II SA/Gd 944/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (sprawozdawca) Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor sądowy WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2026 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 18 września 2025 r. nr SKO.421.188.2025 w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części: a) utrzymującej w mocy punkt drugi rozstrzygnięcia decyzji Burmistrza Bytowa z 13 sierpnia 2025 r. nr DOŚ.SP.5211.000258.ZZ.2025 w zakresie powiększenia nienależnie pobranego świadczenia o ustawowe odsetki za opóźnienie w wysokości 2.745,97 złotych (dwa tysiące siedemset czterdzieści pięć złotych 97/100), b) utrzymującej w mocy punkt trzeci rozstrzygnięcia decyzji Burmistrza Bytowa z 13 sierpnia 2025 r. nr DOŚ.SP.5211.000258.ZZ.2025 w zakresie odsetek, 2. uchyla punkt drugi rozstrzygnięcia decyzji Burmistrza Bytowa z 13 sierpnia 2025 r. nr DOŚ.SP.5211.000258.ZZ.2025 w zakresie powiększenia nienależnie pobranego świadczenia o ustawowe odsetki za opóźnienie w wysokości 2.745,97 złotych (dwa tysiące siedemset czterdzieści pięć złotych 97/100) oraz w części dotyczącej punktu trzeciego tego rozstrzygnięcia w zakresie odsetek. W. O. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 3 lutego 2020 r. Burmistrz Bytowa (dalej jako: "organ I instancji", "Burmistrz) przyznał W. O. (dalej jako: "strona", "skarżący") świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem – M. O. - na okres od 1 stycznia 2020 r. na czas nieokreślony. Powyższa decyzja podlegała zmianom w części dotyczącej kwoty świadczenia pielęgnacyjnego. W dniu 27 czerwca 2025 r. strona złożyła w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w Bytowie wniosek o wstrzymanie wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 lipca 2025 r. z uwagi na wystąpienie przez syna o świadczenie wspierające. W dniu 4 lipca 2025 r. strona przedstawiła informację z ZUS o przyznaniu świadczenia wspierającego dla M. O. od 29 maja 2024 r. W związku z powyższym, decyzją z dnia 28 lipca 2025 r. organ I instancji uchylił swoją decyzję z dnia 3 lutego 2020 r. o przyznaniu stronie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem na okres od 1 stycznia 2020 r. na czas nieokreślony. Następnie, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Burmistrz, decyzją z dnia 13 sierpnia 2025 r. orzekł, że świadczenie pielęgnacyjne pobrane przez stronę z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem za okres od 29 maja 2024 r. do 30 czerwca 2025 r. jest świadczeniem nienależnie pobranym. Jednocześnie też uznał, że nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjnego podlega zwrotowi w łącznej wysokości 43.673,13 zł (nienależnie pobrane świadczenie w wysokości 40.927,16 zł plus ustawowe odsetki za opóźnienie w wysokości 2.745,97 zł) i poinformował, że od dnia 14 sierpnia 2025 r. zostaną naliczone odsetki ustawowe za opóźnienie, wynoszące dziennie 11,77 zł, a także zobowiązał stronę do zwrotu wypłaconych świadczeń opiekuńczych wraz z odsetkami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku (dalej jako: "organ odwoławczy", "Kolegium"), po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 18 września 2025 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu, przywołując m. in. treść przepisu art. 30 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r., poz. 1208 ze zm.: dalej jako: "u.ś.r"), a także art. 63 ust. 11 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1429 ze zm.; dalej jako: "u.ś.w.") organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że strona, informacją z dnia 6 października 2023 r. (odebraną w dniu 12 października 2023 r.) została pouczona o zmianach w zasadach dotyczących uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym w tym o również, iż za nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne albo specjalny zasiłek opiekuńczy, albo zasiłek dla opiekuna, uważa się świadczenie lub zasiłek wypłacone za okres, za który osoba wymagająca opieki otrzymała świadczenie wspierające. Kolegium podkreśliło, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje jeżeli osoba wymagająca opieki ma przyznane prawo do świadczenia wspierającego, zaś za nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne uważa się świadczenie lub zasiłek wypłacone za okres, za który osoba wymagająca opieki otrzymała świadczenie wspierające. W konsekwencji za prawidłowe uznało Kolegium stanowisko organu I instancji, że świadczenie pielęgnacyjne wypłacone stronie się za okres od 29 maja 2024 r. do 30 czerwca 2025 r. należało uznać za nienależnie pobrane i zobowiązać do ich zwrotu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie zgodnie z art. 30 u.ś.r. Końcowo organ odwoławczy pouczył stronę o możliwości skorzystania z ulg przewidzianych w art. 30 ust. 9 u.ś.r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji w zakresie naliczania odsetek od nienależnie pobranych świadczeń. Wyjaśnił, że wniosek o ustalenia poziomu potrzeby wsparcia dla syna został złożony w dniu 29 maja 2024 r. W dniu 17 kwietnia 2025 r. odbyła się Komisja, w dniu 6 czerwca 2025 r. otrzymał decyzję ustalająca poziom potrzeby wsparcia, wniosek o świadczenie wspierające wysłał do PZU w dniu 26 czerwca 2025 r., o czym poinformował organ I instancji. W dniu 30 sierpnia 2025 r. dokonał zwrotu świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 29 maja 2024 r. do 30 czerwca 2025 r. w kwocie 40.927,16 zł na wskazany w decyzji rachunek bankowy. W dalszej kolejności skarżący podniósł, że z wyjaśnień Ministerstwa Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 4 grudnia 2023 r. z dnia 10 kwietnia 2025 r. oraz pisma BM-II.059.2.29.2025 wynika, że od tak nienależnie pobranych świadczeń - ustalonych na podstawie art. 63 ust. 11 u.ś.w. - nie nalicza się odsetek ustawowych za opóźnienie. Powyższe wynika z faktu, że obowiązek naliczenia odsetek od nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych jest określony w art. 30 ust. 2b u.ś.r., który enumeratywnie określa przypadki, w których od nienależnie pobranych świadczeń odsetki ustawowe za opóźnienie są naliczane. Przepis ten nie wymienia nienależnie pobranych świadczeń, o których mowa w art. 63 ust. 11 u.ś.w. (art. 63 ust. 11 jest przepisem szczególnym do ustawy o świadczeniach rodzinnych przewidującym dodatkową kategorię nienależnie pobranych i tym samym podlegających zwrotowi nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych) co oznacza, że w przypadku tej kategorii nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, odsetki nie będą naliczane, a ewentualne naliczenie odsetek jest działaniem bezprawnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jeżeli Sąd stwierdzi, że zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jest zobligowany do uchylenia zaskarżonego aktu administracji (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Sądowej kontroli w niniejszej sprawie poddano decyzje wydane w sprawie uznania za świadczenie nienależnie pobrane świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad M. O. Organy administracji uznały, że przyznane świadczenie jest świadczeniem nienależnym za okres od 29 maja 2024 r. do 30 czerwca 2025 r. w kwocie głównej 40.927,16 zł i zobowiązały skarżącego, jako opiekuna osoby niepełnosprawnej, do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego w kwocie wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Zdaniem Sądu brak jednak było podstaw do tego, aby zobowiązywać skarżącego do zwrotu kwoty odsetek naliczonej od świadczenia pielęgnacyjnego pobranego nienależnie. Materialnoprawnymi podstawami wydanych w sprawie decyzji były przepisy ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1429 ze zm.; dalej: "u.ś.w." oraz przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 1208 ze zm.; dalej: "u.ś.r."). Z dniem 1 stycznia 2024 r. weszły w życie przepisy u.ś.w. wprowadzające nowe świadczenie (świadczenie wspierające) przyznawane pełnoletnim osobom niepełnosprawnym. Ustalenie prawa do świadczenia wspierającego oraz jego wypłata następują na wniosek osoby niepełnosprawnej w wieku od ukończenia 18. roku życia, posiadającej decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia, lub osoby upoważnionej do jej reprezentowania (art. 9 ust. 1 – 3 u.ś.w.). Prawo do tego świadczenia ustala się od miesiąca, w którym wpłynął wniosek (art. 26 ust. 1), przy czym, jeżeli w okresie 3 miesięcy, licząc od dnia wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, zostanie złożony wniosek, prawo do świadczenia wspierającego ustala się od miesiąca, w którym złożono wniosek o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia (ust. 2). Z uwagi na wpływ nowego świadczenia na dotychczasowe regulacje z zakresu m. in. świadczeń rodzinnych, w rozdziale 7 u.ś.w. zawarto przepisy przejściowe, dostosowujące i przepis końcowy. Stosownie do art. 63 ust. 1 u.ś.w. w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym (u.ś.r. – przypis Sądu), do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Według art. 63 ust. 2 u.ś.w. osoby, którym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, albo od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., przyznane zostało co najmniej do dnia 31 grudnia 2023 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym (u.ś.r.), zachowują, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego, nie dłużej jednak niż do końca okresu, na który prawo zostało przyznane, z uwzględnieniem ust. 3 i 4. Świadczenie pielęgnacyjne albo specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym (u.ś.r.), albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 51, nie przysługują jeżeli osoba wymagająca opieki ma przyznane prawo do świadczenia wspierającego (art. 63 ust. 6 u.ś.w.). Wypłata świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym (u.ś.r.), lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 51, podlega wstrzymaniu, jeżeli osoba wymagająca opieki lub osoba uprawniona do jej reprezentowania złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wspierającego (art. 63 ust. 9 u.ś.w.). Sąd w składzie orzekającym podziela prezentowane w orzecznictwie sądowym stanowisko, że świadczenie wspierające oraz świadczenie pielęgnacyjne wykluczają się wzajemnie. Celem u.ś.w. było bowiem zastąpienie świadczenia pielęgnacyjnego (w przypadku osób pełnoletnich) przez świadczenie wspierające. Wskazuje na to art. 63 ust. 6 u.ś.w., który stanowi, że jeśli osoba z niepełnosprawnością zaczyna pobierać świadczenie wspierające, jej opiekun traci prawo do otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego za ten sam okres. Oznacza to, że przyznanie świadczenia wspierającego osobie wymagającej opieki automatycznie powoduje utratę prawa opiekuna do dotychczasowego wsparcia finansowego w formie świadczenia pielęgnacyjnego (por. wyrok WSA w Lublinie z 8 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 74/25; wyrok WSA w Gdańsku z 15 października 2025 r., II SA/Gd 422/25; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA). Dla niniejszej sprawy kluczowe znaczenie ma właśnie przepis art. 63 ust. 6 w związku z art. 63 ust. 11 u.ś.w. Ten ostatni reguluje bowiem kwestię zbiegu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i przyznanego świadczenia wspierającego. W poddanej kontroli sądowej sprawie nie było sporne, że od dnia 29 maja 2024 r. synowi W. O. – M., pozostającemu pod opieką ojca, przyznano świadczenie wspierające, zgodnie z informacją ZUS z 1 lipca 2025 r. W następstwie tego, decyzją z 28 lipca 2025 r. Burmistrz uchylił świadczenie pielęgnacyjne przysługujące skarżącemu od daty złożenia przez syna wniosku o ustalenie potrzeby wsparcia, stosownie do art. 26 ust. 3 u.ś.w.. Doszło zatem do sytuacji, w której skarżący w pewnym okresie pobierał świadczenie pielęgnacyjne, a jednocześnie jego synowi przysługiwało prawo do świadczenia wspierającego. Ta sytuacja niewątpliwie odpowiada dyspozycji przepisu art. 63 ust. 11 u.ś.w., co uprawniało Burmistrza do stwierdzenia, że świadczenie pielęgnacyjne od dnia 29 maja 2024 r., tj. od chwili przyznania synowi skarżącego świadczenia wspierającego do dnia 30 czerwca 2025 r., tj. do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc uchylenia stronie świadczenia pielęgnacyjnego – było świadczeniem nienależnym. Organ był też uprawniony do zobowiązania skarżącego do zwrotu kwoty tego nienależnie pobranego świadczenia. Tego skarżący nie kwestionował zarówno na etapie postępowania administracyjnego jak i sądowego. Kwestią sporną między skarżącym a organami administracji pozostaje to, czy od kwoty nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego, pobieranego w zbiegu z prawem podopiecznego do świadczenia wspierającego i w związku z tym podlegającego zwrotowi, powinny być naliczane odsetki ustawowe za opóźnienie, które również musi uiścić zobowiązany opiekun. Rozważając tę kwestię skład orzekający doszedł do przekonania, że nie było podstaw do zobowiązania skarżącego do zapłaty odsetek albowiem nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne w rozumieniu art. 63 ust. 11 u.ś.w. podlega zwrotowi bez ustawowych odsetek za opóźnienie. Sąd w składzie orzekającym ma świadomość rozbieżności występujących w orzecznictwie sądowym, niemniej jednak należy podkreślić, że co do zasady problematyka nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego została uregulowana w przepisach u.ś.r. W ocenie Sądu przepis art. 63 ust. 11 u.ś.w. jest jednak przepisem odrębnym i niezależnym od regulacji art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. Jest to przepis szczególny, co do którego – w zakresie nieuregulowanym – nie ma podstaw do stosowania przepisów u.ś.r., w tym art. 30 ust. 2b i ust. 8 tej ustawy. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Ta konstytucyjna zasada chroniąca obywateli przed samowolnymi działaniami władzy znalazła procesowe odzwierciedlenie w art. 6 k.p.a., który stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Tym przepisem w niniejszej sprawie był art. 63 ust. 11 u.ś.w., który reguluje kompleksowo kwestię tego, jak należy rozumieć świadczenie nienależne w sytuacji zbiegu ze świadczeniem wspierającym, pozostawiając poza uregulowaniem kwestię odsetek od takiego nienależnie pobranego świadczenia. Nie zawiera on odesłania do u.ś.r. w zakresie odsetek, jak również ogólnego odesłania do przepisów u.ś.r w sprawach nieuregulowanych. Należy podkreślić, że art. 63 ust. 11 u.ś.w. mający zastosowanie w sprawie nie reguluje kwestii odsetek od nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego. Nie odsyła on też w tym zakresie do u.ś.r., jak również nie zawiera ogólnego odesłania do przepisów u.ś.r. Jednocześnie też art. 63 ust. 11 u.ś.w. jest przepisem szczególnym, nakładającym nowe obowiązki i to obowiązki o charakterze finansowym. Powyższe przemawia za przyjęciem, że organy administracji nie mogły dokonywać wykładni rozszerzającej tego przepisu i orzekać w kwestiach, których on nie reguluje. Nie miały także podstaw, aby w zakresie nieuregulowanym (tj. odsetek od nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego – pielęgnacyjnego) odnosić się do przepisów innej ustawy, skoro brak takiego odesłania w przepisach u.ś.w. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do wykładni contra legem i do nakładania na obywateli obowiązków nie wynikających z przepisu prawa. Co istotne, sam przepis art. 30 ust. 2b u.ś.r. - zawierający katalog okoliczności dotyczących konieczności naliczania odsetek od kwot nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, nie obejmuje sytuacji, gdy świadczenie pielęgnacyjne pobierane jest równolegle ze świadczeniem wspierającym przyznanym osobie wymagającej opieki. Odsetki należą się zaś tylko wtedy, gdy to wynika z czynności prawnej albo z ustawy, z orzeczenia sądu lub też z decyzji właściwego organu (zob. wyroki WSA w Lublinie z 10 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 159/25; WSA w Łodzi z 11 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 243/25, CBOSA). Mając to wszystko na uwadze Sąd stwierdził, że na podstawie art. 63 ust. 11 u.ś.w. i omówionych powyżej przepisów u.ś.r. organy administracji nie mogły naliczyć odsetek ustawowych od kwoty pobranego nienależnie świadczenia pielęgnacyjnego, albowiem brak jest normy prawnej, która dawałby możliwość orzeczenia w drodze decyzji o obowiązku uiszczenia tych odsetek. Takie uprawnienie nie wynika wprost z treści samego art. 63 ust. 11 u.ś.w., ani z żadnego innego przepisu ww. ustawy. Podstawy do tego nie mógłby stanowić również art. 30 ust. 2b u.ś.r. Organy obu instancji orzekające w niniejszej sprawie dopuściły się więc naruszenia art. 63 ust. 11 u.ś.w., art. 30 ust. 2b i ust. 8 u.ś.r. oraz art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. = Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), które miało wpływ na wynik sprawy. Jak bowiem wskazano, organy administracji mogą nakładać na obywateli obowiązki tylko wówczas, gdy kompetencja taka wynika z normy ustawowej, tymczasem ani przepisy u.ś.w., ani u.ś.r. nie przewidują, aby od nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego, pobieranego w okresie, za jaki osoba niepełnosprawna miała przyznane prawo do świadczenia wspierającego, możliwe było naliczanie odsetek ustawowych za opóźnienie i zobowiązywanie opiekuna do ich zwrotu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 P.p.s.a. w pkt 1 wyroku uchylił zaskarżoną decyzję w części utrzymującej pkt 2 decyzji Burmistrza dotyczącej zobowiązania do zwrotu odsetek ustawowych za opóźnienie oraz w części utrzymującej pkt 3 rozstrzygnięcia Burmistrza w zakresie naliczonych odsetek. Konsekwentnie w pkt 2 wyroku Sąd uchylił decyzję Burmistrza w zakresie powiększenia nienależnie pobranego świadczenia o ustawowe odsetki za opóźnienie w wysokości 2.745,97 zł naliczonych odsetek oraz w części dotyczącej pkt 3 rozstrzygnięcia w zakresie odsetek. Sąd orzekał w niniejszej sprawie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, korzystając z przepisu art. 119 pkt 2 P.p.s.a., bowiem wniosek w tej sprawie złożył skarżący w piśmie procesowym z 9 grudnia 2025 r. (k. 22 akt sądowych), a organ administracji w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.