II SAB/Gd 3/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na bezczynność Dyrekcji Rozbudowy Miasta w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. K. P. za pośrednictwem poczty elektronicznej wniósł w dniu 30 listopada 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Dyrekcji Rozbudowy Miasta w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 29 marca 2018 r., wydanym na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., oraz § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193), wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od doręczenia zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z tej samej daty, wydanym na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi znajdującej się w aktach sprawy bądź do nadesłania skargi zawierającej własnoręczny, oryginalny podpis celem dołączenia do akt sprawy. W zarządzeniu zakreślono termin 7 dni od jego doręczenia na wykonanie obowiązku, wskazując rygor odrzucenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Skarga do sądu administracyjnego jest pismem procesowym, które aby mogło zostać merytorycznie rozpoznane musi spełniać określone wymogi formalne. Jednym z nich, stosownie do treści art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jest opatrzenie skargi podpisem strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis pod skargą potwierdza bowiem, że pochodzi ona od osoby ją podpisującej oraz sankcjonuje jej wolę dokonania czynności w postępowaniu. Brak takiego podpisu uniemożliwia natomiast stwierdzenie, że istotnie wolą osoby wskazanej jako skarżący jest zainicjowanie postępowania przed sądem administracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2953/13, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy, w związku z wniesieniem skargi za pośrednictwem poczty elektronicznej należy wskazać, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym z uwagi na treść art. 46 § 1 p.p.s.a.. nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z 2001 r. o podpisie elektronicznym, w tym także za pośrednictwem organu administracji publicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Pismo takie, po jego wydrukowaniu, jest bowiem dotknięte brakiem formalnym, który może być uzupełniony przez autora pisma poprzez złożenie podpisu własnoręcznego na jego wydruku (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2014 r., I OPS 10/13, publ. ONSAiWSA z 2014 r., nr 5, poz. 70; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2014 r., I OZ 884/14; z dnia 9 października 2014 r., I OZ 854/14, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na marginesie zauważyć należy, że możliwość wnoszenia pism w formie elektronicznej z elektronicznym podpisem przewidywać będzie dopiero art. 46 § 2a-2d p.p.s.a., który wejdzie w życie 31 maja 2019 r., co wynika z art. 11 i art. 4 ustawy z dnia 10 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 183, ze zm.). Jeżeli jednak pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych przewodniczący, stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., wzywa stronę do ich uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieusunięcie, pomimo wezwania, określonego braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie powoduje jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Ponadto ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje, że od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis stosunkowy lub stały (art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a.). W myśl przepisu art. 220 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, zaś skutkiem nieuiszczenia - pomimo wezwania - wpisu od skargi, jest jej odrzucenie przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). W związku z tym, dla nadania prawidłowego biegu skardze wniesionej w niniejszej sprawie, skarżący został w dniu 29 marca 2018 r. wezwany do uzupełnienia jej braków formalnych poprzez podpisanie skargi, ewentualnie złożenie jej odpisu zawierającego oryginalny, własnoręczny podpis oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Jak wynika z akt sprawy przesyłka zawierająca wezwanie Sądu została odebrana osobiście przez skarżącego w dniu 4 kwietnia 2018 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 41 akt sądowych), zatem zakreślony w zarządzeniach termin na ich wykonanie upływał w dniu 11 kwietnia 2018 r. Skarżący, prawidłowo pouczony o skutkach niewykonania w terminie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi w przewidzianym terminie nie uczynił zadość wezwaniu Sądu. Z informacji uzyskanej z Oddziału Finansowo-Budżetowego tutejszego Sądu z dnia 12 czerwca 2018 r. wynika także, że skarżący w okresie od dnia 30 listopada 2017 r. do dnia 11 czerwca 2018 r. nie uiścił wymaganego wpisu sądowego od skargi. Powyższe oznacza więc, że skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu i podlega odrzuceniu. Mając to na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.