II SAB/Gd 140/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędzia WSA Magdalena Dobek - Rak po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi Z. P. na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii B. z siedzibą w M. w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Z. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2) art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej udostępniana jest na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej, podczas gdy w sprawie nie została wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej, 3) art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym, zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, 4) art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 u.d.i.p. w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji, poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w zakresie nieudostępnionych informacji publicznych, tj. przekazanie dokumentacji kontrolnej anonimizowanej w sposób, który nie niweczy podstawowych celów udostępniania informacji publicznej, zasądzenie kosztów postępowania oraz wymierzenie organowi grzywny. Skarżący wyjaśnił, że 28 maja 2021 r. złożył osobiście wniosek o udostępnienie informacji publicznej do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w zakresie udostępnienia mu protokołów kontroli dobrostanu w kurnikach we wsi P. z kwietnia i maja 2021 r. Wniosek został przyjęty i zapisany w dzienniku podawczym pod numerem L.dz. [..]. Pismem z 9 czerwca 2021 r. organ poinformował o przełożeniu terminu załatwienia wniosku do 15 lipca 2021 r. Jako powód podano zastrzeżenia podmiotów kontrolowanych w zakresie tajemnicy przedsiębiorstwa i konieczność weryfikacji tego zastrzeżenia. Pismem z 20 lipca 2021 r. organ przekazał wnioskodawcy kopie (potwierdzone za zgodność z oryginałem) protokołów SPIWET z kontroli kurników we wsi P.: 1) Protokół [..] z 29 kwietnia 2021 r. 2) Protokół [..] z 29 kwietnia 2021 r. 3) Protokół [..] z 4 maja 2021 r. 4) Protokół [..] z 29 kwietnia 2021 r. 5) Protokół [..] z 29 kwietnia 2021 r. Większość istotnych danych w tych protokołach została zanonimizowana, co zdaniem skarżącego świadczy o częściowej realizacji wniosku. Wobec tego 26 lipca 2021 r. skarżący skierował skargę na niewłaściwą anonimizację do organu nadrzędnego, tj. Wojewódzkiego Lekarz Weterynarii. W dniu 16 sierpnia 2021 r. skarżący otrzymał informację od Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, że w powyższym przypadku nie przysługuje mu skarga do tego organu, ale do właściwego sądu administracyjnego. W dniu 23 sierpnia 2021 r. skarżący skierował do Powiatowego Lekarza Weterynarii pismo zatytułowane "Wezwanie", w którym zarzucił m.in., że: 1) w niektórych dokumentach dane tego samego rodzaju są anonimizowane, a w innych nie. Świadczy to o braku zrozumienia zasad lub chęci ukrycia danych przed wnioskodawcą lub "losowym" procesem anonimizacji. 2) anonimizacja części danych pozbawia te dokumenty walorów informacji publicznej. 3) brak podstawy prawnej i procedur do anonimizacji danych dotyczących produkcji brojlerów. 4) z powodu anonimizacji nie można stwierdzić, czy zastrzeżenia z protokołu mają pokrycie w faktach, a więc nie można określić rzetelności kontroli oraz rzeczywistej skali nieprawidłowości i łamania przepisów przed podmioty nadzorowane. Do tych zarzutów skarżący przedstawił obszerne uzasadnienie oraz wezwał do usunięcia naruszeń prawa polegającego na niewłaściwej anonimizacji. W odpowiedzi organ poinformował, że zanonimizowana informacja publiczna, o udostępnienie której zwrócił się skarżący, nie może być udostępniona, gdyż jej udostępnienie naruszyłoby prywatność osoby fizycznej/tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W ocenie skarżącego, w tym zakresie nie została wydana decyzja administracyjna, a organ nie odniósł się w ogóle do argumentów z wezwania. Organ nie udostępnił informacji publicznej z powodu uznania, że jej udostępnienie naruszyłoby prywatność osoby fizycznej oraz tajemnicę przedsiębiorcy. Jednakże pomimo faktycznej odmowy udostępnienia nie została wydana decyzja administracyjna w tym przedmiocie (zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Skarżący wskazał, że organ może załatwić wniosek o udostępnienie informacji publicznej w dwojaki sposób. Po pierwsze, poprzez udostępnienie informacji publicznej będącej przedmiotem żądania, po drugie zaś poprzez wydanie decyzji administracyjnej, jeśli, zdaniem organu, w sprawie zachodzi potrzeba ograniczenia dostępności informacji publicznej. Niepodjęcie ani jednego, ani drugiego działania świadczy o tym, że organ pozostaje w bezczynności. Nie ma przy tym znaczenia pismo organu z 23 września 2021 r., skoro to działanie organu nie przybrało formy wymaganej przez prawo (tj. formy decyzji administracyjnej). Tymczasem w opinii skarżącego, wydanie przez organ decyzji administracyjnej jest niezbędne do umożliwienia mu zakwestionowania prawidłowości ograniczenia prawa do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie oraz o przeprowadzenie dowodu z dokumentów wymienionych w uzasadnieniu niniejszej odpowiedzi na okoliczności w nich wskazane. Organ przypomniał, że przedmiotem wniosku skarżącego był protokół kontroli w zakresie dobrostanu kurnika we wsi P. łącznie z załącznikiem SPIWET wykonanej w maju 2021 r., a także inne protokoły z kwietnia i maja 2021 r. w zakresie dobrostanu w kurnikach we wsi P., o ile zostały wykonane. Skarżący zarzuca organowi nieuprawnioną anonimizację dokumentów, co skutkować ma ograniczeniem dostępu do informacji publicznej z naruszeniem przepisów ustawy oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, a przez to pozostawanie w bezczynności. Organ wskazał, że skarżący nie wskazuje, co konkretnie zarzuca organowi, która z dokonanych anonimizacii w jego ocenie jest nieprawidłowa. W takim stanie organowi trudno jest się odnieść do ogólnie sformułowanych zarzutów o nieprawidłowej anonimizacji. Warto podkreślić, iż organ nie pozostaje w bezczynności, gdyż udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji. Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Następnie organ przypomniał, że tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z definicji legalnej "tajemnicy przedsiębiorstwa", którą zawiera art. 11 ust 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Aby dana informacja podlegała ochronie, tj. stanowiła tajemnicę przedsiębiorcy, musi spełniać dwie przesłanki: formalną i materialną. Przesłanka formalna jest spełniona wówczas, gdy zostanie wykazane, że przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania poufności tych informacji (brak ujawnienia). Nie jest zatem wystarczające przekonanie podmiotu dysponującego informacją o działalności przedsiębiorcy, że dane te mają charakter poufny, ale konieczne jest wykazanie faktu zastrzeżenia przez przedsiębiorcę poufności danych. Przesłanka materialna odnosi się do treści informacji (danych technicznych, technologicznych, organizacyjnych lub innych posiadających dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą), których ujawnienie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy. Jak wskazuje się w orzecznictwie, organ dysponujący informacjami publicznymi nie może polegać wyłącznie na oświadczeniu przedsiębiorcy, którego dotyczą informacje, co do istnienia tajemnicy, lecz powinien samodzielnie dokonać oceny złożonego przez przedsiębiorcę zastrzeżenia pod kątem spełnienia przesłanek uznania określonych informacji za tajemnicę przedsiębiorcy. Każda nieujawniona do wiadomości publicznej informacja techniczna, technologiczna, organizacyjna przedsiębiorstwa lub inna informacja posiadająca wartość gospodarczą, co do której przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności powinna być, przed jej udostępnieniem w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, indywidualnie oceniona pod kątem zakwalifikowania jej jako tajemnicy przedsiębiorcy. Z uwagi na powyższe, zdaniem organu, dane w zakresie m.in. liczby upadków, ilość odstawianych UPPZ podlegały anonimizacji, jako dane objęte tajemnicą przedsiębiorstwa. W opinii organu, dla podmiotu zobowiązanego wykreślenie danych poprzez anonimizację nie jest zmianą o charakterze jakościowym, prowadzącą do powstania nowej informacji, lecz zwykłym zabiegiem technicznym związanym z rozpatrywaniem wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Żaden też z przepisów ustawy nie nakazuje wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w związku z dokonaniem anonimizacji udostępnianej informacji publicznej, zaś udostępnienie zanonimizowanego dokumentu w związku ze złożonym wnioskiem nie oznacza pozostawania przez podmiot zobowiązany w bezczynności. Przewidziane w art. 5 ust. 2 ustawy ograniczenie prawa do informacji publicznej nie oznacza bezwzględnego zakazu udostępnienia informacji zawierających tzw. dane wrażliwe. Nawet w sytuacji, gdy dokumenty zawierają takie właśnie dane, mogą one zostać udostępnione w kserokopii, z której usuwa się takie elementy. Wyłączenie pewnych danych ze względu na ochronę tajemnic ustawowo chronionych, prywatność osoby fizycznej czy też tajemnicę przedsiębiorcy z treści udostępnianej informacji publicznej nie powoduje przy tym nadania tej informacji charakteru informacji przetworzonej. Dopiero bowiem w razie ustalenia, że istnieje potrzeba ochrony wartości wskazanych w art. 5 ust. 2 ustawy, a celu tego w dostateczny sposób nie spełni anonimizacja danych wrażliwych objętych taką ochroną, organ będący adresatem wniosku o udostępnienie informacji publicznej winieni wydać decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej, powołując się na art. 5 ust. 2 ustawy. Organ przypomniał, że art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, wśród których znalazła się m.in. treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć oraz dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Organ może zatem udostępnić ww. dokumentację, jednak nie dane o majątku prywatnych podmiotów, które podlegały kontroli. Dodatkowo w przepisie tym wskazano, że informacją publiczną jest również informacja o majątku publicznym. Nie ma zaś w tym przepisie mowy o informacji o majątku prywatnym jako informacji podlegającej rygorom ustawy, stąd a contrario należało uznać, że dane i parametry zakładu podmiotu nadzorowanego nie mogą być udostępnione, jeśli stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. W myśl natomiast art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Ponadto, w myśl § 2 sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W razie uwzględnienia skargi, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Bezczynność organu administracji zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wyznaczonym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.), zaś przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, że organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód. W niniejszej sprawie skarżący zwalcza bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w udostępnieniu informacji publicznej określonej w jego wniosku z 28 maja 2021 r. Do rozpoznania tego wniosku zastosowanie znalazły więc przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.), zwaną dalej u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. jeżeli adresat wniosku dysponuje żądaną informacją, winien ją udostępnić w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie zaś do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują. Z kolei art. 7 u.d.i.p. wskazuje na sposób udostępnienia w drodze, m. in. ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8 (art. 7 pkt 1 u.d.i.p.). Art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wskazuje, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. A contrario zatem, informacja udostępniona w takim Biuletynie nie podlega udostępnieniu na wniosek, czyli wnioskowy tryb jej udostępnienia nie znajduje zastosowania. W świetle powyższego należy stwierdzić, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, udostępnianej na wniosek, polega więc na tym, że podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej, czyli do udostępnienia informacji publicznej (art. 14 u.d.i.p.), takiej czynności nie podejmuje, nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 i art. 17 u.d.i.p.), ani na piśmie nie udziela odpowiedzi, że informacja nie ma charakteru publicznej. Natomiast, w odniesieniu do informacji udostępnianej w trybie bezwnioskowym można rozważać bezczynność organu wyłącznie wówczas, gdy – wbrew zasadzie informowania sprzyjającej urzeczywistnieniu dostępu do informacji publicznej - nie udziela on zainteresowanemu wskazówek, umożliwiających pozyskanie oczekiwanej informacji na oficjalnych stronach urzędowych we własnym zakresie. Z taką zaś sytuacją nie mamy do czynienia w opisanym stanie faktycznym. Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 306) Powiatowy Lekarz Weterynarii jest kierownikiem powiatowej inspekcji weterynaryjnej wchodzącej w skład niezespolonej administracji rządowej. Art. 3 tej ustawy wskazuje na zadania publiczne z zakresu ochrony zdrowia zwierząt i bezpieczeństwa, które realizuje Inspekcja Weterynaryjna. Niewątpliwie więc Powiatowy Lekarz Weterynarii jest organem władzy publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i jest obowiązany do udostępniania posiadanej przez siebie informacji publicznej na zasadach określonych w ustawie, w tym załatwiając sprawy w trybie wnioskowym. Wobec powyższego należało odnieść się do charakteru żądanych przez skarżącego informacji. We wniosku z 28 maja 2021 r. skarżący domagał się protokołu kontroli w zakresie dobrostanu kurnika we wsi P. łącznie z załącznikiem SPIWET wykonanej w maju 2021 r., a także innych protokołów z kwietnia i maja 2021 r. w zakresie dobrostanu w kurnikach we wsi P., o ile zostały wykonane. Przy czym nie jest sporne w sprawie, że organ udostępnił skarżącemu kopie żądanych protokołów, jednakże uprzednio dokonał w nich anonimizacji danych dotyczących, w szczególności podmiotu kontrolowanego oraz w ramach specyfiki produkcji zwierzęcej - ilości (sztuk) wstawień kontrolowanych zwierząt (np. brojlerów). W gruncie rzeczy istota skargi sprowadza się do tego, czy organ prawidłowo zanonimizował dane, które uznał za tajemnicę przedsiębiorstwa, czy też powinien był wydać decyzję odmowną na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W opinii skarżącego bowiem, wydanie przez organ decyzji jest niezbędne do umożliwienia mu zakwestionowania prawidłowości ograniczenia prawa do informacji publicznej. Niewątpliwie, w myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Należy zauważyć, że przymiot informacji publicznej posiadają wszelkiego rodzaju dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zaświadczono bądź podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw. Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych, że protokół kontroli sporządzony przez organ państwowej inspekcji, jako dokument urzędowy, o którym mowa w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., podlega udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej (wyroki NSA: z 6 lutego 2015 r., I OSK 583/14, z 12 czerwca 2015 r., I OSK 1395/14, CBOSA). Skoro prawo do informacji publicznej jest prawem konstytucyjnym, to zasadą jest, że informacja publiczna powinna być udzielana, co oznacza, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej zawsze powinien dążyć do tego, aby informacji, nawet w ograniczonym zakresie, udzielić. W sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udostępnienia informacji publicznej, znajdującej się w dokumencie, w którym część danych jest objęta klauzulami tajemnicy ustawowo chronionej, podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej powinien udostępnić tę części dokumentacji, która nie zawiera danych objętych tajemnicą ustawowo chronioną (zob. wyrok NSA z 23 listopada 2016 r., I OSK 3354/15, CBOSA). Wskazać należy, że prawo dostępu do informacji publicznej podlega ograniczeniu stosownie do art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Organ rozpoznający wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a w przypadku skargi sąd administracyjny, winny ocenić, czy istnieją przesłanki zarówno formalne, jak i materialne dla uznania, że dana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy i czy możliwe jest zastosowanie art. 11 ust. 2 z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1913) dla odmowy jej udostępnienia. Nie jest w tym wypadku decydująca wyłącznie wola przedsiębiorcy nadającego całemu pakietowi informacji klauzulę poufności. W takim przypadku organ musi szczegółowo określić, biorąc pod uwagę podstawy ochrony danych i tajemnicy przedsiębiorcy, z czego wywodzi daną przesłankę i w czym znajduje ona uzasadnienie. Jak wynika z orzecznictwa, w przypadku, gdy występują ograniczenia w dostępie do informacji publicznej określone w art. 5 u.d.i.p. wydanie decyzji odmownej powinno być ostatecznością, stosowaną jedynie wówczas, gdy niemożliwe jest udostępnienie treści dokumentu odpowiednio zanonimizowanego, po usunięciu elementów podlegających ochronie (zob. wyrok NSA z 19 listopada 2020 r., I OSK 1195/20, CBOSA). Anonimizacja danych zawartych w żądanych dokumentach, jako dopuszczalna bezdecyzyjna forma ograniczenia dostępu do części żądanych danych, jest wypełnieniem obowiązków wynikających z u.d.i.p. tylko w sytuacji, gdy czynność ta nie pozbawi dokumentów waloru informacyjnego, jaki wynika ze złożonego wniosku. Innymi słowy, nie może niweczyć rezultatu, do którego dążył wnioskodawca, przedkładając swój wniosek (zob. wyrok NSA z 3 marca 2020 r., I OSK 165/19, CBOSA). Kluczowe dla oceny, czy organ ma obowiązek - anonimizując częściowo daną informację - wydać w związku z tym na podstawie art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tej części, czy też anonimizacja ta nie niesie konieczności wydania takiej decyzji, gdyż nie stanowi odmowy udostępnienia informacji publicznej - jest to, czy zanonimizowana informacja jest wprost objęta zakresem żądania wniosku, czy też pojawia się "przy okazji" udostępniania informacji publicznej (zob. wyrok NSA z 7 czerwca 2019 r., I OSK 3149/18, CBOSA). Na gruncie niniejszej sprawy organ uznał, że żądane protokoły stanowią informację publiczną i jako takie podlegają udostępnieniu na żądanie wnioskodawcy. Bezsporne jest jednocześnie, że protokoły wnioskowane w piśmie skarżącego z 28 maja 2021 r. zostały mu udostępnione. Jednocześnie część danych w ich zawarta została zanonimizowana, a dotyczy to w szczególności danych podmiotu kontrolowanego oraz ilości obsady zwierząt. Skarżący w istocie więc kwestionuje sposób i zakres anonimizacji, argumentując że brak jest podstawy prawnej do jej dokonania. Zdaniem sądu, zarzuty skargi w tym zakresie są wadliwe. Nie budzi wątpliwości, o czym mowa była powyżej, dopuszczalność anonimizacji danych, w szczególności objętych klauzulą ochrony danych osobowych, takich jak imię i nazwisko kontrolowanego. W tym też zakresie anonimizacja tych danych w okolicznościach niniejszej sprawy nie niesie ze sobą konieczności wydania decyzji o częściowej odmowie udostępnienia informacji, gdyż informacja ta nie jest wprost objęta zakresem żądania wniosku, a pojawia się "przy okazji" udostępniania informacji publicznej. Z treści skargi nie wynika też, by skarżący domagał się wprost udostępnienia danych osobowych podmiotów kontrolowanych. Z kolei, w odniesieniu do ilości kontrolowanego dobrostanu, które to dane również zostały zanonimizowane w udostępnionych protokołach, brak jest podstaw by w ogóle uznać, że stanowią one informację publiczną. W istocie bowiem jest to informacja o majątku prywatnym, a nie publicznym, w której posiadanie organ kontrolny wchodzi w ramach wykonywanych zadań publicznych, co jednak samo przez się nie stanowi podstawy do ich dalszego udostępniania. Wreszcie chybiony jest argument skargi, że anonimizacja uniemożliwia skarżącemu stwierdzenie, czy zastrzeżenia z protokołu kontroli mają pokrycie w faktach, a więc co do rzetelności kontroli. Dostęp do informacji publicznej bowiem ma na celu zapewnienie transparentności w realizacji zadań publicznych, ale nie stanowi narzędzia weryfikacji danych o majątku prywatnym, które bez wątpienia nie stanowią informacji publicznej, choćby pozostawały w posiadaniu organu administracji publicznej w ramach wykonywanych przez niego zadań. Z tych wszystkich względów sąd uznał, że skarga jest niezasadna, a organ, udostępniając żądane protokoły w formie i sposób, przedstawiony na żądanie sądu przy piśmie organu z 11 stycznia 2022 r., nie naruszył prawa skarżącego do dostępu do informacji publicznej, a także zasad anonimizacji danych, objętych tajemnicą prawnie chronioną (danych osobowych kontrolowanego), czy też danych, które nie mają charakteru informacji publicznej. W takich okolicznościach brak było podstaw do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji w całości, bądź też w części. W konsekwencji, organ nie pozostawał w bezczynności w udostępnieniu powyższych danych. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w tym trybie jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.