II SA/Gd 841/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Zalewska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi P z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 11 lipca 2024 r., nr WI-IV.7840.3.2.2024.ESD w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty Słupskiego z dnia 2 lipca 2024 r., nr AB.6740.133.2024.VII; 2. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącej P z siedzibą w W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. P. Spółka z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego z 11 lipca 2024 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Starosta Słupski po rozpoznaniu wniosku skarżącej decyzją z 2 lipca 2024 r. odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą na działkach nr [...] i [...] w miejscowości S., w obrębie ewidencyjnym S., w gminie R. W uzasadnieniu wyjaśniono, że ze względu na braki występujące w projekcie budowlanym, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane postanowieniem z dnia 27 marca 2024 roku zobowiązano inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego. Organ, po ponownym przeanalizowaniu i sprawdzeniu projektu budowlanego, nie uznał uzupełnienia projektu w zakresie punktu 4 postanowienia z dnia 27 marca 2024 roku, w którym zobowiązano inwestora do potwierdzenia zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie lokalizacji stacji bazowej na terenie przeznaczonym w planie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami ozn. 56MNU. W ocenie organu ustalenia ogólne zawarte w rozdziale 2 § 8 ust. 9 pkt 1 uchwały Rady Gminy Słupsk z dnia 24 stycznia 2019 roku nr IV/49/2019 w sprawie miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego dla części terenów w miejscowości Siemianice dopuszczają lokalizowanie obiektów infrastruktury technicznej takich jak stacje transformatorowe, przepompownie ścieków czy urządzenia telekomunikacyjne na podstawie opracowań technicznych, na całym obszarze objętym planem z wyjątkiem terenów, których zabudowę wykluczają przepisy odrębne, przy czym ewentualna uciążliwość mierzona zgodnie z przepisami odrębnymi nie może przekraczać terenu inwestycji ani powodować innych uciążliwości dla sąsiadów, przy czym ustala się minimalną odległość dla lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych: 1000 m od zabudowy mieszkaniowej. Warunek wynikający z zapisów ustaleń ogólnych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczący minimalnej odległości lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych od zabudowy mieszkaniowej nie został zdaniem organu spełniony, nie można zatem potwierdzić zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie lokalizacji stacji bazowej na terenie przeznaczonym w planie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami (ozn. 56MNU). Ustalone w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dwie dopuszczalne funkcje terenu objętego wnioskiem, tj. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa usługowa, charakteryzują się różnym stopniem ochrony; skoro na terenie zabudowy usługowej dopuszcza lokalizację inwestycji z zakresu łączności publicznej bez ograniczeń, natomiast na terenie przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną przewiduje istotne ograniczenia w zakresie lokalizacji inwestycji zakresu łączności publicznej zezwalając wyłącznie na lokalizację infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. W konsekwencji Starosta uznał, że jest zobowiązany na mocy art. 35 ust. 1, 3 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane do odmowy zatwierdzenia projektu i odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda Pomorski rozpoznając odwołanie skarżącej decyzją z 11 lipca 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z 2 lipca 2024 r., w całości podzielając jego ustalenia faktyczne i prawne. Organ przypomniał, że dla działek nr [....] i [...] obręb S., na których projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej ma się znajdować, obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Gminy Słupsk z dnia 24 stycznia 2019 roku nr IV/49/2019 w sprawie miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego dla części terenów w miejscowości Siemianice. Teren działek oznaczony został w planie symbolem 56MNU, gdzie funkcją dominującą są tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami. Ustalenia ogólne zawarte w § 8 ust. 9 pkt 1 uchwały dopuszczają lokalizowanie obiektów infrastruktury technicznej takich jak stacje transformatorowe czy urządzenia telekomunikacyjne. Zdaniem Wojewody Starosta Słupski słusznie stwierdził naruszenie tych zapisów planu zagospodarowania przestrzennego, tym bardziej, że w aktach sprawy znajdują się dostarczone przez inwestora rysunki Z-2 i Z-3, na których zaznaczono okręgi o promieniu 1000 m od planowanej wieży telekomunikacyjnej, w których znajduje się zabudowa jednorodzinna. Organ wyjaśnił następnie, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem łączności publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i tym samym jest inwestycją celu publicznego. Wprowadzone ograniczenia w planie zagospodarowania przestrzennego nie odnoszą się do lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej. Z art. 46 ust 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wynika prawo do zabudowy inwestycji w zakresie łączności publicznej, chyba że jej realizacja naruszałaby zakazy lub ograniczenia ustanowione w planie. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolniczej, leśnej, usługowej lub produkcyjnej nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt. 4 wyżej przywołanej ustawy infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu to kanalizacja kablowa, linia kablowa podziemna i nadziemna, instalacja radiokomunikacyjna wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Z powyższego wynika, że na terenie zabudowy usługowej dopuszcza się lokalizację inwestycji z zakresu łączności publicznej bez ograniczeń, natomiast na terenie przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną przewiduje się istotne ograniczenia w zakresie lokalizacji inwestycji zakresu łączności publicznej - zezwalając wyłącznie na lokalizację infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Prawidłowa wykładnia przepisu art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych musi zdaniem Wojewody uwzględniać racjonalny cel przepisu, który dekodować należy ze stopnia ochrony przypisanego danemu rodzajowi przeznaczenia terenu, określonego w tej normie prawnej. Ustawodawca przewidział w treści tego przepisu dla terenów zabudowy jednorodzinnej inny stopień ochrony, niż dla pozostałych wymienionych w nim terenów. Jeśli przewidziany tym przepisem poziom ochrony dla jednej z tych funkcji jest większy, to wybór stopnia ochrony powinien zawsze uwzględniać możliwość jej realizacji dla każdej z dopuszczonych funkcji danego terenu. Ponadto zasada, o której mowa w art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie daje podstawy do przyjęcia, że inwestycje tzw. "telekomunikacyjne" mogą być realizowane na danym terenie niezależnie od treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy że lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej jest dopuszczalna w każdym, wybranym przez inwestora miejscu, bez względu na treść planu, gdyż ustawodawca wprost nakazuje także respektowanie wprowadzonych w planie zakazów lub ograniczeń. Podsumowując uznano, że planowana inwestycja w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej [...] z instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą zlokalizowana na działkach nr [...] i [...] w miejscowości S. nie spełnia wymogu zawartego w rozdziale 2 § 8 ust. 9 pkt 1 uchwały Rady Gminy Słupsk z dnia 24 stycznia 2019 roku nr IV/49/2019 w sprawie miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego dla części terenów w miejscowości Siemianice, odnośnie minimalnej odległości urządzeń telekomunikacyjnych od zabudowy mieszkaniowej. P. Spółka z o.o. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Wojewody Pomorskiego z 11 lipca 2024 r., wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty Słupskiego z dnia 2 lipca 2024 r., zarzuciła naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane w związku z postanowieniami uchwały Rady Gminy Słupsk z dnia 24 stycznia 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego dla części terenów w miejscowości Siemianice (dalej zwanej Miejscowym Planem lub mpzp), w szczególności postanowień dla karty terenu 56 MNU oraz przepisu § 8 ust. 9 pkt 1 w zw. z art. 46 ust. 1, 1 a i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez bezpodstawne uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę spowodowane niezgodnością zamierzenia z Miejscowym Planem. Zdaniem skarżącej Wojewoda pominął drugie przeznaczenie terenu inwestycyjnego, tj. możliwość wykonywania na nim usług, tymczasem przeznaczenie terenu na wykonywanie usługi pozwala na lokalizowanie przedsięwzięć telekomunikacyjnych innych, niż tylko inwestycji o nieznacznym odziaływaniu. Wbrew zapatrywaniom organu, w odniesieniu do zdania drugiego art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie jest uprawniona wykładnia a contrario. Nie jest dopuszczalne twierdzenie, że ustawodawca dla określonego w tym przepisie przeznaczenia terenu ograniczył dopuszczalność lokalizowania tylko do wyraźnie wymienionych inwestycji. Różnica sprowadza się jedynie do tego, że inwestycje innego rodzaju wymagają badania co do zgodności z przeznaczeniem terenu. Tym samym nie ma przeciwwskazań, by na terenach przeznaczonych na cele zabudowy jednorodzinnej uznać za dopuszczalne lokalizowanie inwestycji z zakresu łączności publicznej niebędących infrastrukturą telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zaskarżoną decyzją Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy decyzję Starosty Słupskiego z dnia 2 lipca 2024 r. o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą na działkach nr [...] i [...] w miejscowości S., w obrębie ewidencyjnym S., w gminie R. Jak wynika z treści decyzji, powodem wydania decyzji odmownej było przyjęcie przez organy, że przedłożony projekt budowlany jest sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - Dz.U. z 2024 r., poz. 572). W przypadku stwierdzenia tego typu sprzeczności nie jest możliwe zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Dziełku inwestycyjne położone są na terenie przeznaczonym w planie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami (56MNU). Zgodnie z § 8 ust. 9 pkt 1 uchwały Rady Gminy Słupsk z dnia 24 stycznia 2019 roku nr IV/49/2019 w sprawie miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego dla części terenów w miejscowości Siemianice, dopuszcza się lokalizowanie obiektów infrastruktury technicznej takich jak stacje transformatorowe, przepompownie ścieków czy urządzenia telekomunikacyjne na podstawie opracowań technicznych, na całym obszarze objętym planem z wyjątkiem terenów, których zabudowę wykluczają przepisy odrębne, przy czym ewentualna uciążliwość mierzona zgodnie z przepisami odrębnymi nie może przekraczać terenu inwestycji ani powodować innych uciążliwości dla sąsiadów, przy czym ustala się minimalną odległość dla lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych: 1000 m od zabudowy mieszkaniowej. Organy stwierdziły, że pozwolenie na budowę nie może być udzielone z dwóch powodów. Po pierwsze, nie został spełniony warunek dotyczący minimalnej odległości lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych od zabudowy mieszkaniowej. Po drugie, wskazano na art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, z którego wynika, że na terenie zabudowy usługowej dopuszcza się lokalizację inwestycji z zakresu łączności publicznej bez ograniczeń, natomiast na terenie przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną zezwala się wyłącznie na lokalizację infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. W przypadku terenu o mieszanym przeznaczeniu, tak jak w sprawie niniejszej, obowiązuje szersza ochrona przewidziana dla przeznaczenia pod zabudowę jednorodzinną. Oznacza to, że na działkach inwestycyjnych dopuszczalna jest wyłącznie lokalizacja infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, którą planowana inwestycja nie jest. Skarżąca spółka z kolei na stanowisku, że wprowadzony w planie zakaz lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych w odległości 1000 m od zabudowy mieszkaniowej oznacza w istocie zakaz lokalizacji takich urządzeń na terenie objętym planem w ogóle, co jest sprzeczne z art. 46 ust. 1 powołanej wyżej ustawy. Ponadto prawidłowa wykładnia art. 46 ust. 2 ustawy prowadzi do wniosku, że w przypadku terenu o mieszanym przeznaczeniu, tak jak w sprawie niniejszej, inwestor jest uprawniony do dostosowania planów inwestycyjnych do warunków którejkolwiek z rodzajów zabudowy dopuszczonej na takim terenie. Sąd w sporze tym przyznał rację stronie skarżącej. W rozważanym wypadku mamy do czynienia z inwestycją szczególnego rodzaju – telekomunikacyjnego obiektu budowlanego, który stanowi inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Wobec tego badanie zgodności tej inwestycji z planem miejscowym, jak wymaga art. 35 Prawa budowlanego, należy uzupełnić o regulację art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 604 ze zm.), dalej jako "ustawa o rozwoju usług telekomunikacyjnych". Przepis ten stanowi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ponadto, w myśl ust. 1a, nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jeżeli natomiast lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (ust. 2). Z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wynika więc ogólna zasada dopuszczalności inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na terenach objętych postanowieniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Ten też cel musi być więc uwzględniany przy wykładni przepisów powyższej ustawy, co oznacza, że ustalenia obowiązującego planu miejscowego muszą być wykładane tak, aby usuwać zakazy i przeszkody w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie tylko wtedy, gdy mogą być one wyprowadzone z niejasnych i niekonsekwentnych ustaleń planu miejscowego, ale także wówczas, gdy stwierdzona zostanie oczywista niezgodność postanowień planu z warunkami wynikającymi z art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1020/14; z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt II OSK 44/14, dostępne w CBOSA). Zgodnie z § 8 ust. 9 pkt 1 uchwały Rady Gminy Słupsk z dnia 24 stycznia 2019 roku nr IV/49/2019 w sprawie miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego dla części terenów w miejscowości Siemianice, dopuszcza się lokalizowanie obiektów infrastruktury technicznej takich jak stacje transformatorowe, przepompownie ścieków czy urządzenia telekomunikacyjne na podstawie opracowań technicznych, na całym obszarze objętym planem z wyjątkiem terenów, których zabudowę wykluczają przepisy odrębne, przy czym ewentualna uciążliwość mierzona zgodnie z przepisami odrębnymi nie może przekraczać terenu inwestycji ani powodować innych uciążliwości dla sąsiadów, przy czym ustala się minimalną odległość dla lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych: 1000 m od zabudowy mieszkaniowej. Rację ma skarżąca, że ustalenie planu, które ogranicza możliwość lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych w odległości 1000 m od zabudowy mieszkaniowej, w sytuacji gdy de facto prowadzi do wykluczenia możliwości lokalizacji takiej zabudowy na terenie objętym planem, nie może mieć zastosowania, zgodnie z art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych. Inwestor przedstawił rysunki Z-2 i Z-3, które mają potwierdzać jego twierdzenie o faktycznej niemożności zlokalizowania urządzeń telekomunikacyjnych na terenie objętym planem z uwagi na obowiązujący zakaz ich lokalizacji w odległości 1000 od zabudowy mieszkaniowej, kwestia ta jednak nie została przez organy wyjaśniona. Naruszono tym samym obowiązki wynikające z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych. Rację ma również strona skarżąca wskazując, że wskazana inwestycja nie jest sprzeczna z określonym w planie przeznaczeniem terenu 56MNU. Jest to bowiem teren zabudowy jednorodzinnej i usługowej, przy czym plan dopuszcza występowanie na terenie działki samodzielnie tylko funkcji usługowej lub tylko mieszkaniowej (obie funkcje mają charakter podstawowy). W tym zakresie należy stwierdzić, że istotnie, zgodnie z art. 2 pkt 4 ww. ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych, infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu stanowi kanalizacja kablowa, linia kablowa podziemną i nadziemną, instalacja radiokomunikacyjna wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej bezspornie nie jest zaliczana do infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Okoliczność ta jednak nie oznacza, że przedmiotowy plan miejscowy wprowadza zakaz lokalizacji takiej stacji na terenie inwestora. Z taką sytuacją mielibyśmy bowiem do czynienia jedynie wtedy, gdyby przeznaczenie mieszkaniowe jednorodzinne stanowiło jedyną funkcję analizowanego terenu. Tymczasem w rozważanym wypadku plan miejscowy przewiduje na tym terenie zarówno zabudowę jednorodzinną, jak i usługową, i zakłada, że każda z tych funkcji może być realizowana samodzielnie, na całej działce. Nie można przy tym podzielić stanowiska Wojewody co do wykładni art. 46 ust. 2 o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych, że niezależnie od występowania pozostałych funkcji, jeśli przeznaczeniem terenu jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, to dopuszczalna jest na nim jedynie budowa infrastruktury technicznej o nieznacznym oddziaływaniu (zob. wyrok NSA z dnia 15 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1689/18, dostępny w CBOSA). Jeżeli bowiem teren został w miejscowym planie przeznaczony nie tylko pod zabudowę jednorodzinną, ale dopuszczalny jest też inny sposób jego zagospodarowania, w tej sprawie – usługowy, to dla takiego terenu nie obowiązuje ograniczanie w postaci lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej tylko o nieznacznym oddziaływaniu (por. wyrok NSA z 8 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 3607/19, dostępny .w.). Skoro więc na przedmiotowym terenie 56MNU uchwałodawca lokalny dopuścił również zabudowę usługową to przewidziane na tym terenie także przeznaczenie mieszkaniowe jednorodzinne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznej z zakresu łączności publicznej i to bez względu na zakres oddziaływania tej infrastruktury (por. wyrok NSA z dnia 24 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2776/16, dostępny jw.). Z tych względów należało uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych. Rozpatrując ponownie sprawę organy będą miały na względzie uwagi wyżej poczynione. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) uchylił obie wydane w sprawie decyzje. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.