II SA/Gd 967/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 9 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 23 maja 2024 r., nr SKO.421.277.2024 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia odmówić przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia skargi. T. G. w dniu 26 sierpnia 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 23 maja 2024 r., nr SKO.421.277.2024 W skardze zawarto wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazując, że decyzja Kolegium została stronie dostarczona w dniu 27 maja 2024 r., a termin na wniesienie skargi upłynął w dniu 26 czerwca 2024 r. Skarżący wyjaśnił, że sporządził skargę w dniu 18 czerwca 2024 r., jednakże ze względu na fakt, że nie miał doraźnej opieki do brata, nie mógł on nawet na chwilę oddalić się z mieszkania celem pójścia na pocztę i nadania przesyłki. W związku z tym skarżący poprosił kolegę, żeby ten wysłał list ze skargą. W drugiej połowie sierpnia 2024 r. skarżący zadzwonił do organu, gdzie uzyskała informację, że skarga nie wpłynęła. Po tej wiadomości skarżący próbował skontaktować się z kolegą, który miał wysłać list, jednakże zmienił on numer telefonu i najprawdopodobniej wyjechał za granicę. W tej sytuacji skarżący zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, gdyż niepotrzebnie zawierzył innej osobie w tak ważnej dla niego sprawie. Rozpoznając złożony wniosek, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Złożony przez skarżącego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi - nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie przy tym do treści art. 87 p.p.s.a. pismo wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z treści powyższych przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i tylko kumulatywne zaistnienie przywołanych przesłanek może stanowić podstawę faktyczną i prawną do wydania przez sąd administracyjny postanowienia o przywróceniu wnioskodawcy terminu do dokonania czynności procesowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W ocenie Sądu, skarżący złożył wniosek w terminie wynikającym z art. 87 § 1 p.p.s.a. oraz dokonał uchybionej czynności, lecz nie uprawdopodobnił fundamentalnej przesłanki umożliwiającej przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, tj. braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Jak wskazuje orzecznictwo sądowoadministracyjne, brak winy w uchybieniu terminu podlega ocenie w świetle wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić bowiem tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 3 września 2010 r., sygn. akt I OZ 655/10, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak winy w uchybieniu terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć (zob. postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 1 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Go 803/19, CBOSA). Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (zob. postanowienie NSA z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. akt II OZ 1075/15, CBOSA). Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej, należy brać pod rozwagę także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 580/08, CBOSA). Przywrócenie terminu nie jest zaś dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W ocenie zaś Sądu, nie sposób uznać aby skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi bez swojej winy. Skarżący podał, że skargę sporządził i przygotował do wysyłki w dniu 18 czerwca 2024 r., lecz ze względu na obowiązki opiekuńcze nad niepełnosprawnym bratem, nie mógł wyjść z domu na pocztę. Wobec tego przesyłkę przekazał koledze, który miał ją nadać w placówce pocztowej, czego jednakże kolega nie zrobił, zaś próby kontaktu z nim okazały się bezowocne – zmienił numer telefonu i prawdopodobnie wyjechał za granicę. W związku z tym wyjaśnić należy, że choroba może stanowić przesłankę świadczącą o braku winy w uchybieniu terminu, jednakże nie w każdym przypadku. Brat skarżącego nie zachorował nagle, lecz jest osobą chorą przewlekle – całkowicie niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji od dnia 9 stycznia 2002 r., a skarżący opiekuje się nim od 2017 r. Skarżący nie wykazał przy tym, aby w okresie otwartym do wniesienia skargi wystąpiło takie zdarzenie związane z chorobą jego brata, które uniemożliwiło skarżącemu zajęcie się swoimi własnymi sprawami. Nadto, wskazać należy, że skarżący posłużył się inną osobą w czynności nadania przesyłki ze skargą. Działania tego nie można jednak uznać za należytą staranność w prowadzeniu swoich spraw, skoro jak sam skarżący przyznaje zawierzył osobie, która jednakże nie wywiązała się z podjętego zobowiązania. Natomiast w takiej sytuacji to strona ponosi odpowiedzialność za działanie osoby trzeciej upoważnionej do wykonywania czynności procesowej (post. NSA z 17 czerwca 2009 r., I OZ 614/09; post. NSA z dnia 22 maja 2009 r., I OZ 526/09; post. NSA z 6 listopada 2008 r., II OZ 1160/08). Skoro zatem skarżący zlecił wykonanie czynności procesowej osobie trzeciej, ponosi skutki niedochowania przez nią terminu, tak jak by sam działał. Co więcej, choć skarżący powierzył nadanie skargi koledze, to nie sprawdził niezwłocznie, czy wywiązał się on z tego obowiązku. Dopiero bowiem w połowie sierpnia 2024 r. skarżący zainteresował się sprawą skargi. Gdyby natomiast od razu zweryfikował kwestię nadania skargi, mógłby interweniować i dochować ustawowego terminu jej wniesienia. Reasumując, skarżący ponosi negatywne skutki braku rzetelności osoby trzeciej, której powierzył wniesienie skargi oraz swojego zaniechania w skontrolowaniu wykonania przez tę osobę powierzonego zadania. Niedbalstwo, którego dopuścił się skarżący wyklucza zaś brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi, o czym orzekł na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.