III SA/Gd 197/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 2 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby postanawia odrzucić skargę. W skierowanej do Sądu skardze S. K. wskazał, że jej przedmiotem jest pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 2 lutego 2011, o sygnaturze w/wskazanej, które - jak podał skarżący - doręczono S. K. w dniu 15 lutego 2011 r. Z treści skargi wynika, że skarżący zarzuca organowi szereg naruszeń, które jego zdaniem dotyczą nieprawidłowego naliczenia kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby. Treść zaskarżonego pisma wskazuje, że jest ono odpowiedzią na wniosek – raport skarżącego z dnia 18 listopada 2010 r. dotyczący m.in. "nieprawidłowości w dokonywaniu przelewów za zwrot kosztów dojazdów z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby w okresie od grudnia 2009 r. do chwili pisania raportu." Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego pisma, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, zwrot poniesionych kosztów i wydanie wyroku umożliwiającego otrzymanie różnicy w zwrocie kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Tok postępowania przed wniesieniem skargi,( co nastąpiło w dniu 2 marca 2011 r.- pieczęć na skardze) przebiegał następująco: raportem z dnia 21.07.2010 r. S. K. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wyrównanie zaniżonych kosztów przejazdu do miejsca pełnienia służby. Pismem z dnia 2.09.2010 r. odmówiono prośbie skarżącego. W dniu 17.09.2010 r. S. K. skierował raport do Komendanta Głównego Policji o zajęcie stanowiska w przedmiocie zaniżania zwrotu kosztów dojazdu. Pismo z odpowiedzią Komendy Głównej Policji nosi datę 4.11.2010 r. Kolejnym raportem - z dnia 18.11.2010 r. S. K. wezwał Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] do wypłaty należności (różnicy) z tytułu dojazdu do miejsca pełnienia służby; odpowiedź organu to zaskarżone pismo z dnia 2.02.2011 r., a kolejne to raport skarżącego z dnia 31.01.2011 r.(mylnie datowany jako "2010 r."), z odpowiedzią organu z dnia 10.02.2011 r.( wysłaną do skarżącego w dniu 11.02.2011 r.) W odpowiedzi na raporty skarżącego organ konsekwentnie odmawia wypłacenia żądanych kwot (różnicy między kosztami zwracanymi, a żądanymi), informując, że wnioskujący nie udokumentował poniesienia przez siebie kosztów w żądanej kwocie. W piśmie [...] z dnia 10.02.2011 r. organ poinformował, że wobec braku nowych dowodów w sprawie nie ma podstaw do uwzględnienia żądania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie kosztów dojazdu skarżącego do miejsca pełnienia służby należy traktować jako akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. ( por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie II SA/Gd 1646/03 – ONSAiWSA 2006/1/3). Należy dodać, że zwrot poniesionych kosztów dojazdu do miejsca służby przez funkcjonariusza Policji odbywa się w oparciu o art. art. 93. ust.1ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (publ.j.w.), zgodnie z którym:" policjantowi, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby, przysługuje zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby w wysokości ceny biletów za przejazd koleją lub autobusem". Zatem pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji stanowiące odpowiedź na wniosek o wypłatę różnicy między kosztami dojazdu zwracanymi skarżącemu, a żądanymi, jest aktem z zakresu administracji publicznej, dla której to czynności nie jest przewidziana forma decyzji administracyjnej. Zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie przeważa pogląd, iż możliwość załatwienia sprawy w formie decyzji administracyjnej winna wynikać z przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę prowadzonego przez organ postępowania. Bezsporne jest, iż obowiązujące przepisy nie przewidują takiej formy rozstrzygnięcia wniosku o wypłatę należności pieniężnej funkcjonariuszowi. Jednakże odpowiedź na taki wniosek skarżącego w sposób prawnie wiążący wpływało na sytuację skarżącego. Stanowiło więc czynność z zakresu administracji publicznej, a informacja o prawidłowości naliczenia należności jest formą zakończenia określonej czynności podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2010 r. sygn. akt I OSK 329/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie można jednak tracić z pola widzenia, że warunkiem formalnym przyjęcia skargi do rozpoznania przez sąd administracyjny jest wyczerpanie środków zaskarżenia, a w przypadku, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, warunkiem skutecznego jej wniesienia jest wezwanie na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Strona wnosząca skargę do sądu administracyjnego musi zadbać o spełnienie formalnych wymogów skargi, a więc także wykazać fakty warunkujące możliwość jej wniesienia. Gdy sprawa należy do tej kategorii, w której jest wymagane wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, musi wykazać, że wezwanie to wniesione zostało skutecznie. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa inicjuje czynności organu, zmierzające do weryfikacji poprawności zajętego przez ten organ stanowiska przez skonfrontowanie go z argumentacją podniesioną w wezwaniu. W niniejszej sprawie skarżący wskazał, ze przedmiotem skargi jest pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 2 lutego 2011 r. Należy jednak zauważyć, że pierwszy wniosek (raport) skarżącego w tej sprawie pochodził z dnia 21.07.2010 r., a odpowiedź organu – z dnia 2.09.2010 r., zatem gdyby potraktować pismo skarżącego z dnia 18.11.2010 r. jako wezwanie Komendanta Wojewódzkiego Policji do usunięcia naruszenia prawa, to zauważyć należy, że skarżący dokonał tej czynności z uchybieniem czternastodniowego terminu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Określony w tym przepisie termin prawa materialnego uważany jest za nieprzywracalny (por. J. P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008 r., str. 169). Gdyby zaś uznać, że pismo skarżącego z dnia 18.11.2010 r. rozpoczynało kolejny, "nowy" etap postępowania w sprawie zwrotu różnicy kosztów po uzyskaniu przez skarżącego stanowiska Komendy Głównej Policji z dnia 4.11.2010 r., to uchybieniem czternastodniowego terminu określonego w art. 52 § 3 p. p. s. a. dotknięte jest również pismo (raport) skarżącego z dnia 31.01.2011 r., na które odpowiedzi udzielono skarżącemu pismem KWP w [...] z dnia 10.02.2011 r. nr [...] Mając na względzie powyższe okoliczności, skargę jako niedopuszczalną, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a.