III SA/Gd 16/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2019 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 16 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Decyzją z dnia 31 lipca 2018 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1382 ze zm.) – dalej zwanej "ustawą", Wójt Gminy odmówił wymeldowania D. R. z pobytu stałego w lokalu nr [...] znajdującym się w T. [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał na ustalenia, z których wynikało, że D. R. mieszka w lokalu stanowiącym miejsce jego zameldowania na pobyt stały. W toku postępowania przeprowadzono dowody z przesłuchania świadków - sąsiadów mieszkających w pobliżu spornego lokalu. Świadek B. P. zeznał, że D. R. pojawił się w spornej nieruchomości wiosną 2018 r. i widuje go i jego samochód na terenie posesji. Prąd w nieruchomości został odcięty, gdy wymieniony pojawił się w T. Świadek R. A. zeznała, że przez długi czas nie widywała D. R., słyszała że był osadzony. Od jakiegoś czasu widuje go jak wiesza pranie, kosi wokół domu, wjeżdża lub wyjeżdża samochodem. Samochód stoi na podwórku nieraz cały dzień. W dniu 16 czerwca 2018 r. przeprowadzono oględziny spornej nieruchomości, w których uczestniczył D. R. i W. W. (współwłaścicielka spornego lokalu). Ustalono, że lokal jest wyposażony w meble i sprzęty, które były własnością zmarłych właścicieli. W lokalu nie ma prądu i wody. D. R. wyjaśnił, że korzysta ze studni, która znajduje się na podwórku. W kuchni stoi butla gazowa i kuchenka, stanowiące jego własność. W lokalu znajdują się także jego rzeczy osobiste. W dniu 15 czerwca 2018 r. przesłuchano D. R., który wyjaśnił, że w spornym lokalu mieszka od 3 miesięcy. Gdy się wprowadził , jego ciocia – W. W. odłączyła prąd i wodę. W lokalu pierze ręcznie, przygotowuje sobie posiłki, najczęściej kupuje gotowe, śmieci wywozi we własnym zakresie. Chciałby wyremontować to mieszkanie i w nim mieszkać. Zdaniem organu I instancji D. R. zamieszkuje w spornym lokalu od kilku miesięcy. Wcześniej zerwał związki z tym lokalem - był pozbawiony wolności, koncentrował sprawy życiowe w innym miejscu, wynajmując mieszkanie w W., gdzie zamieszkała jego konkubina z dzieckiem. D. R. powrócił i zamieszkał w spornym lokalu przed złożeniem przez W. W. wniosku o jego wymeldowanie. Zamieszkuje w lokalu bez prądu i bieżącej wody i godzi się z takim stanem faktycznym. Wnioskodawczyni we wniosku podała , że D. R. nie mieszkał w spornym lokalu przez około 6 lat, jednak w dniu 20 marca 2018 r. dowiedziała się od sąsiadów, że zaczął ponownie się w nim pojawiać. Jej zdaniem D. R. włamał się do lokalu. W lokalu nie może mieszkać, bowiem lokal nie nadaje się do zamieszkiwania osób. Stan prawny przedmiotowej nieruchomości został uregulowany i zamierza ją sprzedać. Zdaniem organu I instancji , skoro D. R. zamieszkuje w lokalu to brak jest przesłanki do jego wymeldowania. Organ wyjaśnił, że nie oceniał stanu technicznego spornego budynku, bowiem nie należało to do jego kompetencji. W. W. wniosła odwołanie wskazując, że D. R. w przerwach pomiędzy odbywaniem kary nie przyjeżdżał do lokalu i nie miał zamiaru ponosić kosztów związanych z przebywaniem w tym lokalu. Po włamaniu się do lokalu spieniężył wiele rzeczy, które należały do spadkobierców. Jej zdaniem stan lokalu nie pozwala na zamieszkiwanie, gdyż grozi to poważnym uszczerbkiem na zdrowiu. Nie wyraża zgody na remont lokalu, bo chce, by przeprowadzili go nowi właściciele. Zaskarżona decyzja ogranicza jej prawa właścicielskie. Decyzją z dnia 16 października 2018 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 35 ustawy o ewidencji ludności, Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazując na treść art. 35 w związku z art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o ewidencji ludności oraz poglądy zawarte w orzecznictwie sądów administracyjnych organ odwoławczy wyjaśnił, że opuszczenie miejsca pobytu stałego musi mieć charakter dobrowolny i trwały. Z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 35 ustawy mamy do czynienia w sytuacji, gdy osoba świadomie i z własnej, nieprzymuszonej woli opuszcza miejsce pobytu stałego i przenosi swoje centrum życiowe w inne miejsce. Fakt przejściowej nieobecności, czy też występowanie nawet dłuższych okresów fizycznej nieobecności w miejscu pobytu stałego nie upoważniają organów meldunkowych do bezspornego stwierdzenia, że osoba zameldowana opuściła je w rozumieniu art. 35 ustawy. Ze zgromadzonego materiału bezspornie wynika, że D. R. w czasie wydania zaskarżonej decyzji mieszkał w miejscu pobytu stałego, co oznacza, że nie doszło do opuszczenia lokalu w rozumieniu art. 35 ustawy. Powyższe zostało ustalone zarówno na podstawie wyjaśnień wnioskodawczyni, jak i świadków postępowania, oględzin lokalu oraz wyjaśnień złożonych przez D. R. D. R. posiada w lokalu swoje rzeczy osobiste, jest widywany na posesji, ma możliwość swobodnego korzystania z mieszkania. Co prawda przez kilka lat w nim nie przebywał, jednakże organ meldunkowy rozpatrujący sprawę ustala stan faktyczny na dzień wydania decyzji. W ustalonych okolicznościach sprawy uznać należy, że skoro D. R. mieszka w przedmiotowej nieruchomości, to nie zostały spełnione przesłanki z art. 35 ustawy, a zatem nie doszło do dobrowolnego i trwałego opuszczenia przez niego lokalu. Nawet w przypadku występowania w przeszłości okresów nieprzebywania D. R. w spornym lokalu dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy istotne było ustalenie, czy w dacie wydania zaskarżonej decyzji mieszkał on w miejscu pobytu stałego, czy tam realizował swoje podstawowe sprawy życiowe i czy miał zamiar zamieszkiwania w tym miejscu. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy podzielił stanowisko zawarte w decyzji organu I instancji, że nie zostały spełnione przesłanki do wymeldowania D. R., gdyż mieszka on w spornym lokalu z zamiarem stałego pobytu. Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że instytucja zameldowania ma charakter rejestracyjny i ewidencyjny i potwierdza zamieszkiwanie osoby w danym lokalu na pobyt stały lub czasowy, zatem skoro w omawianym lokalu D. R. posiada swoje centrum życiowe, powinien być w nim zameldowany zgodnie z obowiązującymi przepisami meldunkowymi. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, że zaskarżona decyzja ogranicza jej prawo własności organ odwoławczy wyjaśnił, że skoro wnioskodawczyni nie zgadza się na zamieszkiwanie wymienionego w tym lokalu, w pierwszej kolejności winna podjąć działania prawne mające na celu ochronę jej prawa własności poprzez usunięcie D. R. ze spornego lokalu. W tym celu powinna wystąpić do sądu powszechnego z wnioskiem o jego eksmisję. Dopiero na podstawie wydanego w tej sprawie i korzystnego dla niej orzeczenia sądu będzie mogła z mocy prawa domagać się od wymienionego dobrowolnego opuszczenia tego lokalu lub skierować sprawę do egzekucji komorniczej. Natomiast wbrew twierdzeniom skarżącej zakończenie prowadzonego postępowania meldunkowego poprzez wydanie decyzji o wymeldowaniu D. R. nie spowoduje, że skarżąca będzie mogła zgodnie z prawem usunąć go z tego lokalu. Kwestia opłat za użytkowanie lokalu skarżąca powinna być uregulowana poprzez sporządzenie stosownej umowy. W. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciła naruszenie art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W ocenie skarżącej zachodziły podstawy do wymeldowania D. R. ze spornego lokalu, bowiem nie przebywał on w nim przez wiele lat, nie deklarował zamiaru w nim przebywania, nie ponosił kosztów jego utrzymania, włamał się do niego i spieniężył wiele rzeczy, które należały do spadkobierców. W przerwach pomiędzy odbywaniem kary pozbawienia wolności nie przyjeżdżał do lokalu, zaś odbywając tę karę powinien liczyć się z tym, że zostanie wymeldowany. Wprowadzenie się uczestnika postępowania do lokalu i przebywanie w nim w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie powinno stanowić jedynej okoliczności i podstawy do odmowy jego wymeldowania z pobytu stałego. Przy uwzględnieniu treści art. 35 ustawy stanowiącego o opuszczeniu miejsca pobytu stałego należy przyjąć, że sporny lokal nie stanowił centrum życiowego uczestnika postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 7 marca 2019 r. pełnomocnik skarżącej zarzucił, że organy nie ustaliły miejsca pobytu uczestnika postępowania, wówczas kiedy nie przebywa w miejscu zameldowania na pobyt stały. Stan techniczny lokalu, wbrew twierdzeniom organów, ma w niniejszej sprawie znaczenie, bowiem nikt nie uzyskałby zameldowania w lokalu o takim stanie technicznym, w jakim przedmiotowy lokal się znajduje. Uczestnik postępowania nie ma tytułu prawnego do nieruchomości, wobec czego nie może czynić tam remontów bez zgody właścicieli. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak wynika z akt sprawy, przyczyną odmowy wymeldowania uczestnika postępowania z miejsca pobytu stałego było ustalenie przez organy, że nie zachodziły przesłanki zawarte w art. 35 ustawy o ewidencji ludności, a więc przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego oraz przesłanki niedopełnienia obowiązku wymeldowania. Podstawę prawną wymeldowania stanowi przepis art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, zgodnie z którym organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. W myśl art. 25 ust. 1 ustawy pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego tam przebywania. Podkreślenia wymaga, że oba wymienione w tym przepisie elementy muszą wystąpić łącznie. Przebywanie pod oznaczonym adresem o charakterze dobrowolnym i trwałym winno być połączone z wolą przebywania. Natomiast zamiar stałego pobytu w oznaczonym miejscu decyduje o stałym jego charakterze, jeżeli towarzyszy mu przebywanie pod oznaczonym adresem, które polega na skoncentrowaniu w nim swoich osobistych i majątkowych interesów. Dla zaistnienia przesłanki opuszczenia miejsca stałego pobytu konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar stałego związania się z nowym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Dla oceny zamiaru istotne znaczenie ma z kolei to, czy okoliczności faktyczne potwierdzają wolę osoby, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może przy tym nastąpić w sposób wyraźny - poprzez złożenie oświadczenia woli, jak również w sposób domniemany - poprzez zachowanie, które nie wyraża woli stałego przebywania w miejscu, w którym dotychczas koncentrowały się sprawy życiowe danej osoby. Tak skonstruowana przesłanka, zawierająca zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe, wymaga ustalenia, czy osoba powzięła zamiar fizycznego opuszczenia swojego dotychczasowego miejsca pobytu stałego i czy ten zamiar zrealizowała. Zarówno element przedmiotowy, czyli fizyczne opuszczenie miejsca pobytu stałego z czym równoznaczne jest nieprzebywanie w tym miejscu, jak i element podmiotowy, tj. zamiar innego zlokalizowania centrum życiowego, są możliwe do ustalenia w drodze wyjaśnienia różnorodnych okoliczności faktycznych. W ocenie Sądu zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy dał organom uzasadnione podstawy do orzeczenia o odmowie wymeldowania uczestnika postępowania D. R. z lokalu nr [...] w miejscowości T. [...]. Zdaniem Sądu organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny w oparciu o zgromadzone dowody – zeznania świadków i stron oraz oględziny spornego lokalu. Organy w przekonujący sposób wyjaśniły powody, dla których należało dać wiarę tym dowodom, na których oparto ustalenia. Subiektywne przekonanie skarżącej, że wyjaśnienia uczestnika postępowania budzą wątpliwości nie może skutecznie prowadzić do zakwestionowania tych ustaleń, skoro w uzasadnieniach decyzji zawarto logicznie uzasadniony wywód odnośnie przyczyn, dla których należało wyjaśnienia te uwzględnić. Fakt zamieszkiwania uczestnika postępowania w lokalu został potwierdzony zarówno treścią zeznań świadków oraz dowodem z oględzin lokalu, jak również twierdzeniami samej skarżącej, która wyjaśniała, że uczestnik postępowania wprowadził się do lokalu oraz że odłączyła w lokalu prąd z obawy przed awarią instalacji. Poza sporem była okoliczność dotycząca zamieszkania w lokalu przez uczestnika postępowania przed złożeniem przez skarżącą wniosku o jego wymeldowanie, a jednocześnie na kilka miesięcy przed wydaniem decyzji o odmowie wymeldowania, a nadto zamieszkiwania w lokalu zarówno w dacie wydania decyzji zarówno organu I instancji, jak i zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania deklaruje chęć dalszego zamieszkiwania w lokalu, a materiał dowodowy pozwolił stwierdzić, że wola uczestnika postępowania pozostania w lokalu została w sposób wystarczający uzewnętrzniona. Uczestnik bowiem, mimo braku prądu i wody w lokalu, nadal w nim chce zamieszkiwać, korzystając z kuchenki gazowej oraz studni. Dokonana przez organy wykładnia art. 35 ustawy oraz jego zastosowanie w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy były prawidłowe. Podzielić należy ocenę przesłanek ustawowych niezbędnych do wymeldowania strony z miejsca jej stałego pobytu, dokonaną w przedmiotowej sprawie przez Wojewodę, który zasadnie wywiódł, że uczestnik postępowania nie opuścił miejsca zameldowania na pobyt stały. Prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, że zaistnienie lub brak przesłanek wymeldowania strony z miejsca pobytu stałego, określonych w art. 35 ustawy, należy oceniać z uwzględnieniem stanu faktycznego istniejącego w czasie wydania decyzji dotyczącej kwestii wymeldowania. Z zasad ogólnych postępowania administracyjnego należy wywieść obowiązek organów administracyjnych do brania pod uwagę stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w dacie wydania decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1413/17, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Podnoszone przez skarżącą w toku postępowania oraz w skardze okoliczności nieprzebywania uczestnika postępowania w lokalu przez długi czas przed ponownym w nim zamieszkaniem, jak również przyczyna nieprzebywania w lokalu związana z odbywaniem kary pozbawienia wolności, nie mogły mieć zatem znaczenia dla podjętego przez organy rozstrzygnięcia. Organy stwierdziły, że uczestnik postępowania zamieszkał w spornym lokalu na wiosnę 2018 r. i mieszkał w nim w czasie wydania zaskarżonych decyzji. Przypomnieć w tym miejscu należy, że na obywatelu polskim ciąży obowiązek zameldowania się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej w 30 dniu od dnia przybycia do tego miejsca ( art. 27 ust. 1 ustawy). Gdyby więc uczestnik postępowania wcześniej w tym lokalu nie był zameldowany, okoliczność jego zamieszkania w przedmiotowym lokalu wymagałaby dopełnienia przez niego formalności meldunkowych. Oparcie skargi na twierdzeniach, z których wynika, że uczestnik postępowania powinien być wymeldowany, albowiem lokal nie stanowił przez dłuższy czas jego centrum życiowego nie mogło z powyższych przyczyn odnieść zamierzonego skutku. Organy bowiem prawidłowo, i zgodnie z twierdzeniami skarżącej ustaliły, że uczestnik postępowania do momentu wprowadzenia się do lokalu na wiosnę 2018 r. istotnie nie przebywał w tym lokalu. Wskutek przeprowadzonego przez organy postępowania stwierdzono jednak, że od tego momentu uczestnik zamieszkuje w lokalu i zamierza w nim nadal zamieszkiwać. Podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie skarżąca nie zainicjowała postępowania o wymeldowanie uczestnika postępowania wówczas, kiedy będąc zameldowany na pobyt stały w lokalu tym nie mieszkał, choćby z powodu pozbawienia wolności, a dopiero wówczas, gdy do tego lokalu powrócił. Trudno w tej sytuacji upatrywać w zachowaniu uczestnika postępowania działań mających na celu jedynie stworzenie pozorów zamieszkiwania jako reakcji na złożony przez właściciela lokalu wniosek o wymeldowanie. Nie znalazły ponadto potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym twierdzenia skarżącej, jakoby uczestnik postępowania włamał się do lokalu. W tym zakresie nie było prowadzone jakiekolwiek postępowanie karne, skarżąca nie wskazywała, by zawiadomiła organy ścigania, zaś uczestnik postępowania wyjaśniał, że posiadał klucze do lokalu, które okazywał funkcjonariuszom policji. Z zaoferowanych organom dowodów nie wynika również, by skarżąca podjęła jakiekolwiek działania mające na celu ochronę posiadania spornego lokalu, jak choćby poprzez wytoczenie powództwa posesoryjnego przeciwko uczestnikowi postępowania. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy była okoliczność tytułu prawnego przysługującego skarżącej (a także innym współwłaścicielom) do spornego lokalu. Ewidencja ludności ma bowiem na celu rejestrację faktów, tj. tego, czy dana osoba stale lub czasowo przebywa w określonym lokalu. Postępowanie w niniejszej sprawie nie dotyczy zatem ani praw, ani roszczeń związanych z tymi prawami. Ogranicza się ono wyłącznie do badania stanu faktycznego zakreślonego hipotezą art. 35 ustawy o ewidencji ludności i mieści się tylko w jego zakresie. Dodać też należy, że postępowanie o wymeldowanie nie może zastępować orzeczenia sądu powszechnego rozstrzygającego o prawie danej osoby do zajmowania lokalu, to jest choćby postępowania w sprawie o eksmisję. Nie miało również znaczenia dla rozstrzygnięcia twierdzenie skarżącej dotyczące złego stanu technicznego lokalu. Sąd podziela pogląd , że organy właściwe w sprawach ewidencji ludności nie są powołane do dokonywania oceny, czy określony obiekt budowlany nadaje się na miejsce pobytu ludzi w rozumieniu prawa budowlanego i uzależnienia od tych ocen możliwości zameldowania lub wymeldowania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, skoro budynek nie został rozebrany ani nie została wydana przez właściwy organ prawomocna decyzja, nakazująca jego rozbiórkę w określonym terminie, nie ma podstaw do wydania decyzji o wymeldowaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2014r., sygn. akt II OSK 2853/17, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Odnosząc się do twierdzeń skarżącej dotyczących nieponoszenia przez uczestnika postępowania kosztów utrzymania spornego lokalu zauważyć należy, że kwestie rozliczeń między właścicielem mieszkania a osobą w nim zamieszkującą regulowane są w drodze umowy cywilnoprawnej, a ponadto uczestnik postępowania podnosił, że skarżąca nie podjęła kroków zmierzających do ustalenia sposobu pokrywania przez niego kosztów utrzymania lokalu. Organy właściwe w sprawach ewidencji ludności, rozstrzygając w przedmiocie wniosku o wymeldowanie strony z miejsca pobytu stałego są obowiązane do dokonania ustalenia , czy strona zameldowana w lokalu mieszkalnym opuściła go w rozumieniu art. 35 ustawy. Jeżeli na skutek oceny zgromadzonego materiału dowodowego organy ustalą, że strona w danym lokalu zamieszkuje i ma zamiar dalszego zamieszkiwania, to kwestie dotyczące miejsca pobytu strony w czasie, gdy ta w spornym lokalu nie przebywa nie ma znaczenia dla wyniku sprawy. Bezzasadnie zatem skarżąca upatruje naruszenia przepisów postępowania w braku ustalenia tej okoliczności. Wobec niewadliwie ustalonego stanu faktycznego oraz prawidłowej wykładni prawa materialnego jako niezasadny należało zatem uznać zarzut naruszenia art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Wskazać też należy, że przedmiotowe decyzje o odmowie wymeldowania uczestnika postępowania rozstrzygają jedynie o tej kwestii na podstawie obecnie ustalonego przez organy stanu faktycznego. W przypadku jego zmiany rozstrzygnięcie organów może być odmienne od obecnego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako bezzasadną, oddalił.