II SA/Gd 845/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 19 marca 2014 r. sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą we W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 11 września 2013 r., nr [...] w przedmiocie wykonania określonych obowiązków w zakresie ochrony przeciwpożarowej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 19 lipca 2013 r., nr [...], 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej na rzecz skarżącej A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą we W. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej - decyzją z dnia 19 lipca 2013 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 i art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2013, poz. 1340 ze zm.) – dalej określanej jako "ustawa o Państwowej Straży Pożarnej", w związku z uchybieniami naruszającymi przepisy przeciwpożarowe opisanymi w protokole czynności kontrolno – rozpoznawczych z dnia 10 lipca 2013 roku, nakazał A Spółce komandytowej we W. wykonanie w terminie do dnia 15 maja 2013 roku obowiązku zapoznania pracowników z przepisami przeciwpożarowymi, to jest obowiązku o którym mowa w art. 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 roku, nr 178, poz. 1380 ze zm.) – dalej określanej jako "ustawa o ochronie przeciwpożarowej", wskazując jednocześnie, że czynności (szkolenia) z zakresu ochrony przeciwpożarowej mogą wykonywać wyłącznie osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje zawodowe. W odwołaniu od ww. decyzji A Spółka komandytowa we W. wniosła o jej uchylenie wyjaśniając, że wywiązała się z obowiązku zapoznania pracowników z przepisami przeciwpożarowymi poprzez zapoznanie ich z treścią instrukcji bezpieczeństwa pożarowego opracowanej dla obiektu przez osobę posiadającą uprawnienia do wykonywania czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej i zawierającej obowiązujące przepisy przeciwpożarowe. Stwierdziła również, że fakt wywiązania się z ww. obowiązku potwierdzany jest oświadczeniem pracownika. Wyjaśniła nadto, że ustawodawca w art. 4 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o ochronie przeciwpożarowej nie określa w jaki sposób tj. w jakiej formie obowiązek zapoznania pracowników z przepisami przeciwpożarowymi ma zostać zrealizowany. Zgodnie zaś z § 6 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. nr 109, poz. 719) – zwanego dalej "rozporządzeniem", procedura zapoznania pracowników została zawarta w instrukcji bezpieczeństwa pożarowego i nie wymaga realizowania obowiązku zapoznania z przepisami w formie szkolenia. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej - decyzją z dnia 11 września 2013 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) - dalej w skrócie jako "k.p.a.", , utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że obowiązek nałożony w decyzji organu I instancji nie został przez odwołującą się spełniony. Organ wyjaśnił, że ustawa o ochronie przeciwpożarowej zawiera przepisy, które stanowią podstawę do nałożenia na właściciela obiektu obowiązków zapewniających ochronę przeciwpożarową. Dotyczy to również konieczności zapoznania pracowników z przepisami przeciwpożarowymi, co ustawodawca w art. 4 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy wskazał wprost, bez żadnych złagodzeń w tym zakresie. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że określona w § 6 ust. 1 rozporządzenia treść instrukcji bezpieczeństwa pożarowego nie obejmuje kwestii dotyczącej obowiązku, jaki został nałożony w decyzji organu pierwszej instancji. W § 6 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia prawodawca odniósł się do zagadnienia dotyczącego zapoznania pracowników z przepisami przeciwpożarowymi oraz treścią instrukcji. Czyli w instrukcji powinno być wskazane, w jaki sposób, zgodnie z jaką procedurą i jakimi metodami właściciel, w tym przypadku obiektu handlowego, zaznajomi swoich pracowników z przepisami przeciwpożarowymi oraz instrukcją. Organ zaznaczył przy tym, że w § 6 ust. 1 rozporządzenia nie zawarto żadnych wymagań do tego, aby opracowujący instrukcję uwzględnił w jej treści wykaz i omówienie przepisów przeciwpożarowych. W skardze na powyższą decyzję A Spółka komandytowa we W. wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie przeciwpożarowej w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia przez jego błędną wykładnię, art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 w związku z art. 136 k.p.a. wobec niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału w sprawie, niepodjęcia niezbędnych czynności koniecznych dla ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy, co spowodowało brak wyjaśnienia, jakie fakty organ uznał za udowodnione, pominięcie merytorycznej zawartości instrukcji bezpieczeństwa pożarowego w sprawie i przyjęcie przez organ, że brak nakazu zawarcia jakichkolwiek wymagań "do tego, aby właśnie opracowujący instrukcję bezpieczeństwa pożarowego uwzględnił w treści instrukcji wykaz i omówienie przepisów przeciwpożarowych" jest tożsamy z nieujęciem tychże przepisów w konkretnie sporządzonej instrukcji bezpieczeństwa pożarowego, art. 11 k.p.a. poprzez brak sformułowania rzeczywistych przyczyn utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji, mimo oczywistych braków tejże decyzji w zakresie zarówno argumentacji prawnej jak i podania okoliczności stanu faktycznego, które zdecydowały o sposobie załatwienia sprawy. W uzasadnieniu skargi stwierdziła, że organ pierwszej instancji nie podał, na podstawie jakiego materiału dowodowego stwierdził, że nie zapoznano pracowników z przepisami przeciwpożarowymi, bezzasadnie przy tym utożsamiając pojęcie "zapoznanie" z pojęciem "szkolenie". Ustawodawca nie określił szczegółowych wymagań w zakresie realizacji obowiązku z art. 4 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie przeciwpożarowej. Forma zapoznania pracowników z przepisami przeciwpożarowymi jest zatem dowolna i powinna zapewnić rzeczywiste przekazanie pracownikom niezbędnej wiedzy. Instrukcja bezpieczeństwa pożarowego powinna stanowić główny punkt odniesienia w kontekście zapoznania pracowników z przepisami przeciwpożarowymi. Organ odwoławczy nie wyjaśnił, czy instrukcję bezpieczeństwa pożarowego uznał za podstawowy dokument w sprawie. Brak merytorycznego zapoznania się z treścią instrukcji dedykowanej obiektowi strony skarżącej w K. i jednoczesne przyjęcie, że instrukcja ta nie zawiera m.in. wykazu oraz omówienia stosownych przepisów przeciwpożarowych, skutkowało nieuprawnionym wnioskiem, że doszło do naruszenia nakazu wyrażonego w art. 4 ust.1 pkt 6 ustawy o ochronie przeciwpożarowej. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu, co też w niniejszej sprawie uczynił. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 roku, nr 12, poz. 68 ze zm.) – dalej zwanej w skrócie "ustawą o Państwowej Straży Pożarnej". Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. Powyższy przepis reguluje kompetencje komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej przysługujące mu w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych. Uprawnienia wynikające z tego przepisu stanowią uszczegółowienie zawartego w art. 1 ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej katalogu zadań Państwowej Straży Pożarnej, do którego zaliczony został m.in. nadzór nad przestrzeganiem przepisów przeciwpożarowych. Z art. 23 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej wynika nadto, że w celu rozpoznawania zagrożeń, realizacji nadzoru nad przestrzeganiem przepisów przeciwpożarowych oraz przygotowania do działań ratowniczych Państwowa Straż Pożarna przeprowadza czynności kontrolno-rozpoznawcze oraz ćwiczenia. Prawo do przeprowadzania czynności kontrolno-rozpoznawczych mają strażacy upoważnieni przez właściwego komendanta Państwowej Straży Pożarnej (art. 23 ust. 4 cyt. ustawy), którzy - w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych - mają prawo do nakładania grzywny w drodze mandatu karnego (art. 23 ust. 6 cyt. ustawy). W niniejszej sprawie organ I instancji - decyzją z dnia 19 lipca 2013 r., wydaną na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, nakazał skarżącej wykonanie w terminie do dnia 15 maja 2013 roku obowiązku zapoznania pracowników z przepisami przeciwpożarowymi, to jest obowiązku o którym mowa w art. 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 roku, nr 178, poz. 1380 ze zm.) – dalej określanej jako "ustawa o ochronie przeciwpożarowej", a organ odwoławczy w pełni to rozstrzygnięcie zaakceptował. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie przyjmuje się, że termin do usunięcia stwierdzonych uchybień, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, powinien być ustalony przez organ w sposób racjonalny, gdyż u jego podstaw leżeć musi zarówno ocena zakresu prac, które w związku z nakazem należy wykonać, jak i całokształt okoliczności związanych ze sposobem wykonania tych prac (pora roku, stopień zagrożenia pożarowego). Organ I instancji – ustalając ten termin, powinien uwzględnić również możliwość wniesienia odwołania od jego decyzji. W przypadku bowiem gdy decyzja nie podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy prawa bądź nie został jej nadany rygor natychmiastowej wykonalności, zgodnie z art. 130 § 1 i § 2 k.p.a. - przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja organu I instancji nie ulega wykonaniu, a wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje jej wykonanie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 4 grudnia 2012 roku, sygn. II SA/Ol 1253/12, Baza Orzeczeń LEX nr 1245050, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 22 marca 2012 roku, sygn. II SA/Op 2/12, Baza Orzeczeń LEX nr 1131977; zob. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 17 października 2012 roku, sygn. II SA/Ke 613/12, Baza Orzeczeń LEX nr 1234287; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 28 marca 2012 roku, sygn. IV SA/Po 1069/11, Baza Orzeczeń LEX nr 1146098; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 20 października 2011 roku, sygn. II SA/Go 647/11, Baza Orzeczeń LEX nr 989754). Prawidłowe ustalenie terminu do usunięcia uchybień w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych jest zatem niezwykle istotne. Zgodnie bowiem z treścią art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, rozstrzygnięcie podjęte na podstawie tego przepisu musi zawierać dwa niezbędne elementy, tj. obowiązek, który strona musi wykonać w celu usunięcia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, oraz termin do wykonania tego obowiązku. W zakresie wymogów jakie powinny spełniać nakazy formułowane dla zapewnienia wymagań w zakresie ochrony przeciwpożarowej podzielić należy stanowisko wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 kwietnia 2007 r., sygn. II OSK 625/06 (Baza Orzeczeń LEX nr 362463), z dnia 21 marca 2007 r., sygn. II OSK 490/06 (Baza Orzeczeń LEX nr 656475), oraz z dnia 26 września 2007 r., sygn. II OSK 1254/06 (Baza Orzeczeń LEX nr 382524). W ich uzasadnieniach Naczelny Sąd Administracyjny wskazał między innymi, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji administracyjnej, będące jej najistotniejszym elementem, musi być sformułowane w sposób umożliwiający wykonanie decyzji dobrowolnie lub przy zastosowaniu środków egzekucyjnych. Wynikać z niego w sposób jednoznaczny powinno zatem jaki obowiązek zostaje nałożony na stronę i w jakim terminie strona musi go wykonać aby nie narazić się na sankcje wynikające z art. 23 ust. 6 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej czy też na zastosowanie środków egzekucyjnych. W przedmiotowej sprawie nałożono na skarżącą - decyzją organu I instancji z dnia 19 lipca 2013 r., obowiązek zapoznania pracowników z przepisami przeciwpożarowymi, to jest obowiązek wprost wynikający z treści art. 4 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, który stanowi, że właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany zapoznać pracowników z przepisami przeciwpożarowymi, przy czym jako termin jego wykonania wskazano datę - 15 maja 2013 roku. Decyzja zawierająca tak określony obowiązek, wydana w dniu 19 lipca 2013 roku, była niewykonalna już w chwili jej wydania przez organ I instancji. Brak było bowiem jakichkolwiek możliwości aby strona zobowiązana wywiązała się z nałożonego na nią tą decyzją obowiązku - zgodnie z rozstrzygnięciem w niej zawartym, tzn. aby w terminie zakreślonym w decyzji tj. "do dnia 15 maja 2013 roku", zapoznała pracowników z przepisami przeciwpożarowymi. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. wynika zaś, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Niewykonalność decyzji może być faktyczna, jak i prawna, w pierwszym przypadku nie ma możliwości technicznych, a w drugim - istnieją prawne nakazy lub zakazy, które stwarzają nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw lub obowiązków ustanowionych w decyzji. Niewykonalność ta może wynikać z okoliczności faktycznych, które będą znane stronie lub organowi administracyjnemu czy też osobom postronnym. Niewykonalność decyzji powinna być spowodowana istnieniem przeszkód w jej wykonaniu, które znamionują dwie cechy: istniały już w dacie wydania decyzji; są nieusuwalne przez cały czas. Zaznaczyć przy tym trzeba, że w przepisie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. jako miarodajny stan rzeczy traktowany jest ten, który istnieje w dacie wydania decyzji (tak komentarz do art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. zawarty w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 12, Warszawa 2012, Wydawnictwo C. H. Beck). Wydana w niniejszej sprawie decyzja organu I instancji była faktycznie niewykonalna w dacie jej wydania, z przyczyn opisanych powyżej. Co za tym idzie, również utrzymująca ją w mocy decyzja organu II instancji obarczona była tą samą wadą. Stwierdzenie tej wadliwości decyzji organów obu instancji obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do orzeczenia o ich nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dodatkowo - na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Odnosząc się do zarzutów skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zasadnie skarżąca zarzuciła organom obu instancji naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a organowi II instancji dodatkowo art. 136 k.p.a. Zasadnie bowiem stwierdziła, że organy obu instancji niewyczerpująco zebrały i niedostatecznie rozpatrzyły materiał dowodowy w niniejszej sprawie, przede wszystkim nieprzeprowadzając dowodu z instrukcji bezpieczeństwa pożarowego sporządzonej dla przedmiotowego obiektu handlowego skarżącej, którego dotyczyło postępowanie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany zapoznać pracowników z przepisami przeciwpożarowymi. Skarżąca zadanie wskazywała, że przepis ten nie określa sposobu "zapoznania" pracowników z ww. przepisami. Z § 6 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. nr 109, poz. 719) – zwanego dalej "rozporządzeniem", wynika jednak, że właściciele, zarządcy lub użytkownicy obiektów bądź ich części stanowiących odrębne strefy pożarowe, przeznaczonych do wykonywania funkcji użyteczności publicznej, zamieszkania zbiorowego, produkcyjnych, magazynowych oraz inwentarskich, zapewniają i wdrażają instrukcję bezpieczeństwa pożarowego, zawierającą sposoby zapoznania użytkowników obiektu, w tym zatrudnionych pracowników, z przepisami przeciwpożarowymi oraz treścią przedmiotowej instrukcji. Zgodnie zatem z tym przepisem, na co zresztą zwrócił uwagę również organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji, to właśnie w instrukcji bezpieczeństwa pożarowego sporządzonej dla danego obiektu powinno być wskazane, w jaki sposób, zgodnie z jaką procedurą i jakimi metodami właściciel danego obiektu zaznajomi swoich pracowników z przepisami przeciwpożarowymi oraz samą instrukcją. Z powyższego wynika, że dopiero po zapoznaniu się z treścią instrukcji bezpieczeństwa pożarowego sporządzonej dla tego konkretnego obiektu handlowego skarżącej, w którym odbyła się kontrola, organ mógł odnieść się do twierdzeń skarżącej, która już w odwołaniu wywodziła, że przedmiotowa instrukcja zawiera także przepisy przeciwpożarowe, z którymi pracownicy się zapoznali, a przede wszystkim organ mógł ustalić, jaki sposób zapoznania się z przepisami przeciwpożarowe jest w tej instrukcji ustalony, a nadto ocenić, czy jest to dopuszczalny sposób zapoznania się z tymi przepisami. Nieprzeprowadzenie tego dowodu miało zatem istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ bez niego organ nie mógł ustalić czy obowiązek wynikający z art. 4 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie przeciwpożarowej został przez skarżącą należycie zrealizowany, skoro sposób jego realizacji, zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, winien wynikać z instrukcji. Wydając decyzje w tym stanie rzeczy organy naruszyły zatem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak ustaleń w tym zakresie zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowił nadto naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a., a poza tym spowodował, że Sąd nie mógł wiążąco odnieść się do pozostałych zarzutów skargi. Przy czym stwierdzone powyżej uchybienia przepisom postępowania regulującym sposób prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie i należytego uzasadniania wydanych decyzji - aczkolwiek istotne - nie mogły wpłynąć na treść rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ponieważ wadliwość kontrolowanych decyzji uzasadniająca stwierdzenie ich nieważności (opisana powyżej) pociągała za sobą dalej idącą sankcję, powodującą wyeliminowanie obu kwestionowanych w sprawie decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), zasądzając zwrot wpisu sądowego uiszczonego od skargi w kwocie 200 zł oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 257 zł (wynagrodzenie – 240zł i opłata od pełnomocnictwa 17zł).