III SA/Gd 264/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2009 r. sprawy ze skargi DZ Banku Polska S.A. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego [...] z dnia 23 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków 1. uchyla zaskarżone postanowienie i postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia 11 lutego 2009 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może zostać wykonane, 3. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego [...] na rzecz DZ Banku Polska S.A. w W. 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 23 grudnia 2008 roku strona skarżąca złożyła do Wydziału Geodezji Urzędu Miasta [...] wniosek "o udzielenie informacji zawartych w operacie ewidencyjnym, dotyczących położenia i oznaczenia nieruchomości, w tym także numerów ksiąg wieczystych w zakresie nieruchomości znajdujących się na terenie właściwości Urzędu Miasta [...] i będących przedmiotem prawa własności, współwłasności lub prawa użytkowania wieczystego M. W. N." oraz dziesięciu wymienionych w piśmie, różnych Spółek. Jako prawną podstawę żądania wskazano art. 24 ust. 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Postanowieniem z dnia 11 lutego 2009 roku Prezydent Miasta [...], powołując przepisy art. 123 § 1 kpa oraz art. 7d pkt 1 art. 22 ust. 1, art. 24 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) w zw. z § 51 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38 poz.454) odmówił udzielenia informacji "w zakresie podania stanu posiadania nieruchomości gruntowych bądź budynkowych należących do M. W. N. i Spółek wskazywanych we wniosku". Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji stwierdził, że § 51 ust. 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia stanowi, że starosta udostępnia dane ewidencyjne o gruntach i ich właścicielach w formie wypisu z rejestru i kartotek, a art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne określa, iż wypisy z operatu ewidencyjnego wydawane są odpłatnie na żądanie właścicieli lub osób fizycznych i prawnych we władaniu których znajduje się grunt, budynek lub lokal i osób fizycznych i prawnych oraz innych jednostek organizacyjnych /.../, które mają interes prawny w tym zakresie. Zdaniem organu wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego w uzyskaniu żądanych danych. W ocenie organu wykazał jedynie swój interes faktyczny przedkładając wniosek potwierdzający prowadzenie egzekucji, co, w świetle przytoczonych przepisów prawa, a w szczególności art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie uzasadnia wydania wypisów i wyrysów ewidencyjnych. Uzyskanie jawnych danych ewidencyjnych, o których mowa we wskazanym przepisie może nastąpić po wskazaniu we wniosku konkretnych nieruchomości gruntowych, a nie - nazwiska właściciela bliżej nieokreślonej nieruchomości. Ujawnienia majątku dłużnika wierzyciel może domagać się w postępowaniu przed sądem powszechnym. Takie stanowisko potwierdza treść wyroku NSA z dnia 22 lutego 2007r., sygn. akt I OSK 560/06. W zażaleniu na powyższe postanowienie "A" SA w [...], wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucono, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 2 i ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz § 51 ust. 1 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Podniesiono, że podstawą wniosku był art. 24 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, zaś organ rozpoznał żądanie w oparciu o art. 24 ust. 3 tej ustawy, traktujący o wypisie i wyrysie z rejestru, o które żalący się nie wnosił. Zdaniem żalącego się zapis zawarty w art. 24 ust. 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, według którego informacje o gruntach, budynkach oraz lokalach, zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne, oznacza, że każdy kto jest zainteresowany ich uzyskaniem może za opłatą informacje takie uzyskać od organu (z woli ustawodawcy). Obowiązek wykazania interesu prawnego dotyczy sytuacji opisanej w art. 24 ust. 3 ustawy, czyli - dotyczy wnioskującego o wydanie wypisu lub wyrysu z operatu ewidencyjnego. W innej sytuacji - czyli gdy wnioskodawca ubiega się o wydanie "innego rodzaju zaświadczenia z operatu ewidencyjnego" nie musi on wykazywać swego prawa do ujawnienia mu tych informacji. Wynika to z treści art. 24 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, w którym przewidziano dwie sytuacje :- uzyskiwania wypisów lub wyrysów (ust. 3) oraz innego rodzaju zaświadczeń zawierających informacje zawarte w operacie ewidencyjnym (ust.2). Zdaniem piszącego, interpretacja omawianych przepisów zastosowana przez organ I instancji powoduje, że przepis art. 24 ust. 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne jest martwy i jako taki nie może stanowić podstawy do udzielania zaświadczeń w sposób w nim opisany. Nadto - wbrew powołania przez wnioskodawcę jako podstawy swego żądania przepisu art. 24 ust. 2 ustawy - organ I instancji zakwalifikował wniosek jako złożony na podstawie art. 24 ust. 3, a w konsekwencji - rozpoznał jako wniosek o wydanie wypisu lub wyrysu z operatu ewidencyjnego, tj. wbrew wyraźnemu żądaniu wniosku, co pozostaje w sprzeczności z przepisami kpa i ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wbrew literalnemu brzmieniu art. 24 ust. 2 organ I instancji stwierdził, że "informacje z operatu ewidencyjnego mogą być wydawane osobom (...), które mają w tym interes prawny". Skarżący wnioskował o wydanie informacji zawartych w operacie ewidencyjnym odnośnie nieruchomości stanowiących własność, współwłasność albo pozostających w wieczystym użytkowaniu M. W. N. oraz wymienionych we wniosku spółek, znajdujących się na obszarze właściwości Urzędu Miasta [...]. Skarżący nie wnosił o wydanie wypisu z operatu ewidencyjnego lecz - o udzielenie informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Odpowiada to jednej z form udostępniania danych o gruntach i ich właścicielach, przewidzianych w przepisach § 51 ust. 1 rozporządzenia (nie wskazano, którego punktu). Żalący się podnosił, że - wbrew stanowisku organu I instancji - wykazał również, ze ma interes prawny w udostępnieniu żądanych danych, bowiem przedstawił dokumenty świadczące o prowadzonym przez komornika postępowaniu egzekucyjnym przeciwko M. W. N., w którym żalący się jest wierzycielem. Dłużnik posiada również udziały lub akcje w sposób bezpośredni bądź pośredni, poprzez inne spółki, we wszystkich podmiotach wskazywanych we wniosku o udzielenie informacji z ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem żalącego się, bezprzedmiotowe jest powoływanie się przez organ I instancji na orzeczenie NSA z dnia 22 lutego 2007 roku w sprawie I OSK 560/06, bowiem wyrok ten zapadł na tle innego stanu faktycznego, a mianowicie tam postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem o wydanie wypisu z rejestru gruntów. Natomiast żalący się podkreśla, ze chodzi mu o udostępnienie danych z operatu ewidencyjnego na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, które to dane mogą zostać udostępnione w jednej z form wyszczególnionych w § 51 ust.1 rozporządzenia. Postanowieniem z dnia 23 marca 2009 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie wskazując, iż wnioskodawca legitymuje się jedynie interesem faktycznym dążąc do uzyskania informacji o majątku dłużnika. Z wniosku wynika jednoznacznie, że uzyskane dane mają być wykorzystane w prowadzonym przeciwko dłużnikowi postępowaniu egzekucyjnym. Jako uzasadnienie powyższych twierdzeń, organ wskazał na treść art.217 kpa, § 51 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz.454) i art. 24 ustawy z dnia 17 maja 1989r - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 240, poz.2027 ze zm.). Przywołano również treść przepisów art. 6 i art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz.926 ze zm.), wyjaśniając, że podanie nr księgi wieczystej nieruchomości umożliwia zidentyfikowanie osoby właściciela, zatem należy do danych, których przetwarzanie dopuszczalne jest tylko wtedy, gdy jest to niezbędne do zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Interesów wierzyciela poszukującego zaspokojenia wierzytelności chronią art.758 - 912 kpc, na podstawie których wierzyciel ma prawo przeprowadzić egzekucję i żądać od dłużnika ujawnienia majątku. Może to nakazać sąd powszechny. Takie rozumienie problemów wynikających na tle podobnych spraw zaaprobowało orzecznictwo sądów administracyjnych w wyrokach: NSA z dnia 22 lutego 2007 roku w sprawie o sygn. akt I OSK 560/06 i WSA w Gdańsku z dni 14 lutego 2008 r. sygn. akt III SA/Gd 453/07 i 21 maja 2008 r. sygn. akt IIISA/Gd 77/08. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "A" SA w [...], zarzucając wydanym postanowieniom naruszenie przepisów prawa, w tym: art. 24 ust. 2 i ust. 3 cyt. ustawy z dnia 17 maja 1989 roku - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 51 ust. 1 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków, wniósł o uchylenie zaskarżonych postanowień i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Powtórzono zarzuty szczegółowo opisane w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, w tym - iż podstawą prawną żądania wydania informacji był art. 24 ust. 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym informacje o gruntach, budynkach oraz lokalach zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne, co oznacza, ze każdy kto jest zainteresowany ich uzyskaniem może za stosowna opłatą dane ewidencyjne, z woli ustawodawcy, uzyskać. Skarżący nie wnioskował o wydanie wyrysu lub wypisu z ewidencji gruntów i budynków, zatem rozważania organów na tle tego przepisu art. 24 ust. 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne są bezprzedmiotowe, a zakwalifikowanie wniosku strony skarżącej nastąpiło z nieznanych przyczyn i wbrew wyraźnemu żądaniu wniosku. Podniesiono, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu podniesionego w zażaleniu o naruszeniu przez organ I instancji przepisu art. 51 ust. 1 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 roku o ewidencji gruntów i budynków, a w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w znacznej mierze powtórzono argumentację organu I instancji. Niezależnie od powyższego podniesiono, że skarżący, jako wierzyciel M. W. N. i wskazanych we wniosku Spółek ma interes prawny w uzyskaniu żądanych danych z ewidencji gruntów i budynków. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie procesowym z dnia 14 września 2009 roku strona skarżąca ponownie podniosła, że wykazania interesu prawnego w uzyskaniu danych z ewidencji gruntów i budynków wymagało jedynie żądanie oparte o art. 24 ust. 3 ustawy (przed jej zmianą z dniem 1 kwietnia 2009 r.), o co nie wnosił skarżący. Do dnia 1 kwietnia 2009 r. dane żądane w tej sprawie przez "A" Spółkę akcyjną w [...] były jawne i powszechnie dostępne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Skarga zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt, w dniu 30 grudnia 2008 roku strona skarżąca złożyła (następnie uzupełniony) wniosek do Wydziału Geodezji Urzędu Miasta [...] domagając się - jak wynika z treści wniosku - podania informacji zawartych w operacie ewidencyjnym, dotyczących położenia i oznaczenia nieruchomości, w tym także numerów ksiąg wieczystych, znajdujących się na terenie właściwości Urzędu Miasta [...] i będących przedmiotem prawa własności, współwłasności lub prawa użytkowania wieczystego M. W. N. i wskazywanych we wniosku dziesięciu Spółek. Jako prawną podstawę żądania wskazano art. 24 ust. 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przepis ten stanowi, że informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne. Informacji tych udziela się odpłatnie. Natomiast art. 24 ust. 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne postanawia, że wyrysy i wypisy z operatu ewidencyjnego są wydawane przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków odpłatnie na żądanie właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, we władaniu których znajduje się grunt, budynek lub lokal, osób fizycznych i prawnych oraz innych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, które mają interes prawny w tym zakresie, a także na żądanie zainteresowanych organów administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego. Organy obu instancji, jak wyżej opisano, wydały postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o danych, powołując, między innymi, przepisy art. 24 ust. 2 i ust. 3 (tak organ I instancji) albo art. 24 ust. 3 i 20 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tak - organ odwoławczy). Zatem już na wstępie należy zauważyć, ze organy rozstrzygnęły w innej sprawie, niż określał to wniosek. Z powyższego względu powołanie jako podstawy prawnej rozstrzygnięć art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozważanie (przez organy i - na tym etapie przez stronę skarżącą) treści art. 24 ust. 3 cyt. ustawy nie znajdują uzasadnienia w okolicznościach sprawy. Zatem zarzuty skargi dotyczące bezzasadnego stosowania przez organy orzekające w sprawie art.24 ust.3 ustawy są uzasadnione ale również bezprzedmiotowe jest dowodzenie, że strona skarżąca ma interes prawny w uzyskaniu dokumentów, o których mowa w art.24 ust.3 ustawy, skoro strona skarżąca konsekwentnie podkreśla, że o informacje w formie wyrysów i wypisów z ewidencji gruntów nie występowała. Omawiany art. 24 znajduje się w rozdziale 4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zatytułowanym: Ewidencja gruntów i budynków, traktującym zarówno o zawartości jak i o udostępnianiu informacji z ewidencji gruntów i budynków. W wykonaniu art. 26 omawianej ustawy wydane zostało rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38 poz.454), w którym wskazano między innymi, że ewidencja obejmuje dane dotyczące właścicieli (współwłaścicieli, użytkowników wieczystych, dzierżawców) gruntów, budynków i lokali ( § 10 i 11 aktu). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają charakter przedmiotowo - podmiotowy (por. wyrok NSA z dnia 7.10.1998 r. sygn. akt II SA 1094/98, wyrok WSA w Krakowie z dnia 3.12.2008 r. sygn. akt III SA/Kr 626/08). Jak wynika z § 44 ust. 4 i 5 cyt. rozporządzenia do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy zarówno udostępnianie jak i ochrona danych ewidencyjnych. Formy udostępniania danych określone zostały w § 51 rozporządzenia, a w § 53 ust. 1 tego aktu postanowiono, że przy wykonywaniu zadań, o których mowa w § 44 pkt. 5 rozporządzenia, stosuje się odpowiednio przepisy o ochronie danych osobowych. Również Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie określenia rodzajów materiałów stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, sposobu i trybu ich gromadzenia i wyłączania z zasobu oraz udostępniania zasobu (Dz.U. Nr 49 poz. 493) przewiduje w § 10 ust. 3 (w zw. z § 4 ust. 3 pkt 2), że udostępnianie zasobu, polegające, między innymi, na umożliwieniu wglądu do oryginałów materiałów lub sprzedaży ich kopii sporządzanych na nośnikach informacji na podstawie zamówień na mapy i informacje (w zakresie zasobu użytkowego) odbywa się z uwzględnieniem przepisów o ochronie danych osobowych. Jak słusznie stwierdził organ odwoławczy w uzasadnieniu do zaskarżonego postanowienia, tzw. dane ekonomiczne (tj. np. dotyczące własności gruntów, budynków etc.), są również danymi osobowymi. Ich przetwarzanie (a więc także udostępnianie) odbywa się z uwzględnieniem przepisów o ochronie danych osobowych. Jednak okoliczności tej organy orzekające nie rozważały, ograniczywszy się do wskazania przepisów (numerów artykułów) z ustawy o ochronie danych osobowych, bez odniesienia się do stanu faktycznego sprawy. Jest to następny błąd organów orzekających w sprawie z wniosku "A" Spółki z o.o. w [...]. W okolicznościach sprawy - przy ponownym jej rozpatrywaniu - przydatna zatem będzie teza, zawarta w wyżej przywołanym uzasadnieniu do wyroku WSA w Krakowie z dnia 3.12.2008 r., sygn. akt III SA/Kr 626/08, w którym Sąd słusznie wywiódł, iż "oparte na przepisie art. 24 ust. 2 ustawy żądanie udzielenia informacji o gruntach, budynkach i lokalach mających charakter podmiotowo-przedmiotowy, w zakresie w jakim informacja dotyczy podmiotów określonych w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy, musi być rozpatrzone z uwzględnieniem zasad udostępniania danych osobowych przewidzianych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych ( j. t. Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.)." Powyższe wskazuje na dalece niedostateczne wyjaśnienie zarówno stanu faktycznego jak i prawnego sprawy i prowadziło do uwzględnienia skargi, gdyż stwierdzone uchybienia miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięć w sprawie z wniosku strony skarżącej. Kontrolując postanowienia podjęte w niniejszej sprawie sąd miał na uwadze rozważania NSA zawarte w wyroku z dnia 30 lipca 2009 roku w sprawie I OSK 1089/08, w uzasadnieniu do którego Naczelny Sad Administracyjny wskazał, że "skoro skarżący eksponował /.../ wnioskowanie o udzielenie informacji na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, to należy w pierwszym rzędzie ocenić, czy organy administracji dokonały prawidłowej kwalifikacji prawnej żądania skarżącego". W sprawie niniejszej, analogicznie, jak w sprawie rozstrzygniętej wskazywanym wyrokiem NSA, skarżący uzasadniał potrzebę uzyskania informacji toczącym się postępowaniem egzekucyjnym i również we wniosku, zażaleniu i w skardze podkreślał, że nie żąda wypisu i wyrysu z ewidencji, lecz ubiega się o udzielenie informacji na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Na koniec można dodać, że skoro strona skarżąca dąży do ustalenia stanu własności (posiadania) dłużników, w stosunku do których prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, to pewność w zakresie stanu ich majątku wynikać może jedynie z wpisów do ksiąg wieczystych albowiem jedynie z tymi wpisami związane jest domniemanie zgodności z rzeczywistym stanem prawnym. Ochronie i rejestracji praw podmiotowych do nieruchomości służą księgi wieczyste, a nie ewidencja gruntów, budynków i lokali prowadzone na podstawie przepisów o geodezji i kartografii. Oprócz przytaczanych wyżej uregulowań prawnych ustawy o ochronie danych osobowych, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy rozważenia przez organy orzekające w sprawie wymaga okoliczność formy udostępnienia danych, o jakie zwraca się strona skarżąca. Ponieważ stosownie do § 51 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków, starosta udostępnia dane ewidencyjne w wymienionych w rozporządzeniu formach (katalog zamknięty), organ I instancji winien zażądać od wnioskodawcy sprecyzowania wniosku, co do żądanej formy udostępnienia danych, bowiem zgodnie z ust. 2 cyt. przepisu i z § 52 aktu, udostępnienie danych odbywa się według szczegółowych zasad określonych w załączniku nr 4 do rozporządzenia. Należy zauważyć, że w wymienianych i innych przepisach dotyczących udostępniania przez służbę geodezyjną i kartograficzną danych, nie ma mowy o wydawaniu zaświadczeń (jak to ma na przykład miejsce w art. 79 ustawy z dnia 29 września 1986 roku -- Prawo o aktach stanu cywilnego ( j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 161, poz.1688 ze zm.). Po sprecyzowaniu przez stronę skarżącą żądanych danych, organ I instancji winien rozważyć, czy i w jakim zakresie do żądanych przez stronę skarżącą informacji należy stosować przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wraz z przepisami wykonawczymi (do informacji dotyczących gruntów), a w jakim - przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (dane osobowe). Ma to w sprawie zasadnicze znaczenie ze względu na treść art. 24 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, w brzmieniu obowiązującym w czasie orzekania w sprawie, bowiem. art. 24 ust. 2 i 3 tego aktu został zmieniony ustawą a dnia 9 stycznia 2009 roku - o zmianie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. Nr 42, poz.334). Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że do skarżonego wyniku postępowania przed organami geodezji i kartografii przyczyniła się w dużym stopniu strona skarżąca formułując wniosek nie korespondujący z zadaniami i obowiązkami służb geodezyjno-kartograficznych (do których nie należy poszukiwanie majątku dłużników). Zauważyć należy, że również zarzuty skargi koncentrują się na wykazywaniu praw wierzyciela i dowodzeniu, że skarżący ma interes prawny w uzyskaniu danych o jakie wnosił, mimo, iż art. 24 ust. 2 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania wykazywania interesu prawnego w takim przypadku nie wymagał. Reasumując Sąd uznał za uzasadnione zarzuty nie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a więc - podjęcia rozstrzygnięć z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1, 80 i 81 kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz - naruszenia art. 24 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) poprzez ich błędne lub zbędne stosowanie oraz przepisów wykonawczych do ustawy, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy. Rozstrzygnięcie w punkcie 2 sentencji znajduje umocowanie w art. 152 wskazanej ustawy.