III SA/Gd 1082/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 31 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu T. K. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 października 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 2 października 2018 r. W następstwie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy poprzez przyznanie pełnomocnika z urzędu niespełniającego wymogów formalnych wysłano skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) celem jego wypełnienia w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Adresowana do skarżącego przesyłka – wobec jej niepodjęcia w następstwie dwukrotnego awizowania – została uznana za skutecznie doręczoną w dniu 28 czerwca 2018 r. (zarządzenie – akta sądowe – k. 171). Zarządzeniem z dnia 2 października 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia, w ustawowym terminie skarżący wniósł sprzeciw wskazując, że w związku z nieobecnością w miejscu zamieszkania spowodowaną wyjazdem służbowym nie mógł odebrać kierowanej do niego korespondencji ani też wypełnić formularza PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej w skrócie jako "p.p.s.a") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Z powyższych regulacji wynika, że orzeczenie sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. W myśl przepisu art. 252 § 2 p.p.s.a., warunkiem koniecznym rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu. Nie może to być przy tym jakikolwiek urzędowy formularz, ale taki, którego wzór został ustalony na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 256 p.p.s.a. Wniosek o obowiązku złożenia wniosku o prawo pomocy na określonym, urzędowym formularzu wypływa wprost z brzmienia przepisu art. 252 § 2 p.p.s.a., w którego treści ustawodawca odwołał się do pojęcia "ustalonego wzoru" formularza. Wzór takiego formularza, obecnie obowiązującego, został określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257 ze zm.). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jak to miało miejsce w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej (zob. w tej materii m.in.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 lipca 2014 r.; sygn.. akt I FZ 181/14 oraz z dnia 22 października 2014 r.; II FZ 1404/14; Centralna Baza Orzeczeń Sadów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzić przy tym należy, że niedopuszczalne jest merytoryczne rozpatrzenie takiego wniosku, jeśli nie została zachowana przewidziana ustawą (p.p.s.a.) szczególna forma jego złożenia (formularz PPF), co jasno wynika z brzmienia art. 252 § 2 i art. 257 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braku wniosku poprzez złożenie go na stosownym, wymaganym przez przepisy prawa urzędowym formularzu. Wzór takiego formularza został skarżącemu wysłany na podany przez skarżącego adres do korespondencji, jednakże adresowana do skarżącego przesyłka – wobec jej niepodjęcia w następstwie dwukrotnego awizowania – została uznana za skutecznie doręczoną w dniu 28 czerwca 2018 r. (zarządzenie w przedmiocie uznania przesyłki za doręczoną – akta sądowe – k. 171). W zakreślonym siedmiodniowym terminie skarżący nie uzupełnił tym samym braku wniosku. Prawidłowo zatem referendarz sądowy orzekł o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Na dokonaną przez Sąd ocenę wydanego przez referendarza sadowego zarządzenia - w świetle powyższych okoliczności faktycznych - nie może mieć wpływu argumentacja zaprezentowana przez skarżącego w uzasadnieniu wniesionego sprzeciwu. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsk utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a.