II SA/Gd 86/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Asesor WSA Jakub Chojnacki po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 maja 2025 r. sprawy ze skargi I. Ś. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 15 listopada 2024 r. nr NSP-VIII.7581.1.22.2024.IK w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość oddala skargę. I. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Wejherowskiego w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją nr AB.6740.11.2.2022.1 z 12 lipca 2022 r. Starosta Wejherowski zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi gminnej ulicy [...]". Na mocy tej decyzji działka nr [...] obręb [...] o powierzchni 143 m2 przeszła z mocy prawa na własność Gminy R. Dotychczasowym właścicielem przedmiotowej działki był I. J. Ś. W dniu 22 lipca 2022 r. Starosta Wejherowski wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za prawo własności ww. nieruchomości. Na zlecenie Starosty rzeczoznawca majątkowy K. K. sporządziła w dniu 29 grudnia 2022 r. operat szacunkowy, w którym oszacowała wartość prawa własności gruntu działki nr [...] na kwotę 35 478,00 zł oraz wartość odtworzeniową nakładów budowlanych na kwotę 6 104,00 zł. Zatem, łączna wartość przedmiotowej nieruchomości została oszacowana na poziomie 41 582,00 zł. Decyzją nr GN.683.10.3.dg.2022.DA z 25 września 2023 r. Starosta ustalił odszkodowanie w łącznej wysokości 41.582,00 zł za prawo własności ww. nieruchomości (pkt 1), zobowiązał Burmistrza Miasta Rumi do wypłaty odszkodowania wymienionego w pkt 1 jednorazowo, w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna (pkt 2) i wskazał, że do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania ustalonego w pkt 1 stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego (pkt 3). W uzasadnieniu decyzji organ przywołał treść art. 11f ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (dalej jako specustawa drogowa), a następnie art. 130 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej jako u.g.n.) i przypomniał, że w dniu 29 grudnia 2022 r. rzeczoznawca majątkowy sporządziła operat szacunkowy ustalając, że na dzień wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej przedmiotowa działka była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w Rumi zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej Rumi nr VII/66/2011 z dnia 31 marca 2011 r. i znajdowała się na obszarze oznaczonym jako 51.KDD - tereny dróg publicznych (ulice dojazdowe). Organ przypomniał treść art. 134 ust. 3 i 4 u.g.n. i wyjaśnił, że cel wywłaszczenia przedmiotowej działki był tożsamy z jej przeznaczeniem wynikającym z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem brak było podstaw do zastosowania zasady korzyści przy wycenie nieruchomości. W dalszej kolejności organ wskazał, że na potrzeby wyceny rzeczoznawca określiła rynek nieruchomości gruntowych niezabudowanych przeznaczonych pod komunikację z terenu miast R., R. i W. Analizą objęto okres od czerwca 2019 r. do dnia wyceny. Rzeczoznawca majątkowy nie odnotowała istnienia istotnego trendu czasowego dla analizowanego typu nieruchomości, dlatego też dla celów niniejszej wyceny przyjęto trend zerowy. Badanie rynku wykazało, że ceny nieruchomości gruntowych niezabudowanych przeznaczonych pod komunikację kształtują się w przedziale od 94,88 zł/m2 do 346,53 zł/m2. Wartość prawa własności nieruchomości gruntowej określono przy zastosowaniu podejścia porównawczego, metodą porównywania parami, a składniki budowlane wyceniono z wykorzystaniem specjalistycznych katalogów robót przygotowawczych i prac ziemnych "Scalone normatywy do wycen budynków i budowli" III kwartał 2022 r. Wacetob, Warszawa 2022 r. W ocenie Starosty rzeczoznawca dokonała odpowiedniej analizy lokalnego rynku nieruchomości i na tej podstawie oszacowała wartość nieruchomości. Sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy został wykonany i podpisany przez uprawnioną do tego osobę, nie zawiera pomyłek ani istotnych braków czy niejasności. Jednocześnie rzeczoznawca majątkowy szczegółowo wyjaśniła zastosowane podejście, sposób wyceny oraz podstawę prawną, zatem dokument ten stanowi miarodajny dowód na okoliczność ustalenia wartości nieruchomości. Wobec powyższego organ uznał, że oszacowana wartość odpowiada wartościom rynkowym nieruchomości i odzwierciedla poziom cen kształtujących się na rynku lokalnym, a oszacowana wartość 1 m2 gruntu mieści się pomiędzy ceną minimalną a ceną maksymalną, jakie zanotowano na rynku lokalnym. Dodatkowo organ przytoczył orzecznictwo, z którego wynika, iż pozycja prawna rzeczoznawcy majątkowego, standardy zawodowe oraz kodeks etyki obciążają bardzo poważnymi obowiązkami. Pozycja rzeczoznawcy jest w istocie rzeczy zbliżona do statusu osoby zaufania publicznego, a ponadto wycena nieruchomości wymaga wiedzy specjalistycznej, której organ administracji publicznej nie ma podstaw podważać. Operat szacunkowy, jako opinia biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., stanowi sformalizowaną prawnie opinię rzeczoznawcy majątkowego wydawaną w zakresie posiadanych przez niego wiadomości specjalnych. O wyborze podejścia i metody szacowania nieruchomości decyduje tylko i wyłącznie rzeczoznawca. To również w zakresie wiedzy specjalnej pozostaje dobór nieruchomości podobnych do porównań. Zdefiniowanie rynku, jego obszaru i przeprowadzona analiza, w tym także dotycząca określania cech i ich wpływu na cenę nieruchomości, to również wiedza specjalna o charakterze ekonomicznym, a nie prawnym. Następnie Starosta powołał się na art. 18 ust. 1e specustawy drogowej i przypomniał, że decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej z dnia 12 lipca 2022 r. został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, a zatem 30-dniowy termin na wydanie nieruchomości przez właściciela biegł od dnia zawiadomienia o wydaniu przedmiotowej decyzji, tj. od dnia 21 lipca 2022 r. W konsekwencji termin na wydanie przedmiotowej działki minął z dniem 22 sierpnia 2022 r. Z kolei jak wynika z informacji uzyskanej od Burmistrza Miasta Rumi z dnia 12 września 2023 r., działka nie została wydana przez byłego właściciela w terminie wskazanym w ustawie, a prace budowlane nie zostały rozpoczęte. Biorąc powyższe pod uwagę organ uznał, że nie zostały spełnione warunki określone w art. 18 ust. 1e specustawy drogowej i w sprawie nie ma zastosowania przepis obligujący do powiększenia wysokości odszkodowania o kwotę równą 5% wartości nieruchomości. Po rozpatrzeniu odwołania I. Ś. decyzją nr NSP-VIII.7581.1.22.2024.IK z 15 listopada 2024 r. Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Wejherowskiego. W uzasadnieniu organ odwoławczy przypomniał stan sprawy i na podstawie art. 80 k.p.a. dokonał analizy formalnoprawnej oraz funkcjonalnej sporządzonego operatu szacunkowego z dnia 29 grudnia 2022 r., zaktualizowanego klauzulą z dnia 12 maja 2024 r., a także zbadał jego wartość dowodową w niniejszej sprawie. Wojewoda przypomniał, że rzeczoznawca majątkowy ustaliła przeznaczenie planistyczne wycenianej nieruchomości w dniu wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej na podstawie obowiązującego planu miejscowego. Ustalenia biegłej potwierdza znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenie planistyczne Burmistrza Miasta Rumi z dnia 26 czerwca 2024 r. Tym samym należało uznać, że przeznaczenie planistyczne przedmiotu wyceny, na dzień wydania decyzji, zostało ustalone w sposób niebudzący najmniejszych wątpliwości. W dalszej kolejności Wojewoda wskazał, że wycena przedmiotowej działki została przeprowadzona w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2021 r. poz. 555) – dalej jako rozporządzenie. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że w art. 159 u.g.n. ustawodawca odsyła do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 8 września 2023 r. w sprawie wyceny nieruchomości (Dz. U. z 2023 r. poz. 1832), które weszło w życie z dniem 9 września 2023 r. Jednakże zgodnie z § 85 ust. 1 tego rozporządzenia do operatów szacunkowych sporządzonych przed jego dniem wejścia w życie, które w dniu wejścia w życie rozporządzenia są nadal wykorzystywane do celu, dla którego zostały sporządzone, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zatem dla oceny operatu szacunkowego sporządzonego na potrzeby niniejszego postępowania podstawowe znaczenie mają regulacje zawarte w rozporządzeniu z 2004 r. Wojewoda powołał się na § 36 rozporządzenia oraz art. 134 u.g.n. i przypomniał, że w przedmiotowej sprawie zasada korzyści nie ma zastosowania, gdyż aktualne przeznaczenie działki nr [...] - drogowe, ustalone na podstawie planu miejscowego - jest tożsame z przeznaczeniem zgodnym z celem wywłaszczenia (drogowym). Organ odwoławczy przypomniał, że rzeczoznawca majątkowy zastosowała w wycenie podejście porównawcze, metodę porównywania parami. Biegła oszacowała wartość nieruchomości przyjmując do porównania transakcje nieruchomościami o przeznaczeniu drogowym z obszaru rynku lokalnego, tj. miasta R., R. i W., w okresie od czerwca 2019 r. do grudnia 2022 r. Rzeczoznawca majątkowy podczas analizy rynku nie stwierdziła wpływu współczynnika czasu na zmianę wartości nieruchomości gruntowych o przeznaczeniu drogowym. Dokonując stosownych obliczeń autorka wyceny wskazała cenę jednostkową za 1 m2 przedmiotowej nieruchomości, tj. kwotę 248,10 zł/m2. Zatem wartość rynkowa prawa własności gruntu działki nr [...] o powierzchni 143 m2 wyniosła 35 478,00 zł. Następnie badając stan zagospodarowania przedmiotu wyceny na dzień wydania decyzji zrid, biegła ustaliła, iż na terenie działki nr [...] znajdowało się ogrodzenie z siatki na słupkach o wysokości ok. 1,4 m. Ww. składniki budowlane rzeczoznawca majątkowy oszacowała na kwotę 6 104,00 zł. Do określenia wartości nakładów budowlanych wykorzystano podejście kosztowe, metodę odtworzenia, technikę wskaźnikową i elementów scalonych. Zatem łączna wartość prawa własności przedmiotowej działki wraz z częściami składowymi budowlanymi została oszacowana na kwotę 41 582,00 zł. Zdaniem Wojewody operat szacunkowy z 29 grudnia 2022 r., zaktualizowany klauzulą z 12 maja 2024 r., szczegółowo wyjaśnia sposób ustalenia wartości prawa własności przedmiotowej działki i znajdującego się na niej ogrodzenia, zamieszczono w nim informacje umożliwiające prześledzenie procesu szacowania nieruchomości. Ponadto, wykonane przez rzeczoznawcę majątkowego obliczenia są prawidłowe, a przyjęte w wycenie założenia nie budzą zastrzeżeń. Odnosząc się do wątpliwości strony odwołującej się, że Starosta nieprawidłowo ustalił wysokość odszkodowania w oparciu o operat szacunkowy sporządzony na nieaktualnym rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r., które zostało uchylone rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 8 września 2023 r. organ odwoławczy wskazał, że są one niecelowe. Organ przywołał treść art. 156 ust. 4 u.g.n. pismem z dnia 7 marca 2024 r. wystąpił do Starosty z prośbą o zwrócenie się do rzeczoznawcy majątkowego K.K. o rozważenie możliwości potwierdzenia aktualności ww. operatu szacunkowego na dzień 29 grudnia 2023 r. Biegła klauzulą z 12 maja 2024 r. potwierdziła aktualność ww. wyceny. Ponadto, jak już wyjaśniono, co prawda art. 159 u.g.n. odsyła do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 8 września 2023 r., które weszło w życie z dniem 9 września 2023 r., jednak zgodnie z § 85 ust. 1 tego rozporządzenia w niniejszej sprawie będą miały zastosowanie przepisy dotychczasowe. Operat szacunkowy z 29 grudnia 2022 r. został sporządzony przed dniem wejścia w życie ww. rozporządzenia z dnia 8 września 2023 r., a zatem ustalenia zawarte w przedmiotowej wycenie obowiązują do dnia 29 grudnia 2024 r. W odniesieniu do stanowiska odwołującego się, iż nie zgadza się on z ustaloną wartością rynkową działki nr [...], a także nieruchomościami, jakie biegła przyjęła do porównania w operacje szacunkowym z 29 grudnia 2022 r., Wojewoda wskazał, że uwagi te nie zasługują na uwzględnienie. Organ powołał orzecznictwo, zgodnie z którym czynności, których dokonuje rzeczoznawca majątkowy polegające na wycenie nieruchomości wymagają, a już zwłaszcza w zakresie sposobu wyceny, wiedzy specjalistycznej, której organ administracyjny nie ma podstaw ani możliwości podważania. Także wybór cech rynkowych, mających wpływ na wartość nieruchomości, jak i ustalenie ich wag, jest zadaniem powierzonym rzeczoznawcy majątkowemu, ściśle wiążącym się ze specjalistyczną wiedzą z zakresu wyceny nieruchomości. Tym samym zarzuty wkraczające w sferę wiadomości specjalnych nie mogą być podstawą do zakwestionowania wartości dowodowej operatu szacunkowego. Organ może przykładowo zakwestionować prawidłowość wyceny metodą korygowania ceny średniej z uwagi na niewystarczającą ilość transakcji porównawczych (sprzeczność z przepisami prawa). Organ może też zakwestionować trafność opisu wycenianej nieruchomości, o ile nie jest on zgodny z ustaleniami wynikającymi z innych dowodów (sprzeczność z innymi dowodami). Organ procesowy może zakwestionować wiarygodność wyceny z uwagi na znajdujące się tam błędy rachunkowe (sprzeczność z wiedzą ogólną). Organ procesowy może wreszcie zakwestionować operat szacunkowy w przypadku stwierdzenia w nim wewnętrznych sprzeczności, niespójności, czy wręcz nonsensów (sprzeczność z zasadami zdrowego rozsądku). W żadnym zaś wypadku nie można oczekiwać od organu procesowego weryfikacji operatu w zakresie doboru przez biegłego nieruchomości do porównań (ocena podobieństwa), właściwego wychwycenia cech różniących nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej, czy właściwego ustalenia współczynników korygujących. Są to bowiem już czynności stricte specjalistyczne, wymagające wiedzy fachowej, i o ile ich wynik nie koliduje z kryteriami swobodnej oceny dowodów, są procesowo nieweryfikowalne. Ewentualna weryfikacja prawidłowości przyjętych założeń mogłaby nastąpić w trybie i na zasadach wynikających z art. 157 u.g.n., tj. poprzez kontrolę organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych. Wojewoda przypomniał, że strona nie skorzystała z możliwości oceny kwestionowanego operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych w myśl art. 157 u.g.n., a organ nie ma wątpliwości co do prawidłowości sporządzenia wyceny działki nr [...] z dnia 29 grudnia 2022 r. przez rzeczoznawcę majątkowego, w związku z czym nie zlecił oceny prawidłowości ww. operatu szacunkowego organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych. Reasumując, w ocenie organu odwoławczego powyższy operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego posiadającą wiedzę specjalistyczną, tj. uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości, został wykonany i podpisany przez uprawnioną do tego osobę, nie zawiera pomyłek ani istotnych braków, czy niejasności, zatem dokument ten należy uznać za wiarygodny i mogący stanowić podstawę określenia odszkodowania za działkę nr [...]. Mając powyższe na uwadze Wojewoda podkreślił, że subiektywne zdanie strony odwołującej się o błędnie przeprowadzonej wycenie, nie świadczy o tym, iż operat szacunkowy został sporządzony niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Następnie organ przywołał treść art. 18 ust. 1e specustawy drogowej i powołując się na orzecznictwo wskazał, że skoro w treści powołanego przepisu jest mowa o wydaniu nieruchomości w określonym terminie, to w tym terminie powinno dojść do przekazania nieruchomości inwestorowi albo w sposób wyraźny (przez złożenie stosownego oświadczenia woli) albo w sposób dorozumiany, tj. gdy właściciel nie czyni przeszkód w objęciu nieruchomości w posiadanie przez inwestora. Oczywiste jest jednak, że aby to bierne zachowanie byłego właściciela mogło skutkować otrzymaniem 5% bonusu, to konieczne jest, aby w terminie określonym w tym przepisie inwestor objął nieruchomość w posiadanie. Decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej z dnia 12 lipca 2022 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności, zatem termin na wydanie przedmiotowej działki biegł od dnia doręczenia dotychczasowemu właścicielowi zawiadomienia o jej wydaniu, tj. od 21 lipca 2022 r. Natomiast zgodnie z pismem inwestora z dnia 28 czerwca 2024 r. prace budowlane nie zostały rozpoczęte, a z pisma Burmistrza Miasta Rumi z 12 września 2023 r. wynika jednoznacznie, że przedmiotowa działka nie została wydana. Zatem skoro przedmiotowa nieruchomość nie została wydana w ustawowym terminie, to dotychczasowemu właścicielowi nie przysługuje uprawnienie do powiększenia wartości odszkodowania za wydanie przedmiotowej działki o 5% wartości nieruchomości, co Starosta słusznie zauważył. W skardze na powyższą decyzję dotychczasowy właściciel, reprezentowany przez adwokata, zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania, a to art. 7, art 8, art. 77, art 80, art 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niezebranie całości materiału dowodowego, w szczególności wobec braku rzetelnego, prawidłowego operatu szacunkowego, a także zaniechanie poczynienia prawidłowej oceny materiału dowodowego prowadzące do uznania, iż sporządzony na zlecenie organu I instancji operat szacunkowy z 29 grudnia 2022 r., zaktualizowany klauzulą z 12 maja 2024 r., w którym wartość prawa własności gruntu działki nr [...] została oszacowana na kwotę 35.478,00 zł (tj. 248,10 zł/m2) jest prawidłowy i odpowiada prawu, podczas gdy z analizy cen rynkowych w owym czasie wynika, iż wartość odszkodowania przyznanego Skarżącemu winna wynieść co najmniej 85.800 zł (tj. 600 zł/m2), a więc wartość odszkodowania została w opinii ponad dwukrotnie zaniżona. Przyczyną tego jest dokonanie porównań nieruchomości znajdujących się w innej części miasta w innym otoczeniu. Ponadto do transakcji doszło 2 lata wcześniej niż moment wyceny nieruchomości wywłaszczonej; 2) przepisów postępowania, a to art. 79 § 2 k.p.a. w związku z art. 84 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii nowego biegłego, względnie dowodu z opinii uzupełniającej dotychczasowego biegłego, podczas gdy postawą odwołania było zakwestionowanie operatu szacunkowego z 29 grudnia 2022 r. i został złożony wniosek o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego; 3) przepisów prawa materialnego, a to 128 ust. 1 u.g.n. poprzez przyznanie przez organ kwoty odszkodowania niższej od ceny, którą dotychczasowy właściciel mógłby uzyskać w związku z jej chociażby sprzedażą, bowiem organ ustalił wartość, tj. ustalenie, iż wartość m2 działki wynosi 248,10 zł, podczas gdy realna wartość rynkowa wynosiła minimum 600 zł/m2; 4) przepisów prawa materialnego, a to art. 130 ust. 1 i 2 u.g.n. oraz art. 134 ust. 1, 2, 3 u.g.n. poprzez przyznanie przez organ kwoty odszkodowania w oparciu o nierzetelny operat szacunkowy nieuwzględniający dobrej lokalizacji oraz dobrego stanu nieruchomości i wyceniający wartość nieruchomości na kwotę 248,10 zł/m2, podczas gdy uwzględnienie tych cech skutkowałoby przyznaniem odszkodowania na poziomie minimum 600 zł/m2. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zasądzenie kosztów postępowania oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentów, tj.: a) wydruku ze strony internetowej www.adresowo.pl, zgodnie z którym średnia cena za m2 działki w miejscowości R. w 2022 r. wynosiła 647 zł na okoliczność realnej wartości nieruchomości w chwili wywłaszczenia; b) wydruków zdjęć nowopowstałych budynków w sąsiedztwie wywłaszczonej działki na okoliczność atrakcyjności wywłaszczonej nieruchomości, a także możliwości ewentualnego przeznaczenia na inne cele niż publiczne; c) trzech wydruków z map Google na okoliczność nieporównywalnych lokalizacji, działek, które zostały uwzględnione przez biegłą w trakcie sporządzania operatu szacunkowego, który stał się podstawą wyliczenia zaniżonej kwoty odszkodowania należnego Skarżącemu; d) wydruku ogłoszenia dotyczącego sprzedaży nieruchomości położonej na tej samej ulicy w celu wykazania, iż podobna nieruchomość charakteryzująca się dobrą lokalizacją oraz dobrym otoczeniem została sprzedana za 601,59 zł/m2. W uzasadnieniu Skarżący przypomniał stan sprawy i podkreślił, że wywłaszczona nieruchomość posiada dobrą lokalizację (w centrum miasta) oraz dobre otoczenie. Dotychczas charakteryzowała się niską zabudową domów jednorodzinnych. Obecnie, na sąsiadujących działkach, deweloper wniósł osiedle bloków. Zatem należy podejrzewać, iż obszar w przyszłości stanie się jeszcze atrakcyjniejszy, powstanie nowa infrastruktura, sklepy, być może szkoły. W ocenie Skarżącego należy krytycznie ocenić operat szacunkowy, na podstawie którego wydano zaskarżone decyzje, bowiem doszło do porównania nieruchomości o zupełnie innych cechach, tj. dużo gorszych. Ponadto, do sprzedaży doszło dwa lata wcześniej. Jak wynika z doświadczenia życiowego ceny nieruchomości przez dwa lata mogą zmienić się diametralnie. Tym bardziej zaskakujące jest, że jako działkę porównawczą przyjęto nieruchomość położoną przy ul. Ż., która znajduje się na obrzeżach miasta. Obie nieruchomości są oddalone od siebie jedynie o 3.5 km, jednakże w realiach tak małej miejscowości, jaką jest R. ma to fundamentalne znaczenie, bowiem będą miały zupełnie inny potencjał. Działka Skarżącego znajduje się w centrum miasta, podczas gdy ul. Ż. wyznacza jej granicę. Podobne zastrzeżenia odnoszą się do pozostałych dwóch nieruchomości porównawczych położonych przy ul. K. i D. Każda z nich jest oddalona od nieruchomości Skarżącego o ponad 3 km i znajduje się w innej części miasta. Ponadto Skarżący podniósł, iż do określenia wartości działki rzeczoznawca wykorzystała wartość działki w średniej lokalizacji w średnim otoczeniu, której sprzedaż nastąpiła 13 sierpnia 2020 r., czyli dwa lata przed wydaniem decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, w wyniku której doszło do wywłaszczenia nieruchomości. Informacją powszechnie wiadomą jest, że rynek cen nieruchomości jest niestabilny. O ile wartość nieruchomości w czasach pandemii koronawirusa była niżej wyceniana, tak po jej zakończeniu ceny "wystrzeliły" w górę. Stąd też tak ważne jest przestrzeganie zasad ustalonych przez ustawodawcę w u.g.n. Jak już wskazano, rzeczoznawca przyjęła nieadekwatne wartości nieruchomości. Skarżący podkreślił, iż do odwołania z 20 października 2023 r. załączono szereg ofert sprzedaży nieruchomości. Ich ceny za m2 wynosiły średnio 882 zł, a zatem 3,5 razy więcej niż w opinii. Natomiast, jak przyznała biegła w piśmie z 12 maja 2024 r., w którym potwierdza aktualność sporządzonego operatu -ograniczyła się ona do zbadania aktów notarialnych udostępnionych przez Starostę. Nie zostało przeprowadzone kompleksowe badanie rynku. W szczególności biegła nie odniosła się do zarzutów wskazanych przez stronę skarżącą. Skarżący powołał się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego wskazując, że słuszne odszkodowanie to odszkodowanie sprawiedliwe, ekwiwalentne. Następnie Skarżący przytoczył stanowisko doktrynę, w myśl którego organ administracji publicznej nie jest związany opinią biegłego, ocenia ją swobodnie na podstawie zasad wiedzy. Może ją przyjąć, jeśli uzna ją za trafną, ale może ją całkowicie lub częściowo zdyskwalifikować i przyjąć odmienną, własną, opartą na nauce lub doświadczeniu. Co więcej, organ nie może ograniczyć się w uzasadnieniu decyzji do powołania się na konkluzję zawartą w opinii biegłego, lecz obowiązany jest sprawdzić, na jakich przesłankach biegły oparł swoją konkluzję i skontrolować prawidłowość rozumowania biegłego. W konsekwencji przyjęcie opinii biegłego bez jej oceny jest naruszeniem przepisów prawa procesowego i takowego dopuścił się zarówno organ I, jak i II instancji. Ponadto Skarżący podniósł, iż ze względu na fakt, że wobec biegłego stosuje się przepisy dotyczące świadków, to stronie przysługuje prawo czynnego udziału przy wykorzystaniu przez organ tego środka dowodowego zgodnie z art. 79 k.p.a. Jeżeli biegły sporządził opinię w formie pisemnej, to należy zawiadomić stronę o sporządzeniu takiej opinii, pouczyć o możliwości zapoznania się z jej treścią i zgłoszenia zastrzeżeń, a następnie jeżeli strona zgłosi zastrzeżenia do opinii biegłego, należy przesłuchać biegłego z udziałem stron postępowania. Takie postępowanie zapewni stronie możliwość zarówno zadawania biegłemu pytań i składania wyjaśnień (art. 79 k.p.a.), jak i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów (art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a.). W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji, a ponadto wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z kolei z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. W tak zakreślonych granicach przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody Pomorskiego z 15 listopada 2024 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Wejherowskiego, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, z 25 września 2023 r., którą ustalono na rzecz Skarżącego odszkodowanie za prawo własności nieruchomości położonej w R. oznaczonej jako działka nr [...]. Przedmiotowe odszkodowanie ustalono w związku z wydaną w dniu 12 lipca 2022 r. decyzją zezwalającą na realizację inwestycji drogowej na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 311), tzw. specustawy drogowej. Zgodnie z art. 12 ust. 4a ww. ustawy decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomość wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Stosownie do art. 12 ust. 5 specustawy drogowej do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a, stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18. Wycena nieruchomości została uregulowana w Dziale IV, natomiast rzeczoznawstwo majątkowe – w Rozdziale 1 Działu V ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 z późn. zm.) – dalej jako u.g.n. Przy dokonywaniu wyceny nieruchomości kluczowe znaczenie ma art. 154 u.g.n., zgodnie z którym wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych (ust. 1). W przypadku braku planu miejscowego przeznaczenie nieruchomości ustala się na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ust. 2). W przypadku braku planu miejscowego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się faktyczny sposób użytkowania nieruchomości lub ustalenia planu ogólnego gminy (ust. 3). Sposoby określania wartości nieruchomości, stanowiące podejścia do ich wyceny, są uzależnione od przyjętych rodzajów czynników wpływających na wartość nieruchomości (art. 152 ust. 1 u.g.n.). Sposoby podejścia zostały wskazane w art. 152 oraz 153 u.g.n., z tym, że zgodnie z przywołanym powyżej art. 12 ust. 5 specustawy drogowej art. 18 tej ustawy będzie stanowił lex specialis względem przepisów u.g.n. Podstawowym dokumentem w postępowaniu mającym na celu ustalenie wartości nieruchomości jest sporządzana na piśmie opinia rzeczoznawcy majątkowego o wartości nieruchomości w formie operatu szacunkowego (art. 156 ust. 1 u.g.n.). Operat zostaje sporządzony na podstawie przepisów u.g.n. oraz – w obecnym stanie prawnym – rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 5 września 2023 r. w sprawie wyceny nieruchomości (Dz. U. z 2023 r. poz. 1832), który wszedł w życie 9 września 2023 r. Jednakże stosownie do § 85 ust. 1 tego rozporządzenia do operatów szacunkowych sporządzonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, które w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia są nadal wykorzystywane do celu, dla którego zostały sporządzone, stosuje się przepisy dotychczasowe. Skoro zatem operat szacunkowy w niniejszej sprawie został sporządzony w dniu 29 grudnia 2022 r. (a zatem przed dniem wejścia w życie powyższego rozporządzenia), to do jego oceny należy stosować przepisy, na podstawie których został sporządzony, a zatem rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 555). Analiza skargi prowadzi do wniosku, że podstawą zaskarżenia wydanych w sprawie decyzji jest kwestia błędnego (zbyt niskiego, zdaniem Skarżącego) oszacowania wartości wywłaszczonej nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, w wyniku czego organy zaakceptowały ww. kwotę. Wobec tego należy odnieść się do sposobu oceny operatu szacunkowego. Zgodnie z art. 156 ust. 3 u.g.n. operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154. Operat szacunkowy może być wykorzystywany po upływie okresu, o którym mowa w ust. 3, po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. Po potwierdzeniu aktualności operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, w kolejnych 12 miesiącach, licząc od dnia upływu okresu, o którym mowa w ust. 3, chyba że wystąpią zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154 (art. 156 ust. 4 zdanie pierwsze i trzecie u.g.n.). W niniejszej sprawie operat szacunkowy został sporządzony w dniu 29 grudnia 2022 r., a zatem mógł być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, tj. do 29 grudnia 2023 r. Jednakże w dniu 12 maja 2024 r. rzeczoznawca majątkowy wskazała, iż sporządzony w dniu 29 grudnia 2022 r. operat jest aktualny na dzień 29 grudnia 2023 r. A zatem, w myśl art. 156 ust. 4 zdanie trzecie u.g.n.) przedmiotowy operat mógł być wykorzystywany do 29 grudnia 2024 r. W tym czasie zaś rozstrzygnięto sprawę decyzją Wojewody wydaną w dniu 15 listopada 2024 r. Kolejną kwestią formalną, która winna być badana przed oceną samego operatu jest to, czy jego autor posiada stosowne uprawnienia zawodowe (art. 174 ust. 2 u.g.n.) nabyte w sposób wskazany w Rozdziale 4 Działu V u.g.n., i jest wpisany do centralnego rejestru rzeczoznawców majątkowych (art. 193 u.g.n.), co daje mu prawo wykonywania zawodu oraz używania podlegającego ochronie prawnej tytułu zawodowego "rzeczoznawca majątkowy" (art. 174 ust. 3b u.g.n.). W niniejszej sprawie rzeczoznawca majątkowy K. K. posiada uprawnienia nr [...], co zresztą nie zostało zakwestionowane w sprawie. Przechodząc dalej należy zauważyć, że stosownie do art. 157 u.g.n. oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonuje organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych (ust. 1). Sporządzenie przez innego rzeczoznawcę majątkowego wyceny tej samej nieruchomości w formie operatu szacunkowego nie może stanowić podstawy oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego, o którym mowa w ust. 1 (ust. 2). W przypadku gdy operat szacunkowy został sporządzony przez osoby powołane lub ustanowione przez sąd, o ocenę operatu może wnioskować tylko sąd (ust. 3). Przepisy ust. 1 i 3 stosuje się odpowiednio w przypadku rozbieżnych operatów szacunkowych określających wartość tej samej nieruchomości dla tożsamego celu wyceny (ust. 4). Nie ulega wątpliwości, że operat szacunkowy jest dowodem w sprawie i podlega ocenie, tak jak każdy inny dowód, stosownie do art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jednakże ani sądy, ani organy nie mogą wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ nie dysponują wiadomościami specjalnymi (w przeciwieństwie do biegłego). Ocena operatu szacunkowego winna być jednak dokonana pod względem formalnym, tj. należy zbadać, czy został on sporządzony i podpisany przez uprawnioną osobę, czy zawiera wymagane przepisami prawa elementy treści, nie zawiera niejasności, pomyłek, braków, które powinny być sprostowane lub uzupełnione, aby dokument ten miał wartość dowodową. Natomiast należy podkreślić, że operat szacunkowy jest dokumentem zawierającym oceny i informacje oparte na wiedzy specjalistycznej. W konsekwencji, zakwestionowanie operatu szacunkowego przez organ lub sąd administracyjny jest dopuszczalne, ale wyłącznie w wyjątkowych i oczywistych wypadkach, jeżeli zostanie wykazane, że przy sporządzeniu operatu doszło do naruszenia prawa albo operat zawiera ewidentne błędy, które dyskwalifikują jego walory dowodowe. Na podstawie art. 157 u.g.n. o ocenę prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego może wystąpić każdy, gdyż przepis ten nie zawiera w tym zakresie jakichkolwiek ograniczeń podmiotowych. Wobec tego nie można oczekiwać od organów administracyjnych wystąpienia o przeprowadzenie oceny operatu szacunkowego, jeśli w ocenie organu operat nie wzbudził wątpliwości co do jego prawidłowości. Jeżeli operat szacunkowy nie budzi wątpliwości co do spójności, logiczności, zupełności, nie zawiera nieścisłości ani nie pomija istotnych dla ustalenia wartości nieruchomości elementów, to podważenie prawidłowości jego sporządzenia może nastąpić na mocy art. 157 ust. 1 i 3 u.g.n. tylko przez organizację zawodową rzeczoznawców, bowiem tylko organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych jest władna dokonać merytorycznej oceny zawartości operatu szacunkowego. Mimo iż operat szacunkowy niewątpliwe jest dowodem w postępowaniu administracyjnym, to jednocześnie należy podkreślić, iż jest to dowód o szczególnym charakterze. Został on sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego (biegłego) i podlega ocenie organów (sądu) zgodnie z przepisami k.p.a., jednakże jednocześnie organy (sądy) nie mogą ingerować w merytoryczną stronę operatu. Jeszcze raz bowiem należy podkreślić, że to rzeczoznawca majątkowy (który legitymuje się stosownymi uprawnieniami zawodowymi, których posiadanie jest warunkiem wykonywania tego zawodu) posiada wiedzę specjalistyczną, której ani strony, ani organy (sądy) nie mogą kwestionować. W niniejszej sprawie Sąd przychylił się do stanowiska organów o formalnej prawidłowości przedmiotowego operatu szacunkowego. Należy przypomnieć, że rzeczoznawca majątkowy zastosowała w wycenie podejście porównawcze, metodę porównywania parami. Ustalono, że aktualne przeznaczenie przedmiotowej działki (drogowe), ustalone na podstawie planu miejscowego, jest tożsame z przeznaczeniem zgodnym z celem wywłaszczenia (drogowym). Zatem zasada korzyści nie miała zastosowania (§ 36 rozporządzenia oraz art. 134 u.g.n.). Biegła oszacowała wartość nieruchomości przyjmując do porównania transakcje nieruchomościami o przeznaczeniu drogowym z obszaru rynku lokalnego, tj. miasta R., R. i W., w okresie od czerwca 2019 r. do grudnia 2022 r. W tym miejscu należy podnieść, że w związku z zarzutami Skarżącego co do doboru nieruchomości ponownie przywołać należy art. 154 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym to rzeczoznawca majątkowy dokonuje wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości. Skład orzekający podziela pogląd NSA wyrażony w wyroku z 19 marca 2025 r. sygn. I OSK 391/22 (orzeczenia.nsa.gov.pl), że o potrzebie weryfikacji operatu, o jakiej mowa w art. 157 ust. 1 u.g.n., decyduje powstanie po stronie organu uzasadnionych wątpliwości co do jego prawidłowości. Jeżeli zatem w niniejszej sprawie, po stronie organu nie powstały wątpliwości co do prawidłowości operatu, nie miał on obowiązku przeprowadzenia kontroli o której mowa w art. 157 ust. 1 u.g.n. To Skarżący, jeżeli po zapoznaniu się z operatem uznał go za wadliwy winien wystąpić do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych o ocenę jego prawidłowości, a po jej uzyskaniu przedłożyć ten dowód organowi, co umożliwiłoby podważenie wiarygodności operatu sporządzonego na zlecenie organu i ewentualne podjęcie z urzędu działań mających na celu wyjaśnienie zaistniałych rozbieżności. Ponadto, ani biegły rzeczoznawca, ani organ prowadzący postępowanie dowodowe nie są zobligowani do pouczania uczestników postępowania o potencjalnej możliwości weryfikacji operatu, jaką daje im przepis art. 157 ust. 1 u.g.n. Kwestia, czy strony postępowania zechcą skorzystać z takiej możliwości, należy tylko do nich, a dopuszczalność uznania operatu za prawidłowy w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym nie zależy od tego, czy strony zechciały skorzystać lub nie skorzystały z takiej drogi weryfikacji operatu (zob. wyrok NSA z 22 października 2024 r. sygn. II OSK 2894/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). W odniesieniu do stanowiska Skarżącego, iż słuszne odszkodowanie za pozbawienie własności musi być sprawiedliwe, a więc ekwiwalentne, na co wskazuje m.in. orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, Sąd zauważa, że konstytucyjna zasada słusznego odszkodowania (art. 21 ust. 2 Konstytucji RP) jest realizowana właśnie w tym, że to nie organ administracyjny wycenia wartość danej nieruchomości, lecz rzeczoznawca majątkowy, czyli specjalista w swojej dziedzinie, dysponujący fachową wiedzą. W konsekwencji, w nawiązaniu do opisanej powyżej pozycji takiego biegłego i szczególnego statusu dowodu, jakim jest operat szacunkowy zarzuty Skarżącego w tym zakresie należy uznać za niesłuszne. A ponadto ponownie należy podkreślić, że istnieje ustawowa możliwość zakwestionowania operatu szacunkowego, jednakże z uwagi na jego specjalistyczny charakter może tego dokonać organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych (art. 157 u.g.n.). Z takiej możliwości Skarżący jednak nie skorzystał. W konsekwencji niezasadne okazały się subiektywne twierdzenia Skarżącego o tym, że rzeczoznawca przyjęła nieadekwatne wartości nieruchomości czy też to, że po zakończeniu pandemii koronawirusa ceny "wystrzeliły" w górę czy podejrzenia, iż w przyszłości obszar stanie się jeszcze atrakcyjniejszy z uwagi na inwestycje deweloperskie. Odniesienie do analizy cen rynkowych (dokonanej przez Skarżącego), do tego, że (w ocenie Skarżącego) realna wartość rynkowa działki wynosi więcej niż wskazała rzeczoznawca, czy też to, że przedmiotowy operat jest nierzetelny, bowiem nie uwzględnia lokalizacji i stanu technicznego nieruchomości (zdaniem Skarżącego dobrych) – nie mogły odnieść skutku i wpłynąć na zmianę oceny formalnoprawnej operatu szacunkowego będącego podstawą zaskarżonych w niniejszej sprawie decyzji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 79 oraz art. 81 k.p.a. Sąd zauważa, że w myśl pierwszego z przywołanych przepisów strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem (§ 1). Strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia (§ 2). Natomiast zgodnie z art. 81 k.p.a. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że po wpłynięciu do organu I instancji operatu szacunkowego z 29 grudnia 2022 r. Starosta Wejherowski pismem z 17 maja 2023 r. zawiadomił strony (w tym ówczesnego pełnomocnika Skarżącego) o sporządzonym operacie jednocześnie informując, w jaki sposób strony chcące zapoznać się z jego treścią mogą to uczynić zgłaszając ten fakt telefonicznie w terminie 10 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Ponadto organ poinformował, że istnieje możliwość udostępnienia operatu w formie elektronicznej – na wniosek złożony do 31 maja 2023 r. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższe zawiadomienie doręczono ówczesnemu pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 29 maja 2023 r. Ponadto, w aktach sprawy znajduje się protokół z dokonanego przeglądu akt sprawy, z którego wynika, iż w dniu 26 lipca 2023 r. Skarżący osobiście zapoznał się z aktami oraz złożył wniosek o przesłanie mu operatu szacunkowego elektronicznie. Tego samego dnia Skarżącemu wysłano przedmiotowy operat na adres poczty elektronicznej. Do dnia wydania decyzji przez organ I instancji, tj. do 25 września 2023 r. ani Skarżący osobiście, ani ówczesny pełnomocnik Skarżącego nie zgłosili żadnych uwag do operatu z 29 grudnia 2022 r. W konsekwencji zarzut naruszenia przytoczonego w treści skargi (s. 6 in medio) stanowiska, zgodnie z którym należy przesłuchać biegłego z udziałem stron by umożliwić stronom zadawanie pytań biegłemu oraz biegłemu składanie wyjaśnień, po pierwsze jest niezasadny, gdyż Skarżący miał możliwość wyrażenia swojej opinii i wątpliwości. Po drugie zaś żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku wyznaczenia przez organ posiedzenia, na którym strona bezpośrednio mogłaby zadawać pytania biegłemu, a ten na bieżąco ustosunkowywałby się do nich. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. – zgodnie z wnioskiem Skarżącego zawartym w skardze i organu w odpowiedzi na skargę.