II SA/Gd 917/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. D. i S. D. na decyzję Wojewody z dnia 14 października 2011 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie budowy obiektu budowlanego oddala skargę. Przedmiotem wniesionej przez B. D., S. D. i R. D. skargi jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o wniesieniu sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 1 lipca 2011 r. skarżący zgłosili Staroście zamiar budowy budynku gospodarczego na terenie działki nr [[...]] (pow. 600 m2)w obrębie geodezyjnym O. w gminie K. W zgłoszeniu wskazali, że planowany obiekt o powierzchni ok. 17, 5 m2 będzie służyć do przechowywania sprzętu i narzędzi ogrodniczych. Podali jego wymiary i sposób wykonania. Poinformowali, że prace związane z budową obiektu zamierzają rozpocząć "w najbliższym terminie". Do wniosku dołączyli szkic usytuowania budynku na działce z oznaczeniem odległości od dwóch granic działki, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także postanowienie Ministra Środowiska z dnia 9 maja 2007 r. wydane w toku sprawy administracyjnej dotyczącej warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej na działce [[...]]. Postanowieniem z 19 lipca 2011 r. organ architektoniczno-budowlany powołując art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego zobowiązał skarżących do uzupełnienia zgłoszenia w terminie do 19 sierpnia 2011 r. przez wskazanie do jakiego istniejącego na działce budynku zgłaszany budynek gospodarczy będzie pełnił funkcję uzupełniającą oraz do sprecyzowania terminu rozpoczęcia robót, a także do przedstawienia rysunku obiektu z wymiarami (długość, szerokość, wysokość i kąt spadku połaci dachowych) oraz mapy obrazującej usytuowanie budynku z jego wymiarami i odległościami od granic działki. W piśmie z 16 sierpnia 2011 r. skarżący określili w przybliżeniu wymiary planowanego budynku. Wyjaśnili, iż kąt spadku połaci dachowych zostanie ustalony w trakcie realizacji obiektu, natomiast prace planują wykonać "w najbliższym terminie, gdzie ustawodawca określił maksymalny termin rozpoczęcia inwestycji". Podważyli prawidłowość żądania organu podania przez nich do jakiego budynku planowany obiekt będzie pełnił funkcję uzupełniającą podkreślając, że inwestycja planowana jest na terenie dla którego nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ich zgłoszenie znajduje podstawę prawną w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, który nie wymaga aby nowo wznoszony budynek gospodarczy pełnił funkcję uzupełniającą dotychczasową zabudowę działki. Skarżący w uzupełnieniu zgłoszenia przedstawili rysunek budynku i określili w przybliżeniu jego wymiary wskazując m. in. że kąt nachylenia połaci dachowych będzie wynosił około 25/55 stopni, długość – około 6,25, szerokość- około 4 metry, wysokość-około 2,50 metra i wysokość do kalenicy – około 3,20. Zadeklarowali w piśmie, że wznoszony budynek będzie miał powierzchnię 25 m2. W powyższych okolicznościach Starosta decyzją z 24 sierpnia 2011 r. powołując art. 30 ust.2 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw. W uzasadnieniu stwierdził, że skarżący jedynie częściowo uzupełnili braki zgłoszenia nie wyjaśniając jednak "do jakiego istniejącego na działce budynku zgłaszany budynek gospodarczy będzie pełnił funkcję uzupełniającą". W tym zakresie organ na uzasadnienie swojego stanowiska powołał się na wyrok tut. Sądu w sprawie II SA/Gd 173/11. W odwołaniu skarżący przywołując również wyroki sądów administracyjnych wywodzili, że art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowalnego umożliwiający wznoszenie na podstawie zgłoszenia budowlanego wolno stojących parterowych budynków gospodarczych o powierzchni do 25 m2 nie wymaga aby pełniły one funkcję uzupełniającą dotychczasową zabudowę działki. Wskazali, że z ich zgłoszenia i jego uzupełnienia wynika jednoznacznie, że planowany budynek "to pierwszy obiekt, który będzie realizowany w terenie bez miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Wyjaśnili m. in. że na działkę w O. dojeżdżają 430 kilometrów i przebywają na niej od 3 do 4 miesięcy w roku, a zatem skoro organ wymaga dla planowanej inwestycji funkcji uzupełniającej to wyjaśniają, że będzie on pełnił taką funkcję w stosunku do ich stałego miejsca zamieszkania, gdyż jak stwierdzili "żaden z aktów prawnych nie narzuca odległości od budynku mieszkalnego ani nie wymaga lokalizowania obydwu na tej samej działce ewidencyjnej". Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji Wojewoda w uzasadnieniu swojej decyzji przywołując definicję budynku gospodarczego z § 3 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych...) stwierdził, że budynek gospodarczy to taki budynek, który jest "przypisany" do budynku podstawowego. Budynek nie odpowiadający powyższej definicji nie jest budynkiem gospodarczym i nie ma do niego zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i procedura zgłoszeniowa. Taki obiekt wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Na potwierdzenie słuszności swojego stanowiska organ przywołał wyrok tut. Sądu wydany w sprawie o sygnaturze II SA/Gd 66/10. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że inwestor nie uzupełnił wniosku również o pozostałe informacje, nie wskazał kąta nachylenia dachu, ani nie sprecyzował terminu rozpoczęcia robót. Okoliczność ta dawała podstawę z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego do wniesienia sprzeciwu. W skardze domagając się uchylenia decyzji organów skarżący powtórzyli argumentację zawartą w odwołaniu koncentrując swoje wywody wokół problematyki dotyczącej wykładni art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Prawomocnym postanowieniem z 26 stycznia 2012 r. odrzucono skargę R. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja wprawdzie nie jest wolna od uchybień, nie mniej są one tego rodzaju, że nie miały wpływu na wynik sprawy. Skarżący kwestionując stanowisko prezentowane w niniejszej sprawie przez organy obu instancji w odniesieniu do uzupełniającej funkcji wznoszonego w oparciu o art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego budynku gospodarczego całkowicie pomijają inne równie istotne kwestie. Podstawą wniesienia sprzeciwu w rozpatrywanej sprawie był brak uzupełnienia zgłoszenia. Oprócz żądania podania "do jakiego istniejącego na działce budynku zgłaszany budynek gospodarczy będzie pełnił funkcję uzupełniającą" skarżący mieli, stosownie do otrzymanego postanowienia, sprecyzować jednoznacznie wskazany jako "w najbliższym czasie" termin rozpoczęcia robót, przedstawić planowany budynek na szkicu z wymiarami i przedstawić mapę z usytuowaniem obiektu z jego wymiarami i odległościami od granic działki. Skarżący powyższego nie wykonali i to nie tylko jak wywodzi organ odwoławczy w zakresie kąta nachylenia dachu i terminu, ale również w odniesieniu do pozostałych wymiarów budynku. Określenie ich wielkościami "około" nie jest bowiem prawidłowe. Również oba rysunki (jeden załączony do zgłoszenia, drugi do pisma uzupełniającego zgłoszenie) nie przedstawiają planowanej inwestycji w sposób żądany przez organ I instancji. Organ architektoniczno-budowlany przyjmując milcząco zgłoszenie budowy budynku powinien dysponować rysunkiem obiektu z dokładnym oznaczeniem i jego wymiarów i precyzyjnym określeniem jego sytuowania na działce. W przyszłości bowiem nie może być wątpliwości co do tego jaki i który obiekt na działce został wzniesiony na podstawie danego zgłoszenia. Zasadnie zatem żądano uzupełnienia podania o mapę z przedstawieniem lokalizacji budynku z podaniem wymiarów i odległości od granic. Żądanie sprecyzowania terminu również było zasadne. Zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Termin ten jest o tyle istotny, że odpowiednio do art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego inwestor ma prawo rozpocząć roboty po upływie okresu przewidzianego na wniesienie sprzeciwu, ale też nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Brak wskazania przez skarżących terminu rozpoczęcia robót, brak żądanej mapy, szkicu, nieprecyzyjnie podane wymiary zgłaszanego budynku w tym i wielkości kąta nachylenia połaci dachowych uzasadniał uznanie, iż skarżący nie uzupełnili prawidłowo zgłoszenia. Okoliczność ta uprawniała organ do wniesienia sprzeciwu w oparciu o art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu powyższe kwestie (termin rozpoczęcia robót, szkice i wymiary obiektu) wymagały wyjaśnienia, uzasadniały wydanie postanowienia o uzupełnieniu zgłoszenia, a w braku jego wykonania uzasadniały podjęte rozstrzygnięcie. Wyjaśnić należy, że nawet podzielając prezentowane przez skarżących w odwołaniu i skardze stanowisko dotyczące wykładni art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego Sąd nie miałby podstaw do uwzględnienia skargi. Zgłoszenie bowiem zawierało inne istotne braki, które nie pozwalały organowi w milczący sposób je zaakceptować. Wobec tego, że stanowiły one również podstawę wniesionego sprzeciwu to nawet akceptując stanowisko skarżących w zakresie braku podstaw do spełniania przez budynek gospodarczy funkcji uzupełniającej Sąd nie miał podstaw do uchylenia decyzji. Już sam brak podania dokładnego terminu rozpoczęcia robót uprawniał organ do wydania postanowienia i wniesienia sprzeciwu. Wskazać trzeba, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi takie naruszenie przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie z uwagi na okoliczności podane wyżej nie można było uznać, że wadliwa wykładnia art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego miała wpływ na wynik sprawy. Organ niezależnie od zasadności żądania uzupełnienia zgłoszenia o podanie do jakiego istniejącego na działce budynku zgłaszany budynek gospodarczy będzie pełnił funkcję uzupełniającą miał inne podstawy do wniesienia sprzeciwu. Z powyższych względów Sąd na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. Na zakończenie Sąd wyjaśnia, że orzecznictwo sądowoadministracyjne na tle wykładni art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie jest jednolite. Różnica stanowisk dotyczy kwestii czy wolno stojący parterowy budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy do 25 m2 wymieniony we wskazanym przepisie musi pełnić funkcję uzupełniającą w stosunku do istniejącej już na tej działce zabudowy, czy też może być pierwszym obiektem nie pełniącym takiej funkcji. Zdaniem Sądu powoływanie się na definicję budynku gospodarczego z § 3 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dla przypisania budynkowi gospodarczemu wymienionemu w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego funkcji uzupełniającej dotychczasową zabudowę działki nie jest prawidłowe. W tym przedmiocie Sąd w składzie rozstrzygającym sprawę przychyla się do stanowiska zawartego w wyrokach tut. Sądu II SA/Gd 780/08 i II SA/Gd 86/09, a także w wyroku NSA II OSK 691/09 (wszystkie dostępne na https://cbois.nsa.gov.pl). Wobec tego, że okoliczność ta nie mogła mieć jednak wpływu na wynik sprawy nie ma podstaw do szerszych wywodów w tym przedmiocie. Zaznaczyć trzeba, że powyższe stanowisko Sądu nie jest wiążące dla organów architektoniczno-budowlanych właściwych do przyjęcia ewentualnego kolejnego zgłoszenia skarżących. Przewidziana w art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasada związania organu oceną prawną sądu administracyjnego nie odnosi się bowiem do wyroków oddalających skargi. Stąd w rozpatrywanej sprawie Sąd nie miał obowiązku rozstrzygnięcia spornego między stronami zagadnienia dotyczącego wykładni art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Taka wykładnia nie wiązałaby bowiem ani organów, ani sądu administracyjnego w przypadku kolejnego zgłoszenia przez skarżących zamiaru budowy budynku gospodarczego na działce [[...]]. Problematyczna kwestia wymagałaby przesądzenia przez Sąd tylko wówczas gdyby skarżący prawidłowo uzupełnili pozostałe, wymienione w postanowieniu organu I instancji, braki zgłoszenia.