III SA/Gd 191/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: 1. odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi, 2. zwrócić skarżącemu wpis od skargi w wysokości 150 (stu pięćdziesięciu) złotych. M. J. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 grudnia 2013 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2014 r. Sąd odrzucił ww. skargę, ponieważ skarżący, mimo prawidłowego wezwania przez Sąd, w zakreślonym terminie nie uiścił wpisu od skargi. W dniu 30 maja 2014 r. skarżący wpłacił wymagany wpis w wysokości 150 zł, a w dniu 4 czerwca 2014 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu od skargi oraz uchylenie postanowienia o odrzuceniu skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że uzyskał w Sądzie informację o odrzuceniu skargi. Następnie ustalił, że wezwanie do uiszczenia wpisu odebrał jego syn M. J. Z uwagi na to, że syn pod tym samym adresem odbierał swoją korespondencję i w tym czasie był bardzo zajęty zabrał ww. wezwanie z innymi dokumentami do siedziby swojego przedsiębiorstwa, nie informując o tym skarżącego. Dopiero w dniu 30 maja 2014 r. - na prośbę skarżącego - syn odnalazł wezwanie i mu je przekazał, jednocześnie wyjaśniając, że w natłoku spraw zapomniał o wezwaniu. Skarżący utrzymywał, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Syn bowiem nie powinien odbierać korespondencji skarżącego, a jeżeli już to zrobił powinien go o tym poinformować. Skarżący jest zdania, że nie może ponosić odpowiedzialności, za zaniedbanie swojego syna. Podkreślił, że kara nałożona na niego jest bardzo dotkliwa, natomiast okoliczności sprawy przemawiają, za uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a). Nadto, we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Powszechnie akceptowany jest pogląd, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II GZ 752/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżący twierdził, że winę w niedochowaniu terminu do wniesienia wpisu ponosi jego syn, który nie przekazał mu wezwania z Sądu. Nie można jednak podzielić tej argumentacji. Po pierwsze należy zwrócić uwagę, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki znajduje się adnotacja doręczyciela, że przesyłka zawierająca m.in. wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, została odebrana osobiście przez skarżącego, o czym świadczy czytelny podpis M. J. (vide: karta 14 akt sądowoadminstracyjnych). Przeczy to twierdzeniom zawartym we wniosku o przywrócenie terminu, że przesyłkę odebrał syn skarżącego. Po drugie, nawet jeśliby przyjąć, że wezwanie odebrał syn skarżącego, ważne jest brzemiennie art. 72 § 1 p.p.s.a., który przewiduje, że jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Zatem pozostawienie przesyłki domownikowi wywołuje skutek jakby została ona doręczona adresatowi. Jak podnosi się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym fakt, iż dorosły domownik, który dokonał odbioru korespondencji i nie przekazał jej do rąk adresata we właściwym czasie, nie podając rzeczywistej daty odbioru, nie wyłącza winy skarżącego. Nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2011 r. sygn. akt II FZ 623/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Również wskazywanie na obowiązki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, nie może odnieść zamierzonego skutku. To na skarżącym ciąży obowiązek zorganizowania sobie spraw zawodowych w taki sposób, aby nie kolidowało to z obowiązkami wynikającymi z prowadzonych spraw sądowych. Poza zakresem niniejszego postępowania wpadkowego o przywrócenie terminu pozostają kwestie formalnej i merytorycznej prawidłowości zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu przytoczone okoliczności sprawy wskazują, że skarżący nie uprawdopodobnił, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia wpisu sądowego od złożonej skargi. Stąd przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu nie mógł zostać uwzględniony i Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1. sentencji postanowienia. Stosownie do art. 232 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego (§ 1 pkt 1), zaś postanowienie w przedmiocie zwrotu wpisu może być wydane na posiedzeniu niejawnym (§ 2). W niniejszej sprawie Sąd postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2014 r. odrzucił skargę, ponieważ skarżący nie uiścił w zakreślonym terminie należnego wpisu. W tej sytuacji, wobec odmowy przywrócenia przez Sąd terminu do uiszczenia tego wpisu, Sąd postanowił zwrócić skarżącemu uiszczony w sprawie wpis w kwocie 150 zł. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 232 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 2. sentencji.