II SA/Gd 814/14

Dnia 27 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. o wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta z powodu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2013 roku, sygn. akt II SA/Gd 757/13 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości postanawia: odmówić skarżącemu przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Zarządzenie Przewodniczącej Wydziału z dnia 22 grudnia 2014 roku o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 16 stycznia 2015 roku w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Termin do uiszczenia wpisu upłynął zatem skarżącemu w dniu 23 stycznia 2015 roku. W dniu 9 lutego 2015 roku wydano skarżącemu ww. korespondencję do rąk własnych. W dniu 10 lutego 2015 roku skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, uiszczając go w dniu 11 lutego 2015 roku. Wskazał, że w związku z leczeniem kardiologicznym rehabilitacyjnym ciężkiej choroby pozawałowej przebywał poza miejscem zamieszkania w rejonie o stabilnym klimacie ciśnieniowym z włączoną farmakologią. W styczniu 2015 roku przebywał na leczeniu w szpitalu kardiologicznym Przedłożył skierowanie do szpitala z dnia 8 stycznia 2015 roku. Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Z przepisu tego wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przywrócenie uchybionego terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy i jednocześnie wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Z kolei brak winy strony w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Wskazuje się w orzecznictwie i doktrynie, że o braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.). Z powyższych względów, za tego typu przeszkodę nie można było uznać okoliczności choroby skarżącego. Nie uzasadniają bowiem przywrócenia uchybionego terminu okoliczności takie jak złe samopoczucie strony i odczuwane przez nią dolegliwości (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 1976 roku, sygn. akt IV PRN 8/76, Baza Orzeczeń LEX nr 7828 i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 stycznia 1974 roku, sygn. akt II CO 18/73, Baza Orzeczeń LEX nr 7372); dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2002 roku, sygn. akt II SA/Wr 1329/01, niepubl.); niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2000 roku, sygn. akt SA/Sz 1117/99, niepubl.). Na nagły charakter przeszkody, uniemożliwiającej dopełnienie obowiązku, wskazuje się również w innych, licznych orzeczeniach sądów. Przykładowo można jedynie wymienić: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 1998 roku, sygn. akt SA/Łd 575/98 (Baza Orzeczeń LEX nr 36221); wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 1999 roku, sygn. akt III SA 1436/99 (Baza Orzeczeń LEX nr 40057); wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 1998 roku, sygn. akt IV SA 2162/96 (Baza Orzeczeń LEX nr 43285); wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 1998 roku, sygn. akt I SA/Ka 1718/96 (Baza Orzeczeń LEX nr 33415); postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2008 roku, sygn. akt II OZ 712/08 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący - mimo, że cierpi na schorzenia kardiologiczne, nie wykazał, że uniemożliwiły mu one podjęcie czynności procesowych w okresie biegu terminu do uiszczenia wpisu. Po pierwsze, wskazać należy, że skarżący nie przedłożył dokumentacji wskazującej na wpływ ww. schorzeń na możliwość prowadzenia własnych spraw, w tym związanych z czynnościami w postępowaniu sądowym. Dokumentacja załączona do wniosku wskazuje wyłącznie na skierowanie skarżącego do szpitala w dniu 8 stycznia 2015 roku, lecz skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił samego pobytu w szpitalu, jak i okresu tego pobytu. Skarżący nie wykazał także, aby jego aktualny stan zdrowia uniemożliwił mu zachowanie terminu do uiszczenia wpisu w okresie jego biegu (tj. w dniach od 16 do 23 stycznia 2015 roku). W szczególności nie zostało przez skarżącego uprawdopodobnione, że nasilone dolegliwości związane z chorobami serca rozpoczęły się w ww. terminie, jak również, że jego stan nadal pozostawał szczególnie ciężki do czasu upływu tego terminu. Nie przedłożył on bowiem żadnego zaświadczenia lekarskiego, że w ww. terminie nastąpiło tego rodzaju nasilenie dolegliwości, które wykluczałoby dokonywanie czynności procesowych. Skarżący nie wykazał także aby stan chorobowy, który wynika z przedłożonej dokumentacji, uniemożliwiał mu uiszczenie wpisu sądowego drogą przelewu bankowego, czy też wyręczenie się w tej sprawie inną osobą. Rzeczą skarżącego, dbającego w sposób zwykły o własne interesy, było – w przypadku niemożności osobistego uiszczenia wpisu - wyręczyć się przy tym inną osobą bliską. Uiszczenie wpisu od skargi nie jest czynnością procesową skomplikowaną, zatem nie zachodzi przeszkoda, aby dla jej dokonania wyręczyć się inną osobą. Brak podjęcia tego rodzaju starań w sytuacji, gdy skarżący świadomy jest dolegliwości chorobowych, które go dotykają, należy ocenić jako brak zachowania należytej staranności wymaganej od osoby dbającej o własne interesy, co wyklucza uznanie braku winy w uchybieniu terminu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie było podstaw do przywrócenia terminu, skoro skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do usunięcia braków formalnych skargi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.