III SA/Gd 1043/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi R.Ł. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 23 października 2017 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia na inne stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia 15 września 2017 r., nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] na rzecz skarżącego R.Ł. 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. R. Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 23 października 2017 r. nr [...], utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji z dnia 15 września 2017 r. nr [...], na mocy którego skarżący został z dniem 30 września 2017 r. zwolniony z zajmowanego stanowiska referenta w Referacie Prewencji na Wodach i Terenach Przywodnych i z dniem 1 października 2017 r. mianowany na stanowisko referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komisariatu Policji I w G. z dotychczasowym uposażeniem. Z akt sprawy wynikają następujące istotne okoliczności faktyczne i prawne. Wnioskiem personalnym nr [...] (brak daty, k. 1 akt administracyjnych) Komendant Komisariatu Policji I wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji o mianowanie R. Ł., referenta Referatu Prewencji na Wodach i Terenach Przywodnych WK KMP w G. na stanowisko referenta OPI KP I G. z dniem 1 października 2017r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że mianowanie R. Ł. na stanowisko referenta w ww. OPI będzie stanowiło niewątpliwie wzmocnienie tej komórki, osłabionej kadrowo m.in. z uwagi na orzeczenie wobec jednego z pracujących w niej policjantów trwałej niezdolności do pracy oraz w związku z przebywaniem jednej z policjantek na urlopie wychowawczym, a drugiej na urlopie macierzyńskim. Przechylając się do opisanego wyżej wniosku, Komendant Miejski Policji dnia 15 września 2017 r. wydał rozkaz personalny nr [...], na mocy którego R. Ł. został z dniem 30 września 2017 r. zwolniony z zajmowanego stanowiska referenta w Referacie Prewencji na Wodach i Terenach Przywodnych i mianowany na stanowisko referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komisariatu Policji I w G. – z dotychczasowym uposażeniem. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Jako podstawę wydania decyzji wskazano art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. 2016, poz. 1782 ze zm.), który umożliwia przełożonemu w sprawach osobowych kształtowanie polityki kadrowej mianowania, przenoszenia oraz zwalniania policjantów ze stanowisk służbowych bez uzyskania zgody policjanta. W uzasadnieniu wskazano zaś dodatkowo, że przenosząc funkcjonariusza na równorzędne stanowisko działano także w oparciu o art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który wymaga od policjanta szczególnej dyscypliny służbowej, cechującej się podporządkowaniem i hierarchicznością. Organ wyjaśnił, że przeniesienie policjanta z Referatu Prewencji na Wodach i Terenach Przywodnych Wydziału Prewencji KMP w G. do Ogniwa Patrolowo – Interwencyjnego Wydziału Prewencji KP I w G. wynika z konieczności uregulowania struktury kadrowej w zakresie stanu osobowego. Zwolnienie policjanta z dotychczasowego stanowiska służbowego i przeniesienie oraz mianowanie na równorzędne stanowisko służbowe wynika zatem z potrzeby służby, czemu policjant powinien się podporządkować. R. Ł. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając, że jest arbitralna, dowolna i podjęta bez uwzględniania okoliczności przedmiotowej sprawy tj. bez ustalania stanu faktycznego i bez umożliwiania zainteresowanemu wypowiedzenia się co do faktów, na podstawie których organ podjął zaskarżoną decyzję. R. Ł. wyjaśnił, że zdecydował się podjąć służbę w Policji w związku z ogłoszeniem o naborze dla chętnych, posiadających uprawnienia ratownika WOPR I sternika motorowodnego. Służąc w Policji od 2011 r. na dotychczasowym stanowisku referenta Referatu Prewencji na Wodach i Terenach Przybrzeżnych Wydziału Prewencji KMP w G. był zadowolony ze swojej pracy, służbę pełnił nienagannie, angażował się w zadania dodatkowe, otrzymywał pozytywne opinie służbowe i nagrody, jak też systematycznie podnosił swoje kwalifikacje zawodowe, wynikające ze specyfiki pełnienia służby na wodach i terenach przybrzeżnych. Zaznaczył, że chciałby dalej pełnić służbę na dotychczasowym stanowisku, zgodnie ze swoimi umiejętnościami, predyspozycjami, kwalifikacjami i doświadczeniem. Organ nie wykazał, aby zaszły rzeczywiste potrzeby przesunięcia funkcjonariusza na inne stanowisko. W ocenie strony w przedmiotowej sprawie naruszono zarówno prawo materialne w postaci art. 36 ust. 1 i art. 34 ust. 1 ustawy o Policji, jak i prawo procesowe tj. art. 7, 8, 9, 10 § 1 i 2, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. Komendant Wojewódzki Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania i w dniu 23 października 2017 r. wydał rozkaz personalny nr [...], utrzymujący w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia 15 września 2017 r. nr [...]. Organ podkreślił, że zawarte w ustawie o Policji uregulowanie w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu policjanta na inne stanowisko służbowe, co do zasady daje przełożonemu władzę do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym do przeniesienia policjanta do pełnienia służby na równorzędne stanowisko, bez jego zgody. W sprawie nie doszło tym samym do naruszenia art. 80 K.p.a., gdyż organ I instancji prawidłowo ocenił całokształt okoliczności i potrzeby służby, którym policjant powinien się podporządkować. W tym zakresie organ przytoczył treść i dokonał wykładni art. 32 oraz 36 ustawy o Policji podkreślając, że zezwalając przełożonym na przeniesienie policjanta na równorzędne stanowisko w innej jednostce bez zgody policjanta, ustawa nie określa przy tym jednocześnie żadnych warunków przeniesienia, nie wskazuje też kryteriów, ani przesłanek, którymi powinien kierować się organ, dokonując przeniesienia. Takie sformułowanie przepisów pozwala zatem uznać, że przeniesienie policjanta do innej jednostki pozostawione zostało uznaniu organu, który kierować się powinien przy tym kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. Nie można było zatem odmówić Komendantowi Miejskiemu Policji prawa do ustalania zasad organizacji podległej mu jednostki Policji i decydowaniu o obsadzeniu stanowiska i doborze kadry. Jednocześnie przełożony w sprawach osobowych nie ma obowiązku informowania policjanta o zamiarze mianowania na równorzędne stanowisko służbowe, jak i dawania mu możliwości do wypowiedzenia się na ten temat przed wydaniem decyzji. Ustawodawca nie uzależnił też możliwości zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska i mianowania na inne stanowisko służbowe, od jego subiektywnego przekonania co do przydatności na danym stanowisku, czy też oceny policjanta odnośnie jakości pełnionej dotychczas służby. Organ podkreślił, że policjant został przeniesiony na stanowisko równorzędne, bez ujemnych skutków finansowych, w obrębie tego samego miasta, z uwzględnieniem posiadanego doświadczenia zawodowego, a ponadto w tym samym pionie Policji – prewencji. Organ nie zgodził się tym samym z twierdzeniem odwołującego się, że przeniesienie było nieuzasadnione, a decyzja nie zawiera jasnych kryteriów, którymi kierowano się przy jej podejmowaniu. Decyzja o mianowaniu R. Ł. na nowe stanowisko, podjęta została bowiem na skutek analizy potrzeb służby i wypływała z konieczności zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji przez Wydział Prewencji Komisariatu Policji I w G. W jednostce tej istnieją bowiem problemy kadrowe, które postanowiono rozwiązać w szczególności właśnie poprzez wydanie zaskarżonej decyzji. Organ wskazał końcowo, że wniosek strony o przywrócenie do służby w Referacie Prewencji na Wodach i Terenach Przywodnych, gdzie policjant dotychczasowo pełnił służbę, jest niewykonalny, gdyż zgodnie z przyjętą koncepcją utworzenia Komisariatu Wodnego Policji w G., z dniem 28 sierpnia 2017 r. dokonano "likwidacji i wyłączenia z etatu Referatu Prewencji na Wodach i Terenach Przywodnych Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w G. w pełnym stanie etatowym (vide: rozkaz organizacyjny nr [...] z dnia 10 października 2017 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji)". Komórka, w której policjant dotychczas pełnił służbę uległa zatem likwidacji. R. Ł. wniósł skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 23 października 2017 r., nr [...]. W skardze wniósł o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia 15 września 2017 r., przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W skardze podniesiono zarzuty obejmujące: 1. zarzut naruszenia art. 32 w zw. z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji poprzez utrzymanie w mocy decyzji naruszającej przepisy i powielającej błędne przejęcie, że stanowiska w różnych jednostkach Policji, w różnych zespołach wypełniających odmienne zadania, są stanowiskami równorzędnymi oraz błędną interpretację polegająca na przyjęciu, że podstawą do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji z urzędu jest dowolna i arbitralna decyzja komendanta w tym zakresie, bez uwzględnienia szczegółowych okoliczności sprawy i ustalenia stanu faktycznego, 2. art. 34 ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego błędne zastosowanie, gdyż mianowanie policjanta na inne stanowisko służbowe nastąpiło bez uwzględnienia posiadanego przez niego wykształcenia oraz kwalifikacji zawodowych (kursów i szkoleń), 3. art. 7 k.p.a. ponieważ w sprawie nie podjęto czynności niezbędnych do ustalenia jej stanu faktycznego, 4. art. 8 k.p.a. gdyż postępowanie cechowało się nieproporcjonalnością i brakiem równego traktowania, a ponadto budziło wątpliwości co do bezstronności, w efekcie czego policjant został przeniesiony na stanowisko nieadekwatne do jego umiejętności i kwalifikacji, co dyskryminuje go pośród innych funkcjonariuszy, a organ zobowiązany jest działać racjonalnie, a nie arbitralnie, 5. art. 9 k.p.a. gdyż organ nie poinformował skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych przed wydaniem rozkazu o zwolnieniu i mianowaniu na stanowisko służbowe w innej jednostce organizacyjnej, 6. art. 10 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niepowiadomienie strony o wszczęciu postępowania oraz o przysługujących jej prawach, przez co została pozbawiona możliwości czynnego udziału w postępowania w tym do złożenia wniosków dowodowych, 7. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, gdyż organ zobowiązany jest do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a w szczególności uwzględnienia wykształcenia, dotychczasowej służby i kwalifikacji policjanta oraz uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, 8. art. 80 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, iż zwolnienie, przeniesienie i mianowanie policjanta na stanowisko służbowe wynika z potrzeb służby, którym policjant powinien się podporządkować, 9. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu okoliczności faktycznych, mających wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji oraz wskazania dowodów, na których organ oparł swoje uzasadnienie, a także wskazania przyczyn, dla których organ nie przychylił się do dowodów wskazanych przez skarżącego, dotyczących jego kwalifikacji, dotychczasowego przebiegu służby, które to naruszenia stanowiły przyczynę dokonania przez organ błędnych ustaleń, a mianowicie, że: - skarżący powinien pełnić służbę w Ogniwie Patrolowo – Interwencyjnym, pomimo, że jego kwalifikacje, dotychczasowy przebieg służby i słuszny interes strony oraz ważny interes społeczny wskazują na bardzo wysoką przydatność do pełnienia służby na wodach i terenach przywodnych, - przeniesienie skarżącego wynika z potrzeb służby, którym winien się podporządkować. W uzasadnieniu skargi powtórzona została argumentacja przedstawiona uprzednio w odwołaniu. Skarżący zaakcentował dodatkowo, że wbrew twierdzeniom organu nie został przeniesiony na stanowisko równorzędne. Zdaniem skarżącego przeniesienie jest w tym wypadku efektem celowych działań jego przełożonych, gdyż żona skarżącego w dniu 23 czerwca 2017 r. zawiadomiła Komendanta Miejskiego Policji o możliwości stosowania wobec skarżącego mobbingu i ten właśnie fakt stał się głównym powodem przeniesienia skarżącego na stanowisko nieadekwatne do okoliczności sprawy oraz z celowym pominięciem posiadanych przez skarżącego kwalifikacji. Przeniesienie zostało jednocześnie dokonane tuż przed planowaną zmianą organizacyjną struktury Komendy Wojewódzkiej Policji. W dniu 16 listopada 2017 r. decyzję nr [...] został utworzony Komisariat Wodny Policji w G. Wszyscy funkcjonariusze Referatu Prewencji na Wodach i Terenach Przywodnych Wydziału Prewencji Komendy Wojewódzkiej Policji w G. zostali przeniesienie do tej nowej jednostki Policji. W wodnym Komisariacie Policji w G. jest obecnie 25 etatów policyjnych, w tym 23 etaty o stopniu aspiranta. Tak wiec w ocenie skarżącego podjęte wobec niego przez przełożonych działania uniemożliwiły mu awansowanie ze stopnia sierżanta sztabowego do stopnia aspiranta Policji. Powołując się na wyroki sądów admisnitracyjnych skarżący zwrócił także uwagę, że uznaniowy charakter decyzji wydawanych w oparciu o art. 36 ustawy o Policji nie może oznaczać dowolności ani luzu decyzyjnego po stronie organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. z 2017 r., poz. 1369; dalej jako - "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 23 października 2017 r., którym utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji z dnia 15 września 2017 r. w zakresie dotyczącym zwolnienia R. Ł. (dalej jako - "skarżący") z dniem 30 września 2017 r. z zajmowanego stanowiska referenta w Referacie Prewencji na Wodach i Terenach Przywodnych i mianowania z dniem 01 października 2017 r. na stanowisko referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komisariatu Policji I w G. Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm., zwanej dalej "ustawą"). Na wstępie rozważań należy podkreślić, że stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby (art. 28 ust. 1 ustawy), zaś służba w Policji jest szczególnym stosunkiem, w którym dominującą pozycję ma organ, co jest konsekwencją celów i zadań tej formacji. Potrzeby służby w głównej mierze determinują charakter i zakres indywidualnych zadań funkcjonariuszy. Żaden z przepisów ustawy nie reguluje wprost warunków i przesłanek związanych z przeniesieniem policjanta na równorzędne stanowisko w miejscu pełnienia służby. O jego przeniesieniu mówią przepisy art. 32, art. 36, art. 37 i art. 38 tej ustawy. W art. 36 ust. 1 i 2 ustawy zawarta została regulacja dotycząca m.in. przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę oraz organ właściwy do wydania rozkazu personalnego w tym przedmiocie. Kolejny przepis art. 37 ustawy przewiduje możliwość powierzenia policjantowi czasowego pełnienia obowiązków na innym stanowisku, zaś przepis art. 38 ustawy normuje przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, wymieniając w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające takie przeniesienie policjanta. Zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe, może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to a contrario z art. 38 ust. 1 i 2 ustawy oraz art. 36 ust. 1 tej ustawy. Ustawa nie definiuje pojęcia przeniesienia, to w określeniu tym mieści się niewątpliwie sytuacja występująca w niniejszej sprawie, tj. zwolnienie z dotychczas zajmowanego stanowiska z jednoczesnym mianowaniem na stanowisko równorzędne. Zgodnie z przepisem art. 32 ust. 1 ustawy, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkól policyjnych. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego, zaś od decyzji Komendanta Głównego Policji do ministra właściwego do spraw wewnętrznych (art. 32 ust. 2 i 3). Przepis ten określa organ właściwy do delegowania i przenoszenia policjanta ze stanowiska służbowego oraz nie zawiera przesłanek uzasadniających wydanie rozkazu personalnego w tym przedmiocie. Nie precyzuje także kryteriów, które powinny być brane pod uwagę przy ocenie równorzędności stanowisk służbowych. Przepis art. 32 ustawy jest niewątpliwie przepisem kompetencyjnym, określa organy właściwe do wydania rozstrzygnięcia w sprawach w nim określonych. Ponieważ przepisy ustawy nie normują odrębnie wymienionych w art. 32 ust.1 ustawy przesłanek: zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska i mianowania na równorzędne stanowisko, rozstrzygnięcia w tym zakresie, jak przyjmuje się w judykaturze, mają charakter uznaniowy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2002 r., w sprawie sygn. akt II SA 341/01, w którym wskazano m.in., że przeniesienie policjanta na równorzędne stanowisko bez jego zgody (z urzędu) jest decyzją uznaniową, której ramy wyznacza art. 7 k.p.a.). Zatem rozstrzygnięcie w tej materii jest podejmowane w ramach tzw. uznania administracyjnego, ma charakter fakultatywny, wynikający z potrzeb formacji czy jednostki. Przepisy ustawy pozostawiają więc właściwym przełożonym służbowym ocenę celowości i zasadności przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko. Z uwzględnieniem interesu służbowego Policji i słusznego interesu policjanta, jak i uprawnienia organu do ustalania zasad organizacji jednostek Policji i decydowania o obsadzaniu stanowisk oraz doborze kadry. Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 22 marca 2007 r., o sygn. akt II SA/Wa 107/07, pominięcie przez racjonalnego ustawodawcę w ustawie o Policji unormowania przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w miejscu pełnienia służby oznacza, że takie przeniesienie nie wymaga zgody policjanta i pozostaje w gestii właściwych przełożonych. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się przede wszystkim do udzielenia odpowiedzi na pytanie: czy stanowisko, na które został przeniesiony skarżący jest stanowiskiem równorzędnym ze stanowiskiem, z którego go zwolniono. Innymi słowy, czy stanowisko służbowe, na które mianowano skarżącego było stanowiskiem równorzędnym z poprzednio zajmowanym. Od udzielonej odpowiedzi na to pytanie zależała ocena, czy zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia można uznać za zgodne z prawem czy też nie. Sąd orzekający w sprawie, opierając się na aktach sprawy i uzasadnieniu wydanych w sprawie orzeczeń, doszedł do przekonania, że organy nie dokonały prawidłowej oceny, czy oba ww. stanowiska są stanowiskami równorzędnymi. Pojęcie – "stanowisko równorzędne" - oznacza takie stanowisko, które musi charakteryzować się przede wszystkim takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, dodatku służbowego i stopnia etatowego oraz wykazywać zasadność i celowość przeniesienia. Należy również zaakceptować pogląd judykatury, zgodnie z którym przy dokonywaniu analizy równorzędności stanowisk, uwzględnić należy jak najwięcej elementów pozwalających na ocenę równoważności, w tym warunki służby. Niemniej, stanowisko równorzędne - nie oznacza - stanowiska takiego samego lub identycznego. Nie oznacza również - zgodnie z ukształtowanym orzecznictwem - takich samych obowiązków czy też czasu służby. Stanowiska równorzędne mogą się więc różnić. Przy czym porównanie stanowisk nie może ograniczać się tylko do jednego czy dwóch kryteriów. Istotne znaczenie będą miały też okoliczności konkretnej sprawy. Jak wynika z ustaleń dokonanych w niniejszej sprawie, Komendant Komisariatu Policji I wystąpił z wnioskiem personalnym nr [...] do Komendanta Miejskiego Policji o mianowanie skarżącego z dniem 1 października 2017 r. na stanowisko referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komisariatu Policji I w G. Trzeba tu zaznaczyć, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, sąd administracyjny nie jest władny do oceny celowości zmian strukturalnych i organizacyjnych w policji, jak również nie może ingerować w prowadzoną przez Policję politykę kadrową, a także w kryteria typowania funkcjonariuszy do przeniesienia służbowego. Sądowa kontrola takich decyzji jest ograniczona i nie obejmuje celowości zaskarżonej decyzji, natomiast sprowadza się wyłącznie do badania czy nie nosi ona cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający nie przekroczył granic uznania administracyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2007 r., sygn. akt I OSK 100/07). Wobec tak określonej kognicji sądów administracyjnych nie mogą odnieść skutku zarzuty skargi dotyczące zasadności dokonanych zmian kadrowych. Takich zagadnień sądy administracyjne nie badają, gdyż w ramach oceny legalności aktów administracyjnych, nie są władne oceniać ani celowości, ani zasadności zmian w materii struktury organizacyjnej jednostek Policji czy też obsady kadrowej, wreszcie zakresu zadań poszczególnych stanowisk czy funkcjonariuszy. Niekwestionowanym też uprawnieniem właściwych organów Policji jest kształtowanie struktury poszczególnych jej jednostek organizacyjnych, a także określanie, w ramach art. 1 ust. 2 ustawy, konkretnych jej zadań oraz ich realizacji przy pomocy odpowiednio wykwalifikowanych funkcjonariuszy. Na powyższe zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jak wskazano powyżej pojęcie "stanowisko równorzędne" oznacza takie stanowisko, które musi charakteryzować się przede wszystkim takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, dodatku służbowego i stopnia etatowego oraz wykazywać zasadność i celowość przeniesienia. Dodać należy, że orzecznictwo w przeważającej części stoi na gruncie konieczności szerokiego badania okoliczności związanych z zadaniami na obu stanowiskach ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2017 r., w sprawie sygn. akt I OSK 692/17). W rozkazie personalnym Komendanta Miejskiego Policji stwierdzono, że przenosi się skarżącego na nowe stanowisko służbowe - z dotychczasowym uposażeniem. W uzasadnieniu rozkazu personalnego organu II instancji stwierdzono natomiast, że stanowisko równorzędne to stanowisko o identycznych parametrach uposażenia zasadniczego, obejmujących m.in. dodatki do uposażenia oraz stopień etatowy. Organ wskazał, że stanowisko referenta w Referacie Prewencji na Wodach i Terenach Przywodnych i stanowisko referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komisariatu Policji I w G. zaszeregowane jest w 3 grupie uposażenia, a do obydwu z nich przypisany jest ten sam stopień sierżanta sztabowego. Mianowanie nastąpiło zatem w tej samej grupie zaszeregowania i z dotychczasowym uposażeniem (z ta samą wysokością uposażenia zasadniczego, i takim samym mnożnikiem kwoty bazowej, dodatkiem funkcyjnym w dotychczasowej wysokości ) i z tym samym stopniem etatowym. Należy zauważyć, że Sąd dokonując kontroli zgodności z prawem ww. orzeczeń, w tym oceny czy w sprawie nie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, musi dysponować wiedzą odnośnie wielkości wszystkich parametrów uposażenia funkcjonariusza, w tym uposażenia zasadniczego ( kwota podstawowego uposażenia oraz mnożnik kwoty bazowej), dodatku służbowego i innych dodatków jeżeli zostały przyznane, na poprzednim i nowym stanowisku służbowym. Takiej wiedzy, z uwagi na brak szczegółowego wyjaśnienia tej kwestii przez organy, Sąd rozpoznający sprawę nie posiada. Co za tym idzie Sąd nie może dokonać oceny czy w związku z przeniesieniem skarżącego dotychczasowe parametry uposażenia zostały zachowane. Nadto dokonana przez organ odwoławczy ocena równorzędności stanowisk, oparta na ogólnym stwierdzeniu, że przeniesienie nastąpiło na stanowisko w tej samej grupie zaszeregowania i z dotychczasowym uposażeniem i z tym samym stopniem etatowym, nie jest wystarczająca. Sąd zgadza się zasadniczo, że równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym, przejawiającej się w takim samym czasie pracy czy zakresie obowiązków. W orzecznictwie podkreśla się jednak, że dokonując analizy równorzędności stanowisk, uwzględnić należy jak najwięcej elementów pozwalających na ocenę równoważności, w tym warunki służby, które są jedną z cech charakterystycznych dla danego, określonego stanowiska służbowego ( por. m.in. powołany wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, czy wyrok tego Sądu z dnia 1 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 3069/14). Takiej oceny nie dokonał zarówno organ I instancji, który zupełnie zignorował tę kwestię, jak i organ II instancji, który stwierdził jedynie, że przeniesienie zostało dokonane na stanowisko równorzędne, bez ujemnych skutków finansowych dla strony, w obrębie tego samego miasta, z uwzględnieniem posiadanego doświadczenia zawodowego policjanta, a nadto w tym samym pionie Policji – prewencji. Warunki służby, które są jedną z cech charakterystycznych dla danego, określonego stanowiska służbowego, określa karta opisu stanowiska pracy. Wskazuje ona miejsce występowania oraz cel stanowiska, zakres zadań, uprawnień i odpowiedzialności na stanowisku, wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych, stażu służby lub pracy, doświadczenia zawodowego i umiejętności koniecznych do prawidłowej realizacji zadań, warunki służby lub pracy na stanowisku oraz kryteria oceny realizacji zadań. Warunki służby muszą być każdorazowo rozważane w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. W aktach sprawy brak kart opisu obu stanowisk pracy, zaś z uzasadnień decyzji, które zapadły w niniejszej sprawie nie wynika, by wydając rozkaz organy wzięły pod uwagę ich treść i dokonały porównania charakteru oraz rodzaju wykonywanej pracy na obu stanowiskach. Kryteria dotyczące specyfiki pracy na danym stanowisku, nie zostały więc poddane ocenie. Wynika z powyższego, że ocenę równorzędności dokonaną przez oba organy należało uznać za dowolną, bowiem została ona dokonana jedynie na podstawie arbitralnie wybranych przez organ kryteriów. Nadto w uzasadnieniu obu rozkazów nie wskazano na okoliczności, które przemawiają za uznaniem stanowisk za równorzędne w odniesieniu do wymienionych wyżej kryteriów, w tym również wskazanych przez organy kryteriów w postaci parametrów uposażenia. W konsekwencji ocenić należy, że w rozpoznawanej sprawie nie dokonano prawidłowej oceny równorzędności stanowiska służbowego, na które skarżący został mianowany ze stanowiskiem dotychczas zajmowanym. Zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, a także z naruszeniem przepisów postępowania i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności naruszono art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż organy nie podjęły wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Jak to już zostało wyżej wskazane, brak ten uniemożliwiał dokonania oceny równorzędności zajmowanych przez skarżącego stanowisk. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., orzekł jak w pkt I wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy obu instancji powinny uwzględnić wyrażony powyżej pogląd Sądu i po uzupełnieniu postępowania dowodowego przystąpić ponownie do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.). Na łączną sumę zasądzonych kosztów składa się wynagrodzenie adwokackie w kwocie 480 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).