III SA/Gd 136/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Asesor WSA Maja Pietrasik (spr.), Protokolant: Starszy asystent sędziego Robert Daduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 stycznia 2024 r. nr BP.501.1766.2023.0993.GD11.521832 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Z. B. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ze skargą na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 stycznia 2024 r., nr BP.501.1766.2023.0993.GD11.521832 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu 12 stycznia 2023 r., około godziny 19:05, na drodze krajowej nr 21, w S. przy ul. [...], funkcjonariusz Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w S. zatrzymał do kontroli drogowej zespół pojazdów, w skład którego wchodził ciągnik siodłowy marki VOLVO o nr rej. [...] oraz naczepa marki KOGEL o nr rej. [...], którym kierował R. R. K. Zgodnie z ustalonym stanem faktycznym kierowca wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz Z. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Z. B. [...], ul. [...],[...] G. W wyniku kontroli funkcjonariusz Policji stwierdził naruszenie określone w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "u.t.d.", pod pozycją Ip. 5.7, tj. skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych funkcjonariusz Policji sporządził protokół kontroli nr [...]. Pismem z dnia 31 stycznia 2023 r. Komenda Wojewódzka Policji w G. przekazała dokumentację z przeprowadzonej kontroli celem wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone podczas kontroli naruszenia. Po dokonaniu analizy przekazanego materiału dowodowego, w szczególności przekazanych danych cyfrowych pobranych tachografu zainstalowanego w kontrolowany pojeździe oraz z karty ww. kierowcy Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że kierowca dopuścił się określonych pod następującymi pozycjami załącznika nr 3 do u.t.d.: 1) lp. 5.6.3, tj. Niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin 2) lp. 5.7.1, tj. Skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: o czas do 1 godziny 3) lp. 5.11.1, tj. Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut 4) lp. 6.3.8, tj. Niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis 5) lp. 5.12.1 i 2, tj. Przekroczenie maksymalnego 48-godzinnego tygodniowego wymiaru czasu pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 i art. 26c ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców12), w przypadku gdy niedozwolonym było jego przedłużenie do 60 godzin: o czas do mniej niż 2 godzin oraz o czas od 2 godzin do mniej niż 8 godzin 6) lp. 5.18.3, tj. skrócenie obowiązkowej przerwy w pracy w przypadku, gdy czas pracy wynosi powyżej 9 godzin: o czas od 25 minut Równocześnie, w dniu 15 lutego 2023 r., organ wystąpił do Urzędu Miasta G. oraz Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego Biura do spraw Transportu Międzynarodowego z zapytaniem o to czy ww. przedsiębiorca posiada zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz czy do danego uprawnienia zgłosił pojazd marki VOLVO o nr rej. [...]. Pismem z dnia 17 lutego 2023 r. Urząd Miasta G. poinformował, że przedsiębiorca Z. B. nie posiadał i nie posiada uprawnienia wydanego przez Prezydenta Miasta G. do wykonywania krajowego transportu drogowego osób. Dokonując analizy akt sprawy w dniu 12 kwietnia 2023 r. ponowiono zapytanie do Urzędu Miasta G. dotyczące posiadania przez stronę uprawnienia w zakresie transportu drogowego i zgłoszenia do niego kontrolowanego pojazdu. Pismem z dnia 13 kwietnia 2023 r. Urząd poinformował, że kontrolowany przedsiębiorca nie posiadał i nie posiada uprawnienia wydanego przez Prezydenta Miasta G. do wykonywania krajowego przewozu drogowego rzeczy. Pismem z dnia 6 marca 2023 r. Główny Inspektorat Transportu Drogowego Biuro do spraw Transportu Międzynarodowego poinformował, że przedsiębiorca Z. B. na dzień 12 stycznia 2023 r. oraz na dzień sporządzenia odpowiedzi, tj. na dzień 28 lutego 2023 r. posiadał zawieszone do dnia 10 czerwca 2023 r. zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie rzeczy o nr [...], wydane przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego (decyzja o zawieszeniu została wydana w dniu 29 listopada 2022 r.), a pojazd marki VOLVO o nr rej. [...] pozostawał pod ważnym wypisem z licencji nr [...]. W dniu 15 marca 2023 r. do siedziby Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego wpłynął wniosek strony o przesłanie kopii protokołu przesłuchania świadka. Organ pismem z dnia 17 marca 2023 r. poinformował przedsiębiorcę o braku wnioskowanego dokumentu, jak i oświadczenia kierowcy. Ponadto organ poinformował, jakie dokumenty znajdują się w aktach sprawy, o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz powodach niewydania postanowienia o odmowie umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy. W dniu 11 kwietnia 2023 r. do organu wpłynęło pismo strony wyjaśniające, że kierowca samowolnie naruszył harmonogram pracy. Przedsiębiorca zaś dopiero po pobraniu danych z karty kierowcy i przeanalizowaniu miesięcznego okresu dowiedział się o nieprawidłowych decyzjach kierowcy. Strona nie poparła jednakże swoich twierdzeń żadnymi dowodami. Do pisma została załączona kopia umowy o pracę kontrolowanego kierowcy. Po dokonaniu analizy akt sprawy, w dniu 20 kwietnia 2023 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego rozszerzył postępowanie o naruszenie określone pod Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa. Zawiadomienie w powyższym zakresie zostało skutecznie doręczone stronie w dniu 5 maja 2023 r. W dniu 16 maja 2023 r. do siedziby Inspektoratu wpłynęło pismo strony, w którym przedsiębiorca podniósł, że kierowca posiadał stary i nowy wypis z licencji, ale omyłkowo przedstawił stary. Prawidłowy zdaniem przedsiębiorcy wypis z licencji został załączony do pisma. Stary zaś został usunięty z pojazdu. Przedsiębiorca wniósł o łagodny wymiar kary wskazując, że kierowca sam nie wiedział, dlaczego pokazał do kontroli nieaktualny dokument. Pismem z dnia 2 czerwca 2023 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę postępowania o zakończeniu postępowania wyjaśniającego oraz przysługujących uprawnieniach wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotowe pismo zostało skutecznie doręczone przedsiębiorcy w dniu 12 czerwca 2023 r. Decyzją z dnia 4 lipca 2023 r., nr WITD.DI.0152.XI0392/21/23/POL Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Z. B. karę pieniężną w wysokości 12.000 złotych za naruszenia określone pod pozycjami: lp. 5.6.3, lp. 5.7.1, lp. 5.11.1, lp. 6.3.8 oraz Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Podstawę faktyczną skarżonego rozstrzygnięcia stanowiło: 1) wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa, 2) niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku, 3) skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej, 4) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, 5) niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis, Wymienione naruszenia zostały stwierdzone w związku z opisaną kontrolą drogową zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki Volvo o nr rej. [...] oraz naczepy marki Koegel o nr rej. [...]. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu przekraczała 3,5 tony. Kontrolowanym pojazdem kierowca R. K. wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy Z. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: Z. B. [...]. Podczas kontroli kierowca okazał wypis z licencji nr [...], dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy udzielonej ww. przedsiębiorcy. Przebieg kontroli został opisany w protokole kontroli z dnia 12 stycznia 2023 r. nr [...]. Stosownie do treści art. 93 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym funkcjonariusz Policji, który ujawni naruszenie, za które niniejsza ustawa przewiduje karę pieniężną, przekazuje dokumenty z przeprowadzonej kontroli właściwemu ze względu na miejsce kontroli wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego. W złożonym odwołaniu Z. B. ograniczył się do wskazania, że w jego ocenie decyzja o zawieszeniu zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego nie była prawomocna na dzień kontroli drogowej zespołu pojazdów przeprowadzonej w dniu 12 stycznia 2023 r. W ocenie odwołującego świadczy o tym fakt, że w dniu 17 stycznia 2023 r. złożył do WSA w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Drogowego z dnia 29 listopada 2022 r. wydaną w przedmiocie zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Na dowód powyższego odwołujący się przedłożył ostatnie wydane przez WSA w Warszawie postanowienie w tej sprawie, to jest postanowienie z dnia 16 maja 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 1515/23 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z. B. podkreślił, że prowadzony przez niego transport towarów był prowadzony w przekonaniu, że decyzja w sprawie zawieszenia zezwolenia nie była prawomocna wobec czego doszedł do przekonania, że może wykonywać transport oraz że może w tym celu posługiwać się licencją wspólnotową. W wyniku rozpoznania odwołania Z. B. zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja organu odwoławczego wydana została na podstawie przepisów: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "k.p.a.", art. 4 pkt 22 lit. b i h, art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1-3, art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 oraz art. 92c u.t.d. lp. 1.1, lp. 5.6, lp. 5.7, lp. 5.11, lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 7, art. 8 ust. 1-4 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85(Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 32 ust. 1, ust. 3, art. 33 ust. 1, ust. 3, art. 34 ust. 6, ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (t. j. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), a ponadto art. 1 i art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów. W uzasadnieniu wydanej decyzji, odnośnie naruszenia lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy wskazał, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. protokołu kontroli drogowej, danych z organów wydających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego rzeczy, iż strona w dniu 12 stycznia 2023 r. wykonywała przewóz drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa. Naruszenie to zostało stwierdzone przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w trakcie prowadzonego postępowania, którego stroną był przedsiębiorca Z. B. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: Z. B. [...]. Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte w następstwie naruszenia ujawnionego przez policjantów w trakcie kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki Volvo o nr rej. [...] oraz naczepy marki Koegel o nr rej. [...] przeprowadzonej w dniu 12 stycznia 2023 r. Kontrolowanym zespołem pojazdów kierowca R. K. wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy Z. B. W trakcie kontroli kierowca okazał wypis z licencji nr [...] dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy udzielonej ww. przedsiębiorcy. Podczas prowadzonego postępowania organ I instancji uzyskał informacje od Biura Transportu Drogowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, że przedsiębiorcy Z. B. zostało zawieszone do dnia 10 czerwca 2023 r. zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie rzeczy o numerze [...]. Decyzja o zawieszeniu została wydana w dniu 29 listopada 2022 r. Na podstawie tej informacji organ I instancji stwierdził, że przedsiębiorca Z. B. nie mógł w dniu 12 stycznia 2023 r. wykonywać przewozu drogowego na podstawie licencji nr [...] dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że przedsiębiorca Z. B. [...] na dzień 12 stycznia 2023 r. nie posiadał uprawnienia do wykonywania transportu drogowego, bowiem zezwolenie zostało zawieszone. Dlatego też przedsiębiorca nie miał prawa wykonywać transportu drogowego zespołem pojazdów, którego dopuszczalna masa całkowita przekracza 3,5 tony. Ujawnione naruszenie jest następstwem popełnionych przez stronę naruszeń przy wykonywaniu transportu drogowego i utratą w związku z tym dobrej reputacji, a w konsekwencji uprawnień do wykonywania transportu drogowego. Decyzją z dnia 29 listopada 2022 r. nr BTM.DR.574.27.2022.1084.321331 Główny Inspektor Transportu Drogowego zawiesił posiadane przez przedsiębiorcę uprawnienie do wykonywania transportu drogowego. Ponieważ decyzja ta była ostateczna przedsiębiorca nie mógł wykonywać przewozów na podstawie zezwolenia, które zostało zawieszone. Zawieszone zezwolenie w okresie, w którym jest zawieszone nie uprawnia do wykonywania przewozów, zezwolenie w takim okresie należy traktować jako nieistniejące. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje wstrzymania obowiązywania decyzji. Z akt sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 maja 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 1515/23 odmówił wstrzymania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 listopada 2022 r. nr BTM.DR.574.27.2022.1084.321331. Oznacza to, że do czasu uchylenia ww. decyzji przez sąd administracyjny lub upływu czasu na jaki zostało zawieszone zezwolenie przedsiębiorcy na wykonywanie transportu drogowego nie może wykonywać przewozu drogowego ponieważ nie posiada wymaganego uprawnienia. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 12.000 złotych za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Odnośnie naruszenia 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wyjaśnił, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy oraz protokołu kontroli, że kierowca R. K. o godzinie 06:02 dnia 2 stycznia 2023 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać alternatywny regularny dzienny okres odpoczynku w dwóch częściach, z których pierwsza powinna nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny, a druga co najmniej 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał prawidłowo jedynie pierwszą część odpoczynku, natomiast z drugiej części odpoczynku kierowca odebrał jedynie 5 godzin i 41 minut nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godz. 00:21 dnia 3 stycznia 2023 r. do godz. 06:02 dnia 3 stycznia 2023 r. Oznacza to bezspornie, że kierowca skrócił drugą część dziennego czasu odpoczynku o 3 godziny i 19 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 700 złotych za naruszenie polegające na niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku. Odnośnie naruszenia Ip. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy podniósł, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych pobranych z karty kierowcy oraz protokołu kontroli, że kierowca R. K. o godzinie 08:00 dnia 20 grudnia 2022 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał 8 godzin nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godz. 00:00 dnia 21 grudnia 2022 r. do godz. 08:00 dnia 21 grudnia 2022 r. Oznacza to bezspornie, że kierowca skrócił skrócony dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę. Ponadto, o godzinie 05:55 dnia 9 stycznia 2023 r. kierowca rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał 8 godzin i 35 minut nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godz. 12:36 dnia 9 stycznia 2023 r. do godz. 21:11 dnia 9 stycznia 2023 r. Oznacza to bezspornie, że kierowca skrócił skrócony dzienny czas odpoczynku o 25 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 300 (2x150) złotych za naruszenie polegające na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej. Odnośnie naruszenia Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy stanął na stanowisku, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych pobranych z karty kierowcy oraz protokołu kontroli, iż kierowca R. K. przekroczył w dniu 21 grudnia 2022 r. maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 7 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 37 minut od godziny 20:44 dnia 21 grudnia 2022 r. do godziny 01:54 dnia 22 grudnia 2022 r. Podczas kontroli kierowca nie okazał dokumentu, który to by uzasadniał przekroczenia dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu i tym samym stanowił powód do nie przestrzegania norm prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 100 złotych za naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. Odnośnie naruszenia 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. protokołu kontroli drogowej, danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy, iż kierowca R. K. wykonując przewozy drogowe w imieniu strony nie wprowadzał manualnie na kartę kierowcy danych dotyczących aktywności, gdy karta kierowcy nie była zalogowana do tachografu. Naruszenie zostało stwierdzone przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w związku z kontrolą zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki Volvo o nr rej. [...] oraz naczepy marki Koegel o nr rej. [...] przeprowadzoną przez policjantów w dniu 12 stycznia 2023 r. Analizując dane cyfrowe pobrane z karty kierowcy kontrolujący stwierdzili, że kierowca 3 razy nie wprowadził manualnie na kartę kierowcy danych dokumentujących aktywność kierowcy, gdy karta nie była zalogowana. Naruszenie nastąpiło w następujących okresach: - od godz. 19:03 dnia 15 grudnia 2022 r. do godz. 07:59 dnia 20 grudnia 2022 r., - od godz. 10:05 dnia 22 grudnia 2022 r. do godz. 06:02 dnia 2 stycznia 2023 r., - od godz. 13:36 dnia 5 stycznia 2023 r. do godz. 05:54 dnia 9 stycznia 2023 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w sytuacji, gdy kierowca posiada kartę kierowcy i prowadzi pojazd wyposażony w tachograf cyfrowy jego aktywność powinna być rejestrowana na karcie kierowcy. W sytuacji gdy kierowca wyjmuje z tachografu swoją kartę kierowcy i odbiera odpoczynek lub wykonuje inne czynności, wówczas pierwszą czynnością po włożeniu karty do tachografu powinno być wpisanie manualnie za pomocą tachografu danych dotyczących rodzaju aktywności, gdy karta nie była zalogowana. Dlatego kierowcy wyposażonemu w kartę kierowcy i nie wykonującemu przewozów pojazdem wyposażonym w tachograf analogowy nie ma konieczności wydawania zaświadczenia o działalności, a tym bardziej wykresówek, ponieważ na karcie kierowcy, kierowca manualnie może wprowadzić dane dotyczące aktywności, gdy karta nie była zalogowana. W przedmiotowej sprawie skoro kierowca nie prowadził pojazdu wyposażonego w tachograf analogowy, dlatego wszystkie jego aktywności powinny być zapisane na karcie kierowcy którą posiadał. Podczas kontroli drogowej kierowca powinien posiadać przy sobie dokumenty dokumentujące jego aktywność w ciągu 28 dni poprzedzających dzień kontroli. Brak takich dokumentów lub braki w posiadanych dokumentach odnośnie aktywności kierowcy w wyniku np. nie wprowadzaniu na kartę kierowcy danych dotyczących aktywności kierowcy gdy karta nie była zalogowana świadczą o nieprawidłowym rejestrowaniu aktywności kierowcy. Za brak wymaganych danych odpowiedzialność ponosi przedsiębiorca w którego imieniu kierowca wykonywał przewóz drogowy. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 150 ( (3 x 50) złotych za naruszenie polegające na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy. Suma kar pieniężnych za naruszenia ujawnione w związku z kontrolą drogową opisaną w protokole kontroli wynosi 13.250 złotych, jednakże z uwagi na zapis art. 92a ust. 1 pkt 1 u.t.d., suma kary pieniężnej została ograniczona do kwoty 12.000 złotych. Następnie organ odwoławczy wskazał, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b u.t.d. bowiem strona nie wykazała aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Przedsiębiorca nie przedstawił w postępowaniu dokumentów, takich jak zlecenia przewozowe, listy przewozowe, itp., z których wynikałoby jednoznacznie, że przedsiębiorca podejmował się wykonywania takich zadań przewozowych, których realizacja nie pociągała za sobą naruszenia przez kierowcę przepisów rozporządzenia nr 561/2006. W odwołaniu strona ograniczyła się do wyjaśnia, że zapewniła kierowcy odpowiednie szkolenia z czasu prowadzenia pojazdów w momencie zatrudnienia. Organ podkreślił, że do stwierdzenia, iż zaistniały przesłanki uzasadniające odstąpienie od ukarania przedsiębiorcy wymaga wykazanie przez stronę, że właściwie planowała poszczególne zadania przewozowe tak żeby możliwe było ich wykonanie bez naruszenia norm czasu pracy oraz że podejmowała wystarczające środki mające na celu dyscyplinowanie kierowców w tym sprawowała bieżący nadzór nad działaniem kierowców oraz bieżąco kontroluje ich cały czas pracy. Chodzi o to żeby przedsiębiorca czuwał nad kierowcami już w trakcie realizowania przez nich zadań przewozowych reagował i wpływał na nich tak, aby nie dochodziło do powstawania naruszeń. Przepis art. 92c u.t.d. nie ma bowiem zastosowania do błędnych zachowań kierowcy. Organ odwoławczy w pełni podzielił ustalenia poczynione przez organ I instancji wskazując, że naruszenia stwierdzone podczas kontroli faktycznie miały miejsce. Zatem kara nałożona przez organ jest w pełni uzasadniona. Organ podkreślił, że w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, niezależnie od tego czy są nimi osoby fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne, którym prawo przypisuje podmiotowość prawną, działanie osób przy pomocy których ww. podmioty prowadzą działalność gospodarczą (czyli w tym wypadku kierowców) jest działaniem tychże podmiotów. Jeżeli zatem kierowca w ramach swoich obowiązków pracowniczych lub umownych dopuścił się naruszeń przepisów prawa to podmiot będący dla tego kierowcy pracodawcą bądź zleceniobiorcą ponosi odpowiedzialność administracyjną zgodnie z przepisami załącznika nr 3 do u.t.d. Okoliczności, które mogą spowodować zwolnienie się z wyżej opisanej odpowiedzialności muszą mieć charakter czysto zewnętrzny, wyodrębniony od działania przedsiębiorcy. Organ odwoławczy wyraził też pogląd, że materiał dowodowy sprawy w pełni potwierdza fakt naruszenia przepisów przez stronę. Kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 3 do u.t.d. Ustawodawca nie przewidział też możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych, zdarzeń losowych, czy rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Z. B. wniósł o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 stycznia 2024 r. i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 7d ust. 7 u.t.d. poprzez uznanie, że strona wykonywała przewóz bez zezwolenia, w sytuacji gdy decyzja o zawieszeniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego została zaskarżona do sądu administracyjnego, a tym samym nie była prawomocna na dzień kontroli drogowej, której dotyczy przedmiotowe postępowanie; 2) art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z Ip. 1.1. zał. nr 3 do u.t.d. poprzez nałożenie na stronę kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, w sytuacji gdy strona wykonywała międzynarodowy przewóz na podstawie licencji wspólnotowej, która to licencja nie została przewoźnikowi zawieszona. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnili, że złożył wcześniej skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 listopada 2022 r. w przedmiocie zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego (sprawa zarejestrowana przez WSA w Warszawie pod sygn., akt VI SA/Wa 1515/23). Tym samym decyzja ta nie była prawomocna na dzień kiedy stwierdzono naruszenie, bowiem stronie przysługiwał środek zaskarżenia i z takiego środka strona skorzystała. Skarżący wskazał, że był przekonany, iż skoro decyzja będzie podlegać kontroli sądowej na skutek złożonej skargi, to nie jest ona prawomocna do momentu rozpoznania tej skargi. Tym samym przewóz nie powinien zostać uznany jako wykonywany bez zezwolenia. W tym postępowaniu toczącym się przed WSA w Warszawie strona wniosła także o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 listopada 2022 r., uzasadniając wniosek tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą przez stronę skarżącą jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny stanowi spełnienie przesłanek ustawowych. Strona mogła zatem zakładać, że skoro zarówno wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jak i skarga nie zostały rozpoznane, to decyzja w przedmiocie zawieszenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie jest prawomocna, a więc tym samym, że przewozy wykonywane są zgodnie z przepisami prawa. Na etapie skargi podniesiono końcowo dodatkową argumentację, wskazując, że skarżący zauważył, że zawieszone zostało mu zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...], podczas gdy przedmiotowa kontrola dotyczyła przewozu międzynarodowego wykonywanego na podstawie licencji wspólnotowej. Skoro zaskarżona decyzja wprost wskazywała, że skarżącemu zostaje zawieszone zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego to skarżący uznał, iż licencja wspólnotowa wciąż jest ważna, a więc może dalej wykonywać przewozy pod warunkiem, że będą to przewozy międzynarodowe. W opinii skarżącego aby mogło zostać stwierdzone naruszenie zakwalifikowane pod Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. powinno zatem dojść do zawieszenia również licencji wspólnotowej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.", sąd administracyjny zobligowany jest uwzględnić skargę w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie podlega uwzględnieniu. Przeprowadzona bowiem w niniejszej sprawie przez Sąd kontrola nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do wyeliminowania z obrotu prawnego. Podstawę materialnoprawną zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły zasadniczo przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm.). Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Suma natomiast kar pieniężnych nałożonych za stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 20 000 zł dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli (art. 92a ust. 3 pkt 2 u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6). Bezspornym w sprawie było, że Z. B. jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą: "Z. B. [...]", a miejscem jej prowadzenia jest G. Przedmiotem działalności gospodarczej jest m.in. transport drogowy towarów. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że w dniu 12 stycznia 2023 r., około godziny 19:05, na drodze krajowej nr 21, przy ul. [...] w S., funkcjonariusz Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w S. zatrzymał do kontroli drogowej zespół pojazdów, w skład którego wchodził ciągnik siodłowy marki VOLVO o nr rej. [...] oraz naczepa marki KOGEL o nr rej. [...]. Zestawem kierował R. R. K., który wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz Z. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Z. B. [...]. W wyniku poczynionych w toku postępowania administracyjnego ustaleń, stwierdzających wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa, niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku, skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego (zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej), przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy, na skarżącego przedsiębiorcę nałożona została kara administracyjna w łącznej wysokości 12.000 zł W związku z dokonanymi i opisanymi w uzasadnieniach organów obu instancji ustaleniami faktycznymi strona skarżąca kwestionowała zasadność nałożenia kary za wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa w sytuacji dysponowania ważnych licencji, tak w przypadku licencji na wykonywanie zawodu przewoźnika, jak i licencji wspólnotowej. Odnosząc się w pierwszej kolejności do naruszenia, na którym skupia się argumentacja skargi, tj. naruszenia lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustaw o transporcie drogowym Sąd podzielił zasadność stanowiska organów. Przepis art. 5 ust. 1 u.t.d. wymaga dla podjęcia i wykonywania transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". W sprawie decydujące znaczenie odgrywa natomiast okoliczność, że skarżącemu zostało zawieszone do dnia 10 czerwca 2023 r. zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie rzeczy o numerze [...]. Decyzję w tym przedmiocie wydał w dniu 29 listopada 2022 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (decyzja nr BTM.DR.574.27.2022.1084.321331). Skarżącemu nie przysługiwało od wydanej decyzji odwołanie do innej instancji, dlatego decyzja ta ma charakter decyzji ostatecznej w administracyjnym toku instancji. Z kolei decyzji ostatecznej służy tzw. domniemanie legalności, które oznacza, że jest ona ważna i powinna być wykonywana dopóty, dopóki nie zostanie zmieniona, uchylona lub nie zostanie stwierdzona jej nieważność przez właściwy organ i z zachowaniem przepisanego trybu postępowania (np. wyrok NSA z 14.04.2017 r., I OSK 1545/15). Organ odwoławczy ustalił ponadto, że w związku ze skargą na wskazaną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 maja 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 1515/23 odmówił wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 listopada 2022 r. Prawidłowy jest zatem wniosek, że do czasu ewentualnego uchylenia ww. decyzji przez sąd administracyjny lub upływu czasu, na jaki zostało zawieszone zezwolenie na wykonywanie transportu drogowego skarżący nie mógł legalnie wykonywać przewozu drogowego. Odnosząc się zaś do wywodów skarżącego odnośnie niewywierania przez opisaną decyzję skutków prawnych dodać należy, że po pierwsze wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Po drugie, jak wynika z treści uzasadnienia wspomnianego postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 listopada 2022 r. (postanowienie z dnia 16 maja 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 1515/23), skargę na przedmiotową decyzję Z. B. wniósł dopiero pismem z 17 stycznia 2023 r., a więc sporządzonym i wniesionym po dniu kontroli drogowej, tj. po 12 stycznia 2023 r. Poza tym, wyrokiem z dnia 7 września 2023 r. VI SA/Wa 1515/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie finalnie oddalił wniesioną przez skarżącego skargę. Oznacza to, że decyzja o zawieszeniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego jest zgodna z prawem. Odnośnie zaś drugiej posiadanej przez skarżącego i niezawieszonej licencji (dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy) to wyjaśnienia wymaga, że lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub (podkreślenie Sądu) bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa karą pieniężną w wysokości 12.000 zł. Brak zatem jednego z wymienionych uprawnień uzasadnia nałożenie na tej podstawie kary administracyjnej, a podnoszona w skardze okoliczność dokonywania transportu międzynarodowego nie miała w okolicznościach tej sprawy znaczenia. Wbrew ocenie strony skarżącej dla stwierdzenia ww. naruszenia bez znaczenia pozostaje kwestia posiadania przez nią licencji wspólnotowej. Dodatkowo wskazać trzeba, że skarżący w toku postępowania przede wszystkim wyjaśniał (m.in. w odwołaniu), że wykonywał transport dlatego, że uznawał, że nie dotyczą go skutki wydanej wobec niego w dniu 29 listopada 2022 r. decyzji o zawieszeniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Jak wyjaśniono wyżej przekonanie skarżącego w tym przedmiocie było błędne. Decyzja ta była bowiem ostateczna i podlegała wykonaniu, wniesienie skargi nie wstrzymywało z mocy prawa wykonania decyzji, wniesienie skargi do sądu nastąpiło też nawet po dniu kontroli, a WSA w Warszawie dodatkowo następnie potwierdził, że w tej sprawie nie było podstaw do wstrzymania wykonania decyzji o zawieszeniu zezwolenia na wykonywanie przewoźnika drogowego. W tym okolicznościach przyjmowanie przez skarżącego, że może w sposób nieograniczony (w tym nieograniczony utratą dobrej reputacji skarżącego jako przewoźnika i w konsekwencji zawieszenia jego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego) wykonywać transporty drogowe, posługując się w tym celu licencją wspólnotową, trudno oceniać inaczej niż w kategoriach dążenia do nadużycia prawa. Dodać można, że w przedmiotowej sprawie analizie podlegało też przestrzeganie czasu pracy kierowcy. Już z naruszeń stwierdzonych na tym tle widać, że kontrolowany kierowca wykonywał w imieniu skarżącego więcej transportów drogowych po dniu 29 listopada 2022 r. (dzień wydania decyzji o zawieszeniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego), nie tylko transport w dniu 12 stycznia 2023 r. Jednocześnie w toku kontroli poza wypisem z licencji wspólnotowej, co do którego skarżący przepraszał też w toku postępowaniu, że był nieaktualny ( pismo strony z dnia 8 maja 2023 r., w którym Z. B. wskazał, że kierowca nie potrafił mu wytłumaczyć dlaczego okazał podczas kontroli nieaktualny dokument), nie okazano żadnych dokumentów, czyli przede wszystkim listów przewozowych, które potwierdzałyby, że wykonywany transport z D. (miejsce wskazane podczas kontroli jako miejsce rozpoczęcia przewozu) do D. (ta sama miejscowość wskazana podczas kontroli jako miejsce zakończenia przewozu) był rzeczywiście transportem międzynarodowym. Dokumentów w postaci listów przewozowych dotyczących transportu z dnia 12 stycznia 2023 r., ani też innych wykonywanych przez skarżącego po dniu 29 listopada 2022 r. przewozów nie przedstawiono także w dalszym toku postępowania. Strona nie wykazała zatem w żaden sposób aby rzeczywiście realizowała transport międzynarodowy i nie przedstawiła na tą okoliczność dowodów, które potwierdziłyby jej argumentację. Niezależnie od tego w ocenie Sądu, co wskazano na wstępie, znaczenie w sprawie ma treść lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., gdzie sankcji podlega wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa. Posiadanie licencji wspólnotowej (której utraty czy zawieszenia w ogóle nie dotyczy wskazana sankcja) nie anuluje tym samym konsekwencji utraty lub okresowego zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Wobec zawieszenia skarżącemu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie rzeczy, które obowiązywało w dniu 12 stycznia 2023 r., kiedy to w trakcie kontroli drogowej stwierdzono przedmiotowe naruszenie prawa, zasadnie stronie wymierzono karę za naruszenie opisane pod lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. W przypadku pozostałych naruszeń skarżący nie zaprezentował w skardze argumentacji wskazującej na niezasadność poczynionych przez organy wniosków. Kontrolując legalność działalności administracji publicznej w tym zakresie Sąd nie dostrzegł jednak przesłanek wskazujących na zasadność wyeliminowania wydanych w sprawie decyzji z obrotu pranego. Kontrolowane decyzji odpowiadają bowiem prawu. Odnośnie naruszenia wymienionego w l.p. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d. powtórzenia za organem wymaga, że w rozumieniu art. 4 lit. f rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, odpoczynek - oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. Zgodnie z art. 4 lit. g tego rozporządzenia, dzienny okres odpoczynku oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku": - "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin,, - "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin; Przepis art. 8 ust. 1-3 rozporządzenia stanowi, że kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. W myśl lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d., niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: - skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny- kara pieniężna w wysokości 100 zł, - skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin- kara pieniężna w wysokości 200 zł, - za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin- kara pieniężna w wysokości 350 zł. Zgromadzony materiał dowodowego w postaci danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy oraz protokołu kontroli wskazuje, że skontrolowany kierowca o godzinie 06:02 dnia 2 stycznia 2023 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać alternatywny regularny dzienny okres odpoczynku w dwóch częściach. Pierwsza z nich powinna nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny, a druga co najmniej 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał prawidłowo jedynie pierwszą część odpoczynku, z drugiej zaś części odpoczynku jedynie 5 godzin i 41 minut nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godz. 00:21 do godz. 06:02 dnia 3 stycznia 2023 r. Tym samym kierowca skrócił drugą część dziennego czasu odpoczynku o 3 godziny i 19 minut. Kara za to naruszenie prawidłowo wyniosła zatem 700 zł. W ramach naruszenia Ip. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. stwierdzić należy ponadto, że w myśl art. 8 ust. 4-5 ww. rozporządzenia nr 561/2006, kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin. Zgodnie z treścią lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: - o czas do 1 godziny- kara pieniężna w wysokości 150 zł, - o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin- kara pieniężna w wysokości 350 zł, - za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin- kara pieniężna w wysokości 550 zł. Ze zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych pobranych z karty kierowcy oraz protokołu kontroli wynika, że kierowca o godzinie 08:00 dnia 20 grudnia 2022 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku jednakże kierowca odebrał jedynie 8 godzin nieprzerwanego odpoczynku, tj. w okresie od godz. 00:00 do godz. 08:00 dnia 21 grudnia 2022 r. Kierowca dokonał w ten sposób nieuprawnionego skrócenia skróconego dziennego czasu odpoczynku o 1 godzinę. Kara za to naruszenie słusznie została określona w wysokości 150 zł. Ponadto, o godzinie 05:55 dnia 9 stycznia 2023 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Także i w tym przypadku kierowca odebrał krótszy wymiar odpoczynku, tj., 8 godzin i 35 minut nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godz. 12:36 do godz. 21:11 dnia 9 stycznia 2023 r. Wynika z tego, że kierowca skrócił skrócony dzienny czas odpoczynku o 25 minut. Kara za naruszenie prawidłowo ustalona została w wysokości 150 zł, dając łącznie karę pieniężną w wysokości 300 zł. Odnośnie naruszenia In. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. przepis art. 4 lit a ww. rozporządzenia nr 561/2006 zakłada, że "przewóz drogowy" oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Zgodnie zaś z art. 4 lit. d, "przerwa" oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku. Przepis art. 7 rozporządzenia stanowi, że po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. W przypadku pracy w załodze kilkuosobowej kierowca może wykorzystać przerwę trwającą 45 minut w pojeździe kierowanym przez innego kierowcę, pod warunkiem że kierowca, który ma przerwę, nie jest zaangażowany w pomoc kierowcy prowadzącemu pojazd. W myśl lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: - o czas do mniej niż 30 minut- kara pieniężna w wysokości 100 zł, - o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut- kara pieniężna w wysokości 250 zł, - za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut- kara pieniężna w wysokości 350 zł. Zgromadzony materiał dowodowy w postaci danych pobranych z karty kierowcy oraz protokołu kontroli potwierdził, że skontrolowany kierowca w dniu 21 grudnia 2022 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 7 minut. Kierowca prowadził bowiem pojazd przez 4 godziny i 37 minut od godziny 20:44 dnia 21 grudnia 2022 r. do godziny 01:54 dnia 22 grudnia 2022 r. Kara za opisane naruszenie wyniosła zgodnie z przepisem w kwocie 100 zł. Odnośnie z kolei naruszenia 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. przepis art. 32 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego wskazuje, że przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Zgodnie z art. 33 ust. 1 i 3 ww. rozporządzenia, przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za zapewnienie, by ich kierowcy byli właściwie wyszkoleni i poinstruowani w zakresie prawidłowego działania tachografów, zarówno cyfrowych, jak i analogowych, przeprowadzają regularne kontrole, by zapewnić właściwe użytkowanie tachografów przez swoich kierowców i nie udzielają kierowcom żadnych bezpośrednich ani pośrednich zachęt, które mogłyby skłaniać ich do niewłaściwego używania tachografów (...). Przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia niniejszego rozporządzenia popełnione przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji. Państwa członkowskie mogą jednak uzależnić taką odpowiedzialność od naruszenia przez przedsiębiorstwo transportowe ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu i art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Zgodnie z art. 34 ust. 6 i ust. 7 ww. rozporządzenia, każdy kierowca pojazdu wyposażonego w analogowy tachograf nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: a) na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię; b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania; c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został przydzielony kierowca, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce, jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki; d) wskazania licznika długości drogi: i. przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; ii. przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; iii. w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy - wskazanie licznika w pierwszym pojeździe, do którego kierowca był przydzielony oraz wskazanie licznika w kolejnym pojeździe; e) czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu. Kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Jednak państwo członkowskie może wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na jego terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że państwo członkowskie powiadomiło o tym Komisję przed dniem 1 kwietnia 1998 r. Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w pierwszym zdaniu akapitu pierwszego, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8. Stosownie do art. 36 ust. 1 ww. rozporządzenia, jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w tachograf cyfrowy, musi być w stanie okazać, na każde żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych: i. swoją kartę kierowcy; ii. wszelkie zapisy odręczne oraz wydruki sporządzone w ciągu bieżącego dnia oraz poprzednich 28 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006; iii. wykresówki odpowiadające okresowi, o którym mowa w ppkt (ii), w trakcie którego prowadził on pojazd wyposażony w tachograf analogowy. Zgodnie z treścią lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy obarczone jest karą pieniężną w wysokości 50 zł za każdy wpis. W wyniku przeprowadzonego postępowania organy wykazały na podstawie m.in. protokołu kontroli drogowej i danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy, że skontrolowany kierowca wykonując przewozy drogowe w imieniu skarżącego trzykrotnie nie wprowadził manualnie na kartę kierowcy danych dotyczących swojej aktywności, gdy karta kierowcy nie była zalogowana do tachografu. Naruszenie miało miejsce: od godz. 19:03 dnia 15 grudnia 2022 r. do godz. 07:59 dnia 20 grudnia 2022 r., od godz. 10:05 dnia 22 grudnia 2022 r. do godz. 06:02 dnia 2 stycznia 2023 r. oraz od godz. 13:36 dnia 5 stycznia 2023 r. do godz. 05:54 dnia 9 stycznia 2023 r. Wobec tego, że skontrolowany kierowca nie prowadził pojazdu wyposażonego w tachograf analogowy, wszystkie jego aktywności powinny być zapisane na karcie kierowcy. Podczas kontroli drogowej kierowca powinien posiadać przy sobie dokumenty dokumentujące jego aktywność w ciągu 28 dni poprzedzających dzień kontroli. Brak takich dokumentów lub braki w posiadanych dokumentach odnośnie aktywności kierowcy w wyniku np. niewprowadzaniu na kartę kierowcy danych dotyczących aktywności kierowcy gdy karta nie była zalogowana świadczą o nieprawidłowym rejestrowaniu aktywności kierowcy. Za brak wymaganych danych odpowiedzialność ponosi przedsiębiorca w którego imieniu kierowca wykonywał przewóz drogowy. Kara pieniężna za opisane naruszenie w łącznej wysokości 150 zł (3 x 50 zł) odpowiada prawu. Organy ponadto prawidłowo zastosowały normę z art. 92a ust. 1 pkt 1 u.t.d. ograniczając sumę nałożonej łącznie kary pieniężnej do kwoty 12.000 zł. W ocenie Sądu, w sprawie brak było podstaw do zastosowania przepisów art. 92b ust. 1 u.t.d. i art. 92c ust. 1 u.t.d. Zgodnie z art. 92b ust. 1 u.t.d., nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006; b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014; c) Umowy AETR; d) ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Przepis art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że to przewoźnik jest zobowiązany do wykazania, że spełnione zostały przesłanki wyłączające jego odpowiedzialność za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, zarówno określone w art. 92b ust. 1 u.t.d., jak i w art. 92c ust. 1 u.t.d., bowiem to ten przedsiębiorca wywodzi z tych przepisów skutki prawne prowadzące do zwolnienia się z odpowiedzialności za zaistniałe naruszenie przepisów prawa (por. np. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II GSK 3569/17). Zatem ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności zwalniających z odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez kierowców, którymi przedsiębiorca się posługuje przy wykonywaniu przewozu, spoczywa na tym przedsiębiorcy. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał jednak, że zapewnił taką organizację i wykonywanie przewozów, które wykluczało naruszenie norm czasu pracy przez zatrudnionego w przedsiębiorstwie kierowcę, albowiem samo przeprowadzanie szkoleń nie świadczy o właściwej organizacji i dyscyplinie pracy. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że właściwa organizacja i dyscyplina pracy, o której mowa w art. 92b ust. 1 u.t.d., obejmuje nie tylko przeprowadzanie szkoleń pracowników czy niezachęcanie ich, np. w systemie wynagradzania, do naruszania obowiązującego czasu pracy. Obejmuje ona bowiem przede wszystkim stały, wnikliwy nadzór nad zatrudnionymi pracownikami, umożliwiający wykrywanie popełnionych przez nich naruszeń przepisów oraz stosowną, przewidzianą przepisami prawa pracy reakcję na wykryte nieprawidłowości. By móc uchylić się od odpowiedzialności, przewoźnik winien więc wykazać, że do naruszeń doszło pomimo sprawowania bieżącego nadzoru nad zatrudnionymi przez siebie pracownikami oraz że wykrywanie naruszeń dotyczących czasu prowadzenia pojazdu i wymaganego odpoczynku wiąże się w jego firmie ze stosowaniem środków dyscyplinujących przewidzianych w przepisach prawa pracy. Chodzi między innymi o takie dowody, z których wynikałoby, że przedsiębiorca dokonuje analizy tras do klienta w zestawieniu z analizą danych zawartych na kartach kierowców czy analizą danych z tachografów (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II GSK 3532/17). Skoro to przedsiębiorcy przypisana jest, co do zasady, odpowiedzialność za realizowanie obowiązków wynikających z rozporządzenia nr 561/2006, zaś do jego podstawowych obowiązków należy bieżący nadzór nad pracą zatrudnionych kierowców to za niewystarczające należy uznać jedynie przeszkolenie zatrudnionych kierowców, czy zapoznanie ich z obwieszczeniem czy regulaminem, konieczny jest bowiem stały i bieżący nadzór nad przestrzeganiem tych zasad, mający odzwierciedlenie we właściwych reakcjach na stwierdzone w toku tak sprawowanego nadzoru naruszenia. Skarżący nie przedłożył materiału dowodowego potwierdzającego bieżące i prawidłowe sprawowanie nadzoru nad pracownikami. Zwrócić poza tym należy uwagę, że pierwsze stwierdzone w sprawie naruszenia miały miejsce jeszcze w grudniu 2022 r., tj. w miesiącu poprzedzającym kontrolę, która te naruszenia wykazała. Gdyby skarżący na bieżąco monitorował czas pracy kierowcy, to wychwyciłby nieprawidłowości przed kontrolą i podjął względem kontrolowanego kierowcy środki dyscyplinujące. Tymczasem w aktach sprawy brak jest dowodów świadczących o tym, że taka sytuacja wystąpiła. W rozpoznawanej sprawie brak było również podstaw do zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Dla zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: brak wpływu przewoźnika na powstanie naruszenia oraz wystąpienie naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2023 r., sygn. akt II GSK 364/20). Jednakże okolicznościami, o których mowa w tym przepisie mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Z materiału dowodowego nie wynika, by skarżący przedłożył dowody mogące wskazywać, że na powstałe naruszenia nie miał wpływu, bądź nastąpiło ono w skutek zdarzeń, czy okoliczności niemożliwych do przewidzenia. Przedstawiona przez stronę skarżącą w toku postępowania administracyjnego argumentacja nie potwierdza, co już akcentowano przy rozważaniach dotyczących możliwości zastosowania w sprawie art. 92b ust. 1 u.t.d., że dołożyła on wszelkich starań w zakresie przestrzegania przez kierowcę przepisów, że podjął działania dyscyplinujące, a na naruszenia przepisów przez pracownika nie miał żadnego wpływu. Zdaniem Sądu, organy orzekające nie naruszyły też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W toku postępowania przeprowadzono i oceniono dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). W szczególności istotnym w sprawie jest dowód w postaci protokołu kontroli z dnia 12 stycznia 2023 r. nr [...], który jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., a więc korzysta z wiarygodności zawartych tam ustaleń. W sprawie ustalono wszystkie okoliczności faktyczne mające istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Ustalenia faktyczne i ocena dowodów znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, która zawiera wszystkie niezbędne elementy wskazane w art. 107 § 3 k.p.a., w tym odniesienie się do zarzutów odwołania. Sąd podzielił ocenę organów, że w niniejszej sprawie wystąpiły podstawy faktyczne i prawne do nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej na podstawie art. 92a u.t.d. i jednocześnie brak było przesłanek do zastosowania art. 92b ust. 1 u.t.d. lub art. 92c ust. 1 u.t.d. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego nie zasługiwały na uwzględnienie. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).