III SA/Gd 226/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Miasta na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 stycznia 2012 r., nr [...[ w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 26 stycznia 2012 r. nr [...] uchyliło decyzję Burmistrza Miasta z dnia 21 listopada 2011 r. w sprawie nałożenia na przedsiębiorstwo "A" Sp. z o. o. w G. kary pieniężnej za zajęcie prasa drogowego drogi gminnej w J.. Gmina Miasta wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucając jej wadliwą interpretację art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi. Podniosło w uzasadnieniu, że Burmistrz Miasta występował w charakterze organu pierwszej instancji, a zatem nie może złożyć skargi na przedmiotową decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Warunkiem dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez podmiot, któremu w myśl art. 50 § 1 lub 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) przyznano legitymację do jej wniesienia. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Art. 50 § 2 p.p.s.a. stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W niniejszej sprawie skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła Gmina Miasta, reprezentowana przez pełnomocnika, któremu pełnomocnictwa do działania w sprawie udzielił Burmistrz Miasta. Burmistrz Miasta działając jako organ pierwszej instancji nałożył na Spółkę "A". karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego drogi gminnej. W orzecznictwie ukształtował się pogląd, że organ administracji publicznej, który wydał w pierwszej instancji decyzję administracyjną w sprawie, nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w tej sprawie na decyzję administracyjną wydaną w wyniku odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ ten nie ma bowiem interesu we wniesieniu skargi, zaś skarga wniesiona przez ten organ, nie mający z zasady legitymacji skargowej podlega odrzuceniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt II GSK 1020/11, baza LEX nr 966196). W orzecznictwie przyjmuje się także, że również gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji, nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego wydaną w tejże sprawie (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2428/11 , publ. system informacji prawnej LEX nr 1107476 oraz por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego O/Z we Wrocławiu z dnia 15 października 1990 r., sygn. akt SA/Wr 990/90 , publ. ONSA 1990/4/7). Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03 (ONSA 2003/4/115) wskazał , że "powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej (...) wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do NSA (...)". Wyżej przedstawione poglądy Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że skoro organem orzekającym w sprawie w pierwszej instancji był Burmistrz Miasta (decyzja z dnia 21 listopada 2011 r.), to Gmina Miasta, reprezentowana przez tenże organ- Burmistrza Miasta - nie może skutecznie wnieść skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rozstrzygnięcie organu odwoławczego dotyczącego decyzji wydanej przez ten właśnie organ ( Burmistrza Miasta). Z powyższych względów Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną na postawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.