III SA/Gd 256/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik- Grzanka Sędziowie: Sędzia NSA Marek Gorski Sędzia WSA Felicja Kajut ( spr. ) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2011 r. sprawy ze skargi Agencji Nieruchomości Rolnych w W. Oddział Terenowy w G. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 13 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Agencji Nieruchomości Rolnych w W. Oddział Terenowy w G. z siedzibą w P. 374 ( trzysta siedemdziesiąt cztery ) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 3 listopada 2010 r. Prezydent Miasta działając na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) w zw. z art. 3 pkt 11 lit. c) ustawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych, pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1990 r., Nr 43, poz. 253 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku J.W. – R., U. R. i J. W. odmówił zameldowania w/w osób na pobyt stały w lokalu przy ul. Turystycznej 108A w G. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji wskazał, że z wnioskiem o zameldowanie wraz z rodziną na pobyt stały w G. przy ul. Turystycznej 108A wystąpiła J. W. – R. podając, że na działce o numerze geodezyjnym [...] znajduje się siedlisko jej rodzinnego gospodarstwa rolnego stworzonego w 1996 r. W rozpatrywanej sprawie Prezydent Miasta dwukrotnie (tj. decyzją z dnia 30 listopada 2009 r. i 19 maja 2010 r.) odmawiał zameldowania wnioskodawców na pobyt stały wskazując, że adres "Turystyczna 108A" nie istnieje (decyzja z dnia 30 listopada 2009 r.), względnie, że działka nr [...] położona jest przy ul. Żonkilowej, i w przyszłości może otrzymać numer porządkowy przypisany do tej ulicy; z kolei właściciel spornej nieruchomości A nie wyraża zainteresowania nadaniem numeru porządkowego budynkowi gospodarczemu zlokalizowanemu na nieruchomości rolnej, tj. na działce nr [...] obręb S. (decyzja z dnia 19 maja 2010 r.). Wojewoda w decyzji z dnia 10 września 2010 r. podniósł z kolei, że ustalenie przy jakiej ulicy znajduje się sporna nieruchomość jest koniecznością. Ustalenie, że budynek usytuowany jest faktycznie przy ul. Żonkilowej w ocenie organu odwoławczego uzasadnia podjęcie z urzędu działań zmierzających do nadania stosownego numeru porządkowego i w konsekwencji zameldowania w/w osób po właściwym adresem. W następstwie ponownych czynności ustalono, że dla działki nr [...] nie został ustalony numer porządkowy, gdyż A nie wyraża zgody na nadanie numeru porządkowego dla budynku zlokalizowanego na tej działce. Z kolei z informacji Wydziału Geodezji Urzędu Miasta wynika, że nadanie numeru porządkowego z urzędu nie może mieć miejsca. Nazwę ulicy przy której położona jest sporna działka, tj. nazwę "ul. Żonkilowa" nadała Rada Miasta uchwałą z dnia 29 marca 2007 r. Dalej Prezydent Miasta wskazał, że w dniu 27 października 2010 r. J.W. – R. i U. R. wnieśli o dołączenie do akt sprawy kopii licznych dokumentów mających stwierdzać, że J. W. – R. jest właścicielką przedmiotowej nieruchomości uprawnioną do zameldowania. Analiza dokumentacji nie wykazała, że w/w osoba jest właścicielką działki nr [...]. Zgodnie z zapisem w Księdze Wieczystej KW [...] właścicielem działki jest Skarb Państwa a wykonawcą prawa własności A. Adres "Turystyczna 108A" został zaś samoistnie określony przez wnioskodawczynię zamieszkującą wraz z rodziną w budynku zlokalizowanym na w/w działce. Zgodnie z art. 9b ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowanie na pobyt stały lub czasowy następuje pod oznaczonym adresem, tj. adresem określonym ulicą, numerem domu i lokalu. Co oczywiste, brak oznaczenia numeru porządkowego nieruchomości uniemożliwia określenie adresu zamieszkania w/w osób a tym samym zameldowanie ich pod tym adresem. W następstwie odwołania J. W. – R., U. R. i J. W. Wojewoda decyzją z dnia 13 kwietnia 2011 r. w oparciu o dyspozycję art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie k.p.a.) w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych uchylił w całości w/w decyzję Prezydenta Miasta i orzekł o zameldowaniu w/w osób na pobyt stały w budynku przy ul. Turystycznej 108A w G. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania oraz ściśle ewidencyjny charakter instytucji zameldowania wskazał, że bezspornie wnioskodawczyni wraz z rodziną przebywa w budynku położonym na działce nr [...] w G.Tym samym spełniona jest przesłanka niezbędna do dokonania zameldowania. W/w osoby fizycznie przebywają w konkretnym miejscu z zamiarem pobytu stałego. W rozpatrywanej sprawie problemem jest kwestia ustalenia adresu właściwego dla danej nieruchomości. Wynika to z tego, ze dla danej nieruchomości nie został jeszcze nadany numer porządkowy. W ocenie wnioskodawczyni – co kwestionuje organ I instancji – adresem nieruchomości jest adres "Turystyczna 108A". W ocenie Prezydenta Miasta sporna nieruchomość położona jest z kolei przy ul. Żonkilowej. W ocenie organu odwoławczego okoliczność, że ulicy położonej w G. na południowy zachód od ulicy Turystycznej nadano nazwę "Żonkilowa" ma wymiar geodezyjny, tj. ulica ta tak naprawdę istnieje wyłącznie w dokumentacji geodezyjnej. Nie podjęto bowiem jakichkolwiek kroków mających na celu budowę ulicy bądź jej oznakowanie w terenie. Z dokonanych oględzin wynika zaś, że nie ma możliwości zlokalizowania tej ulicy gdyż teren ten stanowią niezagospodarowane grunty rolne. Tym samym ewentualne zameldowanie skarżących przy nieistniejącej fizycznie ulicy Żonkilowej byłoby działaniem szkodliwym ponieważ zlokalizowanie tej nieruchomości na podstawie tak oznaczonego adresu byłoby zadaniem niezwykle trudnym. Z kolei działania zorientowane na nadanie spornej nieruchomości właściwej numeracji (przy ul. Żonkilowej) okazały się bezskuteczne ze względu na brak podstaw prawnych do podejmowania stosownych działań z urzędu jak i brak woli właściciela do wystąpienia ze stosownym wnioskiem. W związku z powyższymi okolicznościami w ocenie organu należy przyjąć za właściwy adres wskazywany przez skarżącą we wniosku o zameldowanie jako przyjęty zwyczajowo dla identyfikacji przedmiotowej nieruchomości. Na adres "Turystyczna 108A" doręczana jest bowiem korespondencja. Nadto takim adresem sporna nieruchomość została oznaczona w księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...]. Co istotne, użyte w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych pojęcie "oznaczony adres" nie jest tożsame z adresem określonym zgodnie z przepisami ustawy Prawo geodezyjne – kartograficzne. Stąd też za zasadne należy uznać żądanie skarżącej aby dodać w adresie przedmiotowej nieruchomości po numerze "108" literę "A", co ma służyć rozróżnieniu sąsiadujących budynków. Nadto dla oceny zasadności wniosku o zameldowanie nie ma znaczenia zgoda właściciela jak i brak przeznaczenia spornej nieruchomości do zamieszkiwania przez ludzi. Kwestie te nie ustalane przez organ właściwy w sprawach meldunkowych. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2011 r. Wojewoda w oparciu o art. 113 § 1 k.p.a. orzekł "o sprostowaniu oczywistej omyłki w za skażonej decyzji jak następuje: Na pierwszej stronie, w wierszu 3 podstawy prawnej - jest: " art. 15 ust. 2 " a winno być : "art. 10 ust. 1". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A wniosła o uchylenie w/w decyzji zarzucając wydanemu rozstrzygnięciu naruszenie: - prawa materialnego: a) art. 9b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez błędną wykładnię oraz przekroczenie granic swobodnego uznania przy jej wydaniu poprzez zameldowanie określonych osób pod adresem, który nie istnieje; b) art. 47a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne przez błędną wykładnię i przyjęcie, ze przepis ten uprawnia organ II instancji w postępowaniu w przedmiocie zameldowania do ustalenia numeru porządkowego dla budynku nie przeznaczonego do stałego pobytu ludzi, podczas gdy kompetencja ta należy do zadań gminy: c) art. 18 ust. 2 pkt 13 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym przez przyjęcie, że nadanie nazwy ulicy należące do wyłącznej kompetencji rady gminy, może nastąpić w postępowaniu o zameldowanie, wbrew podjętej uchwale; - prawa procesowego: a) art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej; b) art. 77 k.p.a. poprzez nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego; c) art. 80 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że okoliczności, na podstawie których organ administracji publicznej ocenił całokształt materiału dowodowego zostały udowodnione; d) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez podanie błędnej podstawy prawnej decyzji powodującej, iż treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią powołanego przepisu prawa; - interesu prawnego i faktycznego skarżącej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. W piśmie procesowym z dnia 22 lipca 2007 r. uczestniczka postępowania J. W. – R. wskazała, że działania skarżącej [...] zorientowane są w istocie na odmowę realizacji ekspektatywy nabycia prawa własności spornej nieruchomości przez uczestniczkę wynikającej z dyspozycji art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Nadto kwestia nadania nazwy "ul. Żonkilowa" jest wątpliwa z uwagi na postępowania prokuratorskie odnoszące się do legalności podziału geodezyjnego pierwotnego numeru działki [...] oraz uchwał rady gminy dotyczących nadania nowych nazw nieistniejącym ulicom na gruntach rolnych Skarbu Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwana p.p.s.a.) W myśl art. 134 § 1 w/w aktu normatywnego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd zwraca uwagę, iż instytucje zameldowania oraz wymeldowania z lokalu mają charakter wyłącznie ewidencyjny i jako takie – nie rodzą żadnych uprawnień do lokalu, ani też nie przesądzają o ich utracie. Są to zatem wyłącznie akty, których istota sprowadza się do administracyjnej rejestracji danych o rzeczywistym miejscu pobytu oznaczonej osoby. Z uwagi na okoliczność, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody w przedmiocie zameldowania J. W. – R., U. R. i J. W. na pobyt stały, ocena prawidłowości postępowania organów administracji opierać się musi o wykładnię art. 6 ust. 1 i 10 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 2b i 9b ust. 2 pkt 1 oraz art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm., zwanej dalej ustawą). W świetle powołanych wyżej przepisów zameldowanie na pobyt stały, przez który rozumieć należy zamieszkiwanie w określonej miejscowości z zamiarem stałego przebywania następuje pod oznaczonym adresem, który określa się, w przypadku gmin o statusie miasta poprzez podanie nazwy miasta (ewentualnie dzielnicy), ulicy numeru domu i lokalu, nazwy województwa oraz kodu pocztowego; nadto z pobytem stałym wiąże się wola koncentracji w danym miejscu spraw życiowych określonej osoby, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2001 r., V SA 1496/00, baza Lex nr 54454). Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Należy zwrócić uwagę, iż dokonanie zameldowania w trybie rejestracji zgłoszenia jest tzw. czynnością materialno – techniczną, która charakteryzuje się kazuistycznym określeniem wszystkich wymaganych warunków formalnych; spełnienie określonych przez przepisy prawa warunków ma bowiem zapewnić proste, bo jedynie techniczne wykonanie przez właściwy organ czynności rejestracyjnej. Zupełnie inna jest struktura realizacji obowiązku meldunkowego, jeżeli zgłoszone przez wnioskodawcę dane budzą wątpliwości; w takim wypadku o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy, a prowadzone postępowanie kończy rozstrzygnięcie wątpliwości meldunkowych w drodze decyzji administracyjnej ( art. 47 ust. 2 ustawy). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż w następstwie wniosku J. W. – R., U. R. i J. W. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie zameldowania. Po przeprowadzeniu po raz kolejny postępowania w sprawie organ pierwszej instancji decyzją z dnia 3 listopada 2010 r., wydaną m.in. w oparciu o art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych odmówił zameldowania skarżących na pobyt stały, podnosząc m.in., iż z uwagi na treść art. 9 b ust. 2 cytowanej ustawy, bez oznaczenia numeru porządkowego nieruchomości na której skarżący zamieszkują, nie jest możliwe określenie adresu ich zamieszkania, a co za tym idzie ich zameldowania pod wskazanym przez nich adresem. W następstwie wniesionego odwołania Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o zameldowaniu skarżących – zgodnie ze złożonym przez nich wnioskiem. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego, patrząc przez pryzmat materialno - prawnych przesłanek zameldowania prowadzi do konstatacji, iż Wojewodzie postawić można zarzut wadliwej interpretacji przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jak również przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego; w ich następstwie koniecznym jest uchylenie decyzji Wojewody jako niezgodnej z prawem. Bezsporne jest w sprawie, że skarżący zamieszkują w przedmiotowym lokalu (vide uzasadnienie decyzji obu orzekających w sprawie organów). Tym samym ocenie Sądu podlegać winna kwestia braku numeru porządkowego nieruchomości, podnoszony przez organ pierwszej instancji jako podstawowa przesłanka negatywna i podstawa odmowy zameldowania oraz usunięcia tej przeszkody przez Wojewodę w zaskarżonej decyzji poprzez nadanie nieruchomości adresu tj. wskazanie ulicy i numeru porządkowego. Organ uzasadnił takie działanie w sprawie tym, że adres "Turystyczna 108A" jest przyjęty zwyczajowo dla identyfikacji przedmiotowej nieruchomości, o czym świadczy brak trudności w identyfikacji obiektu w którym zamieszkują skarżący w sytuacji konieczności doręczania im korespondencji, a nadto w księdze wieczystej przedmiotowa nieruchomość zapisana jest jako położona przy ul. Turystycznej. W tym miejscu Sąd stwierdza, że podziela w pełni stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zawarte w wyroku z dnia 20 maja 2008 roku w sprawie o sygn. akt III SA/Po 168/08 (opubl. LEX nr 509787), w którym stwierdzono, że: "brak właściwego oznaczenia nieruchomości uniemożliwia dokonanie zameldowania, w żadnym razie nie uzasadnia posłużenia się w tym celu numerami innego rodzaju, nawet jeśli faktycznie są one przyjęte zwyczajowo dla identyfikacji danej nieruchomości. Taka sytuacja winna natomiast skłonić organ administracji do podjęcia kroków zmierzających do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie nadania numeru porządkowego." Należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 47 a pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) do zadań gminy należy ustalanie numerów porządkowych oraz zakładanie i prowadzenie ewidencji miejscowości, ulic i adresów. W myśl art. 47 a ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego wójt (burmistrz, prezydent miasta) ustala numery porządkowe budynków mieszkalnych oraz innych budynków przeznaczonych do stałego lub czasowego przebywania ludzi, w tym w szczególności budynków: biurowych, ogólnodostępnych wykorzystywanych na cele kultury i kultury fizycznej, o charakterze edukacyjnym, szpitali i opieki medycznej oraz przeznaczonych do działalności gospodarczej, wybudowanych, w trakcie budowy i prognozowanych do wybudowania, z urzędu lub na wniosek zainteresowanych i zawiadamia o tych ustaleniach właścicieli nieruchomości lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które tymi nieruchomościami władają. Z treści cytowanych wyżej przepisów wynika, że nadanie nieruchomości numeru porządkowego może nastąpić także z urzędu. Jednak kompetencja taka przysługuje wyłącznie gminie, co wynika z treści art. 47a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Tym samym Wojewoda naruszył powyższy przepis nadając – pomimo braku właściwości - samodzielnie numer porządkowy nieruchomości. Nadto ustalając nowy adres nieruchomości wojewoda zrobił to pomijając fakt, że przedmiotowa nieruchomość ( działka o nr [...]) obecnie położona jest przy ul. Żonkilowej ( działka nr [...]) nie zaś przy ul. Turystycznej. Słusznie zatem skarżąca zarzuca organowi odwoławczemu, że dopuścił się tym samym obrazy art. 18 ust. 2 pkt 13 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Nie ma przy tym znaczenia fakt, że ulica ta nie została jeszcze wybudowana. Dokonany w przeszłości podział działki o nr [...] doprowadził do wydzielenia działki nr [...], która w ewidencji gruntów oznaczona jest jako droga, zaś Rada Miasta uchwałą Nr [...] z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie nadania nowej nazwy ulicy, nadała nowowyznaczonej drodze nazwę "Żonkilowa". Tym samym przedmiotowa nieruchomość może otrzymać adres z uwzględnieniem jej położenia przy ul. Żonkilowej. Wojewoda dokonując zameldowania J. W. – R., U. R. i J.W. ustalił numer porządkowy z pogwałceniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 października 2004 r. w sprawie numeracji porządkowej nieruchomości (Dz. U. Nr 243, poz. 2432, zwane dalej rozporządzeniem). Sposób ustalania numerów porządkowych oraz oznaczania nimi nieruchomości został określony szczegółowo w przepisach § 2 - § 8 powołanego rozporządzenia. W myśl § 5 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli na nieruchomości oprócz budynku przylegającego do ulicy znajduje się jeden lub większa liczba budynków położonych w głębi nieruchomości, wówczas budynki te oznacza się numerem porządkowym, który ma cała nieruchomość, z dodatkowym oznaczeniem kolejnymi wielkimi literami alfabetu łacińskiego, z wyłączeniem liter właściwych wyłącznie językowi polskiemu. Ustalona przez organ odwoławczy numeracja "108A" – w myśl powołanego wyżej przepisu – oznaczałaby że budynki, w których zamieszkują J. W. – R., U. R. i J. W. położone są w głębi nieruchomości położonej przy ul Turystycznej 108, a tak w rzeczywistości nie jest. Tym samym nie można było przedmiotowej nieruchomości oznaczyć adresem, który został podany we wniosku o zameldowanie. Na marginesie Sąd pragnie zauważyć, że jak wynika z pisma Wydziału Geodezji Urzędu Miasta z dnia 20 kwietnia 2010 r. położonej w niedalekiej odległości od działki nr [...] nieruchomości oznaczonej poprzednio adresem "Turystyczna 108" (działka nr [...]) miał zostać nadany nowy adres: "Żonkilowa 62" ( k. [...] akt administracyjnych). Zgodnie z § 3 rozporządzenia zasadą jest, że każda nieruchomość powinna mieć jeden numer porządkowy i tym samym numerem porządkowym oznacza się również budynki położone na nieruchomości, nawet jeżeli stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Od tej zasady omawiane rozporządzenie przewiduje dość liczne wyjątki. Jak wynika z § 5 ust. 2 w przypadku budynków z pomieszczeniami nieprzeznaczonymi na stały pobyt ludzi, w szczególności budynków gospodarczych oraz magazynowych, można je oznaczyć numerem porządkowym na wniosek właściciela nieruchomości. Powołując się na ten właśnie przepis A konsekwentnie nie wyraża zgody na nadanie przedmiotowej nieruchomości numeru porządkowego. W orzecznictwie powszechnie przyjęty jest pogląd, że nie jest także rzeczą organu właściwego w sprawach ewidencji ludności, dokonywanie oceny, czy określony obiekt budowlany nadaje się na miejsce pobytu ludzi, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego oraz prawa zagospodarowania przestrzennego i uzależnianie od tej oceny możliwości zameldowania. Wynika to z faktu, że obowiązek meldunkowy - w świetle Konstytucji – uznać należy za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki. Idąc dalej, z uwagi na istotę tego obowiązku, jego realizacja obciążą nie tylko obywateli, ale również organy. Jak wskazano wcześniej sytuacja, jaka ma miejsce w rozpatrywanej sprawie winna skłonić organy skłonić organy administracji do podjęcia kroków zmierzających do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie nadania numeru porządkowego. W myśl cytowanego wcześniej art. 47 a ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego wójt (burmistrz, prezydent miasta) ustala z urzędu lub na wniosek numery porządkowe budynków mieszkalnych oraz innych budynków przeznaczonych do stałego lub czasowego przebywania ludzi. Jako że zameldowanie może nastąpić również w budynku nieprzeznaczonym pierwotnie na cele mieszkaniowe, wystarczy bowiem zamieszkiwanie w nim z zamiarem stałego w nim przebywania, należy uznać, że doszło w takiej sytuacji do rzeczywistej zmiany sposobu wykorzystywania takiego budynku, a co za tym idzie – zmieniło się jego przeznaczenie. Tym samym takiemu budynkowi można również z urzędu nadać numer porządkowy. Z uwagi na to, iż uprawnienia sądu administracyjnego ograniczone są do badania aktów administracyjnych pod względem zgodności z prawem, oceniając z tego punktu widzenia rozstrzygnięcie organu odwoławczego Sąd uznał, że oparte ono zostało na wadliwej interpretacji przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego regulujących kwestie nadawania numerów porządkowych nieruchomości. Odnośnie podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, to Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się zwłaszcza do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez podanie błędnej podstawy prawnej decyzji, należy zauważyć, że takiej wady zaskarżonej decyzji nie można jednak uznać za istotne naruszenie prawa, a co znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych. I tak, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 lipca 2003 r., sygn. akt I SA 371/03, LEX nr 149553 stwierdził, że : "Błędne powołanie podstawy prawnej lub jej niepowołanie w okolicznościach, gdy podstawa taka istnieje w przepisach prawa, a nadto przesłanki do jej zastosowania zostały spełnione, nie można uznać za istotne naruszenie prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy". Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny uwzględnić rozważania dotyczące prawidłowego ustalenia przesłanek zameldowania na pobyt stały w świetle przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych; nadto uwzględnieniu powinny podlegać rozważania dotyczące charakteru oraz celów tej instytucji. W pierwszej kolejności winny podjąć działania zmierzające do nadania numeru porządkowego przedmiotowej nieruchomości, występując do właściwego organu Gminy o nadanie takiego numeru, a wówczas nadanie numeru porządkowego usunęłoby przeszkodę w zameldowaniu skarżących Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z postanowieniami art. 152 ustawy z uwagi na uwzględnienie skargi Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a .