III SA/Gd 131/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 10 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką oddala skargę. Postanowieniem z dnia 27 lipca 2010 r. znak [...] Prezydent Miasta działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie k.p.a.) wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wydania P. W., zamieszkałemu w S. licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką, zakończone decyzją ostateczną z dnia 29 lipca 2008 r. W uzasadnieniu wydanego postanowienia wskazano, że w wyniku kontroli przedsiębiorcy przeprowadzonej w dniu 27 listopada 2009 r. ustalono, że P. W. w dniu złożenia wniosku o wydanie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką z uwagi na karalność za przestępstwa przeciwko mieniu, nie spełniał wymogu dobrej reputacji warunkującego wydanie tegoż dokumentu. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Wyrokiem nakazowym z dnia 7 października 2010 r. wydanym w sprawie o sygnaturze [...] Sąd Rejonowy w S. uznał P. W. za winnego wyłudzenia poświadczenia nieprawdy przez Kierownika Referatu Komunikacji Urzędu Miasta, który wydał w/w licencję nr [...], którego to czynu P. W. dokonał przedkładając w w/w referacie w dniu 4 lipca 2008 r. podrobiony dokument poświadczający jego niekaralność. W piśmie z dnia 23 sierpnia 2010 r. stanowiącym odpowiedź strony na w/w postanowienie o wznowieniu postępowania P. W. wskazał, że warunkowanie wydania licencji od niekaralności jest niezgodne z art. 22 i art. 65 ust. 1 Konstytucji RP. Z kolei łamanie konstytucyjnych praw obywatela jest niczym innym jak przestępstwem. W tym przypadku jest to bowiem dyskryminowanie osoby uprzednio ukaranej, która karę już odbyła. Decyzją z dnia 29 marca 2011 r. znak [...] Prezydent Miasta działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 3i art. 7 ust. 1 2 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.) uchylił licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką wydaną w dniu 29 lipca 2008 r. P. W.. Jednocześnie Prezydent Miasta orzekł o odmowie wydania w/w przedmiotowej licencji. W obszernym uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Prezydent Miasta wskazał, że P. W. w 2006 r. został prawomocnie skazany przez Sąd Rejonowy w S. za przestępstwa przeciwko mieniu. Tym samym P. W. przestał spełniać wymóg dobrej reputacji, o którym mowa w ustawie o transporcie drogowym. W dniu 21 grudnia 2010 r. do Urzędu Miasta wpłynął zaś kolejny wyrok karny wydany w sprawie przeciwko P. W., tj. wyrok nakazowy z dnia 7 października 2010 r. Tym razem Sąd Rejonowy w S. uznał Pi. W. za winnego wyłudzenia poświadczenia nieprawdy przez Kierownika Referatu Komunikacji Urzędu Miasta, który wydał w/w licencję nr [...]. Przedmiotowego czynu P.W. dokonał przedkładając w w/w referacie w dniu 4 lipca 2008 r. podrobiony dokument poświadczający jego niekaralność. W ocenie Prezydenta Miasta w/w okoliczności przemawiały jednoznacznie za uchyleniem wydanej w 2008 r. licencji i orzeczeniu o odmowie jej wydania. Ustawa o transporcie drogowym w sposób jasny i oczywisty określa, komu może być przyznana licencja na transport drogowy taksówką i jakie wymogi osoba ubiegająca się o taką licencję musi spełnić. Co więcej, wymogi względem osób ubiegających się o licencję są uzasadnione interesem publicznym oraz względami bezpieczeństwa i porządku publicznego. P.W. (który odbył karę pozbawienia wolności) nie może tym samym czynić organom administracji publicznej zarzutów o ograniczanie konstytucyjnie zagwarantowanych praw w sytuacji gdy sam jest osobą nie przestrzegającą litery prawa. W odwołaniu od w/w decyzji Prezydenta Miasta P. W. wniósł o jej unieważnienie. Organowi wydającemu decyzję w/w zarzucił ograniczenie praw wynikających z Konstytucji RP, w tym prawa do pracy. W ocenie odwołującego pozbawienie prawa do wykonywania zawodu z powodu karalności jest niczym innym jak dyskryminacją osób skazanych pomimo tego, że osoby te swoją karę już odbyły. Takie działanie jest z kolei sprzeczne z art. 31 ust. 2 i 3 Konstytucji RP. Co nadto istotne, w kwestii niezgodnego z prawem pozbawiania osób karanych licencji taxi wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 1999 r. uznając za niezgodne z Konstytucją RP tzw. wtórne karanie osoby skazanej wyrokiem sądowym. Przedmiotowy wyrok zapadł na tle ustawy z 1997 r., której znowelizowaną wersję stanowi obecnie obowiązująca ustawa o transporcie drogowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. akt [...] utrzymało w mocy w/w decyzję Prezydenta Miasta. W podstawie prawnej własnego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 1, art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 8 ust. 3, art. 5 ust. 1 pkt 3 i art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy odnosząc się do dotychczasowego przebiegu postępowania wznowieniowego wskazał, że odwołujący wyrokiem z dnia 21 września 2006 r. został przez Sąd Rejonowy w S. skazany za przestępstwa przeciwko mieniu, które to przestępstwa wymienia art. 5 ustawy o transporcie drogowym. Co więcej, do wniosku o wydanie licencji z dnia 4 lipca 2008 r. P. W. przedłożył wymagane przepisami zaświadczenie z rejestru skazanych stwierdzające jego niekaralność. Jednak dokument ten został podrobiony. W konsekwencji Sąd Rejonowy w S. wyrokiem z dnia 7 października 2010 r. skazał P. W. za posłużenie się dokumentem sfałszowanym. W tym stanie należy uznać, że zasadnie Prezydent Miasta wznowił postępowanie zakończone wydaniem licencji, uchylił wydaną licencję i odmówił jej wydania. P. W. w dacie złożenia wniosku o wydanie licencji nie spełniał bowiem wymogów dobrej reputacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W dacie złożenia wniosku o licencję w/w musiał bowiem mieć świadomość, że jest osobą skazaną i posługuje się sfałszowanym zaświadczeniem o niekaralności. W związku z tym Pi. W. nie mógł uzyskać licencji, o którą wystąpił. Nadto Kolegium wskazało, że postępowanie Prezydenta Miasta jak i wydana w sprawie decyzja nie naruszają postanowień Konstytucji RP oraz ustawy o transporcie drogowym. Powołany przez odwołującego wyrok odnosi się do ustawy z 1997 r. Nadto obowiązek przedłożenia zaświadczenia z rejestru skazanych dotyczy wielu zawodów i dyskwalifikuje w takich przypadkach osoby skazane ubiegające się o ich wykonywanie. Taki wymóg nie stanowi ograniczenia ani praw konstytucyjnych ani też zasad prowadzenia działalności gospodarczej. Wymogi względem osób ubiegających się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką (transportu osób) są bowiem uzasadnione interesem publicznym oraz względami bezpieczeństwa i porządku publicznego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku P.W. powołując się na dyspozycję art. 32 Konstytucji RP wskazał, że organy łamią konstytucyjnie zagwarantowane prawo do pracy oraz prawo wyboru wykonywanego zawodu. W ocenie skarżącego obecnie obowiązująca ustawa o transporcie drogowym jest napisana z rażącym naruszeniem praw określonych w Konstytucji RP a jej interpretowanie jest tendencyjne z zachowaniem pozorów zgodności z prawem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska. Uzupełniająco Kolegium wskazało, że zatarcie pierwotnego skazania umożliwiałoby skarżącemu ubieganie się o wydanie licencji. Skarżący ponownie popełniając przestępstwo sam doprowadził zaś do sytuacji, w której nie może otrzymać licencji. W piśmie z dnia 18 kwietnia 2012 r. skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z żądaniem wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym z Konstytucją RP. Żądanie w w/w przedmiocie skarżący ponowił nadto na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonym do sądu akcie. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o w/w kryterium, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm. zwanej dalej ustawą) licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone w art. 5 ust. 3 pkt 1 i 5 [...] tej ustawy. I tak art. 5 ust. 3 pkt 1 stanowi, że przedsiębiorcy udziela się licencji, z zastrzeżeniem art. 6, jeżeli: 1) członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą, spełniają wymogi dobrej reputacji; wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli: a) zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu. Z kolei art. 8 ust. 3 ustawy stanowi, że do wniosku o udzielenie licencji, z zastrzeżeniem ust. 4, należy dołączyć m.in. zaświadczenia [...] o niekaralności osób, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1. Zatem odnosząc się do istoty zarzutu w niniejszej sprawie należy wskazać po pierwsze czy fakt popełnienia czynu karalnego, stanowiącego przestępstwo umyślne przeciwko mieniu - za który P. W. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 21 września 2006 roku oraz skazanie prawomocnym wyrokiem tegoż Sądu z dnia 7 października 2010 roku za przestępstwo umyślne – przeciwko wiarygodności dokumentów stanowi o braku spełnienia wymaganej na podstawie art. 5 ust.3 pkt 1 ustawy przesłanki dobrej reputacji a także jak podnosi to skarżący, czy regulacja w takim zakresie jest przejawem dyskryminacji obywateli, niezgodnym z art. 32 Konstytucji RP. W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której ustalony i niekwestionowany stan faktyczny odpowiada powołanej normie prawa. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela ocenę prawną wyrażoną przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji a odpowiadającą orzecznictwu sądów administracyjnych w omawianym zakresie /por. wyroki NSA: z dn. 8.12.2010r sygn. II GSK 4/10; z dn.4.03.2011r. sygn. II GSK 304/10; z dn.20.09.2011r. sygn. II GSK 844/10/. Otóż w świetle wykładni językowej powołanego wyżej przepisu nie ulega wątpliwości, iż skarżący dopuszczając się popełnienia tych czynów karalnych nie spełnia wymogu dobrej reputacji wymaganego do uzyskania jako przedsiębiorca licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania konstytucyjności wskazanego przez autora skargi przepisów. Zwrócić należy uwagę, że skarżący skazany za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu, chcąc uzyskać pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie złożonego wniosku o wydanie licencji, w drodze przestępstwa usiłował znieść przeszkodę w osiągnięciu tego celu. Tymczasem zatarcie pierwotnego skazania umożliwiałoby skarżącemu ubieganie się o wydanie licencji. Skarżący ponownie popełniając przestępstwo sam doprowadził zaś do sytuacji, w której nie może otrzymać licencji. W ocenie Sądu, podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że wymogi względem osób ubiegających się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką, dającą uprawnienie m.in. do przewozu osób, uzasadnione są interesem publicznym a także względami bezpieczeństwa i porządku publicznego. Niezależnie od powyższego Sąd zwraca uwagę, że ocena zgodności przepisów rangi ustawowej należy co do zasady do Trybunału Konstytucyjnego. Nieuwzględnienie przez tut. Sąd wniosku o wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, nie pozbawia skarżącego ochrony prawnej, jako że przysługuje mu prawo skorzystania z instytucji skargi konstytucyjnej z art. 79 Konstytucji. W związku z tym, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie uznał zarzutów zawartych w skardze za zasadne jak i nie dostrzegł naruszeń prawa, które w prowadzonym postępowaniu powinny być wzięte pod uwagę z urzędu, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił wniesioną skargę.