kolejności ustalenie czy przedmiot skargi wchodzi w zakres spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne. Zakres kognicji Sądu określa art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym kontrola Sądu administracyjnego obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądowo - administracyjną kontrolę. W niniejszej sprawie K. K. w dniu 4 czerwca 2008r. zwrócił się z wnioskiem do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o podjęcie działań zmierzających do wstrzymania decyzji dopuszczającej do użytkowania dla pojazdów silnikowych tunelu przy ul. [...] i przeprowadzenia oceny stanu akustycznego środowiska w ciągu przy ul. [...] w S. W odpowiedzi na wniosek organ, działając na podstawie art. 244 ust. 1 k.p.a., udzielił w piśmie z dnia 27 czerwca 2008r. odpowiedzi wskazując, że postulat podjęcia niezbędnej współpracy ze wszystkimi instytucjami oraz organami władzy publicznej, w sprawie będącej przedmiotem wniosku był realizowany. Realizowana była także funkcja kontrolna polegająca na sprawdzeniu, czy realizowana inwestycja wykonana została zgodnie z projektem uwzględniającym raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym w zakresie emisji hałasu. Organ poinformował ponadto, że przeprowadzone oględziny oraz analiza zgromadzonej dokumentacji nie dały podstaw do wniesienia przez organ na podstawie art. 28 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, sprzeciwu w przekazaniu przedmiotowej inwestycji. Odpowiedź tą otrzymały wszystkie instytucje wymienione w piśmie wnioskodawcy. W dniu 7 sierpnia 2008r. skarżący złożył do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego skargę na sposób załatwienia wniosku przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego zarzucając, że organ I instancji nie odniósł się w swej odpowiedzi do działań ochronnych zmierzających do ochrony warunków środowiskowych oraz nie wszczął działań w zakresie kontroli poziomu hałasu. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny działając na podstawie art. 238 k.p.a. zawiadomił skarżącego - pismem z dnia 5 listopada 2008r., że uznaje skargę za niezasadną. Stanowisko swoje podtrzymał również w piśmie z dnia 3 grudnia 2008r. Organ II instancji wyjaśnił skarżącemu, że do kompetencji organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie należą sprawy dotyczące hałasów komunikacyjnych, podlegają one rozpatrzeniu zgodnie z działem V - ochrona przed hałasem ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Z 2008r. Nr 25 poz. 150) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 25 kwietnia 2008r. w sprawie szczególnych wymagań dotyczących rejestru zawierającego informacje o stanie akustyczności środowiska (Dz. U. Nr 82 poz. 500). Także sprawa opracowania operatu uzdrowiskowego nie należy do kompetencji inspekcji sanitarnej a do zadań gminy zgodnie z ustawa z dnia 28 lipca 2005r. lecznictwie uzdrowiskowym , uzdrowiskach i obszarach uzdrowiskowych ( Dz. U. Nr 167 poz.1399). Z art. 1 i 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie wynikają uprawnienia do podjęcia wnioskowanych działań, tym samym nie było przesłanek do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 28 omawianej ustawy, o co wnosił skarżący. Na powyższe pismo skarżący wniósł zażalenie. Organ II instancji pismem z dnia 19 grudnia 2008r. poinformował, że zażalenie stało się bezprzedmiotowe w związku z udzieleniem przez organ odpowiedzi pismem z dnia 5 listopada 2008r. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Wniesiona skarga uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończące się czynnością faktyczną - zawiadomieniem (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r., III SA 1636/97, niepublikowany). Zważyć należy, że skarga, o której mowa w art. 227 k.p.a., nie jest tożsama ze skargą, o której mowa w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pierwsza z tych "skarg" jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego albo też nie mogą stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Skargi tego rodzaju są załatwione w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością faktyczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy (por. Komentarz do art. 227 k.p.a., M. Jaśkowska, A Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Zakamycze 2005, wyd. II). W przedmiotowej sprawie pismo skarżącego z dnia 12 stycznia 2009 r. stanowi skargę, o której jest mowa w art. 227 k.p.a.. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu Działu VIII k.p.a. (por. wyrok NSA z 11 lutego 2000 r., II SA/Wr 3121/01, niepublikowany), tj. między innymi spraw dotyczących skarg z art. 227 k.p.a. Działania lub czynności podejmowane w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków normowane przepisami znajdującymi się w dziale VIII k.p.a. nie są bowiem aktami lub czynnościami o których mowa w art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 1271/04, Lex nr 191974). Skoro zatem przedmiotowe skarga nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny, to skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.