III SA/Gd 104/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia 13 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie utworzenia służby bezpieczeństwa i higieny pracy postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia 13 stycznia 2011 r. Okręgowy Inspektor Pracy utrzymał w mocy decyzję nr 1 zawartą w Nakazie Inspektora Pracy z dnia 6 grudnia 2010 r., wydaną w sprawie utworzenia w "A" Sp. z o. o. w S. - na podstawie art. 23711 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy - służby bezpieczeństwa i higieny pracy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych pracodawca zatrudniający powyżej 100 pracowników, a tak jest w niniejszej sprawie, jest zobowiązany do utworzenia służby bhp przez zatrudnienie pracownika co najmniej na część etatu. Spółka zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie. Ponadto złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Podała, że utworzyła służbę BHP , jednak specjalista BHP nie jest pracownikiem spółki, a łączy go ze skarżącą umowa cywilnoprawna. Wniosek oparła na twierdzeniu, że zawarcie umowy o pracę z dotychczasowym specjalistą do spraw bhp jest niemożliwe, gdyż nie zgadza się on na taką formę współpracy. Poszukiwania odpowiedniej osoby nie przyniosły dotychczas rezultatu, a zakończenie współpracy spowoduje, że służba BHP w zakładzie pracy nie będzie w stanie prawidłowo funkcjonować. Dlatego też do wydania wyroku przez Sąd konieczne jest, aby dotychczasowy specjalista do spraw BHP mógł wykonywać swoje zadania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - w skrócie p.p.s.a. sąd administracyjny ma możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja nadaje się do wykonania, a zatem może być objęta ochroną tymczasową, o której mówi powyższy przepis. Należy zaznaczyć również, że Sąd rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu, nie bada merytorycznej zasadności skargi - nie bada jej legalności. Kieruje się jedynie przesłankami z art. 61 § 3 p.p.s.a. w kontekście podniesionej przez skarżącego argumentacji i okoliczności sprawy. Sąd podziela pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2001 r. sygn. akt II OZ 1200/09 (publ. Wspólnota 2010/7/44), że rozpoznając taki wniosek sąd winien dokonać analizy sytuacji strony i ocenić konieczność udzielenia ochrony tymczasowej, z uwzględnieniem całości akt sprawy. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się możliwości wyrządzenia znacznej szkody poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. W grę wchodzi jedynie możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Utworzenie służby bhp w spółce oznacza de facto zatrudnienie nowego pracownika. Przy czym należy mieć na uwadze obciążenia z tym związane oraz ewentualną możliwość rozwiązania umowy o pracę z takim pracownikiem, w tym możliwość szukania przez niego ochrony przed sądem pracy. W przypadku uwzględnienia skargi i uchylenia rozstrzygnięć w sprawie skarżący mógłby uznać takie zatrudnienie za niecelowe i chcieć powrócić do współpracy w zakresie bhp na podstawie umowy cywilnoprawnej. W sytuacji wykonania już zaskarżonej decyzji byłoby to bardzo utrudnione. Mając na względzie powołane okoliczności Sąd uznał, że w sprawie istnieje prawdopodobieństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wskazano wyżej Sąd na obecnym etapie postępowania nie może zająć i nie zajmuje stanowiska co do merytorycznej zasadności zarzutów skarżącego. Będzie to przedmiotem dalszego postępowania i znajdzie wyraz w orzeczeniu Sądu. Z uwagi na powołane okoliczności Sąd na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.