III SA/Gd 15/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym spraw ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 27 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego postanawia: umorzyć postępowanie. W dniu 4 października 2013 r. A. K. wniosła o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad mężem J. K., legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Decyzją z dnia 17 października 2013r. nr [...] Wójt Gminy [...] odmówił przyznania A. K. wnioskowanego świadczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 27 listopada 2013 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2014 r. o sygn. akt III SA/Gd 136/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził nieważność obu ww. decyzji. Powyższy wyrok został poddany kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego na skutek skargi kasacyjnej organu odwoławczego i uchylony wyrokiem z dnia 18 listopada 2015 r. o sygn. akt I OSK 1630/14, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie rozważył dostatecznie czy zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca dotyczyła nowego okresu zasiłkowego, w rozumieniu art. 26 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych, czy okresu, który był już przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 października 2013 r. nr [...] i wcześniejszej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 2 września 2013 r. nr [...]. Przedwczesny i niedostatecznie uzasadniony okazał się pogląd Sądu pierwszej instancji, że w przypadku zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego dotyczyło okresu zasiłkowego, który kończył się w dniu 31 października 2013 r.. W dniu 3 czerwca 2016 r. Sąd wystąpił do A. K. z prośbą o wskazanie, czy pismo z dnia 2 lipca 2014 r. informujące, że skarżąca wycofała złożony wniosek o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z koniecznością opieki nad mężem z dnia 4 października 2013 r. oznacza, że skarżąca cofnęła skargę na decyzję SKO w [...] z dnia 27 listopada 2013 r.. W dniu 6 czerwca 2016 r. Sąd otrzymał pismo skarżącej, w którym oświadczyła, że jej skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 27 listopada 2013 r. w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego należy potraktować jako cofniętą. Skarżąca poinformowała, że wcześniejszym pismem skierowanymi do GOPS w [...] wycofała wniosek o przyznanie świadczenia. Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej zwanej "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie nie zachodzą wskazane wyżej okoliczności dotyczące niedopuszczalności cofnięcia skargi. Sąd mając na uwadze treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2015r. rozważył zwłaszcza, czy cofnięcie skargi spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, jak również decyzja ją poprzedzająca nie są obciążone wadami kwalifikowanymi uzasadniającymi stwierdzenie ich nieważności. Jak wynika z akt sprawy decyzje te dotyczą okresu zasiłkowego od dnia 1 listopada 2013 r. do dnia 31 października 2014 r., tymczasem wcześniejsza decyzja organu odwoławczego z dnia 14 października 2013 r. dotyczyła okresu, który kończył się w dniu 31 października 2013r. Zaskarżona decyzja nie dotyczy więc sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W tej sytuacji uznać należy, że skarga została skutecznie cofnięta, co stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. obliguje Sąd do umorzenia postępowania.