II SA/Gd 828/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska, Sędzia WSA Janina Guść, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz, po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 września 2013 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza z dnia 5 sierpnia 2013 r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego H. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. H. M. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 września 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z dnia 29 lipca 2013 r. skarżący wystąpił do Burmistrza o udostępnienie, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), pisemnej informacji o wysokości miesięcznych wynagrodzeń i nagród wypłaconych w latach 2010-2013 Burmistrzowi, zastępcy Burmistrza, Sekretarzowi Gminy, Skarbnikowi Gminy, kierownikom wydziałów i biur oraz Komendantowi Straży Miejskiej. W piśmie z dnia 5 sierpnia 2013 r. organ udostępnił żądane informacje w odniesieniu do Burmistrza, jego zastępcy, Sekretarza Gminy, Skarbnika oraz tych kierowników wydziałów i biur, którzy upoważnieni zostali do wydawania w imieniu Burmistrza decyzji administracyjnych. W odniesieniu natomiast do pozostałych kierowników wydziałów i biur nie upoważnionych do wydawania decyzji i Komendanta Straży Miejskiej organ decyzją z dnia 5 sierpnia 2013 r. odmówił udostępnienia informacji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w/w pracownicy Urzędu Miejskiego z racji braku uprawnienia do wydawania decyzji administracyjnych nie są funkcjonariuszami publicznymi, a w związku z tym ich wynagrodzenie nie stanowi informacji publicznej. Jego ujawnienie naruszałoby prywatność wskazanych osób. W podstawie prawnej decyzji i jej uzasadnieniu organ powołał przepisy art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 115 § 13 pkt 4 Kodeksu karnego i art. 33 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym. W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 2 Konstytucji RP poprzez niezgodne z prawem wyłączenie jawności informacji publicznej, art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez brak elementów decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego odnośnie przedmiotu postępowania, tj. w jakim zakresie żądane informacje publiczne zawierają dane wrażliwe. Zarzucając powyższe wnioskodawca wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Odwołujący powołując się na art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazał, że jednostka samorządu terytorialnego jaką jest gmina prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, której art. 33 stanowi, że gospodarka środkami publicznymi jest jawna, a za takie środki uznaje się środki na wynagrodzenia. Wobec tego informacja o wysokości wydatków gminy na wynagrodzenia i nagrody dla pracowników, będąc informacją o majątku publicznym, stanowi informację publiczną. Na potwierdzenie powyższego przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 czerwca 2013 r. II SAB/OP 33/13. Odwołujący nie zgodził się również z argumentacją towarzyszącą odmowie udostępnienia informacji odnośnie wynagrodzenia Komendanta Straży Miejskiej. Według odwołującego Komendantowi przysługują uprawnienia funkcjonariusza publicznego. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdziło, że wydatki na pensje pracownicze stanowią przejaw gospodarowania środkami publicznymi i co do zasady informacja o ich wysokości podlega udostępnieniu, jednak z ograniczeniami przewidzianymi w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ograniczenia te nie odnoszą się do pracowników pełniących w organie funkcje publiczne. Powołując się na dyspozycję art. 24h i art. 24i ustawy o samorządzie gminnym Kolegium wskazało na jawność oświadczeń majątkowych wójta, zastępcy wójta, sekretarza gminy, skarbnika gminy, kierownika jednostki organizacyjnej gminy, osoby zarządzającej i członka organu zarządzającego gminną osobą prawną oraz osoby wydającej decyzje administracyjne w imieniu wójta, wywodząc z tego, że informacje dotyczące tych osób pełniących funkcje publiczne podlegają udostępnieniu bez względu na ochronę prywatności. Według Kolegium z ochrony przewidzianej w art. 5 ust. 2 ustawy korzystać mogą pracownicy nie będący funkcjonariuszami publicznymi. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o organach oraz osobach sprawujących w nich funkcje i o ich kompetencjach. W odniesieniu do Komendanta Straży Miejskiej Kolegium wyjaśniło, że nie wydaje on decyzji administracyjnych, a udzielenie informacji publicznej o wysokości wynagrodzeń dotyczy tylko osób posiadających takie kompetencje. W skardze H. M. zaskarżył przedmiotową decyzję żądając jej uchylenia. Skarżący zarzucił naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., art. 7, art. 77 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem. Zgodnie zaś z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrolując legalność sąd nie jest związany treścią zarzutów i wniosków skargi. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na ochronę prywatności osób fizycznych, które nie są funkcjonariuszami publicznymi i nie wyraziły zgodę na upublicznienie danych dotyczących ich wynagrodzeń, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem wskazane decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontroli legalności w przedmiotowej sprawie poddano decyzję Burmistrza o odmowie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej wysokości zasadniczych wynagrodzeń Komendanta Straży Miejskiej oraz kierowników wydziałów i biur Urzędu Miejskiego w latach 2010-2013 oraz utrzymującą ją w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Odmawiając dostępu do informacji organy powołały się na ochronę prywatności osób fizycznych, pracowników Urzędu Miasta, którzy nie są funkcjonariuszami publicznymi i nie wydają decyzji administracyjnych w imieniu Burmistrza oraz nie wyraziły zgody na udostępnienie informacji o swoich wynagrodzeniach. W takiej bowiem sytuacji art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej ustawą, stanowi podstawę do ograniczenia dostępu do informacji publicznej. W przedmiotowej sprawie istotą sporu jest kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanych informacji ze względu na prywatność osób fizycznych. W ocenie Sądu wydane w tym przedmiocie rozstrzygnięcia naruszają art. 1 ust. 1 i art. 5 ust. 2 ustawy. Powołana ustawa reguluje zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej. Ustawa stanowi realizację konstytucyjnie zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP prawa do informacji. Zgodnie ze wskazanym przepisem obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej zawiera art. 4 ust. 1 ustawy. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej, w tym organy jednostek samorządu terytorialnego, które na podstawie przepisów Konstytucji i właściwych ustaw wykonują zadania administracji publicznej korzystając ze środków prawnych o charakterze władczym, właściwych władzy państwowej. Wobec tego w przedmiotowej sprawie organ wykonawczy gminy - Burmistrza należało uznać za zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Przechodząc natomiast do analizy charakteru żądanej we wniosku informacji należy odwołać się do treści art. 1 ust. 1 ustawy który stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Innymi słowy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa. Przepis art. 6 ustawy zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych, które podlegają reżimowi ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydującym jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. W orzecznictwie za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., IV SA/Po 652/07, LEX nr 460751). Takie też stanowisko wyrażono w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. II SAB/Lu 19/06 (LEX Nr 236231), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r., sygn. IV SA/Wa 221/04 (LEX Nr 146742) oraz postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. II SAB/Bk 36/08 (LEX Nr 146742). Przepis art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c) ustawy stanowi, że udostępnianiu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych. Mając to wszystko na uwadze należy stwierdzić, że żądane przez skarżącego informacje odnoszące się do wynagrodzenia pracowników jednostki samorządu terytorialnego mają charakter informacji publicznej. Dotyczą bowiem sposobu wydatkowania majątku publicznego przez podmioty tworzące sektor finansów publicznych w rozumieniu art. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 885). Co istotne, podmioty sektora finansów publicznych dotyczy naczelna zasada finansów publicznych określona w art. 33 ust. 1 ustawy o finansach publicznych stanowiąca o jawności gospodarowania środkami publicznymi. Oznacza to wymóg bezwzględnej transparentności wydatkowania środków publicznych, w tym również na wynagrodzenia dla pracowników. Z powyższego wynika, że po pierwsze wnioskowana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej a po drugie, że Burmistrz jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. Wobec tego rozważenia wymagało, czy w przedmiotowej sprawie zasadna była odmowa udostępnienia żądanych informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej. Analizując to zagadnienie należy wskazać, że prawo do informacji publicznej stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Z powyższego przepisu wynika, że dostęp do informacji publicznej może podlegać ograniczeniom ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Jeżeli natomiast informacja dotyczy osób pełniących funkcje publiczne i ma związek z pełnieniem tych funkcji lub gdy osoba fizyczna bądź przedsiębiorca zrezygnują z przysługujących im praw, dostęp do informacji nie może zostać ograniczony z powołaniem się na ochronę prywatności lub tajemnicy przedsiębiorcy. Skoro wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie powoduje automatycznego jej udostępnienie, ale wymaga zweryfikowania przesłanek ograniczających dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy, to głównym celem postępowania o udostępnienie informacji dotyczących osób fizycznych jest wyjaśnienie, czy osoby te pełnią funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy. Wówczas bowiem ograniczenia dostępności informacji nie mają zastosowania. W tym wypadku kluczową dla oceny charakteru pełnionej przez osobę fizyczną funkcji jest wykładnia pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne". Ustawa o dostępnie do informacji publicznej nie definiuje tego pojęcia. Wskazówek interpretacyjnych zatem należy poszukiwać w innych aktach prawnych systemu, który co do zasady powinien być spójny. Dostarcza ich dyspozycja art. 115 § 19 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), dalej zwana: k.k., zgodnie z którą osobą pełniącą funkcję publiczną jest funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego, osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę lub wiążącą Rzeczpospolitą Polską umowę międzynarodową. Z powyższego wynika, że pojęcie "osoba pełniąca funkcje publiczne" na gruncie k.k. jest zakresowo szersze i pochłania pojęcie funkcjonariusza publicznego, którym w uzasadnieniu kwestionowanych decyzji posługiwały się organy. Skoro ustawodawca w ustawie o dostępie do informacji publicznej przy określaniu kręgu podmiotów, co do których zastosowania nie mają ograniczenia w dostępności do informacji, zrezygnował z definiowania pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne" i "funkcjonariusz publiczny", to nie ma przeszkód, ażeby skorzystać z definicji sformułowanych na gruncie przepisów prawa karnego w celu precyzyjnego określenia podmiotu przestępstwa i przedmiotu ochrony. Określenie "osoba pełniąca funkcję publiczną" użyte w ustawie o dostępie do informacji publicznej służy również dokładnemu ustaleniu kręgu podmiotów, które podejmując szeroko pojętą działalność publiczną winny liczyć się dozwolonym dostępem do wszelkich informacji ze sfery jego życia, które mają wpływ na wykonywanie przyjętej roli społecznej. Zarówno doktryna i orzecznictwo stoją na stanowisku, że osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu ustawy jest niewątpliwie funkcjonariusz publiczny w rozumieniu art. 115 § 13 k.k., ale pojęcie to na gruncie art. 5 ust. 2 ustawy należy rozumieć znacznie szerzej. Na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (Kamińska, I., Rozbicka-Ostrowska M., Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 87; por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 marca 2004 r., sygn. akt II SAB/Ka 144/03, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 września 2013 r., II SA/Gd 503/13, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podstawową przesłanką, która umożliwia zastosowanie art. 5 ust. 2 ustawy, jest zatem jednoznaczne ustalenie, czy osoba, której dotyczy żądana informacja publiczna jest osobą pełniącą funkcję publiczną, czy też nie. Dopiero bowiem zbadanie tej okoliczności pozwala na prawidłowe ustalenie możliwości zastosowania ograniczeń wynikających z art. 5 ust 2 ustawy. Jeżeli żądana informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i ma związek z pełnieniem tej funkcji, to organ zobowiązany do jej udzielenia nie może odmówić udostępnienia takiej informacji z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 ust 2 ustawy. Taka sytuacja zachodzi w odniesieniu do Komendanta Straży Miejskiej. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 1383), straż jest jednostką organizacyjną gminy, którą kieruje komendant zatrudniony na podstawie umowy o pracę przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta. Przełożonym komendanta jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta. W myśl art. 10 ust. 1 ustawy o strażach gminnych straż wykonuje zadania w zakresie ochrony porządku publicznego wynikające z ustaw i aktów prawa miejscowego. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 21 września 2005 r. (I KZP 28/05, Lex Nr 155404) z powyższych uregulowań wyciągnął wniosek, że art. 115 § 13 pkt 4 k.k. obejmując swoją hipotezą wszystkich pracowników jednostek samorządu terytorialnego, w tym gminy, z wyłączeniem tych pełniących funkcje usługowe, zakresem zastosowania obejmuje również komendanta straży miejskiej i strażników. Tak więc strażnicy gminni (miejscy) jako pracownicy gminy, wykonujący czynności określone w ustawie są funkcjonariuszami publicznymi w rozumieniu tego przepisu. Skoro tak, to należą również do kręgu osób pełniących funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy, których nie dotyczą ograniczenia dostępności informacji w postaci ochrony prywatności osoby fizycznej i tajemnicy przedsiębiorcy. W konsekwencji, organy nie mogły odmówić udostępnienia informacji dotyczącej wynagrodzenia Komendanta Straży Miejskiej. W odniesieniu do dalszej części żądania skarżącego dotyczącej informacji o wynagrodzeniach kierowników wydziałów i biur, której udostępnienia odmówiono ze względu na brak uprawnienia tych osób do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu Burmistrza, w ocenie Sądu organy rozstrzygnęły przedwcześnie. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że w powyższym zakresie wniosek dotyczył udostępnienia danych o wynagrodzeniu Kierownika Biura Funduszy. W takiej sytuacji to na organie spoczywał obowiązek jasnego i precyzyjnego ustalenia i wykazania, czy osoba ta pełni w strukturach gminnych funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy, czy nie. W ramach tych czynności wyjaśniających organ winien ustalić zakres i charakter obowiązków oraz zakres odpowiedzialności osoby, której dotyczy wniosek o udostępnienie informacji. Dopiero weryfikacja tak zebranych danych pozwoliłaby na wniosek co do charakteru pełnionej w organie funkcji przez daną osobę. Tego w przedmiotowej sprawie zabrakło. Organy z uchybieniem art. 7, art. 77 § 2 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzestały na automatycznym wyeliminowaniu osób nie posiadających kompetencji do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu Burmistrza z grona osób pełniących funkcje publiczne. Nie pozyskały natomiast materiału dowodowego, z którego wynikałyby obowiązki powierzone danej osobie do wykonywania w strukturach jednostki samorządu terytorialnego i na podstawie którego mogłyby ocenić jej wpływ na podejmowane przez organ decyzje. Nie zbadały, czy powierzone tej osobie zadania związane są z dysponowaniem środkami publicznymi. Materiał zgromadzony w sprawie tj. regulamin organizacyjny Urzędu Miejskiego i załączony do niego schemat organizacyjny nie umożliwia dokonania powyższych ustaleń w odniesieniu do Kierownika Biura Funduszy. Przy tym organy w sposób błędny oparły swoje rozstrzygnięcie na argumencie zaczerpniętym z art. 24h i art. 24i ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 594), który stanowi o obowiązku upubliczniania danych o stanie majątkowym w formie oświadczeń majątkowych przez określone tam podmioty, tj. radnego, wójta, zastępcę wójta, sekretarza gminy, skarbnika gminy, kierownika jednostki organizacyjnej gminy, osobę zarządzającą i członka organu zarządzającego gminną osobą prawną oraz osobę wydającą decyzje administracyjne w imieniu wójta. Zdaniem Sądu, status osoby pełniącej funkcję publiczną nie jest uzależniony od wyposażenia jej w kompetencję do wydawania decyzji w sferze działalności publicznej ( por. postanowienie SN z dnia 7 maja 2012 r., VKK 402/11, Lex nr 1213396). Powołane przez organ przepisy z ustawy o samorządzie gminnym, w żaden sposób nie mogą wpływać na wykładnię pojęcia "osoby pełniące funkcje publiczne" w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy. Artykuł 24h ustawy o samorządzie gminnym stanowi dodatkową, obok przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, regulację służącą kontroli osób pełniących funkcje publiczne. Dodać należy, że z mocy art. 10 ust. 1 ustawy oświadczenia majątkowe jako informacja publiczna udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej, w myśl art. 24i ustawy o samorządzie gminnym, nie podlega udostępnieniu na wniosek. Adresat wniosku zwolniony jest bowiem z obowiązku udostępniania informacji, jeżeli została ona ujawniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium. W takiej sytuacji organ winien zawiadomić wnioskodawcę o braku zastosowania trybu wnioskowego w związku z ujawnieniem żądanej informacji w Biuletynie Informacji Publicznej wraz z podaniem precyzyjnego adresu internetowego, pod którym się ona znajduje. Reasumując, powyżej wykazane naruszenia prawa skutkują uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. To z kolei powoduje konieczność ponownego rozpoznania wniosku skarżącego i udzielenia żądanej informacji w odniesieniu do Komendanta Straży Miejskiej a w pozostałej części wniosku w takim zakresie, w jakim nie ogranicza jej przepis art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, bądź wydania decyzji odmownej z powołaniem się na ten przepis, przy jednoczesnym wyczerpującym uzasadnieniu, że dana osoba nie pełni funkcji publicznej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.