II SAB/Gd 6/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Wanda Antończyk sędzia WSA Jolanta Górska sędzia WSA Janina Guść (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2016 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A z siedzibą w S. na bezczynność B z siedzibą w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje B z siedzibą w G. do rozpoznania wniosku A w S. o udostępnienie informacji publicznej z dnia 2 października 2015 r., w terminie 14 dni od daty zwrotu akt postępowania wraz z odpisem prawomocnego wyroku, 2. stwierdza, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącej kwoty pieniężnej, 4. zasądza od B z siedzibą w G. na rzecz A w S. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. wnioskiem z dnia 2 października 2015 r., w trybie przepisu art. 139 ust. 3 ustawy Prawo zamówień publicznych w zw. z przepisem art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wystąpiła do B. o udzielenie informacji publicznej w następującym zakresie: 1. o przesłanie potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii zawartej z C. umowy z dnia 7.03.2011 r., której przedmiotem było wybudowanie D, 2. o udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy do wskazanej umowy sporządzono aneksy lub dokonywano w niej zmian w innej formie, 3. o przesłanie potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii wszystkich aneksów oraz dokumentów wprowadzających zmiany do wskazanej umowy oraz wprowadzających zmiany do jakichkolwiek zobowiązań umownych objętych treścią tej umowy, 4. o udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy w odniesieniu do D., oprócz zakresu objętego umową z dnia 7.03.2011 r. B. zlecały, zamawiały, płaciły lub zobowiązały się zapłacić w odniesieniu do C. jakiekolwiek kwoty za jakiekolwiek roboty dodatkowe lub zamienne, w tym w szczególności obejmujące systemy: - System sygnalizacji pożaru, - Pętla pożarowa, - System Sygnalizacji Włamania i Kontroli Dostępu, - Okablowanie central Omega, - Sieć strukturalna - urządzenia aktywne (z WIFI). 5. w przypadku, jeśli którykolwiek z aneksów lub zmian umowy, o jakiej mowa w pkt 1 lub dokumentów dokonujących zmian zobowiązań wynikających z tej umowy, dotyczył systemów wymienionych w pkt 4, o udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy wynagrodzenie należne C. za ewentualne roboty zamienne lub dodatkowe zostało w jakikolwiek sposób uiszczone lub uregulowane, w tym w formie płatności, potrącenia, zmiany innych zobowiązań umownych w zamian za te roboty, 6. Jeśli odpowiedź na pytanie zawarte w pkt 4 w jakimkolwiek zakresie jest pozytywna, wniesiono o przesłanie potwierdzonych za zgodność kopii dokumentów, na podstawie których takich zamówień, zleceń, płatności dokonywano lub zobowiązywano się do ich dokonania. We wniosku podkreślono, że zgodnie z przepisem art. 139 ust. 3 ustawy Prawo zamówień publicznych umowy dotyczące zamówień publicznych są jawne i podlegają udostępnianiu na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej. Według wnioskodawcy B. jako spółka zależna samorządu gminnego jest zobowiązana do udostępniania informacji publicznej na podstawie przepisu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy. W odpowiedzi na wniosek B. wyjaśniła, że nie ma obowiązku udostępnienia informacji, których ten wniosek dotyczy. B. nie podlega bowiem regulacjom ustawy Prawo zamówień publicznych. Umowa, którą B. zawarła dnia 7 marca 2011 r. z C., ani dokumenty lub informacje jej dotyczące, nie mają żadnego związku z jakimkolwiek zamówieniem publicznym. Dlatego nie podlegają one udostępnieniu na podstawie przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych. Ponadto, ww. umowa nie była zawarta w ramach wykonywania zadań władzy publicznej, a jej zawarcie i wykonywanie nie stanowiło przejawu gospodarowania mieniem komunalnym. W konsekwencji, wskazana umowa i dokumenty oraz informacje do niej się odnoszące nie mieszczą się w zakresie pojęcia "informacja publiczna" i nie podlegają udostępnieniu w trybie przewidzianym przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Pismem z dnia 12 listopada 2015 r. A. wezwała B. do zaniechania naruszeń prawa polegających na nieudzieleniu informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku z dnia 2 października 2015 r. A. wyjaśniła, że stanowisko B. jest błędne, albowiem jest ona spółką, w której dominującymi podmiotami są podmioty publiczne – 88,04% akcji posiada Gmina Miasta. Powołano się również na przepisy o gospodarce komunalnej, z których wynika, że gmina może przystępować do spółek wyłącznie w sferze użyteczności publicznej, a poza tą sferą tylko w przypadkach określonych w art. 10. Przywołano również orzecznictwo sądowe, z którego wynika, że w spółkach handlowych ze 100% udziałem gminy majątek ma charakter majątku publicznego. W odpowiedzi na wezwanie B. w piśmie z dnia 20 listopada 2015 r. podtrzymały swoje dotychczasowe stanowisko, że żądane informacje nie mają charakteru informacji publicznych, dlatego też nie podlegają udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej. Spółka wyjaśniła, że Gmina Miasto nie ma 100% udziału w B., dlatego też spółka dysponuje swoim majątkiem samodzielnie a informacje dotyczącej takiej działalności nie mają cech informacji publicznej. Spółka nie zgodziła się z twierdzeniami, że podpisanie umowy z C. było przejawem wykonywania zdań publicznych. O niepublicznym charakterze umowy z dnia 7 marca 2011 r. przesądza fakt, że służy ona realizacji celów osób fizycznych i prawnych, a nie zaspakajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej. W związku z powyższym dokumenty i informacje związane z zawarciem i realizacją umowy z dnia 7 marca 2011 r. z C. nie dotyczą gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa ani wykonywania władzy publicznej, przez co w świetle art. 1 ust. ustawy o dostępie do informacji publicznej i art. 61 ust. 1 Konstytucji RP nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu w trybie przewidzianym ustawą o dostępie do informacji publicznej. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynności w zakresie udzielenie informacji publicznej w zakresie określonym we wniosku z dnia 2 października 2015 r. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację sformułowaną w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Podkreślono, że Gmina Miasto ma pozycję dominującą w B. Wskazano na treść przepisów art. 10 ustawy o gospodarce komunalnej, który określa obszary aktywności, w których gmina może tworzyć spółki prawa handlowego poza sferą użyteczności publicznej. Wskazano, że gospodarowanie nieruchomością otrzymaną przez Spółkę z dominującym udziałem gminy w drodze aportu jest gospodarowaniem majątkiem publicznym. Przy tym powołano się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, według którego majątek spółki, w której gmina ma 100% udział ma charakter majątku publicznego, a zatem spółka dysponuje majątkiem publicznym. Wniesiono o zobowiązanie B. do udzielenia żądanych informacji oraz o zasądzenie kwoty pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę B. wniosły o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko względem żądań skarżącej Spółki. B. wskazała, że struktura własnościowa Spółki uległa zmianie w stosunku do sytuacji, która miała miejsce w dacie wnoszenia wniosku o udzielenie informacji publicznej, albowiem obecnie Gmina Miasto dysponuje 59,79% akcji. Oprócz niej Województwo dysponuje 3,98% akcji, E. posiada 38,08% akcji, zaś udział pozostałych akcjonariuszy będących osobami prawnymi i fizycznymi w kapitale zakładowym wynosi 4,15%. Podkreślono, że B. jest spółką, która nie zawiera umów w trybie zamówień publicznych, dlatego też zasada ich jawności wynikająca z ustawy Prawo zamówień publicznych ich nie dotyczy. B. nie jest bowiem gminną osobą prawną. Przy tym podkreślono, że powoływane przez skarżącą spółkę orzecznictwo odnosiło się do spółek z całkowitym udziałem gminy, co w istotny sposób odbiega od struktury własnościowej B. B. zakwestionowało publiczny charakter żądanych informacji twierdząc, że nie są to informacje dotyczące wykonywania zadań władzy publicznej, ani nie odnoszą się do gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W konsekwencji umowa ora dokumenty odnoszące się do niej nie mieszczą się w zakresie pojęcia "informacja publiczna" i nie podlegają udostępnieniu w trybie przewidzianym przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. W piśmie procesowym z dnia 8 grudnia 2015 r. skarżący zaprzeczył i starał się wykazać, że B. ma obowiązek stosowania procedur zamówień publicznych, albowiem jest w rozumieniu ustawy Prawo zamówień publicznych podmiotem publicznym, który realizuje potrzeby publiczne, czyli służące pożytkowi społeczeństwa jako całości. Skarżąca wywodzi, że celem B. jest promocja Miasta, co jest niewątpliwie zadaniem o charakterze powszechnym, nie mającym charakteru przemysłowego ani handlowego. W odniesieniu do struktury akcjonariatu B. skarżąca Spółka wyjaśniła, że objęcie nowych akcji przez E. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia jej wniosku, albowiem fundusz ten jest w całości kontrolowany przez Skarb Państwa za pośrednictwem dwóch podmiotów – F. oraz G. Skarżąca twierdzi, że skoro przystąpienie do Spółki Gminy Miasta oraz powierzenie jej nieruchomości nastąpiło w celu wykonywania zadań publicznych związanych z promocją Miasta, a zadania te maja być wykonywane przy wykorzystaniu wniesionej aportem do spółki nieruchomości, a także budowli powstałej w oparciu o majątek Spółki pochodzący ze środków publicznych, to umowa wnioskowana do ujawnienia jest elementem gospodarowania mieniem publicznym i wykonywania zadań publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśli przepisów art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola ta obejmuje również bezczynność organów, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Przez bezczynność należy rozumieć sytuację, w której dany podmiot, mimo ciążącego na nim obowiązku, w terminie ustalonym przez obowiązujące przepisy nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności. Wniesienie skargi na tak rozumianą bezczynność jest uzasadnione nie tylko w razie niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także i w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie ocenił, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Bezczynność na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2014 r., poz. 782), zwana dalej u.d.i.p., polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, nie podejmuje takiej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Jedynie w przypadku, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. Przedmiotową skargą A. zwalcza bezczynność B. (zwanych dalej B.) w przedmiocie udzielenia wszelkich informacji dotyczących umowy z dnia 7 marca 2011 r. zawartej przez B. z C. na wybudowanie D. Skarga analizowana pod kątem bezczynności B. zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należało bowiem wyjaśnić, że wbrew twierdzeniom B. Spółka ta jest podmiotem zobowiązanym w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udzielenia informacji o charakterze publicznym znajdującej się w jej posiadaniu. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Dokumenty zgromadzone w niniejszej sprawie potwierdzają, że B. jest osobą prawną, w której jednostki samorządu terytorialnego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Jest ona spółką prawa handlowego, w której Gmina Miasto dysponuje 59,79% akcji, Samorząd Województwa posiada 3,98% akcji, E. w pełni kontrolowany przez Skarb Państwa – 32,08% akcji, a 4,25% posiadają pozostałe osoby fizyczne i prawne. Mając na uwadze treść art. 4 pkt 3 i 4 ustawy z dnia z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów o ochronie konkurencji i konsumentów (tj.: Dz.U. z 2015 r., poz. 184), zgodnie z którymi przedsiębiorcą dominującym jest przedsiębiorca posiadający kontrolę nad spółką w szczególności poprzez dysponowanie bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo walnym zgromadzeniu, należało przyjąć, że odniesienie tej normy do art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. oznacza, że jednostki samorządu terytorialnego, tj. Gmina Miasto, a wraz z nią również Samorząd Województwa, mają pozycję dominującą w B. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wiąże bowiem pozycję dominującą jednostek samorządu terytorialnego ze strukturą kapitałową spółki, a nie z rynkiem, na którym spółka działa. Odesłanie do rozumienia pozycji dominującej w świetle przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów oznacza jedynie oznaczenie wielkości udziałów jednostek samorządu terytorialnego w spółce, która skutkuje uznaniem tych jednostek za posiadające pozycję dominującą w takiej spółce. Już spełnienie tylko tej przesłanki czyni Spółkę podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, bowiem wskazany wyżej przepis nie wymaga łącznego istnienia wszystkich wymienionych w nim przesłanek. Tym samym uznać należało, że skoro B. jako osoba prawna spełnia przesłanki określone w części drugiej powołanego art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., to nie ma prawnej doniosłości okoliczności, że nie jest gminną osobą prawną w rozumieniu przepisów o zamówieniach publicznych. Wskazać również należy, że w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 446), zwanej dalej u.s.g., sfomułowano katalog zadań własnych gminy, wśród których w pkt 17 wymienia się wspieranie i upowszechnianie idei samorządowej, w tym tworzenia warunków do działania i rozwoju jednostek pomocniczych i wdrażania programów pobudzania aktywności obywatelskiej, a w pkt 18 promocję gminy. Zgodnie natomiast z art. 9 ust. 1 u.s.g. w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi. Gmina oraz inna gminna osoba prawna może prowadzić działalność gospodarczą wykraczającą poza zadania o charakterze użyteczności publicznej wyłącznie w przypadkach określonych w odrębnej ustawie z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (tj.: Dz.U. z 2011 r., Nr 45, poz. 236 ze zm.). Formy prowadzenia gospodarki gminnej, w tym wykonywania przez gminę zadań o charakterze użyteczności publicznej, określa odrębna ustawa o gospodarce komunalnej, która w art. 2 stanowi, że gospodarka komunalna, może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formach samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego. W myśl art. 9 ust. 4 u.s.g. zadaniami użyteczności publicznej, w rozumieniu ustawy, są zadania własne gminy, określone w art. 7 ust. 1, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o gospodarce komunalnej gospodarka komunalna obejmuje w szczególności zadania o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Ze Statutu B. wynika, że Spółka ta poprzez organizację wydarzeń targowych, wystawienniczych i kongresowych o przemysłowym i handlowym charakterze, współuczestniczy w pobudzaniu rozwoju gospodarczego i aktywności gospodarczej mieszkańców Gminy Miasta i regionu, przyciąganiu nowych inwestycji oraz promowaniu Miasta i regionu (§ 3 ust. 2 Statutu). Niewątpliwie zatem w tym stanie rzeczy Gmina Miasto poprzez działalność B. realizuje swoje zadania publiczne określone w art. 7 ust. 1 pkt 17 i 18 u.s.g. Do zadań tych m.in. należą: wspieranie i upowszechnianie idei samorządowej, w tym tworzenia warunków do działania i rozwoju jednostek pomocniczych i wdrażania programów pobudzania aktywności obywatelskiej oraz promocja gminy. W świetle powyższych rozważań uznać należy, że B. wykonuje zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., gdyż powierzono jej również realizację zadań mieszczących się w zadaniach przypisanych do kompetencji samorządu gminnego. Dlatego też w sytuacji, gdy samorząd może realizować swoje zadania publiczne przez tworzenie między innymi takich podmiotów jak spółka akcyjna, to skoro w B. samorząd terytorialny zaangażował środki publiczne w wysokości 59,79% kapitału Spółki, to nie można uznać, że majątek tej Spółki ze względu na sposób jego powstania, wielkość udziałów oraz cele, dla których został Spółce przekazany nie zachował charakteru "majątku publicznego", a sposób jego wykorzystania ma być wyłączony spod społecznej kontroli. W tej zaś sytuacji majątek, którym dysponuje B. oraz sposób gospodarowania nim, dopóki organy samorządu terytorialnego mają w nim znaczący udział, powinien podlegać, jeśli idzie o informację publiczną, takim samym zasadom transparentności i społecznego nadzoru jak majątek będący własnością samorządu terytorialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2011 r., I OSK 1464/11, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe stanowisko znajduje swoje uzasadnienie również w treści art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d, e ustawy, który stanowi, że informacją publiczną jest informacja o majątku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 pochodzącym z zadysponowania majątkiem m.in. jednostek samorządu terytorialnego, a nadto informacja o dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty te mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych oraz dysponowania tymi dochodami i sposobie pokrywania strat. Podkreślić również należy, że poza aportem wniesionym do B. przez Gminę Miasta w zamian za objęcie jej akcji, Gmina obejmowała również kilkakrotnie akcje Spółki przy podwyższaniu kapitału zakładowego pokrywając je wkładem pieniężnym, co miało miejsce w 2013 r., 2014 i 2015 r. Dodatkowo w aktach sprawy znajduje się kopia uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia 27 sierpnia 2015 r. w sprawie wyrażenia woli objęcia akcji w podwyższonym kapitale zakładowym spółki B., z której wynika, że Rada Miasta wyraziła tym samym zgodę na objęcie akcji B. w latach 2023-2030 w podwyższonym kapitale własnym według ustalonego harmonogramu obejmowania akcji w zamian za wniesienie wkładu pieniężnego pochodzącego z dochodów budżetu Gminy Miasta. Z uzasadnienia uchwały wynika, że powyższe dokapitalizowanie B. jest działaniem długookresowym, strategicznym dla Miasta, albowiem B. poprzez organizację wydarzeń targowych, wystawienniczych i kongresowych współuczestniczy w pobudzaniu rozwoju gospodarczego i aktywności gospodarczej mieszkańców Gminy Miasta i regionu. Nie ulega zatem wątpliwości, że Gmina Miasto w zamian za przekazane środki pieniężne za objęcie akcji B. uzyskiwała i w perspektywie uzyska również jako ekwiwalent kolejne pakiety akcji tej Spółki, którymi uczestniczyć będzie w jej zyskach. Oznacza to z jednej strony, że B. prowadzi swoją działalność gospodarczą przy wydatny zaangażowaniu środków publicznych, czemu nie przeczy przejście na jej własność nieruchomości wniesionej przez Gminę Miasto aportem do Spółki, a z drugiej strony, że gospodarowanie tymi środkami i kondycja Spółki ma ewidentny wpływ na zyski osiągane przez Gminę Miasta z tytułu posiadanych akcji B. Budowa D. jest związana z realizacją funkcji promocji miasta i regionu a rozliczenia finansowe z tym zawiązane mają wpływ na stan majątku spółki. Dlatego też uznać należy, że kopie umowy z dnia 7 marca 2011 r. zawartej z C. o wybudowanie nowego D. oraz wszelkie informacje z nią związane, których udostępnienia w trybie u.d.i.p. domagał się skarżący, są informacją publiczną. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Innymi słowy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa. W orzecznictwie za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., IV SA/Po 652/07, LEX nr 460751). Takie też stanowisko wyrażono w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. II SAB/Lu 19/06 (LEX Nr 236231), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r., sygn. IV SA/Wa 221/04 (LEX Nr 146742) oraz postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. II SAB/Bk 36/08 (LEX Nr 146742). W tej sytuacji wobec zaktualizowania się podmiotowych i przedmiotowych przesłanek zastosowania u.d.i.p. do wniosku skarżącej Spółki z dnia 2 października 2015 r. irrelewantne prawnie stało się rozważanie zasadności stosowania w tej sytuacji przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (tj.: Dz.U. z 2015 r., poz. 2164). U.d.i.p. określa obowiązki podmiotu, do którego został skierowany wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazując w jaki sposób postępowanie winno być zakończone. Podmiot, do którego złożono wniosek powinien albo udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 w związku z art. 14 i 13 ustawy) albo w drodze decyzji odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy). Oznacza to, że B., nie wywiązując się z obowiązków nałożonych przepisami art. 10 w związku z art. 14 i 13 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. pozostawała w rozpatrywanej sprawie w bezczynności. Z tych względów, skoro wnioskodawca nie mógł zapoznać się z żądaną informacją publiczną w sposób publicznie lub powszechnie dostępny, należało uznać, że B., jako podmiot o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. był zobowiązany w terminie określonym u.d.i.p. do rozpoznania wniosku o udzielenie tej informacji w formach przewidzianych przez ustawę. Ze względu na to, iż żadna z wymienionych form działania B. w reakcji na wniosek skarżącego nie miała miejsca, skargę należało uznać za zasadną i dlatego, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji mając dodatkowo na uwadze treść przepisów art. 13 ust. 1 u.d.i.p. zakreślającej maksymalnie 14 -dniowy termin załatwienia sprawy. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że bezczynność organu nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Rozpoznając sprawę w tym zakresie, Sąd wziął pod uwagę okoliczność, że organ nie pozostawił wniosku skarżącego bez rozpoznania, ale wadliwie ocenił, że ze względów podmiotowych i przedmiotowych nie jest zobowiązany do jej udostępnienia. Z tych samych względów Sąd uznał, iż w sprawie brak było podstaw do zasądzenia na rzecz skarżącej Spółki kwoty pieniężnej zgodnie z przepisem art. 149 § § 2 p.p.s.a. Postępowanie B. nie było ukierunkowane na lekceważenie złożonego wniosku i terminu jego rozpoznania, ani nie wskazywało na zamiar uchylenia się organu od rozpatrzenia wniosku, ale było wynikiem pozostawania Spółki w mylnym przeświadczeniu, że nie jest ona podmiotem zobligowanym do udostępnienia informacji publicznej. Zasądzenie tej kwoty zatem w niniejszej sprawie nie służyłoby zatem realizacji ustawowej funkcji tej instytucji. Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 u.p.s.a. zasądził od B. na rzecz skarżącego kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które oprócz wpisu sądowego w wysokości 100 zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł składaj się również opłata za czynności pełnomocnika procesowego w wysokości wynikającej z § 2 ust. 1 i 2 w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tj.: Dz.U. z 2013 r. poz. 490). Na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym.