III SA/Gd 125/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2026 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. A. na uchwałę Rady Miasta Gdańska nr XX/447/25 z dnia 30 października 2025 r. w sprawie zmiany nazwy części ulicy Jana Bażyńskiego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu M. A. ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 (trzysta) zł. M. A. wniósł skargę na uchwałę Rady Miasta Gdańska nr XX/447/25 z dnia 30 października 2025 r. w sprawie zmiany nazwy części ulicy Jana Bażyńskiego, zgodnie z którą część tej ulicy ma nosić nazwę ulicy Marii Janion. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Przedmiotowa skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Interes prawny i uprawnienie powinny wynikać z przepisów prawa materialnego, te bowiem przepisy są źródłem uprawnień i interesów prawnych. Interes ten powinien być aktualny i realny, osobisty (własny, indywidualny) oraz dotyczyć bezpośrednio sfery prawnej skarżącego. Konkretność interesu prawnego oznacza, że skarżącemu przysługuje konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym czy też publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które zostało naruszone kwestionowaną uchwałą (wyrok WSA w Warszawie z 19 marca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 2202/06). Naruszenie interesu prawnego musi cechować się bezpośredniością, aktualnością i realnością. Uchwała musi naruszać interes prawny skarżącego istniejący w dacie podejmowania uchwały (wyrok WSA w Szczecinie z 15 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 973/14). Podkreślenia wymaga, że od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa. Podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowił art. 18 ust. 2 pkt 13 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach herbu gminy, nazw ulic i placów będących drogami publicznymi lub nazw dróg wewnętrznych w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Dz. U. z 2025 r. poz. 889), zwanej dalej u.d.p. , a także wznoszenia pomników. Zgodnie z art. 8 ust. 1a u.d.p. podjęcie przez radę gminy uchwały w sprawie nadania nazwy drodze wewnętrznej wymaga uzyskania pisemnej zgody właścicieli terenów, na których jest ona zlokalizowana. Niewątpliwie zatem, źródłem interesu prawnego, który zostaje naruszony zaskarżoną uchwałą mogą być przepisy prawa materialnego dotyczące prawa własności nieruchomości, na której położona jest droga wewnętrzna (zob. wyrok NSA z 6 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 59/11). W przypadku dróg gminnych, położonych na działkach stanowiących własność gminy, istnienie takiego interesu można rozważać w przypadku właścicieli nieruchomości budynkowych lub lokalowych położonych przy ulicy. Skarżący nie jest właścicielem takiej nieruchomości, a legitymację do zaskarżenia uchwały wywodzi z faktu zamieszkiwania w dzielnicy O. i prawa do zachowania ciągłości historycznej i czytelności układu komunikacyjnego. Argumentacja ta nie zasługuje na uwzględnienie. Prawo do zaskarżenia uchwały nie stanowi actio popularis i nie może być wnoszone w interesie wspólnoty samorządowej. Niepowiązane z własnym interesem prawnym uprawnienie do zaskarżenia uchwały przysługuje jedynie prokuratorowi. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu skargi. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.