II SO/Gd 7/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. M. o wymierzenie Radzie Gminy grzywny z tytułu niewykonania obowiązku przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku skargi S. M. na bezczynność Rady Gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi w sprawie postanawia: odmówić Radzie Gminy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 października 2007r., sygn. akt II SO/Gd 7/07 o wymierzeniu Radzie Gminy grzywny w wysokości 10.000 (słownie: dziesięć tysięcy) zł. Postanowieniem z dnia 10 października 2007r., sygn. akt II SO/Gd 7/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wymierzył Radzie Gminy grzywny w wysokości 10.000 (słownie: dziesięć tysięcy) zł. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia zażalenia został prawidłowo doręczony Przewodniczącemu Rady Gminny w dniu 15 października 2007r. W dniu 18 października 2007r. Rada Gminy uiściła wpis w wysokości 100 zł wskazując, iż został uiszczony tytułem skargi kasacyjnej w sprawie o sygn. akt II SO/Gd 7/07. W dniu 24 października 2007r. do tut. Sądu wpłynęły dwie przesyłki z Urzędu Gminy. Przesyłka o numerze nadawczym R 2452 zawierała skargę S. M. na bezczynność Rady Gminy, odpowiedź na skargę i akta administracyjne. Sprawę tę, jako sprawę ze skargi S. M. na bezczynność Rady Gminy wpisano do repertorium SAB pod numerem 39/07. Natomiast druga przesyłka o numerze nadawczym R 2451zawierała wydruk ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, która po ustaleniu z radcą prawnym G. F. pracownikiem Urzędu Gminy została w dniu 31 października 2007r. zwrócona wraz z kopertą jako omyłkowo nadesłana do Sądu. Odbiór tej przesyłki został pokwitowany przez pracownika Urzędu Gminy w dniu 2 listopada 2007r., który przesyłkę tę przekazał radcy prawnemu G. F. (vide: książka wpływu korespondencji; akta sprawy o sygn. akt II SAB/Gd 39/07, k. 1-7; notatka urzędowa z dnia 26 października 2007r.; pismo z dnia 31 października 2007r., znak OO-01/145/07 (Prez/Gd.589/2007); zwrotne potwierdzenie odbioru dokumentów; notatka urzędowa z dnia 22 listopada 2007r.; notatka urzędowa z dnia 27 listopada 2007r.). W dniu 22 listopada 2007r. przeprowadzono rozmowę telefoniczną z pracownikiem Urzędu Gminy, podczas której ustalono, że w dniu 22 października z Urzędu Gminy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zostały wysłane dwie przesyłki (listy polecone R 2451 i R 2452). Według pracownika Urzędu Gminy pierwsza z nich zawierała skargę kasacyjną do sprawy II SO/Gd 7/07, natomiast druga o nr R 2452 zawierała skargę S. M., odpowiedź na skargę i akta administracyjne (vide: notatka urzędowa z dnia 22 listopada 2007r.). Pismem z dnia 27 listopada 2007r. pełnomocnik organu w uzupełnieniu skargi kasacyjnej złożył uchwałę Rady Gminy w sprawie upoważnienia radcy prawnego do reprezentowania Rady w niniejszej sprawie. Kolejnym pismem z dnia 27 listopada 2007r. pełnomocnik organu uzupełnił odpowiedź na skargę poprzez nadesłanie uchwały Rady Gminy w sprawie upoważnienia Przewodniczącego Rady Gminy do reprezentowania Rady przez sądem oraz uchwały Rady Gminy w sprawie upoważnienia radcy prawnego do reprezentowania Rady przed sądem. Zarządzeniem z dnia 4 grudnia 2007r. zwrócono organowi wpis w kwocie 100 zł z uwagi na brak zażalenia. Zarządzeniem z dnia 18 grudnia 2007r. wyjaśniono pełnomocnikowi organu, iż w niniejszej sprawie nie wpłynęła żadna skarga kasacyjna i postanowienie z dnia 10 października 2007r. jest prawomocne. Pismem z dnia 7 stycznia 2008r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik Rady Gminy wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej na postanowienie tut. Sądu z dnia 10 października 2007r. , sygn. akt II SO/Gd 7/07. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wpis uiszczony przez organ w dniu 18 października 2007r. dotyczył skargi kasacyjnej, zaś dowód jego uiszczenia stanowił załącznik do wniesionej skargi kasacyjnej. Wskazano, że w dniu 22 października 2007r. organ nadał w urzędzie pocztowym przesyłkę zawierającą dwa egzemplarze skargi kasacyjnej wraz z kompletem załączników. Odbiór powyższej korespondencji został potwierdzony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w dniu 24 października 2007r. Czynności przygotowania korespondencji dokonała sekretarka Urzędu Gminy. W "książce pocztowej przesyłek poleconych" Urzędu Gminy w poczcie wypływającej w dniu 22 października 2007r. korespondencja stanowiąca skargę kasacyjną pod Lp. 6, została zaopatrzona numerem przesyłki poleconej 2451, który odpowiada numerowi nadawczemu widniejącemu na potwierdzeniu odbioru przesyłki przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Dalej organ wyjaśnił, że w dniu 31 grudnia 2007r. otrzymał zarządzenie z dnia 18 grudnia 2007r. informujące, iż w sprawie nie wpłynęła żadna skarga kasacyjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 cyt. ustawy). We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 cytowanej ustawy). Jak ustalono, zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 października 2007r., sygn. akt II SO/Gd 7/07 nie zostało przez Radę Gminy wniesione. Pełnomocnik organu podnosił w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu, iż zażalenie (nie zaś, jak błędnie przyjął pełnomocnik organu, skargę kasacyjną) na ww. postanowienie nadano w urzędzie pocztowym, jako przesyłkę poleconą o numerze nadawczym nr R 2451, w dniu 22 października 2007r., zaś do tut. Sądu wpłynęło w dniu 24 października 2007r. Wskazał ponadto, że czynności przygotowania wysyłki oraz nadania jej w urzędzie pocztowym dokonał pracownik sekretariatu Urzędu Gminy. Z ustaleń dokonanych przez Sąd wynikało natomiast, że przesyłka polecona nr R 2451 skierowana w dniu 22 października 2007r. przez pełnomocnika organu do tut. Sądu zawierała wydruk ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, który został zwrócony nadawcy jako omyłkowo nadesłany do Sądu. W tym miejscu należało zważyć, że brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Od strony postępowania można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Dopuszczenie się przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa daje podstawę do przyjęcia jej zawinienia w uchybieniu terminu i odmowy przywrócenia terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05, Lex nr 192260). Od profesjonalnego pełnomocnika strony z racji wykonywanego fachu (zajęcia) należy wymagać staranności wyższej niż przeciętna w zakresie prowadzenia sprawy objętej udzielonym mu pełnomocnictwem. W związku z tym należy od pełnomocnika profesjonalnego oczekiwać, że bezbłędnie wywiąże się ze zleconego zadania (por. post. NSA z dnia 5 września 2006r., sygn. akt II FZ 531/06, LexPolonica nr 418126). W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaniedbania osób, którymi posłużyła się strona (w tym pełnomocników) w pełni ją obciążają, a to z kolei oznacza, że niezachowanie terminu przez jej pełnomocnika równoznaczne jest z zaniechaniem samej strony, która nie może twierdzić, że za jego działania nie ponosi odpowiedzialności (por. post. NSA z dnia 27 lipca 2006r., sygn. akt II FZ 386/06, LexPolonica nr 418132). Skoro zatem zaniedbanie pełnomocnika profesjonalnego strony obciąża samą stronę, to upoważnienie przez pełnomocnika osoby trzeciej do dokonania określonej czynności również obciąża stronę. Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje bowiem także swym zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności (por. wyr. NSA z dnia 12 kwietnia 2002r., sygn. akt I SA/Gd 1676/99, POP 2002, z. 12, poz. 148). W ocenie Sądu okoliczności podnoszone przez pełnomocnika organu we wniosku o przywrócenie terminu nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku. W ocenie Sądu, organ wbrew treści art. 87 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 10 października 2007r., to jest aby po jego stronie wystąpiła przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu do wniesienia skargi. Odpis powyższego postanowienia został prawidłowo doręczony pełnomocnikowi organu w dniu 15 października 2007r. Okoliczność, iż w dniu 22 października 2007r. organ skierował do tut. Sądu przesyłkę zawierającą inne dokumenty, nie zaś wymagany środek zaskarżenia wskazuje jedynie, iż pełnomocnik organu nie dochował zwykłej staranności wymaganej od niego w wykonaniu udzielonego mu pełnomocnictwa. Przygotowanie zaś powyższej przesyłki przez pracownika sekretariatu organu nie miało wpływu na ocenę zawinienia w uchybieniu terminu przez pełnomocnika organu, a zatem nie mogło stanowić przeszkody do zachowania terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 10 października 2007r. Skoro zatem zaniedbanie w tym zakresie obciążało profesjonalnego pełnomocnika organu, należało uznać, że uchybienie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku nastąpiło z winy samego organu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności uznając, że Rada Gminy nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do zaskarżenia zażaleniem postanowienia z dnia 10 października 2007r. Sąd, na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.