II SAB/Gd 11/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 września 2016 r. sprawy ze skargi C. Z. na bezczynność A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje A Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. do rozpatrzenia wniosku C. Z. o udostępnienie informacji publicznej z dnia 12 listopada 2015 roku w części dotyczącej informacji o regulaminie rozpoznawania wniosków o udzielenie informacji publicznej oraz osobie, która zajmuje się merytorycznym rozpatrywaniem wniosków o udzielenie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2. stwierdza, że bezczynność A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 12 listopada 2015 roku w zakresie opisanym w punkcie pierwszym wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. w pozostałym zakresie skargę oddala; 4. zasądza od A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na rzecz skarżącego C. Z. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 12 listopada 2015 r., złożonym drogą elektroniczną, C. Z. zwrócił się do A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. (określanej dalej w skrócie jako "Spółka") o przesłanie (na podany we wniosku adres poczty elektronicznej) następujących materiałów i informacji: 1. dat posiedzeń Rady Nadzorczej Spółki odbytych w okresie od 9 października 2015 r. do 12 listopada 2015 r. oraz skanów uchwał i protokołów z posiedzeń Rady Nadzorczej Spółki za ww. okres; 2. czy w Spółce istnieje jakiś regulamin co do sposobu, trybu i terminu rozpoznawania wniosków o udzielenie informacji publicznej, a jeżeli - wydanie jego skanu; 3. czy w okresie od 9 października 2015 r. do 12 listopada 2015 r. Prezes Zarządu Spółki informował Radę Nadzorczą Spółki oraz Przewodniczącego Rady Nadzorczej Spółki o wnioskach o udzielenie informacji publicznej, które zostały wniesione do Spółki, oraz o sposobie i terminie ich załatwienia; 4. czy i kto w Spółce zajmuje się merytorycznym rozpatrywaniem i załatwianiem wniosków o udzielenie informacji publicznej, jaka to jest osoba (imię i nazwisko) i jakie zajmuje stanowisko służbowe. W dniu 12 listopada 2015 r. A Spółka z o.o. w C. drogą elektroniczną poinformowała wnioskodawcę, że nie będzie odpisywała na jego pisma. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność A Spółki z o.o. w C. C. Z. wniósł o: 1. stwierdzenie bezprawnej bezczynności Spółki jako mającej charakter rażący i zobowiązanie Spółki do rozpoznania jego wniosku z dnia 12 listopada 2015 r. w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, 2. zasądzenie od Spółki na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że w dniu 12 listopada 2015 r. wysłał do Spółki wniosek o udzielenie informacji publicznej, lecz nie otrzymał żądanej odpowiedzi. Dodał, że jego zdaniem żądane informacje są informacją publiczną. W odpowiedzi na skargę A Spółka z o.o. w C. wniosła o jej oddalenie z uwagi na fakt, że wnioski skarżącego o udzielenie informacji publicznej były rozpatrywane zgodnie z przepisami ustawy. Dodała, że jest spółką prawa handlowego chroniącą swych pracowników, klientów i kooperantów w myśl Kodeksu spółek handlowych. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta - zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej określanej w skrócie jako "p.p.s.a.", obejmuje również bezczynność organów, a w przypadku informacji publicznej, także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Kontroli sądu w przypadku skarg na bezczynność poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ administracji lub inny zobowiązany podmiot miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W niniejszej sprawie skarżona jest bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej przez podmiot będący spółką prawa handlowego. Bezczynność organu lub innego podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie jako "u.d.i.p.", polega na tym, że podmiot zobowiązany, w którego posiadaniu znajduje się informacja publiczna, nie podejmuje w terminie czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia żądanej informacji, bądź nie podejmuje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania, co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) – w skrócie jako "k.p.a.". W sytuacji natomiast, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji publicznej, jedynie informuje o tym wnioskodawcę pisemnie bez zachowania szczególnej formy. Podobnie w przypadku, gdy zaistnieją warunki określone w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc gdy inne ustawy określają odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, podmiot zobowiązany tylko informuje o tym wnioskodawcę. Z przepisów u.d.i.p. wynika, że realizacja prawa dostępu do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1-3 u.d.i.p.) wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek: przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 2 u.d.i.p., to jest zawierająca aktualną wiedzę o sprawach publicznych; adresatem żądania musi być podmiot obowiązany do jej udostępnienia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p.; żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, do którego zwrócono się o jej udostępnienie (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). W niniejszej sprawie wymagały zatem rozważenia następujące istotne kwestie: czy A Spółka z o.o. w C. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej oraz czy przedmiotowy wniosek skarżącego dotyczył informacji publicznej. Na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Tak więc na gruncie u.d.i.p. krąg podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej nie jest ograniczony wyłącznie do podmiotów mieszczących się w pojęciu organów władzy publicznej, lecz obejmuje również podmioty wykonujące zadania publiczne lub dysponujące majątkiem publicznym, niebędące organami władzy publicznej. Z danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że jedynym wspólnikiem A Spółki z o.o. w C. i jej stuprocentowym udziałowcem jest Gmina C. (gmina miejska). Spółka jest osobą prawną ustanowioną przez jednostkę samorządu terytorialnego, która – co w sprawie jest bezsporne, gospodaruje mieniem publicznym - mieniem komunalnym. Zgodnie bowiem z art. 43 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446), mieniem komunalnym jest własność i inne prawa majątkowe należące do poszczególnych gmin i ich związków oraz mienie innych gminnych osób prawnych, w tym przedsiębiorstw. Trzeba również dodać, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne gminy obejmują sprawy kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych, a także utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz obiektów administracyjnych (art. 7 ust. 1 pkt 10 i 15 u.s.g.). Z Biuletynu Informacji Publicznej Spółki (bip.parkwodny.c.pl) wynika natomiast, że przedmiotem działalności Spółki, zgodnie z jej umową, jest przede wszystkim działalność stadionów i innych obiektów sportowych, działalność szkoleniowa w zakresie sportu, sprzedaż detaliczna odzieży, kosmetyków i artykułów toaletowych, pozostała działalność rekreacyjna i związana ze sportem. W ramach prowadzonej działalności Spółka prowadzi i udostępnia basen. W ocenie Sądu sytuacji, gdy Gmina C. zaangażowała w spółkę prawa handlowego środki publiczne w wysokości 100% kapitału, to majątek tej spółki ma charakter publiczny, a sposób jego wykorzystania nie może być wyłączony spod społecznej kontroli, w szczególności wówczas, gdy jest on wykorzystywany w celu realizacji przez gminę zadań własnych. W rezultacie przedstawionych powyżej rozważań i ustaleń stwierdzić trzeba, że skoro majątek A Spółki z o.o. w C. jest w całości majątkiem komunalnym, a więc majątkiem publicznym, a Spółka - jako komunalna osoba prawna - wykonuje zadania własne Gminy C. z zakresu kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych, to Spółka ta jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej dotyczącej majątku publicznego oraz realizowanych przez nią zadań własnych Gminy C. Należy przy tym podkreślić, że fakt, iż dany podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w świetle u.d.i.p. nie przesądza jeszcze o tym, że wszystko to, co w ramach swojej działalności tworzy, stanowi informację publiczną i to podlegającą udostępnieniu w trybie tej ustawy. Definicja informacji publicznej zawarta w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. odsyła do pojęcia "sprawy publicznej", której definicji legalnej brak w przedmiotowej ustawie. Z pewnością jednak jest to sprawa, która, jak wynika z potocznego rozumienia pojęcia "publiczny", odnosić się musi w jakimś stopniu do kwestii dotyczących ogółu, służących ogółowi ludzi, dostępnych dla wszystkich, ogólnych, społecznych i nieprywatnych (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego. Tom D-Ś, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 843), mogących interesować ogół obywateli. Przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych, które podlegają reżimowi ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydujące znaczenie ma zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Informacją publiczną będzie zatem każda informacja dotycząca sfery faktów i danych, wykonywana lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pojęcie informacji publicznej odnosi się więc do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów. Pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej u.d.i.p. nie może zatem być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu wystąpienia z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Oznacza to, że zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (por. wyrok WSA w Warszawie z 16 marca 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 2/04, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby w rezultacie do merytorycznego rozpoznawania przez sąd tych skarg, które są tylko "inspirowane" ustawą o dostępie do informacji publicznej, a ich rzeczywista treść nie ma nic wspólnego z tą regulacją. Jak wyjaśniono powyżej, zakres przedmiotowy informacji publicznej określa art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c i d tej ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna o majątku publicznym, w tym o: majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych (lit. c), majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach (lit. d). Z art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. wynika zaś, że udostępnieniu podlega informacja publiczna o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 tej ustawy, w tym o: a) statusie prawnym lub formie prawnej, b) organizacji, c) przedmiocie działalności i kompetencjach, d) organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, e) strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, f) majątku, którym dysponują. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. stanowi nadto, że udostępnieniu podlega informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 cyt. ustawy, w tym o: trybie działania osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej (lit. b), a także sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (lit. d) oraz stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (lit. e). Z ww. przepisów wynika zatem, że w przypadku spółki prawa handlowego jaką jest A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C., realizującej zadania publiczne i dysponującej majątkiem publicznym, informacją publiczną będzie także informacja o jej organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, a także informacja o trybie działania tej osoby prawnej ale jedynie w zakresie wykonywania zadań publicznych, a także sposobach przyjmowania i załatwiania spraw oraz stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, jednak również w tym zakresie, co nie budzi wątpliwości Sądu – jedynie w zakresie realizowanych przez Spółkę zadań publicznych. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wniosek skarżącego z dnia 12 listopada 2015 roku jedynie w części stanowił wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Niewątpliwie bowiem zawarte w nim żądania dotyczące informacji o tym, czy w Spółce obowiązuje regulamin rozpoznawania wniosków o udzielenie informacji publicznej oraz osobie, która zajmuje się merytorycznym rozpatrywaniem wniosków o udzielenie informacji publicznej, stanowiły informację o sposobie przyjmowania i załatwiania spraw mających charakter publiczny. W zakresie udostępniania informacji publicznej na podstawie przepisów u.d.i.p. Spółka działa bowiem jako podmiot zobowiązany, wskazany w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., a zatem podmiot realizujący zadania publiczne. Nie dotyczyły natomiast udostępnienia informacji publicznej pozostałe żądania zawarte we wniosku skarżącego, a zatem żądanie dotyczące dat posiedzeń Rady Nadzorczej Spółki odbytych we wskazanym we wniosku okresie oraz skanów uchwał i protokołów z posiedzeń Rady Nadzorczej Spółki za ww. okres, a także informacji czy we wskazanym okresie Prezes Zarządu Spółki informował Radę Nadzorczą Spółki oraz Przewodniczącego Rady Nadzorczej Spółki o wnioskach o udzielenie informacji publicznej, które zostały wniesione do Spółki, oraz o sposobie i terminie ich załatwienia. W tym miejscu należy zauważyć, że z zacytowanych powyżej przepisów art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 u.d.i.p. wynika, że informacją publiczną o Spółce jest jedynie ogólna informacja o jej organach, osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, a także informacja o zasadach funkcjonowania tego podmiotu. Nie jest nią zatem ani informacja o terminach posiedzeń organów Spółki odbytych w określonym czasie, ani też treść konkretnych informacji przekazywanych pomiędzy organami Spółki, nawet jeżeli dotyczyć one miałyby wpływających do Spółki wniosków o informację publiczną. Nie stanowiło również żądania z zakresu informacji publicznej, które należałoby załatwić na podstawie przepisów u.d.i.p., zawarte we wniosku skarżącego z dnia 12 listopada 2015 roku żądanie udostępnienia skanów uchwał i protokołów z posiedzeń Rady Nadzorczej Spółki za wskazany we wniosku okres. Udostępnieniu w trybie tej ustawy podlega bowiem jedynie informacja publiczna, a tak sformułowany wniosek dotyczy udostępnienia dokumentów (niebędących dokumentami urzędowymi), które jedynie potencjalnie mogą zawierać informacje publiczne, tj. informacje dotyczące wykonywanych przez Spółkę zadań publicznych, czy też majątku komunalnego. Należy podkreślić w tym miejscu, że to zawarta w dokumencie treść stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy. Dlatego też we wniosku złożonym w niniejszej sprawie powinna zostać sprecyzowana treść żądania poprzez wskazanie czego, jakiej informacji publicznej wnioskodawca żąda, tzn. jakich informacji publicznych miałyby dotyczyć protokoły, czy też uchwały. Nie każdy bowiem dokument znajdujący się w posiadaniu Spółki zawiera informację publiczną, a u.d.i.p. służyć ma realizacji konstytucyjnego prawa obywateli do uzyskania informacji o działaniach władzy i sprawach publicznych, a nie uzyskiwaniu od organów i innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, czy też dysponujących majątkiem publicznym, wszelkich wytworzonych przez nie dokumentów. Dlatego żądanie udzielenia informacji w trybie omawianej ustawy musi dotyczyć sprawy publicznej, a nie jakiegokolwiek dokumentu będącego w posiadaniu takiego podmiotu. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., przedmiotem regulacji tej ustawy jest prawo do informacji pojmowanej jako prawo do uzyskania określonej wiadomości lub wiedzy, pewnego opisu rzeczywistości, faktu. Od pojęcia informacji należy odróżnić jej nośnik, czyli formę w jakiej ta informacja występuje (np. dokument). W art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. wskazuje się, że prawo do informacji publicznej obejmuje m. in. uprawnienie wglądu do dokumentów urzędowych, którymi jednak żądane przez skarżącego protokoły i uchwały Rady Nadzorczej Spółki nie są. Stanowią one zbiór różnego rodzaju dokumentów, o rozmaitej wadze i znaczeniu. Dokumenty te są jedynie nośnikiem wielu różnorodnych informacji, w tym prawdopodobnie także takich, którym można przypisać cechę publicznych. Nie zmienia to jednak faktu, że część z nich na pewno nie zawiera informacji publicznej. Nie będą stanowić informacji publicznej zawarte w ww. dokumentach treści dotyczące działalności Spółki niezwiązanej z wykonywaniem przez nią zadań publicznych, czy też jej majątku. Co za tym idzie, żądane w niniejszej sprawie protokoły i uchwały - jako nośnik różnego rodzaju informacji, tj. takich, które są informacją publiczną, oraz takich, które jej nie stanowią, nie mogą jako całość być udostępnione na podstawie przepisów u.d.i.p., chociażby ze względu na konieczność ochrony tych ostatnich informacji. Zaaprobowanie odmiennego poglądu w praktyce powodowałoby niemożność prawidłowego załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie wszystkich protokołów i uchwał Rady Nadzorczej Spółki za wskazany we wniosku okres w sposób wymagany przez u.d.i.p. Zgłoszenie tak ogólnie sformułowanego wniosku jak w niniejszej sprawie, dotyczącego dokumentów mogących zawierać różne informacje (publiczne i niepubliczne), wymagałyby bowiem każdorazowo od Spółki ich szczegółowej analizy, a następnie wyodrębnienia tych, które mają charakter publiczny, od tych, które takiego charakteru nie mają, przy czym podkreślenia wymaga, że chodzi o wyodrębnienie informacji, a nie ich nośników czyli dokumentów. Informacje niemające charakteru publicznych jako niepodpadające pod tryb objęty u.d.i.p. wymagałyby odmowy udostępnienia w formie pisma. Te publiczne z kolei, w zależności od ich rodzaju, wymagałyby bądź udostępnienia w formie czynności materialnotechnicznej, bądź wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia w przypadkach określonych w art. 5 u.d.i.p., a najczęściej obu tych form działania. Uznanie, że w oparciu o u.d.i.p. można wnioskować o dostęp do wszystkich ww. dokumentów, nawet bez wskazania (tak jak w tej sprawie), że żąda się tylko takich dokumentów, które zawierają informację publiczną, oraz bez sprecyzowania o jaką informację publiczną w istocie chodzi, każdorazowo nakładałoby na organ konieczność nie tylko analizy wszystkich dokumentów za dany okres, ale również konieczność jednoczesnego podjęcia wielu różnych rozstrzygnięć dostosowanych odpowiednio do poszczególnych informacji, co nie wydaje się ani prawidłowe, ani też z praktycznego punktu widzenia możliwe. Jak wyjaśniono na wstępie, przedmiotem regulacji u.d.i.p. jest informacja publiczna pojmowana jako pewna wiedza, wiadomość, fakt, rzeczywistość. Zatem wniosek złożony w trybie tej ustawy musi wskazywać o jaką informację tak naprawdę chodzi i co ma być jej przedmiotem, a tego w tej sprawie odnośnie ww. dokumentów zabrakło (por. dotyczący podobnej sprawy wyrok NSA z dnia 5 marca 2013 r., sygn. I OSK 2889/12 i tam zaprezentowane orzecznictwo oraz poglądy doktryny – wyrok dostępny na stronie https://cbois.gov.pl). Należy dodać, że zgodnie z przepisami u.d.i.p. podmiot, do którego skierowano żądanie udostępnienia informacji bez sprecyzowania jej rodzaju i przedmiotu, nie ma podstaw do stosowania trybu uzupełniania podania poprzez jego sprecyzowanie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Wniosek o udzielenie informacji w trybie u.d.i.p. nie stanowi bowiem podania w indywidualnej sprawie administracyjnej w rozumieniu art. 63 k.p.a., a w konsekwencji jego uwzględnienie nie podlega rygorom k.p.a. Czynności proceduralne podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej poprzedzające ustalenie, że żądana informacja stanowi informację publiczną, nie są prowadzone w oparciu o przepisy k.p.a., gdyż wniosek nie wszczyna postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2007 r. w sprawie I OSK 50/06 - publikowany na https://cbois.nsa.gov.pl) W sytuacji zatem, kiedy żądanie nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., nie wchodzi w grę możliwość wezwania do uzupełnienia braków podania w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a. Dopuszczalną, aczkolwiek niewymaganą prawem formą odniesienia się do takiego wniosku, jest pismo zawiadamiające o braku możliwości zastosowania do wniosku przepisów u.d.i.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 50/06, Baza Orzeczeń LEX nr 291197; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 707/10 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 8/11, oba orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując Sąd stwierdził, że skarga C. Z. zasługiwała na uwzględnienie jedynie w tej części, w jakiej skarżący domagał się zobowiązania Spółki do rozpatrzenia jego wniosku z dnia 12 listopada 2015 roku w zakresie dotyczącym informacji o regulaminie rozpoznawania wniosków o udzielenie informacji publicznej oraz osobie, która zajmuje się merytorycznym rozpatrywaniem wniosków o udzielenie informacji publicznej. Natomiast w pozostałym zakresie była niezasadna, ponieważ pozostałe żądania zawarte w ww. piśmie skarżącego nie stanowiły wniosku o udzielnie informacji publicznej, a zatem u.d.i.p. nie miała w tym zakresie zastosowania. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ustępu 2. i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Z kolei art. 13 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. wynika nadto, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Według art. 14 ust. 2 cyt. ustawy, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Z treści pism złożonych przez strony do akt sprawy wynika, że Spółka nie udostępniła skarżącemu żądanej informacji publicznej w sposób i w terminie wynikającym z u.d.i.p., nadto nie powołała się, chociażby po zawiśnięciu sprawy przed sądem administracyjnym, na brak tej informacji. W konsekwencji Sąd uznał, że pozostawała w bezczynności w udostępnieniu żądanej informacji publicznej, tj. informacji o regulaminie rozpoznawania wniosków o udzielenie informacji publicznej oraz osobie, która zajmuje się merytorycznym rozpatrywaniem wniosków o udzielenie informacji publicznej w Spółce, od dnia złożenia wniosku, czyli od 12 listopada 2015 roku. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał A Spółkę z o.o. z siedzibą w C. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 12 listopada 2015 r. w części dotyczącej informacji publicznej, czyli dotyczącej informacji o regulaminie rozpoznawania wniosków o udzielenie informacji publicznej oraz osobie, która zajmuje się merytorycznym rozpatrywaniem wniosków o udzielenie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności (punkt pierwszy sentencji wyroku). Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność Spółki w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 12 listopada 2015 roku w zakresie opisanym w punkcie pierwszym wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wziął pod uwagę, że Spółka nie pozostawiła wniosku skarżącego całkowicie bez odpowiedzi, a niezałatwienie jego wniosku we właściwym trybie i formie wynikało z dokonanej przez nią błędnej interpretacji przepisów u.i.d.p. (punkt drugi sentencji wyroku). Z uwagi na to, że pozostałe żądania zawarte we wniosku skarżącego z dnia 12 listopada 2015 roku nie stanowiły wniosku o udzielnie informacji publicznej, Sąd - w punkcie trzecim sentencji wyroku, w pozostałym zakresie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako niezasadną. Na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł o kosztach postępowania, zasądzając od Spółki na rzecz skarżącego zwrot uiszczonego w sprawie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Sąd wydał wyrok na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., gdyż przedmiotem skargi była bezczynność.