III SA/Gd 182/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Protokolant: Starszy Asystent Sędziego Konrad Milczanowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2021 r. sprawy ze skargi D. Ł. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 14 stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. Rozkazem personalnym z dnia 10 listopada 2020 r nr [...] Komendant Miejski Policji, na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.), zwolnił ze służby asp. szt. D. Ł. z dniem 30 listopada 2020 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że D. Ł. przebywał nieprzerwanie na zwolnieniach lekarskich od dnia 29 października 2019 r. do dnia 8 stycznia 2020 r., następnie w dniu 9 stycznia 2020 r. został skierowany na badania kontrolne. Lekarz profilaktyk nie dopuścił policjanta do służby, zalecając pilne skierowanie do komisji lekarskiej. Orzeczeniem Komisji Lekarskiej Podległej MSW w G. z dnia 1 czerwca 2020 r. D. Ł. uznany został za trwale niezdolnego do służby. Z dniem 1 czerwca 2020 r. został zwolniony od zajęć służbowych do dnia zwolnienia ze służby. W okresie pomiędzy orzeczeniem lekarza profilaktyka a orzeczeniem komisji lekarskiej o niezdolności do służby, funkcjonariusz przebywał na zwolnieniach lekarskich. Organ wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. art. 43 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Zwolnienie policjanta nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. W rozpatrywanej sprawie w dniu 28 października 2020 r. upłynął okres 12 miesięcy od dnia zaprzestania przez stronę służby z powodu choroby. Ponadto organ, na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) – dalej powoływanej jako "k.p.a.", nadał rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na interes służby, wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji oraz interes społeczny wynikający z potrzeby zapewnienia ciągłości funkcjonowania Policji i wypełniania jej ustawowych zadań. Zwolniony policjant odwołał się od rozkazu personalnego organu pierwszej instancji podnosząc, że organ naruszył art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji poprzez nieprawidłowe uznanie, że do okresu 12-stu miesięcy zaprzestania służby z powodu choroby wlicza się dzień powrotu ze zwolnienia lekarskiego funkcjonariusza, w stosunku do którego dopiero dnia następnego orzeczono niezdolność do dalszej służby na dotychczasowym stanowisku, podczas gdy prawidłowa wykładnia powinna prowadzić do wniosku, że dzień 9 stycznia 2020 r., w którym stawił się do służby i otrzymał skierowanie na badanie kontrolne, przerywa czas zaprzestania pracy z powodu choroby, z uwagi na fakt, że o niezdolności do wykonywania zadań służbowych świadczy zwolnienie lekarskie lub badanie kontrolne, w wyniku którego orzeczono niezdolność do pracy dopiero od dnia 10 stycznia 2020 r. Dalej wskazał na naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 80 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. i sprzeciwił się nadaniu rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy nie było to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, nie istniał również żaden inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony, który obiektywnie uzasadniałby nadanie tego rygoru nieprawomocnej decyzji administracyjnej. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji w G. rozkazem personalnym z dnia 14 stycznia 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyliczył, że strona przebywała na zwolnieniach lekarskich w okresach: od 29 do 30 października 2019 r., od 31 października do 6 grudnia 2019 r., od 7 do 19 grudnia 2019 r., od 20 grudnia 2019 r. do 8 stycznia 2020 r., następnie w okresach: od 13 stycznia do 12 lutego 2020 r., od 13 lutego do 13 marca 2020 r., od 13 marca do 9 kwietnia 2020 r., od 10 kwietnia do 3 maja 2020 r., od 4 do 17 maja 2020 r., od 18 do 30 maja 2020 r., od 31 maja do 13 czerwca 2020 r. W dniu 9 stycznia 2020 r. D. Ł. stawił się do służby i otrzymał skierowanie na badana profilaktyczne policjanta. W dniu 10 stycznia 2020 r. orzeczeniem lekarskim nr [...] został uznany za niezdolnego do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku służbowym od dnia 10 stycznia 2020 r. Ze względu na szkodliwy wpływ wykonywanej służby na zdrowie stał się niezdolny do wykonywania dotychczasowej służby na zajmowanym stanowisku służbowym. W związku z tym lekarz w badaniu okresowym kontrolnym orzekł konieczność pilnego skierowania do komisji lekarskiej. Komendant Miejski Policji w G. wystawił skierowanie, a następnie komisja lekarska wydała w dniu 1 czerwca 2020 r. orzeczenie o całkowitej niezdolności strony do służby. Badanego zaliczono do trzeciej grupy inwalidzkiej, wskazano, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą oraz, że istnieje od dnia 1 czerwca 2020 r. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji policjanta zwalania się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. W określonej sytuacji właściwy przełożony policjanta nie ma innego wyboru, lecz jest zobowiązany do rozwiązania z funkcjonariuszem stosunku służbowego. Zgodnie zaś z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. Organ stwierdził, że w przypadku zwolnienia D. Ł. ze służby zostały zachowane wszystkie wymogi ustawowe. Ustosunkowując się do zarzutów strony organ odwoławczy podkreślił, że z listy obecności i karty ewidencji czasu pracy D. Ł. wynika, że w okresie od 1 do 8 stycznia 2020 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim (zapis L4), natomiast w dniach 9 i 10 stycznia 2020 r. planowany był do służby w godzinach 7:30-15:30, w dniu 11 stycznia 2020 r. widnieje zapis DD (co oznacza delegację), w dniu 12 stycznia 2020 r. brak jakiegokolwiek zapisu, natomiast w dniach od 13 do 31 stycznia 2020 r. wymieniony przebywał na zwolnieniu lekarskim. Skierowanie na badanie okresowe policjanta zostało wystawione w dniu 9 stycznia 2020 r. Natomiast z notatki służbowej z dnia 16 grudnia 2020 r. wynika, że przełożony strony z uwagi na upływ czasu nie jest w stanie wskazać kiedy oraz w jakich okolicznościach wręczono stronie skierowanie na badania kontrolne po powrocie z długotrwałego zwolnienia lekarskiego w styczniu 2020 r. Zaznaczył, że nie sporządzono potwierdzenia odebrania takiego skierowania. Organ stwierdził, że w § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 września 2020 r. w sprawie czasu służby policjantów (Dz. U. z 2020 r. poz. 1574 ze zm.) wskazano wprost, że po okresie usprawiedliwionej nieobecności w służbie policjant podejmuje służbę w pierwszym dniu, który zgodnie z harmonogramem jest jego dniem służby, chyba że kierownik komórki organizacyjnej zarządzi inaczej. Z uwagi na niezdolność do pracy trwającą dłużej niż 30 dni (zwolnienia lekarskie) w dniu 9 stycznia 2020 r. D. Ł. skierowano do Poradni Medycyny Pracy na badania kontrolne. Organ przyjął, że w dniu 9 stycznia 2020 r. wymieniony stawił się do jednostki Policji, w której pełnił służbę i tego dnia otrzymał skierowanie na badania kontrolne. Co istotne, na ten dzień nie otrzymał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby, tym samym nie zakończył procedury badań. Nie można zatem uznać, że na ten dzień pełnił służbę, gdyż na ten dzień nie otrzymał orzeczenia o niezbędnej sprawności fizycznej i psychicznej do pełnienia służby. W związku z tym cały okres, w tym również dzień 9 stycznia 2020 r. musiał wiązać się z nieobecnością funkcjonariusza na służbie, spowodowaną jego złym stanem zdrowia, chorobą, która umożliwiała mu pełnienie służby. Organ stwierdził, że istnienie prawomocnego orzeczenia komisji lekarskiej o trwałej niezdolności strony do służby w Policji i upływ 12 miesięcy od zaprzestania służby z powodu choroby, nakłada na organ obowiązek niezwłocznego zwolnienia policjanta ze służby. Organ odwoławczy uznał za niezasadne żądanie odwołującego się dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Stronie przysługują uprawnienia wynikające z art. 117 ustawy o Policji, z których może skorzystać, a więc możliwość wypłacania co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby świadczenia pieniężnego w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku. Funkcjonariusz zwalniany ze służby w Policji otrzymuje między innymi odprawę i ekwiwalent pieniężny za nie wykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe. Nie ma więc mowy o narażeniu strony na nieodwracalną, znaczną stratą majątkową lub niemajątkową w przypadku nie uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o zwolnieniu ze służby. Organ wskazał, że nadanie decyzji klauzuli natychmiastowej wykonalności uzasadnione jest ważnym interesem służby, wyrażającym się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny, realizowanymi wyłącznie przez osoby spełniające warunki określone w ustawie o Policji, a są to w szczególności zdolność fizyczna i psychiczna do służby (art. 25 ustawy o Policji). W omawianym przypadku w interesie społecznym leży zwolnienie niezwłoczne z szeregów Policji funkcjonariusza, w stosunku do którego prawomocnie orzeczono całkowitą niezdolność do służby w Policji. Funkcjonariusz ten nie może wykonywać zadań służbowych, pełnić obowiązków polegających na dalszej służbie społeczeństwu, przy czym brak możliwości wypełniania ustawowych zadań Policji ma tutaj charakter trwały. W przypadku takim zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. D. Ł. zaskarżył rozkaz personalny organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie rozkazu organu pierwszej instancji, a także przywrócenie skarżącego do służby na stanowisko równorzędne. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenia przepisów mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, to jest: błędy w ustaleniach stanu faktycznego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż podjęcie przez skarżącego służby w dniu 9 stycznia 2020 r. nie przerywa biegu 12-miesięcznego okresu, o którym mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, z uwagi na brak uzyskania dokumentu potwierdzającego zdolność do służby oraz pominięcie, iż skarżącemu w tym dniu nie wydano rozkazu w przedmiocie niedopuszczenia do służby; naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 15 § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 września 2020 r.; naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji poprzez nieprawidłowe uznanie, że do okresu 12-tu miesięcy zaprzestania służby z powodu choroby wlicza się dzień powrotu ze zwolnienia lekarskiego funkcjonariusza, z uwagi na brak uzyskania w tym dniu dokumentu potwierdzającego zdolność do służby, podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów powinna prowadzić do wniosku, że podjęcie służby w dniu 9 stycznia 2020 r., w którym funkcjonariusz stawił się do pracy i jedynie otrzymał skierowanie na kolejne badania przerywa upływ 12 miesięcznego okresu zaprzestania służby z powodu choroby, bowiem o niezdolności do wykonywania zadań służbowych świadczy zwolnienie lekarskie lub badanie kontrolne, które przeprowadzono dopiero dnia 10 stycznia 2020 r. i z tym dniem została orzeczona niezdolność do pracy, a zatem w przedmiotowej sprawie nie upłynął okres 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby; naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: a) naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób prawidłowy na jakich dowodach organ oparł się ustalając fakt nieuzyskania dokumentu potwierdzającego zdolność do służby oraz niewskazanie podstawy prawnej uzyskania tegoż potwierdzenia przez funkcjonariusza, b) naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego w szczególności w przedmiocie spełnienia przesłanek zwolnienia policjanta ze służby, konieczności uzyskania przez funkcjonariusza dokumentu potwierdzającego zdolność do służby, zaistnienia wyjątkowo ważnego interesu strony oraz interesu społecznego, co uchybia regułom proceduralnym, doprowadzając do nieprawidłowego wniosku, iż na dzień wydania rozkazu upłynął okres 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby w sytuacji, gdy dopiero na podstawie orzeczenia lekarskiego z dnia 10 stycznia 2020 r. skarżący został uznany za niezdolnego do pełnienia służby, a zatem nie upłynął wymagany okres 12 miesięcy, c) naruszenie art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez zaniechanie starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, bez uprzedniego prawidłowego ustalenia stanu faktycznego oraz właściwego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, d) naruszenie art. 80 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób dowolny a nie swobodny, przeczący regułom logiki oraz przeprowadzonym już w niniejszej sprawie dowodom poprzez niezasadne pominięcie, że: * z listy obecności i karty ewidencji czasu pracy wynika, iż w dniach 9 i 10 stycznia 2020 r. skarżący planowany był do służby w godzinach 7:30-15:30, * skierowanie na badania zostało wystawione dopiero w dniu 9 stycznia 2020 r., w którym to skarżący stawił się do służby oraz w stosunku do którego nie wydano rozkazu w przedmiocie niedopuszczenia do służby lub zwolnienia z zajęć służbowych, * wykonanie badań lekarskich nastąpiło dopiero w dniu 10 stycznia 2020 r., * skierowanie na komisje lekarską wystawiono w dniu 15 stycznia 2020 r., zaś dopiero 1 czerwca 2020 r. uznano skarżącego komisyjne za trwale niezdolnego do służby, e) naruszenie art. 108 § 1 k.p.a. w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie nadanie rygoru nie było niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, ani też nie zaistniał żaden inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony, który obiektywnie uzasadniałby nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nieprawomocnej decyzji administracyjnej, f) naruszenie art. 135 k.p.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania decyzji, mimo zaistnienie przesłanek uzasadniających jej wstrzymanie z uwagi na zagrożony interes prawny i majątkowy skarżącego, a także nieprawidłowość wydanej decyzji. W uzasadnieniu skarżący powtórzył, że zgłoszenie się do służby oraz jej podjęcie w dniu 9 stycznia 2020 r. przerwało bieg 12-miesięcznego okresu, o którym mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim do dnia 8 stycznia 2020 r., a następnie w dniu 9 stycznia 2020 r., gdy wrócił do pracy, przełożony wydał mu jedynie polecenie wykonania badań kontrolnych, nie wydano natomiast rozkazu w przedmiocie niedopuszczenia do pełnienia służby. W ocenie skarżącego, organ, mając na uwadze treść art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, powinien oczekiwać na zakończenie okresu ochronnego do dnia 10 stycznia 2021 r. i wydać decyzję o zwolnieniu ze służby dopiero po upływie tego okresu. Skarżący wskazał, że po okresie usprawiedliwionej nieobecności w służbie policjant podejmuje służbę w pierwszym dniu, który zgodnie z harmonogramem jest jego dniem służby, chyba że kierownik komórki organizacyjnej zarządzi inaczej (art. 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra MSWiA z dnia 11 września 2020 r.). Z literalnej treści tego przepisu wynika, iż funkcjonariusz nie musi uzyskać dokumentu potwierdzającego zdolność do służby, lecz ewentualnie kierownik komórki może wydać rozkaz niedopuszczenia do czynności służbowych lub zwolnienia z czynności służbowych, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Organ pierwszej instancji miał możliwość wydania wskazanej decyzji, jednakże decydując o skierowaniu skarżącego na badania, nie skorzystał z niej. Skarżący zaznaczył, że przez wiele lat pracował w sposób nienaganny w celu ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, obecnie pozostaje w trudnej sytuacji zdrowotnej i nie ma możliwości podjęcia pracy, jednocześnie bezzasadnie został przedwcześnie wydalony ze służby, a przez to pozbawiony przedwcześnie uposażenia w okresie ochronnym oraz narażony na niemożliwość uzyskania innych świadczeń, z uwagi na upływający termin do uzyskania świadczeń wobec toczącej się przedmiotowej sprawy. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", stanowi, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz procesowego nie są uzasadnione. Postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z zachowaniem przepisów prawa procesowego a organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w tej formacji mogą pełnić osoby posiadające fizyczną i psychiczną zdolność do jej pełnienia. Przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji stanowi, że policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 oraz art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Przepis ten reguluje kwestie terminu, w jakim - w wyszczególnionych przypadkach - dopuszczalne jest rozwiązanie stosunku służbowego i ma charakter ochronny. W okolicznościach niniejszej sprawy istota sporu sprowadzała się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, jak należy ocenić zgłoszenie przez skarżącego gotowości do służby w dniu 9 stycznia 2020 r. W § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. z 2001 r. Nr 131, poz. 1471 ze zm.) prawodawca wskazał, że po okresie usprawiedliwionej nieobecności w służbie policjant podejmuje służbę w pierwszym dniu, który zgodnie z harmonogramem jest jego dniem służby, chyba że kierownik komórki organizacyjnej jednostki organizacyjnej Policji zarządzi inaczej. W niniejszej sprawie organ wskazywał, że z uwagi na niezdolność do pracy trwającą dłużej niż 30 dni skarżący winien być skierowany na badania kontrolne do komisji lekarskiej, w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy. Przełożony nie mógł bowiem dopuścić do służby funkcjonariusza bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie. Obowiązek skierowania policjanta na kontrolne badanie lekarskie z uwagi na niezdolność do pracy trwającą dłużej niż 30 dni wynika z przepisów obowiązującego prawa - ustawy o Policji oraz Kodeksu pracy. Zgodnie z art. 71 a ust. 6 ustawy o Policji w sprawach bezpieczeństwa i higieny służby stosuje się odpowiednio przepisy działu dziesiątego Kodeksu pracy, a także przepisy wykonawcze wydane na jego podstawie, z wyłączeniem przepisów art. 207 § 2 pkt 7, art. 2091 § 4, art. 228 § 1 i 2, art. 229 § 1-12, 4a i 8 w zakresie niedotyczącym wskazówek metodycznych w sprawie przeprowadzania badań profilaktycznych pracowników oraz dokumentowania i kontroli badań okresowych i kontrolnych, art. 230 § 2, art. 232, art. 234 § 1-31, art. 235-2352, art. 237-2372, art. 2377 § 1 pkt 1 i § 2-4, art. 2378 § 1, art. 2379 § 3, art. 23711 § 4 oraz art. 23711a § 4. Z przepisu tego wynika, że w stosunku do policjantów znajduje zastosowanie unormowanie dotyczące badań kontrolnych przewidziane w art. 229 § 2 i 4 k.p. Przepis art. 229 § 2 k.p. stanowi, że w przypadku niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni, spowodowanej chorobą, pracownik podlega kontrolnym badaniom lekarskim w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku. Pracodawca nie może dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie (art. 229 § 4 k.p.). Kontrolne badania lekarskie przeprowadza się na podstawie skierowania wydanego przez pracodawcę (art. 229 § 4a k.p.). Z kolei w art. 71b ust. 1 ustawy o Policji wskazano, że w celu ustalenia zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku służbowym policjant jest obowiązany poddać się badaniom okresowym lub kontrolnym w terminie wskazanym w skierowaniu na takie badanie. Skierowanie na badanie kontrolne wystawia się najpóźniej w dniu zgłoszenia się policjanta do służby, co wynika z art. 71b ust. 9 pkt 1 ustawy o Policji. Zgodnie zatem z art. 229 § 4 k.p. w związku z art. 71 a ust. 6 ustawy o Policji przełożony nie mógł dopuścić skarżącego do pełnienia służby bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie, lecz powinien wystawić skarżącemu skierowanie na badanie kontrolne najpóźniej w dniu jego zgłoszenia się do służby (art. 71b ust. 9 pkt 1 ustawy o Policji). Tryb taki został zastosowany i w wyniku przeprowadzonego badania stwierdzono, że skarżący jest trwale niezdolny do służby w Policji. Brak jest w tej sytuacji podstaw do twierdzenia, że w okolicznościach niniejszej sprawy doszło w dniu 9 stycznia 2020 r. do przerwania biegu 12-miesiecznego terminu przewidzianego w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. . Jedynie faktyczne podjęcie służby w tym dniu - co w realiach sprawy nie miało miejsca - przemawiałoby za uznaniem, że w sprawie doszło do przerwania okresu określonego w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Natomiast samego zgłoszenia gotowości do służby nie można uznać jako czynności jednoznacznej z podjęciem służby. Podkreślić należy, że kwestia gotowości do służby policjanta po zwolnieniu przekraczającym okres 30 dni była już oceniana w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1392/19 wskazano, że okoliczność, iż skarżący stawił się do służby zgłaszając gotowość do jej pełnienia (do której nie został dopuszczony przez przełożonego), nie jest równoznaczne z podjęciem przez niego służby w tym dniu, a zatem do okresu 12 miesięcy określonego w art. 43 ust. 1 ustawy z 1990 r. o Policji, wlicza się czas jego pozostawania w gotowości do służby, bez jej faktycznego podjęcia. Natomiast w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 3291/18 stwierdzono, że przepis art. 43 ust. 1 ustawy z 1990 r. o Policji odnosi się do nieprzerwanego okresu zaprzestania służby z powodu choroby funkcjonariusza Policji, a nie do nieprzerwanego okresu zwolnienia lekarskiego. Fakt nielegitymowania się zwolnieniami lekarskimi nie zaprzecza sam w sobie, że funkcjonariusz nadal nie jest niezdolny do służby z powodu choroby. Podobny pogląd został wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2018 r. sygn. akt I OSK 2907/16. W rozpoznawanej sprawie, organ w rozkazie personalnym z dnia 10 listopada 2020 r. ustalił datę zwolnienia skarżącego ze służby z dniem 30 listopada 2020 r. z uwzględnieniem terminu wynikającego z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Skarżący zaprzestał bowiem pełnienia służby od dnia 29 października 2019 r. i od tego czasu przebywał na zwolnieniach lekarskich. Od tego czasu nie podjął on służby z powodu choroby i niezdolności do służby w Policji. Brak jest podstaw do uznania, że w dniu 9 stycznia 2020 r. gdy skarżący zgłosił gotowość do służby, doszło do przerwania biegu terminu 12-miesiecznego wskazanego w art. art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Mimo braku w tym dniu zwolnienia lekarskiego skarżący nie został bowiem, zgodnie z unormowaniem art. 229 § 4 k.p. w związku z art. 71 a ust. 6 ustawy o Policji, do służby dopuszczony. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił wniesioną skargę jako niezasadną. Powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).