II SAB/Gd 50/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 14 października 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. i P. G. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia 1.odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącym A. G. i P. G. solidarnie kwotę 100zł (sto zł) tytułem uiszczonego wpisu sądowego. A. G. i P. G. w dniu 18 sierpnia 2011r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w sprawie przebudowy, remontu i zmiany sposobu użytkowania budynku przy ul. K. [...] w S. (dz. nr [...]) W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że sprawa objęta skargą z dnia 18 sierpnia 2011r. została prawomocnie osądzona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2011r. sygn. akt II OSK/330/11 oddalającym skargę w tej samej sprawie z dnia 29 lipca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych tj. spraw z zakresu kontroli działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4,tj. m.in. w przypadku bezczynności w sprawie wydania decyzji administracyjnej, postanowień, na które służy zażalenie albo postanowień kończących postępowanie a także rozstrzygających sprawę co do istoty. Bezczynność organów oznacza brak załatwienia przez właściwy organ sprawy w drodze decyzji, postanowienia lub innego aktu wymienionego w art. 3 § 1 pkt 1-4. Według art. 149 ustawy Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Należy wskazać, iż tryb skargi na bezczynność organów przewidziany w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stosowany jest tylko wówczas, gdy nie ma innego sposobu kwestionowania bezczynności organów administracji. Warunkiem bowiem dopuszczalności każdej skargi wniesionej do sądu administracyjnego, w tym również na bezczynność organów jest również, zgodnie z art. 52 § 1 i 2 tej ustawy, wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie; przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W sytuacji gdy nie istnieje akt zaskarżenia albo strona nie wyczerpie trybu zaskarżenia skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy jako niedopuszczalna. Zakończona powoływanym przez Prezydenta Miasta sprawa ze skargi z dnia 29 lipca 2010r. na bezczynność prezydenta Miasta w przedmiocie pozwolenia na budowę zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 15 stycznia 2010r. A. G. i P. G. złożyli wniosek do Prezydenta Miasta o wydanie pozwolenia na budowę polegającą na przebudowie, remoncie i zmianie przeznaczenia z celów mieszkalnych na użytkowe budynku położonego na działce nr [...] przy ul. K. [...] w S. Do wniosku dołączono projekt budowlany oraz złożono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane działką nr [...] stanowiącą własność Gminy S. Tytułem do dysponowania działką była umowa najmu zawarta przez skarżących z Gminą S. w dniu 23 października 2009r. Pismem z dnia 5 lutego 2010r. wezwano wnioskodawców o usunięcie braków wniosku poprzez uzupełnienie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane o zgodę właściciela działki nr [...], tj. Gminy miasta S. na wykonanie dojścia do budynku ww. działką. W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawcy przedłożyli umowę najmu budynku zawartą z Gminą S. i stwierdzili, że z postanowień tej umowy wynika, że Gmina wyraziła zgodę na realizację koncepcji projektowej budynku, która odpowiada treści wniosku o pozwolenie na budowę. Prezydent Miasta pismem z dnia 6 kwietnia 2010r. w związku z niedostarczeniem w terminie powołanego oświadczenia, pozostawił wniosek z dnia 15 stycznia 2010r. bez rozpatrzenia. W dniu 29 kwietnia A. G. i P. G. złożyli do Wojewody zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Postanowieniem z dnia 2 lipca 2010r. Wojewoda stwierdził, że zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie jest nieuzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Prezydenta Miasta skarżący wnieśli o zobowiązanie Prezydenta Miasta do wydania w określonym terminie decyzji o pozwoleniu na budowę dla wnioskowanej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 listopada 2010r. w sprawie nr II SAB/Gd 42/10 uwzględnił skargę na bezczynność i zobowiązał Prezydenta Miasta do rozpatrzenia wniosku skarżących o wydanie pozwolenia na budowę w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku. Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez Prezydenta Miasta, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 maja 2011r. sygn. akt II OSK 330/11 uwzględnił skargę i uchylił zaskarżony wyrok oraz oddalił skargę na bezczynność, a nadto orzekł o kosztach postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że wyrok podlega uchyleniu a skarga na bezczynność oddaleniu, albowiem Prezydent Miasta nie pozostawał w bezczynności co do rozpoznania wniosku inwestorów z dnia 15 stycznia 2010r. w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Wniosek ten, zgodnie z art. 64 kpa, pismem Prezydenta Miasta z dnia 8 kwietnia 2010r., został pozostawiony bez rozpoznania w związku z niedostarczeniem w określonym terminie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością oznaczoną jako działka nr [...] na dojście do budynku będącego przedmiotem wniosku o pozwolenie na budowę, a położonego na działce nr [...]. Prezydent Miasta prawidłowo ocenił, że złożony przez inwestorów wniosek nie spełnia wymagań określonych w art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, czyli posiada braki formalne i prawidłowo zastosował art. 64 kpa. Stanowisko skarżących, że ich wniosek był kompletny nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem dotyczył inwestycji zlokalizowanej na nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], a nie nieruchomości [...]. Wskazano, że wprawdzie sam budynek będący przedmiotem planowanej inwestycji położony jest na nieruchomości nr [...], co do której oświadczenie o posiadanym tytule prawnym zostało złożone, to mając na uwadze, że planowane jest wykonanie głównego wejścia do budynku z działki nr [...], czyli wchodzenie do budynku odbywałoby się po terenie działki nr [...], zasadnie organ żądał przedłożenia oświadczenia o posiadanym tytule prawnym do nieruchomości [...] w zakresie pozwalającym na wykonanie dojścia do budynku. Oświadczenie takie nie zostało złożone przez inwestorów, a nadto właściciel Gmina S. w piśmie z dnia 8 marca 2010r. oświadczyła, że nie wyraża zgody na wykonanie dojścia przez teren nieruchomości nr [...]. W tych okolicznościach skarga na bezczynność Prezydenta Miasta podlegała oddaleniu jako oczywiście bezzasadna. W dniu 18 sierpnia 2011r. skarżący A. G. oraz P. G. wnieśli ponownie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę w sprawie przebudowy, remontu i zmiany użytkowania budynku przy ul. K. [...] w S. (dz. nr [...]) zarzucając mu rażące naruszenie art. 12 §1 oraz art. 35 § 1- 3 kpa poprzez niewydanie w ustawowym terminie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz naruszenie art. 64§ 2 kpa poprzez jego zastosowanie, gdy nie zaistniały ku temu przesłanki i wnieśli o zobowiązanie Prezydenta Miasta do wydania w określonym terminie wnioskowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu skargi skarżący w całości przytoczyli treść skargi wniesionej do Sądu w dniu 29 lipca 2010r., dodatkowo przywołując orzeczenie WSA z dnia 17 listopada 2010r. oraz wyrok NSA z dnia 17 maja 2011r. oraz wskazując, że termin na wniesienie skargi został zachowany, albowiem skargę na bezczynność można skutecznie wnieść aż do ustania stanu bezczynności, czyli do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej. W uzasadnieniu ponownie w całości przytoczyli argumentację będącą podstawą skargi z dnia 29 lipca 2010r., a mianowicie podnieśli, że pozostawienie wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę bez rozpoznania zostawia wnioskodawcy możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu administracji, a nadto podnieśli, że złożyli wymagane prawem oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż zakres robót wynikający z wniosku o pozwolenie na budowę nie dotyczył w żadnym punkcie działki nr [...], na której nie były planowane roboty budowlane. Wniesiona skarga na bezczynność Prezydenta Miasta nie może zostać uwzględniona. W pierwszej kolejności zważyć należy, że z przedłożonych akt administracyjnych wynika, iż postępowanie w sprawie wniosku z dnia 15 stycznia 2010r. o wydanie przedmiotowego pozwolenia na budowę zakończyło się w dniu 8 kwietnia 2010r., a więc w dniu pozostawienia wniosku inwestorów bez rozpatrzenia, z uwagi na niedostarczenie w określonym terminie oświadczenia o prawie do dysponowania dz. nr [...] na dojście do budynku przy ul. K. [...]. Zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Nadto zgodnie z art. 170 ww. ustawy orzeczenie prawomocne wiążę nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe . Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Zatem z jednej strony zawarta wyżej w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2011r. ocena, że Prezydent Miasta nie pozostawał w bezczynności co do rozpoznania wniosku inwestorów z dnia 15 stycznia 2010r. wiążą zarówno Sąd, jak i organy administracji. Z drugiej strony wyrok jaki zapadł w dniu 17 maja 2011r. ma powagę rzeczy osądzonej. Z tych przyczyn merytoryczne odnoszenie się do ponowionych zarzutów i uwzględnienie skargi poprzez uznanie, że Prezydent miasta pozostaje w bezczynności jest niedopuszczalne. W rozpoznawanej sprawie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została prawomocnie osądzona. Sąd podziela stanowisko organu, że sprawa objęta skargą wniesioną w dniu 18 sierpnia 2011r. została już prawomocnie rozstrzygnięta wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2011r. który dotyczył skargi na bezczynność wniesionej w dniu 29 lipca 2010r. i który dotyczył tych samych stron postępowania, przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wyrok w tej sprawie ma powagę rzeczy osądzonej. Wprawdzie co do zasady można wnieść skargę na bezczynność organu aż do ustania stanu bezczynności, czyli do chwili załatwienia sprawy przez organ, na co powołali się skarżący w uzasadnieniu skargi, lecz powyższa zasada nie odnosi się do stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej skargi. Skargę na bezczynność można wnosić kilkakrotnie nawet w tej samej sprawie, w sytuacji gdy organ pozostaje w bezczynności i w sytuacji gdy toczy się postępowanie w sprawie wydania rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia, w rozpoznawanej sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę). Skarga taka byłaby również dopuszczalna w sytuacji ustalenia w wyniku wniesienia skargi z dnia 29 lipca 2010r., że Prezydent Miasta pozostaje w bezczynności. W stanie faktycznym sprawy postępowanie dotyczące, pozwolenia na budowę nie toczy się albowiem wniosek w tej sprawie został prawidłowo pozostawiony bez rozpoznania w dniu 8 kwietnia 2010r. Prawomocnie ustalono, że organ nie pozostawał w bezczynności, zatem kolejna skarga wobec braku postępowania nie ma podstaw faktycznych ani prawnych i z przyczyn wyżej wskazanych jest niedopuszczalna. Na marginesie wskazać też należy, że skarżący nie wyczerpali opisanego wyżej trybu postępowania poprzedzającego wniesienie skargi na bezczynności dotyczącego wniesienia zażalenia do organu II instancji, co też powoduje, że wniesienie skargi było niedopuszczalne. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji, polegająca na niepodejmowaniu czynności, bez wniesienia zażalenia do organu II instancji jest w świetle wskazanych na wstępie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – niedopuszczalna. Z powyższych względów, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę. Nadto wobec odrzucenia skargi, Sąd na podstawie art. 232 § 1 ww. ustawy zarządził, z urzędu zwrot na rzecz skarżących kwoty 100zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego.