II SA/Gd 870/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku terminowego złożenia sprawozdania półrocznego z działalności w zakresie odbioru odpadów komunalnych oddala skargę. A. (dalej: Spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 9 października 2018 r., sygn. akt [..]., którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Gminy z 5 kwietnia 2018 r., nr [..] w przedmiocie nałożenia na Spółkę kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku terminowego złożenia sprawozdania półrocznego z działalności w zakresie odbioru odpadów komunalnych. Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z 5 kwietnia 2018 r. Burmistrz Gminy, na podstawie art. 9zb pkt 2 w zw. z art. 9o ust. 2 i art. 9zb ust. 1b ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj. Dz. U z 2017 r., poz. 1289 ze zm. zwana dalej u.c.p.g.) nałożył na A. kare pieniężną w łącznej wysokości 2200,00 zł za nieterminowe złożenie sprawozdania z działalności w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości za II półrocze 2017 r. Jak wynika z uzasadnienia decyzji przedmiotowe sprawozdanie wpłynęło do organu w dniu 23 lutego 2018 r., a zatem z przekroczeniem terminu wyznaczonego przepisami prawa na dokonanie tej czynności. Z art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. wynika, że przedsiębiorca, który przekazuje po terminie ww. sprawozdanie podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia. W okolicznościach niniejszej sprawy opóźnienie wynosi 22 dni, co uzasadnia karę w kwocie 2200 zł. Po rozpatrzeniu odwołania, w którym Spółka podnosiła, że błędnie przyjęto, że zaświadczenie o wpisie do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu gminy zostało skutecznie jej doręczone, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że argumentacja strony nie zasługuje na uwzględnienie i decyzją z 9 października 2018 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że A. złożyła w dniu 27 lipca 2017 r. do Burmistrza Gminy wniosek o wpis do Rejestru Działalności Regulowanej w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie Gminy. W dniu 18 sierpnia 2017 r. Burmistrz Gminy wydał A. zaświadczenie o wpisie do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie Gminy– nr rejestrowy [..]. Zaświadczenie zostało odebrane przez P. S. Jak wyjaśnił organ odwoławczy, zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2168 ze zm., dalej zwanej u.s.d.g.), obowiązującej w dacie dokonania wpisu i wydania zaświadczenia przez organ I instancji (przepisy ustawy zostały uchylone z dniem 30 kwietnia 2018 r.), organ prowadzący rejestr działalności regulowanej dokonuje wpisu na wniosek przedsiębiorcy, po złożeniu przez przedsiębiorcę oświadczenia o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania tej działalności. Organ prowadzący rejestr działalności regulowanej wydaje z urzędu zaświadczenie o dokonaniu wpisu do rejestru (art. 65 ust. 5 u.s.d.g.). Na mocy art. 67 ust. 1 i 2 u.s.d.g, organ ten jest obowiązany dokonać wpisu przedsiębiorcy do tego rejestru w terminie 7 dni od dnia wpływu do tego organu wniosku o wpis wraz z oświadczeniem o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania działalności gospodarczej, dla której rejestr jest prowadzony. Jeżeli zaś organ nie dokona wpisu w ww. terminie, a od dnia wpływu wniosku do tego organu upłynęło 14 dni, przedsiębiorca może rozpocząć działalność. Nie dotyczy to przypadku, gdy organ wezwał przedsiębiorcę do uzupełnienia wniosku o wpis nie później niż przed upływem 7 dni od dnia jego otrzymania. W takiej sytuacji termin, o którym mowa w zdaniu pierwszym cytowanego przepisu, biegnie odpowiednio od dnia wpływu uzupełnienia wniosku o wpis. Zaświadczenia nie wydaje się, jeżeli nie jest możliwe dokonanie wpisu do rejestru, wówczas bowiem organ rejestrowy wydaje decyzję o odmowie wpisu do rejestru (art. 68). Dokonanie wpisu do rejestru i wydanie zaświadczenia musi nastąpić, jeżeli nie zachodzą powody do odmowy wpisu do rejestru (art. 68 pkt 1 i 2 u.s.d.g.). W świetle przepisów art. 68 tej ustawy Kolegium uznało, że bez znaczenia jest fakt, że Spółka "nie wiedziała" o wydanym zaświadczeniu. Możliwość prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie objętym wnioskiem przedsiębiorcy istniała, bowiem nie została wydana decyzja o odmowie wpisu do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbioru przez Skarżącą odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie Gminy. Ponadto Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 45 k.p.a., jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio. Z przepisu wynika niedopuszczalność zarówno doręczenia pisma pracownikowi innemu niż pracownik upoważniony do odbioru pism, jak i doręczenia pisma innym osobom, (np. sąsiadowi). Skoro jednak skierowane do Spółki pisma odebrał P. S. - ujawniony w KRS jako członek Zarządu Spółki, to odbiór tych pism przez P. S., jako członka Zarządu Spółki, był skuteczny w odniesieniu do Spółki. W skardze na powyższą decyzję Spółka zarzuciła naruszenie: 1. art. 45 k.p.a. zw. z art. 44 k.p.a. w zw. z art 46 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez organ, że zaświadczenie o wpisie do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli Gminy zostało skutecznie doręczone A., oraz błędne przyjęcie, że w dacie odbioru pisma P. S. był członkiem Zarządu Spółki, podczas gdy: a. powyższe zaświadczenie zostało odebrane przez P. S., będącego osobą nieuprawnioną do odbioru korespondencji Spółki, b. P. S. od 27 marca 2017 r. nie był członkiem Zarządu Spółki, c. Spółka oraz pozostali wspólnicy pozostają w konflikcie z P. S., co dobitniej wskazuje na celowe działanie byłego członka Zarządu i umyślne nie przekazanie korespondencji Spółce. 2. art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego i przyjęcie, że Spółka została poinformowana o wpisie do rejestru działalności regulowanej, podczas gdy jej wiedza dotyczyła wyłącznie faktu złożenia wniosku o wpis do rejestru działalności regulowanej do Burmistrza Gminy, a nie posiadania wpisu. Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 9 października 2018 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy, a następnie umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skargi Spółka argumentowała, że ze względu na fakt, że zaświadczenie o wpisie do rejestru działalności regulowanej odebrał członek Zarządu, który zrezygnował ze pełnienia tej funkcji, doręczenie to nie było skuteczne. W konsekwencji, pozostawała w usprawiedliwionym błędzie co do okoliczności podlegania wpisowi w rejestrze, zwłaszcza w kontekście niewykonywania tego rodzaju działalności. Co więcej, organ odwoławczy naruszył art. 10 k.p.a., uniemożliwiając skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych materiałów, dowodów i zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji kończącej w sprawie, co całkowicie zaskoczyło skarżącą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć stanowiły przepisy powoływanej już wyżej ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W myśl art. 9n ust. 1 u.c.p.g. podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do sporządzania półrocznych sprawozdań. Sprawozdanie jest przekazywane wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do końca miesiąca następującego po upływie półrocza, którego dotyczy (ust. 2). Podmiot, o którym mowa w ust. 1, który w danym półroczu nie odbierał na terenie danej gminy odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, przekazuje wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, w terminie, o którym mowa w ust. 2, sprawozdanie zerowe (ust. 6). Zgodnie z art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9n - podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak niż za 365 dni. Kary pieniężne, o których mowa w art. 9x ust. 1 i 2, nakłada, w drodze decyzji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, właściwy ze względu na miejsce wpisania przedsiębiorcy do rejestru działalności regulowanej (art. 9zb ust. 1 ustawy). Rejestr działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości prowadzi wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości (art. 9b ust. 2 ustawy). W niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły, że Spółka w II półroczu 2017 r. nie odbierała odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, natomiast w dniu 25 lipca 2017 r. złożyła wniosek o wpis do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie gminy wraz z oświadczeniem o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania tej działalności, podpisane przez Prezes Zarządu Spółki A. J. Pismem z 1 sierpnia 2017 r. organ wezwał Spółkę do uzupełnienia braków formalnych wniosku, a następnie – po ich uzupełnieniu – wydał w dniu 18 sierpnia 2017 r. zaświadczenie o wpisie do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu gminy. Zaświadczenie to zostało odebrane w dniu 4 września 2017 r. przez P. S., ujawnionego w Krajowym Rejestrze Sądowym jako członek Zarządu umocowany samodzielnie do składania oświadczeń w imieniu Spółki. Jednocześnie, z pisma z 27 marca 2017 r. wynika, że P. S. zrezygnował ze sprawowanej funkcji członka zarządu Spółki. Sprawozdanie za ww. okres Spółka złożyła dopiero na wezwanie Burmistrza Gminy z 13 lutego 2018 r. - w dniu 22 lutego 2018 r., a więc 22 dni po upływie ustawowego terminu do złożenia sprawozdania. Skarżąca zakwestionowała prawidłowość doręczenia Spółce zaświadczenia o wpisie do rejestru działalności regulowanej, wywodząc że w sytuacji rezygnacji członka zarządu z funkcji, odebranie pisma w tym zakresie przez niego było nieskuteczne, a zatem - pozostawała w błędzie co do okoliczności wpisu jej do tego rejestru. Zarzuciła naruszenie art. 44 – 46 k.p.a. oraz art. 7 i 77 k.p.a. W ocenie sądu orzekającego w sprawie, analiza przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach prowadzi do wniosku, że podmiot wpisany do rejestru, który w danym półroczu nie odbierał na terenie gminy odpadów komunalnych od właścicieli ma obowiązek składania sprawozdania, zaś nieterminowe dokonanie tej czynności podlega karze pieniężnej i w tym zakresie sąd podziela stanowisko wyrażone w decyzjach. Obowiązek sprawozdawczy takiego podmiotu wynika wprost z art. 9n ust. 6 ustawy, zaś kara pieniężna nakładana w razie uchybienia temu obowiązkowi ma wyraźną podstawę w przepisie art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy. Niewątpliwie, na mocy tego przepisu obowiązek składania sprawozdań odnosi się zarówno do podmiotu, który faktycznie odbiera na terenie gminy w danym półroczu odpady od właścicieli nieruchomości, jak i podmiotu, który tego nie czyni, choć jest wpisany do rejestru działalności regulowanej. W tym miejscu zaznaczenia wymaga, że obowiązek sprawozdawczy aktualizuje się już z momentem wpisu do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych i pozostaje aktualny do jego wykreślenia. Dlatego też dla powstania omawianego obowiązku nie jest istotny sam brak aktywności gospodarczej w zakresie objętym wpisem, gdyż to wpis do rejestru skutkuje uznaniem takiego przedsiębiorcy za podmiot odbierający odpady komunalne. Za przyjęciem powyższego stanowiska przemawia także treść art. 9n ust. 6 ustawy. Jak trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy, przepis ten został dodany ustawą z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015 r., poz. 87) i przesądził jednoznacznie, że "podmiot, o którym mowa w ust. 1 art. 9n ustawy", czyli "podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości" ma obowiązek złożyć sprawozdanie zerowe, jeżeli w danym półroczu nie obierał odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości danej gminy. Brzmienie tego unormowania nie pozostawia zatem wątpliwości, że podmiot prowadzący działalność zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa (tj. uzyskał wpis do rejestru), który nie odbiera odpadów, traktowany jest przez ustawodawcę jako "przedsiębiorca odbierający odpady komunalne". W rezultacie należy skonstatować, że na gruncie omawianej ustawy adresatem obowiązku sprawozdawczego, o którym mowa w art. 9n ustawy jak i kary pieniężnej przewidzianej w art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy jest każdy podmiot posiadający stosowne uprawnienia do prowadzenia działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, a nie tylko podmiot, który faktycznie odpady te odbiera. W kontekście powyższych rozważań nie ulega wątpliwości, że obowiązkiem sprawozdawczym jest obciążony każdy podmiot, który według wpisu do rejestru działalności regulowanej jest podmiotem - przedsiębiorcą prowadzącym działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, a nie tylko podmiot faktycznie odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. W okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca argumentuje, że na skutek wadliwego, jej zdaniem, doręczenia zaświadczenia o wpisie do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu gminy z 18 sierpnia 2017 r., pozostawała ona w usprawiedliwionym błędzie co do podlegania wpisowi w tymże rejestrze, a w konsekwencji nie miała wiedzy o dokonaniu wpisu w rejestrze. W ocenie sądu wojewódzkiego, stanowisko skarżącej w tym zakresie jest nieprawidłowe, a ewentualny brak wiedzy skarżącej o dokonanym na jej wniosek wpisie w rejestrze działalności regulowanej w żadnej mierze nie jest usprawiedliwiony. Zauważyć w pierwszej kolejności należy, że wniosek o dokonanie wpisu w tym rejestrze wraz ze stosownym oświadczeniem złożyła Prezes Zarządu Spółki A. J. Następnie, wniosek ten podlegał uzupełnieniu ze względu na braki formalne, które skarżąca uzupełniła zgodnie z wezwaniem organu rejestrowego z 1 sierpnia 2017 r. Zgodnie z obowiązującymi w dacie dokonywania wpisu do rejestru działalności regulowanej przepisami ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2168 ze zm., dalej u.s.d.g.), jeżeli przepis odrębnej ustawy stanowi, że dany rodzaj działalności jest działalnością regulowaną w rozumieniu niniejszej ustawy (taką ustawą jest w tym przypadku u.c.p.g.), przedsiębiorca może wykonywać tę działalność, jeżeli spełnia szczególne warunki określone przepisami tej odrębnej ustawy i po uzyskaniu wpisu w rejestrze działalności regulowanej (art. 64 ust. 1 u.s.d.g.). Zgodnie zaś z art. 65 ust. 1 i 2 u.s.d.g. organ prowadzący, na podstawie przepisów regulujących daną działalność gospodarczą, rejestr działalności regulowanej dokonuje wpisu na wniosek przedsiębiorcy, po złożeniu przez przedsiębiorcę oświadczenia o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania tej działalności. Oświadczenie składa się do organu prowadzącego rejestr działalności regulowanej. Art. 65 ust. 5 ustawy stanowi, że organ prowadzący rejestr działalności regulowanej wydaje z urzędu zaświadczenie o dokonaniu wpisu do rejestru. W doktrynie zwraca się uwagę na fakt, że prawo do podjęcia działalności regulowanej nie zawsze wiąże się z ujawnieniem wpisu w rejestrze działalności regulowanej. Prawo do podjęcia działalności gospodarczej regulowanej powstaje bowiem co do zasady po uzyskaniu wpisu lub – w określonych sytuacjach - mimo jego braku – po upływie ustawowego terminu na jego dokonanie. Konstrukcja dokonywania wpisów w rejestrze działalności regulowanej wiąże się bowiem ze stworzeniem mechanizmu, który służyć ma odformalizowaniu procedury dokonywania wpisów w rejestrze działalności regulowanej. W szczególności, wiąże się to z gwarancją, że jeżeli wniosek przedsiębiorcy wraz z oświadczeniem o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania tej działalności spełnia wymogi formalne, to winien skutkować uprawnieniem do wykonywania działalności objętej obowiązkiem wpisu, nawet jeśli organ tego wpisu nie dokonał. Zgodnie bowiem z art. 67 u.s.d.g. organ prowadzący rejestr działalności regulowanej jest obowiązany dokonać wpisu przedsiębiorcy do tego rejestru w terminie 7 dni od dnia wpływu do tego organu wniosku o wpis wraz z oświadczeniem o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania działalności gospodarczej, dla której rejestr jest prowadzony. Jeżeli organ prowadzący rejestr działalności regulowanej nie dokona wpisu w terminie, o którym mowa w ust. 1, a od dnia wpływu wniosku do tego organu upłynęło 14 dni, przedsiębiorca może rozpocząć działalność. Nie dotyczy to przypadku, gdy organ wezwał przedsiębiorcę do uzupełnienia wniosku o wpis nie później niż przed upływem 7 dni od dnia jego otrzymania. W takiej sytuacji termin, o którym mowa w zdaniu pierwszym, biegnie odpowiednio od dnia wpływu uzupełnienia wniosku o wpis. W okolicznościach niniejszej sprawy organ wezwał przedsiębiorcę do uzupełnienia wniosku o wpis, które to wezwanie zostało przez wnioskodawcę odebrane i prawidłowo wykonane. Skutkowało ono dokonaniem wpisu w rejestrze działalności regulowanej i wystawieniem z urzędu zaświadczenia o tym wpisie z 18 sierpnia 2017 r. Z akt sprawy wynika, że zaświadczenie to odebrał osobiście członek Zarządu Spółki w dniu 4 września 2017 r. Odnosząc się w pierwszej kolejności do stanowiska skarżącej odnośnie do nieskuteczności powyższego doręczenia, wskazać należy, że jest ono wadliwe. Przedłożony przez skarżącą do akt rejestrowych wyciąg z KRS nie pozostawiał wątpliwości, że P. S., jako członek Zarządu, był umocowany do samodzielnego składania oświadczeń w imieniu spółki. Zgodnie z art. 44 k.p.a. jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 k.p.a. stosuje się odpowiednio, tj. regulację dotyczącą niemożności doręczenia i awizowania przesyłek oraz fikcji doręczenia. Z orzecznictwa sądowego wynika, że w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością do odbioru pism upoważniony jest członek organu spółki uprawniony do jej reprezentacji lub jej pełnomocnik lub pracownik uprawniony do odbioru pism (por. np. wyrok NSA z 6 października 1998 r., III SA 608/97, Lex nr 37601). W orzecznictwie przyjmuje się ponadto, i pogląd ten sąd wojewódzki w niniejszym składzie podziela, że uprawnienie konkretnej osoby do odbioru pism rozciąga się również na prawo tej osoby do odebrania awizowanego pisma w placówce pocztowej (zob. wyroki NSA z 26 lipca 2017 r., II FSK 1711/15, Lex nr 2335072 oraz z 29 czerwca 2017 r., II GSK 3057/15, Lex nr 2339981). W tej sytuacji, brak jest podstaw, by zakwestionować prawidłowość doręczenia analizowanej przesyłki podmiotowi upoważnionemu do samodzielnej reprezentacji spółki, ujawnionemu w KRS. Jednocześnie spółka, składając wniosek o wpis do rejestru działalności regulowanej, nie informowała organu o okoliczności rezygnacji członka Zarządu z pełnionej funkcji, ani jakichkolwiek przeszkodach w doręczaniu mu pism procesowych. Okoliczność ta zatem miała znaczenie w stosunkach wewnętrznych Spółki, natomiast – w braku ujawnienia jej w KRS, czy też nie poinformowania o tej okoliczności organu rejestrowego w związku ze złożeniem wniosku o wpis do rejestru, nie mogła mieć wpływu na prawidłowość czynności podejmowanych wobec osób ujawnionych w KRS. Co więcej, mimo twierdzeń skarżącej o rezygnacji P. S. z pełnionej funkcji z dniem 27 marca 2017 r., okoliczność ta do dnia złożenia skargi nie została odzwierciedlona w treści KRS. Wyciąg z KRS dołączony do niniejszej skargi, aktualny na dzień 17 stycznia 2019 r., wskazuje, że P. S. w dalszym ciągu pełni funkcję członka zarządu Spółki. Mimo zatem deklarowanych w pismach procesowych Spółki, a także w skardze, trudności ze strony ww. członka zarządu i celowego narażania przez niego spółki na szkody, nie podejmuje ona kroków, by wyeliminować tą możliwość, w szczególności ujawniając fakt rezygnacji z funkcji członka Zarządu w KRS, co zresztą stanowi o uchybieniu obowiązkowi informowania sądu rejestrowego o wszelkich zmianach w zakresie stanu faktycznego i prawnego przedsiębiorcy ujawnionego w KRS (art. 22 ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 986 ze zm.). Wniosek o wpis do Rejestru powinien bowiem być złożony nie później niż w terminie 7 dni od dnia zdarzenia uzasadniającego dokonanie wpisu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W konsekwencji, zgodnie z art. 14 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym podmiot obowiązany do złożenia wniosku o wpis do Rejestru (a takim wnioskiem jest także wniosek o wykreślenie wpisu z rejestru – art. 20 ust. 4 ustawy) nie może powoływać się wobec osób trzecich działających w dobrej wierze na dane, które nie zostały wpisane do Rejestru lub uległy wykreśleniu z Rejestru. Z kolei, zgodnie z art. 17 tej ustawy domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe. Jeżeli dane wpisano do Rejestru niezgodnie ze zgłoszeniem podmiotu lub bez tego zgłoszenia, podmiot ten nie może zasłaniać się wobec osoby trzeciej działającej w dobrej wierze zarzutem, że dane te nie są prawdziwe, jeżeli zaniedbał wystąpić niezwłocznie z wnioskiem o sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie wpisu. Z kolei, odnosząc się do twierdzenia spółki o pozostawaniu w usprawiedliwionym błędzie co do faktu podlegania wpisowi w rejestrze, wskazać należy, że również ono jest wadliwe. Wynika ono przede wszystkim z przedstawionego wyżej stanowiska sądu co do prawidłowości doręczenia Spółce zaświadczenia o wpisie do rejestru działalności regulowanej. Oprócz tego, choć ma to znaczenie jedynie uzupełniające, wskazać należy, że cytowane wyżej przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jak zresztą wskazano powyżej, tworzą konstrukcję, zgodnie z którą podmiot, który złożył wniosek o wpis do rejestru działalności regulowanej wraz ze stosownym oświadczeniem, który jest poprawny pod względem formalnym, staje się uprawniony do wykonywania działalności objętej obowiązkiem wpisu, nawet wówczas, gdy nie został do rejestru wpisany, a w konsekwencji – nie dostał zaświadczenia o wpisie – w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku pozbawionego wad formalnych. Skarżąca zaś, o czym mowa była powyżej, uzupełniła braki formalne wniosku, wskazane jej w wezwaniu organu z 1 sierpnia 2017 r., a zatem – nawet gdyby nie otrzymała zaświadczenia o wpisie do rejestru działalności regulowanej – musiała, a przynajmniej powinna była liczyć się z nabyciem uprawnienia do wykonywania działalności objętej wpisem, wynikającym z art. 67 ust. 2 u.s.d.g., choć dla pełnej skuteczności wymagało ono poinformowania przez przedsiębiorcę organu o rozpoczęciu wykonywania działalności zgłoszonej do rejestru działalności (co nie miało miejsca). Skarżąca jest przedsiębiorcą, a zatem jej staranność w obrocie gospodarczym oceniana jest przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności (argument z art. 355 § 2 k.c.). Niewątpliwie, powinna znać podstawowe przepisy, dotyczące jej statusu prawnego w obrocie gospodarczym oraz obowiązków prawnych, związanych z podejmowaną, czy deklarowaną działalnością gospodarczą. Trudno w opisanych wyżej okolicznościach zaakceptować pogląd o braku świadomości wpisu do rejestru działalności regulowanej. Skarżąca bowiem, nawet jeśli faktycznie nie została poinformowana przez członka Zarządu o treści przesyłki z 4 września 2017 r., powinna była, dbając należycie o własne sprawy urzędowe, podjąć proste działania, związane np. z wykonaniem telefonu do Urzędu Gminy, by ustalić, czy wniosek o wpis do rejestru został załatwiony, w jaki sposób i w jakiej dacie. Bierność skarżącej w tym zakresie nie stanowi okoliczności usprawiedliwiającej i zasługującej na uwzględnienie przy argumentacji o braku podstaw do wymierzenia kary pieniężnej za przedłożenie sprawozdania zerowego z opóźnieniem. Konkludując powyższe rozważania, podkreślić należy, że brak jest podstaw, by uznać, że doręczenie przesyłki zawierającej zaświadczenie o wpisie do rejestru działalności regulowanej z 4 września 2017 r. jest nieskuteczne. Konsekwencją powyższego zaś jest obowiązek, ciążący na każdym przedsiębiorcy wpisanym do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w zakresie składania sprawozdania, niezależnie od tego, czy rzeczywiście w danym okresie odpady odbierał. Takie rozwiązanie jest niezbędne dla realizacji przez właściwe organy obowiązku ciągłej analizy stanu gospodarowania odpadami komunalnymi na danym terenie gminy czy miasta. W świetle powyższego, skoro dyspozycją przepisu art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. objęto nie tylko obowiązek składania sprawozdania, o którym mowa w art. 9n ust.1 u.c.p.g., lecz także sprawozdania zerowego, to niewątpliwie ukaraniu za delikt administracyjny, jakim jest przekazanie sprawozdania zerowego po terminie, podlega każdy podmiot mający zarejestrowaną działalność w zakresie zbierania odpadów bez względu na to, czy działalność tą w okresie sprawozdawczym prowadził. Jak wskazano powyżej, spółka posiadała wpis do rejestru działalności regulowanej, potwierdzony zaświadczeniem z 18 sierpnia 2017 r., a zatem była zobowiązana do złożenia sprawozdania w ustawowym terminie o masie odebranych odpadów komunalnych w II półroczu 2017 r., a w przypadku ich nie odbierania należało przekazać sprawozdanie zerowe. Tymczasem wbrew dyspozycji obowiązującego przepisu Spółka złożyła wymagane sprawozdanie dopiero w dniu 22 lutego 2018 r. Mając na uwadze treść bezwzględnie obowiązujących regulacji art. 9n ust. 1, 2, 6 oraz art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy – które nie przewidują uznania administracyjnego ani jakichkolwiek wyjątków od omówionych w nich zasad sprawozdawczości i kar w tym zakresie – nie mogły odnieść skutku zarzuty skargi o naruszeniu art. 7, 77, 80 k.p.a. Sąd też nie dopatrzył się naruszenia tych przepisów w kontekście zgłoszonych przez skarżącą uchybień odnośnie do skuteczności doręczenia przesyłki zawierającej zaświadczenie o wpisie do rejestru działalności regulowanej, o czym mowa była powyżej. Podobnie, nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 k.p.a., bowiem nie każde naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu prowadzi do wyeliminowania wydanej w takim postępowaniu decyzji, a tylko takie, które wywarło wpływ na treść decyzji. W okolicznościach niniejszej sprawy organ II instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na materiale dowodowym zebranym przez organ I instancji i w żaden sposób go nie uzupełniał. Jakkolwiek, powinien był umożliwić stronie zajęcie ostatecznego stanowiska w sprawie, to jednak brak w tym zakresie niewątpliwie nie miał wpływu na treść wydanej decyzji, a skarżąca tego wpływu w żaden sposób też nie wykazała. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.