II SAB/Gd 131/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi W. J. na bezczynność Prezydenta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta do rozpatrzenia wniosku skarżącego W. J. z 5 lipca 2018 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny, 4. zasądza od Prezydenta na rzecz skarżącego W. J. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 7 listopada 2019 r. W. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezydenta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarga ta wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Wnioskiem z dnia 5 lipca 2018 r. skarżący zwrócił się do Prezydenta Miasta o udostępnienie wyczerpujących informacji, poprzez podanie wysokości wydatków z tytułów reklam i ogłoszeń w poszczególnych mediach, jakie Urząd Miasta zapłacił w 2017 r. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 18 lipca 2018 r. Prezydent Miasta wskazał, że we wskazanym okresie na promocję i ogłoszenia dot. w szczególności sprzedaży nieruchomości gruntowych, wyłożenia do publicznego wglądu projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta, sprzedaży lokali mieszkalnych, najmu lokali, przetargów ustnych nieograniczonych na sprzedaż nieruchomości gruntowych niezabudowanych, naboru na wolne stanowiska urzędnicze, Budżetu Obywatelskiego, imprez miejskich wydatkowano ogółem kwotę 231 239,28 zł. Prezydent wyjaśnił przy tym, że Urząd Miejski zlecał zamieszczanie ogłoszeń, informacji i zawiadomień w następujących mediach: [..]-[..]. Prezydent wskazał jednocześnie, że dane w zakresie wysokości wydatków z w/w tytułów w podziale na poszczególne media stanowią informację publiczną przetworzoną i wezwał wnioskującego do wykazania, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, powodów, ze względu na które uzyskanie żądanej informacji przez wnioskującego jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W dniu 26 lipca 2018 r. wnioskujący złożył w Urzędzie Miejskim wniosek o tożsamej treści co wniosek z dnia 5 lipca 2018 r. Prezydent Miasta w piśmie z dnia 9 sierpnia 2018 r. poinformował wnioskującego, że odpowiedź na wniosek otrzymał w piśmie z dnia 18 lipca 2018 r. W piśmie z dnia 30 sierpnia 2018 r. wnioskujący wyjaśnił, że prośba o podanie wysokości wydatków z tytułów reklam i ogłoszeń w poszczególnych mediach wynika z troski o racjonalne i uczciwe wydawanie publicznych pieniędzy. Pismem z dnia 28 września 2018 r. wnioskujący złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w rozpatrzeniu jego wniosku z dnia 5 lipca 2018 r. Prezydent Miasta decyzją z dnia 9 października 2018 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.), odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie wydatków poniesionych przez Urząd Miejski w 2017 r. z tytułów reklam i ogłoszeń w poszczególnych mediach. Powyższa decyzja została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 grudnia 2018 r., nr [..], a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Jednocześnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II SAB/Gd 99/18, po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. J. na bezczynność Prezydenta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia 5 lipca 2018 r. Uzasadniając wydany wyrok Sąd wyjaśnił, że spełnione zostały bowiem zarówno przesłanki podmiotowe jak i przedmiotowe, związane z udostępnieniem informacji publicznej. Żądanie zawarte we wniosku skarżącego z dnia 5 lipca 2018 r. obejmowało informację publiczną związaną z zasadą funkcjonowania organu władzy publicznej, konkretnie dotyczącą kwot wydatków z tytułów reklam i ogłoszeń w poszczególnych mediach poniesionych w 2017 r. przez Urząd Miejski. zobowiązany organ po wniesieniu skargi wydał decyzję, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zatem z dniem 9 października 2018 r. ustała jego bezczynność. Decyzja o odmowie udostępnienia żądanej informacji nastąpiła z przyczyn określonych w art. 3 ust. 1 pkt 1, po wezwaniu wnioskodawcy do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego z uwagi na charakter żądanej informacji publicznej jako przetworzonej. W sytuacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy uprawnienie do uzyskania informacji publicznej przetworzonej podlega ograniczeniu wynikającym ze szczególnej istotności dla interesu publicznego. Tak też uznał organ żądanie przedmiotowego wniosku, zobowiązując wnioskodawcę pismem z dnia 18 lipca 2018 r. do wykazania tej przesłanki, w terminie 14 dni od otrzymania pisma. Skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, czego skutkiem była decyzja z dnia 9 października 2018 r. wydana w terminie przekraczającym miesiąc od upływu terminu, który organ oznaczył w piśmie z dnia 18 lipca 2018 r. Natomiast skargę na bezczynność wniesiono 28 września 2018 r. Następnie, Prezydent Miasta decyzją z dnia 14 stycznia 2019 r., nr [..], również odmówił wnioskującemu udostępnienia informacji publicznej w zakresie wydatków poniesionych przez Urząd Miejski w 2017 r. z tytułów reklam i ogłoszeń w poszczególnych mediach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja z dnia 29 marca 2019 r., nr SKO [..], sprostowaną postanowieniem z dnia 6 maja 2019 r., nr [..], uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia 14 stycznia 2019 r. i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W piśmie z dnia 13 maja 2019 r. wnioskujący zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ze skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w zakresie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 5 lipca 2018 r., którą następnie cofnął w piśmie z dnia 26 czerwca 2019 r. W związku z tym, postanowieniem z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt II SAB/Gd 68/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku umorzył postępowanie w sprawie ze skargi W.J. z dnia 13 maja 2019 r. na bezczynność Prezydenta. Dalej, decyzja z dnia 27 maja 2019 r., nr [..], Prezydent Miasta ponownie odmówił udostepnienia informacji publicznej w zakresie wydatków poniesionych przez Urząd Miejski w 2017 r. z tytułów reklam i ogłoszeń w poszczególnych mediach a Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja z dnia 26 sierpnia 2019 r., nr SKO [..], uchyliło tą decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Decyzja Kolegium wraz z aktami sprawy została przekazana do Urzędu Miejskiego w dniu 5 września 2019 r. Pismem z dnia 19 września 2019 r. Prezydent Miasta poinformował W. J. o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia jego wniosku z dnia 5 lipca 2018 r. do dnia 16 października 2019 r. włącznie, wskazując, że powodem opóźnienia w załatwieniu wniosku jest okoliczność, że przygotowanie odpowiedzi wymaga skierowania znacznej części urzędników do wyszukania wnioskowanej informacji ze zbiorów dokumentów, które zlokalizowane są w wielu wydziałach Urzędu Miejskiego Urzędu. W piśmie z dnia 16 października 2019 r. Prezydent Miasta poinformował wnioskującego, że we wskazanym okresie tj. w 2017 r. na cel podany we wniosku wydatkowano ogółem kwotę 231 239,28 zł, która to kwota w podziale na poszczególne media kształtowała się następująco: prasa - kwota 223 668,63 zł, inne media (jak telewizja, radio) - kwota 7 570,65 zł. Prezydent wyjaśnił przy tym, że znaczna część ogłoszeń publikowana była w wyniku obowiązku jakie na samorząd nakładają określone przepisy i przedstawił wydatki na ogłoszenia z podziałem na poszczególne wydziały Urzędu Miejskiego, których te wydatki dotyczą. W dniu 7 listopada 2019 r. W. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w zakresie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 5 lipca 2018 r., zarzucając naruszenie: art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, prowadzące do udostępnienia informacji niezgodnej z treścią żądania skarżącego oraz art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez naruszenie terminu na udostępnienie informacji publicznej, podczas gdy wniosek dotyczy informacji publicznej. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie zakres wniosku obejmował informacje o wydatki na reklamy i ogłoszenia w poszczególnych mediach. Udostępnienie informacji poprzez przekazanie odpowiedzi z dnia 18 lipca 2018 r. oraz z dnia 16 października 2019 r. nie może stanowić załatwienia sprawy. Organ w odpowiedzi z dnia 18 lipca 2018 r. podał ogólną kwotę wydatków oraz listę mediów, którym zlecał zamieszczanie ogłoszeń. W piśmie z 16 października 2019 r. podał ogólną sumę wydatków z podziałem na prasę i inne media oraz listę ogłoszeń z poszczególnych wydziałów. Skarżący jak wskazał, o takie informacje nie wnioskował, natomiast nie otrzymał żądanych informacji, czyli wydatków na poszczególne media. Na tej podstawie, skarżący wniósł o: zobowiązanie organu do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi; stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie grzywny organowi i zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie, wskazując, że piśmie z dnia 16 października 2019 r. udzielił skarżącemu wyczerpującej odpowiedzi na zapytanie postawione we wniosku z dnia 5 lipca 2018 r. Skarżący w piśmie tym otrzymał bowiem, jak wskazał Prezydent, informacje o kwotach wydatków z tytułu reklam i ogłoszeń w poszczególnych mediach jako środkach masowego przekazu (publikatorach) czyli w prasie oraz pozostałych mediach (radio, internet). Żądania skarżącego zawarte w skardze wykraczają zatem poza żądanie jego wniosku o udzielenie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W skardze skarżący zarzuca Prezydentowi Miasta bezczynność w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 5 lipca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej. Z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1429) - zwanej dalej u.d.i.p., wynika, że wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno – technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy, albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 ustawy ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznej, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub, że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 314 – 315). Ponadto, z art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Zauważyć przy tym należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II SAB/Gd 99/18, po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. J. na bezczynność Prezydenta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na jego wniosek z dnia 5 lipca 2018 r. wskazał, że spełnione zostały bowiem zarówno przesłanki podmiotowe jak i przedmiotowe, związane z udostępnieniem informacji publicznej. Żądanie zawarte we wniosku skarżącego z dnia 5 lipca 2018 r. obejmowało informację publiczną związaną z zasadą funkcjonowania organu władzy publicznej, konkretnie dotyczącą kwot wydatków z tytułów reklam i ogłoszeń w poszczególnych mediach poniesionych w 2017 r. przez Urząd Miejski. Dokonana przez Sąd w przywołanym wyroku powyższa ocena obowiązuje Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej zwana p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie Powyższe świadczy o tym, że wniosek skarżącego z dnia 5 lipca 2018 r. powinien zostać rozpoznany przez Prezydenta Miasta albo poprzez udzielenie informacji w formie czynności materialno – technicznej albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.i.d.p., bądź decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 u.i.d.p., gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Okoliczności niniejszej sprawy jasno wskazują zaś, że Prezydent Miasta z obowiązku tego się nie wywiązał. Wnioskiem z dnia 5 lipca 2018 r. skarżący zwrócił się do Prezydenta Miasta o udostępnienie wyczerpujących informacji, poprzez podanie wysokości wydatków z tytułów reklam i ogłoszeń w poszczególnych mediach, jakie Urząd Miasta zapłacił w 2017 r. Skarżący domagał się więc, co zresztą nieustanie podkreślał w kierowanej do organu korespondencji, podania wysokości wydatków z tytułów reklam i ogłoszeń, jakie Urząd Miasta poniósł w 2017 r. z rozbiciem na poszczególne media. Prezydent, jak sam wyjaśnił w piśmie z dnia 18 lipca 2018 r., zlecał zamieszczanie ogłoszeń, informacji i zawiadomień w następujących mediach: [..]-[..]. Tym samym, żądanie skarżącego wymagało rozbicia poniesionych przez Urząd w 2017 r. z tytułów reklam i ogłoszeń wydatków w powyżej wskazanych mediach. Odpowiedź udzielona przez Prezydenta skarżącemu zarówno w piśmie z dnia 18 lipca 2018 r. jak i w piśmie z dnia 16 października 2019 r. nie stanowi całkowitej i wyczerpującej realizacji wniosku inicjującego postępowanie w niniejszej sprawie. Prawo do informacji publicznej obejmuje bowiem uprawnienie do jej uzyskania (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Z kolei, przepis art. 10 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, iż informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub w centralnym repozytorium jest udostępniana na wniosek. Powyższe regulacje odczytywane w łączności z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. pozwalają wyprowadzić jednoznaczny wniosek o związaniu organu treścią wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Przedstawienie informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, co miało miejsce w niniejszej sprawie, świadczy o brak realizacji obowiązku nałożonego w art. 10 ust. 1 u.d.i.p., a tym samym o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 62 – 63; S. Szuster [w:] M. Kłaczyński, S. Szuster, Dostęp do informacji publicznej. Komentarz, Lex/el 2003 r., uwagi do art. 10). Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Prezydenta Miasta do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 5 lipca 2018 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu wyczerpała przesłankę rażącego naruszenia prawa. Dokonując powyższej oceny, Sąd uwzględnił, że kwalifikując naruszenie prawa jest rażące, należy wziąć pod uwagę nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., II OSK 468/13; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13 i z dnia 11 marca 2015 r., IV SAB/Po 19/15 – wszystkie dostępne na https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym zakresie Sąd miał na uwadze, że po wydaniu przez Kolegium decyzji kasacyjnej z dnia 26 sierpnia 2019 r. Prezydent otrzymał akta sprawy w dniu 5 września 2019 r. Następnie, pismem z dnia 19 września 2019 r. wyznaczył nowy termin załatwienia wniosku na dzień 16 października 2019 r. i tego dnia wystosował do skarżącego pismo, które nie załatwia wniosku z dnia 5 lipca 2018 r. W okolicznościach niniejszej sprawy nie znajdowało uzasadnienia wyznaczenie dłuższego terminu załatwienia sprawy, które i tak nie doprowadziło do efektywnego załatwienia wniosku skarżącego a stan bezczynności w sprawie nie ustał. Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku. Sąd oddalił natomiast wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny, o czym orzekł w punkcie 3 wyroku na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Z treści art. 149 § 2 p.p.s.a. wynika bowiem, że zastosowanie środka w postaci wymierzenia organowi grzywny ustawodawca pozostawił uznaniu sądu administracyjnego. Jednakże, jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 642/15 (https://orzeczenia.nsa.gov.pl), wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco - represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyroku z dnia 19 grudnia 2018 r. organ podejmował bowiem czynności w sprawie, wydając decyzję z dnia 27 maja 2019 r. a także wysyłając do skarżącego pismo z dnia 16 października 2019 r. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, które w niniejszej sprawie stanowił wpis sądowy od skargi. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.